رمان تقلب پارت ۶

– من… من… ما… کاری…
کف دستش رو آروم روی لبای نادیا می گذاره و زمزمه می کنه:
– هیس. هیچی نگو. نمی خواد توضیح بدی. خودم دیدم. می دونم هیچ کدوم مقصر نبودین. بهت تبریک می گم. پیمان پسر خوبیه.
– تو… تو از کجا…
– منو کف دست کم گراهی شدی شیطون؟ بسیار وقت بود شک داشتم. امروزگار که متوجه شدمتون شکم به یقین تبدیل شد. نمی دونی نادیای عاشق با دست و پای گم کرده چه با نمک و عاشق شدنی بود. پیمان گر گرفته و لرزونم خوب چیزی بود. یادم باشه به وقتش حال جفتتون رو بگیرم.
– اما اون کمندو دوست داره.
– اشتباه می کنی.
با سماجت می گه:
– نه! مطمئنم. وگرنه اون جوری فرار نمی کرد ازم. اون هیچ وقت دوسم نداشته و نداره… من کجا کمند کجا.
– از خداشم باشه که می دونم هست. تو حرف نداری. خودتو کف دست کم نگیر.
– پس چرا رفت؟
– بهش حق بده. تو نامحرمی. اون آدم معتقدیه، پاکه. تو هم پاکی، باید خیلی مواظب باشی. اون یه کم وقت لازم داره تا با خودش کنار بیاد. ازش قلبخور نشو. حالام زود لباس بپوش تا سرما نخوردی و بدو بیا که الانا سر و کله مامان پیمان پیدا میشه و ببینه کل خونه رو بهم ریختی شک نکن همین امروزگار از خونه پسرش بیرونت می کنه.
بعد آروم از کنار نادیا کشیده می شه و به سمت در اتاق می ره.
نادیا سرش رو پایین می اندازه و آریانا رو آوا می زنه.
به طرف نادیا نیم چرخی می زنه و نادیا زمزمه می کنه:
– ممنونم آریانا. شادم که برادری مثل تو دارم.
– قابل نداره خانومی. بدو بدو بیا که مردیم از گشنگی.
وارد پذیرایی می شه و درست روی صندلی ای که نادیا جای گرفته بود می شینه و دو دستش رو با فشار لای موهاش فرو می بره. مدام تصویر شونه ی برهنه ی نادیا جلوی نگاهش میاد. تمام وجودش بوی تنش رو گرفته. نفس های عمیق و پشت همی می کشه تا کمی به خودش مسلط بشه. دستاش رو آروم پایین میاره و مقابل صورتش می گیره و بعد بی اختیار نزدیک بینیش می بره و بو می کشه. انگار بوی تن نادیا هنوز روی کف دستشه. تن لرزونش، نگاه عجیبش، گرماش، قطره اشک آروم روی صورتش…
با خودش زمزمه می کنه من چم شده؟ چرا این جوری شدم؟ چرا این دختر این طور از خود بی خودم کرد؟
دلدادگی رو از نگاه نادیا خونده بود و برای اامان بار هراسیده بود. از این محبت، از این همه نزدیکی. ولی پشیمون نبود. انگار تن خسته اش به اون گرما نیاز داشته باشه.
تبسم شیرینی روی لبش می شینه و آروم زمزمه می کنه:
” نادیا دوست دارم. “
بعد کف دستش رو به سمت شیشه شکلات صبحانه ی مونده روی میز می بره و آروم قاشق دهنی داخلش رو در میاره و ثانیه ای بهش نگاه می کنه و بعد دوباره داخل شکلات می کنه و قاشق پر رو با تبسم داخل دهانش می ذاره و تبسمش عمیق تر می شه و زمزمه می کنه:
” شیرین ترین شکلات توی تمام زندگیم. “
قاشق رو دوباره به همون شکل داخل شیشه می کنه. کف دستش لحظه ای مردد می مونه و آروم به طرف قاشق می ره تا از داخل ظرف درش بیاره. ولی نیمه ی جاده دستش رو پس می کشه و با تبسم زمزمه می کنه:
” شاید به نظر تو هم شیرین ترین شکلات تو تمام زندگیت باشه. “
این بار کف دستش رو دراز می کنه و آروم کتاب و جزوه های نادیا رو جمع می کنه و داخل کوله اش می ذاره و ظرف های کثیف و آشغال های روی میز رو هم جمع می کنه و به آشپزخونه می بره و با کف دستمالی نم دار بیرون میاد و روی میز نسکافه ریخته رو پاک می کنه و بعد کوله رو برمی داره و به سمت اتاق خواب ها می ره.
ثانیه ای مردد پشت در اتاق نادیا می ایسته و بعد به طرف اتاق خودش می ره و کوله ی نادیا رو روی تختش می ذاره و بعد سریع و ناگهانی با به یاد آوردن قیافه ی همیشه در حال کشیده شدن کوله روی مسیرروهای دانشگاه و زمین و پرت شدن هاش به هر جایی، دستش به سمت کوله می ره و سریع از روی تخت برش می داره و روی هوا تو کف دستش می مونه.
نگاه نادیا رو میخکوب شده روی خودش می بینه. نگاه سرزنش گر. نگاه بهش زل زده تا کیف رو بار دیگر روی تخت بگذاره. نگاه و خاموشی تلخ نادیا بهش هشدار می ده:
” پیمان انقدر یه جوری نباش. “
لحظه ای به نگاه خیره می شه و هم وقت تو ذهنش کسی فریاد می زنه:
” بذارش روی تخت. اون کیف از دیروزگار تا حالا روی مبلت بوده روی تخت نادیا بوده روی مبل اتاقش بوده و شاید به‌شدت جاهای دیگه. اگه می تمایل داشت جایی رو کثیفم کنه تا حالا کرده. بذارش رو تخت.”
ناخودآگاه کیف رو روی تخت می ذاره و آروم نگاهش رو به سمت در می دوزه. نگاه خندان نادیا جلوی چشمش میاد.
غرق نگاهش می شه و آروم آروم به طرف در می ره. کم کم فاصله اش با در کم و کم تر می شه و درست کنار در نادیا محو می شه و می فهمه که همه اش تصوراتش بوده. اصلا نادیایی نبوده.
با خودش زمزمه می کنه:
” خدایا خودت کمکم کن “
و بعد آروم کف دستگیره در رو می گیره و از اتاق بیرون می ره که سینه به سینه ی آریانا می شه.
سرش رو پایین می اندازه و نگاهش شرمزده می شه.
آریانا آروم کف دستش رو پشت پیمان می ذاره و با لبخند زمزمه می کنه :
– چیه پسر؟ چرا سرت رو انداختی پایین؟
پیمان تنها خاموشی می کنه و آریانا خودش رو به ندونستن می زنه و با تبسم ادامه می ده:
– من گفتم راهی شدی یه نون سنگکی چیزی بگیری صبحانه ی مفصل مهمونمون کنی روزگار تعطیلی.
پیمان کمی راحت می شه و با لبخند سرش رو بالا می گیره و تنها زمزمه می کنه:
– به‌شدت مردی پسر. ممنون.
– این چیزا نون تازه نمی شه ها.
– شما جون بخواه، نون که قابل نداره.
– اشتباه گحرکت کردی پسر. این جمله رو باید به یکی دیگه می اضافه کردی… آقا ما تسلیم. به همون نون تست راضی ایم.
یه جین آبی تنگ می پوشه با یه بلوز آستین سه ربع مشکی. دمپایی های لا انگشتی مشکیش رو هم پاش می کنه و موهای فرش رو با گیره می بنده و عطر ملایمش رو می زنه و آروم در اتاق رو باز می کنه و سرکی داخل جادهرو می کشه و بعد از اتاق بیرون میاد و به سمت ناهار خوری می ره تا هم وسایلش رو جمع کرده باشه و هم کمی به خودش مسلط بشه قبل از رو به رو شدن با پیمان.
میز رو مرتب و خالی از ریخت و پاش ها و کیف و کتابش می بینه. اول جا می خوره. بعد با یادآوری حرف آریانا فکر می کنه اون همه چیز رو جمع کرده.
بعد توی ذهنش این سوال پیش میاد که خوب پس چرا کیفم رو نیاورد.
نگاه گیجش رو دور سالن می گردونه و بعد برمی گرده سمت اتاق آریانا. اما اون جا هم کیف رو نمی بینه.
از اتاق بیرون میاد و آهسته راه رفته رو برمی گرده که مقابل اتاق پیمان، پاهاش سست می شن و نیرویی وادارش می کنه به باز کردن در نیمه بسته ی اتاق.
آروم داخل می ره. بوی عطر پیمان تمام اتاق رو پر کرده. لحظه ای می ایسته و نفس عمیقی می کشه. بعد نگاهش به تخت و کوله اش می افته. با تبسم جلو می ره و کوله رو برمی داره.
عقب گرد می کنه تا از اتاق بره بیرون، که نگاهش روی لباس های نیمه مرطوب پیمان روی مبل می افته. قدمی به طرفش برمی داره و بلوز رو تو دست می گیره و توی صورتش فرو می کنه. صحنه ها دوباره براش زنده می شن. ثانیه ای به همون حال می مونه و بعد به سمت در برمی گرده که باز سینه به سینه ی پیمان می شه. دستپاچه از این که پیمان تو اتاق خودش مشاهده کردتش تند شروع می کنه به حرف زدن:
– من… من اومدم کیفم رو بر دارم.
بعد به‌یک‌باره به کف دستش خیره می شه که پیمسیرن پیمان رو گرفته و داره به جای کیف نشون پیمان می ده.
این بار پیمان کاملا مسلط به خودش تبسمی شیرین به روی نادیا می زنه و نگاهش حرکت می کنه و روی کیف نادیا که حالا کنار مبل روی زمین افتاده ثابت می شه.
نادیا جهت نگاه رو دنبال می کنه و سریع کیف رو برمی داره و به سمت در می دوئه و بعد دوباره گیج نگاهش به دستش و پیجادهن پیمان می افته. عقب گردی به‌سرعت می کنه و پیمسیرن رو مقابل پیمان می گیره و تقریبا پیمان نگرفته رهاش می کنه و هم چراکه برق رد می شه و از اتاق بیرون می ره و وارد اتاق خودش می شه و در رو می بنده و کوله رو کنار پاش روی زمین رها می کنه و کف دستش رو روی قلبش می ذاره و زمزمه می کنه:
” آروم… آروم نادیا… خیله خوب… چیزی نیست… “
بالاخره نادیا به خودش مسلط می شه، از در بیرون و به سمت آشپزخونه می ره.
آریانا و پیمان رو قرار گرفته روی صندلی می بینه و دو فنجان چای و بساط صبحانه.
هنوز ننشسته، سلام بلندی می کنه و کف دستش به طرف شیشه شکلات می ره و هم زمان قاشق داخلش رو پر و به سمت دهانش می بره.
پیمان همه وجودش نگاه می شه و خیره به صورت نادیا.
انگار چیزی تو ذهنش داره براش قسم می خوره که این قاشق برای نادیا هم از تمام قاشق های شکلاتی که تا اون لحظه خورده شیرین تره.
ثانیه ای سرش رو پایین می اندازه و با خودش زمزمه می کنه واقعا که پیمان! خجالت داره. فکراتم مثل پسر بچه های ۱۹، ۲۰ ساله شده که تو مسیر مدرسه دختر همسایه رو متوجه شده نمشاهده کرده صد قلب عاشق شدن و … کوتاه بیا. سرت رو بنداز پایین و صبحانه ات رو بخور. این اداها چیه؟
اما با سماجت منطق رو پس می زنه و زمزمه می کنه نه این یه طعم دیگه داره براش مطمئنم. بعد بار دیگر نگاهش بالا و روی صورت نادیا ثابت می شه.
نادیا عصبیه و دست و پاش رو گم کرده از نگاه خیره پیمان. قاشق بین مسیر تو کف دستش می خشکه و سرش چند بار خیره به صورت پیمان چپ و راست می شه و ناگهان زمزمه می کنه:
_ ها؟ چیه؟ بسیار خوب بابا. فهمیدم قاشق رو نباید تو دهنم کنم، همه می خوان بخورن و … اوف.
پیمان تو قلبش به خودش و نگاه بی موقعش بد و بیراه می گه و با خودش زمزمه می کنه:
_ متوجه شدی حالا. این قدر نگاهش کردی که حالا قاشق رو تو دهنش نمی کنه. حقته.
با ناراحتی سرش رو بالا می بره و آروم زمزمه می کنه:
_ نه نه… اصلا همچین منظوری نداشتم.
نادیا بی خیال می خنده و میگه:
_ اِ؟ اگه همچین منظوری هم داشتی…
بعد خنده شیطونی می کنه و نگاهش رو به پیمان می دوزه و قاشق رو آروم داخل دهانش می کنه و با خنده جمله اش رو ادامه می ده:
_ اوم. عالیه! به جان تو مزه اش یه چیز دیگه ست. عالی!
تنها زیر لب زمزمه می کنه:
_ می دونم.
بعد نگاهش رو به نگاه شیطون نادیا می دوزه و آروم و با تبسم چشماش رو می بنده و بعد باز می کنه.
نادیا خیزی بر می داره روی میز و لیوان چای نزدیکتر به خودش رو بر می داره و سریع قلپی ازش می خوره که با سرعت لیوان رو از لبش جدا و اخماش رو در هم می کشه و ناخودآگاه زمزمه می کنه:
_ سوختم… سوختم… داغ بود.
آریانا ثانیه ای به پیمان چشم می دوزه که با تبسم مشغول زیر زیرکی چشم دوختن نادیاست و بعد با تبسم رو به نادیا ادامه می ده:
_ صاحبش راضی نبود بخوری، برای همین سوختی.
نادیا با حرص رو به آریانا می گه:
_ حالا کی بود صاحبش؟
_ حالا…
_ اصلا چه معنی داره فقط دو تا چایی می ریزی؟ مگه نمی دونستی منم هستم؟
_ اینو باید به یکی دیگه می بیان کردی، من بی تقصیرم.
بعد با خنده نگاهش رو به پیمان می دوزه.
پیمان ناخودآگاه از دهنش می پره و رو به آریانا زمزمه می کنه:
_ آی آی… حواست رو جمع کن ها. می خوای میونه ما رو به هم بزنی؟
بعد بی هیچ حرفی بار دیگر همون لیوان رو مقابل نادیا قرار می ده و زمزمه می کنه:
_ برای تو ریخته بودم.
آریانا نگاه متعجب به خودش می گیره و چشماش رو گرد می کنه و نگاهش رو به پیمان می دوزه و ادامه می ده:
_ اِ … اِ… اِ… دو دقیقه پیش عمه من بود داشت از این لیوان چایی می خورد؟
به‌یک‌باره پیمان گر می گیره و سرخ شده نگاهش رو به زیر می دوزه و آروم از روی صنقلبی بلند می شه و زیر لب زمزمه می کنه:
الان برات می ریزم.
نادیا تو قلبش قند آب می کنن از این که لیوانی رو به لبش برده که چند دقیقه پیش پیمان به لبش زده غرق خوشی می شه از این همه محبتش.
پیمان لیوان تازه رو مقابل نادیا می گیره اما نادیا محکم دو کف دستش رو دور لیوان توی کف دستش می گیره و با خنده لیوان رو بالا می گیره و قلپ دیگه ای می خوره و زمزمه می کنه:
_ همین خوبه. خنک شده می تونم بخورمش. این رو تازه ریختین طول می کشه تا خنک بشه.
هر سه از حرف نادیا می خندن و آریانا آروم زمزمه می کنه»
_ ما هم که عَر عَر…
***
نادیا همه مواد کوفته رو مخلوط و جوجه کوچکی وسط و مقداری آلو و پیاز و … داخل جوجه می گذاره و تمام دورش رو با مواد کوفته می پوشونه و آروم گردش می کنه.
آریانا و پیمان دو طرف میز نگاهشون رو به کوفته می دوزن. آریانا نگاه خندان و مطمئنش و پیمان نگاه متعجب و کاملا نامطمئنش رو.
پیمان با دیدن کوفته ای در اندازه حدودی یه توپ فوتبال پلاستیکی بالاخره کنترلش رو از دست میده و نگاهی به نادیا میکنه و زمزمه می کنه:
_ تو رو خدا کوتاه بیا نادیا. حالا یه چیزی اظهار کردیم و تموم شد. اون جوجه رو در بیار جدا بذار این کوفته ها رو هم کوچیک کوچیک گرد کن بره پی کارش. این توپی که تو درست کردی غیر ممکنه وا نره.
_ تو چی کار به این کارا داری؟ نهایتا خوب می خواد وا بره دیگه.
_ نادیا چرا لج می کنی؟ من از غذای وا رفته ای که قیافه نداره متنفرم. نمی تونم حتی لب بزنم بهش.»
رنگ نگاهش عوض میشه و اخمی عمیق روی صورتش می شینه و زمزمه می کنه:
_ خوب نخور.
اما آریانا خندان تنها به پیمان نگاه می کنه.
_ بالاخره کار نادیا تموم و آروم نخی تمیز از پیمان طلب می کنه.
پیمان متعجب بهش دیده می دوزه و زمزمه می کنه:
_ نخ؟ نخ می خوای چی کار؟ جان من کوتا بیا نادیا. آقا ما غلط کردیم. خوبه؟
_ این قدر حرف نزن. کاری که می گم رو بکن.
به‌سرعت از کشوی آشپزخونه رل نخی در میاره و هنوز به طرف نادیا بر نگشته که زنگ در به صوت در میاد .
با نخ توی کف دستش به سمت در خیز بر می داره تا در رو باز کنه. قبل از این که نادیا کار عجیب دیگه ای بخواد بکنه مامانش بیاد و منصرفش کنه و از خر شیطون پایین بیاد.
بالاخره بعد از چند دقیقه آسانسور می رسه و مولینش از در تو میاد. قید سلام کردن رو از هولش می زنه و به‌سرعت رو به مولینش به زبون میاد:
_ مولین جان من بیا ببین این دختره داره چی کار می کنه؟ یه کوفته گرد کرده واسه من قد یه توپ فوتبال. وسطش جوجه گذاشته. هر چی می گم از خر شیطون پایین بیا انگار نه انگار. بیا تو یه چیزی بگو. این جوری از شامم می اندازه ما رو.
شیرین با خنده و تعجب از کار نادیا سریع روپوشش رو در میاره و به کف دست پیمان می ده و به سمت آشپزخونه می ره.
همزمان مجدداً به یاد دعوت دیروزگار پیمان می افته. وقتی بهش گفته بود نادیا قراره شام کوفته درست کنه فقط تونسته بود بخنده. خنده ای که قادر به کنترل کردنش هم نشده بود. تقریبا مطمئن بود که این دختر بچه رو حساب رو کم کنی یه حرفی زده بوده به پیمان. حالا امروز با شنیدن حرف پیمان به این نتیجه داشت می رسید که نه، انگار یه چیزایی از کوفته درست کردن می دونه این دختر. فقط در ذهنش گذرانده درست کردن کوفته تبریزی هم به سادگی همین کوفته هاست. مطمئن بود شام باید یه چیز وا رفته ای رو به اسم کوفته بخورن. بارها تو فامیل های شوهرش توی تبریز مشاهده کرده بود که برای مهمونی های بزرگ و رسمی چنین کوفته هایی با شکم جوجه می پزن و دورش هم برای ولو نشدن احتمالیش چند دور نخ می پیچن اما مطمئن بود این دختر فقط یه چیزی متوجه شده.
وارد آشپزخونه می شه و نگاهش به نادیا می افته که سرش روی کوفته ای دقیقا به همون گردی و بزرگی کوفته های تبریزی خم و در حال اضافه تر کردن مواد به دورشه.
خنده اش می گیره و این خنده همزمان می شه با بالا اومدن سر نادیا و سلام خندانش و بعد سلام آروم آریانا. همون طور که نگاهش به کوفته است می گه:
_ سلام آریانا جان. سلام نادیا جان. خوبی عزیزم؟
_ ممنون شیرین جون.
_ عزیزم به زحمت افتادی اما دیگه لازم نبود این جور خودت رو زحمت بدی. ممکنه وا بره این کوفته به این بزرگی. بهتر نیست جوجه اش رو در بیاری و این کوفته ها رو هم گرد گرد کوچیک بکنی و لاش تخم مرغ و آلو و این جور چیزا بریزی؟
_ شیرین جون خیالتون راحت باشه. چیزیش نمی شه.
بعد خندان رو به پیمان کف دستش رو دراز می کنه و نخ رو می گیره و تر و فرز دور کوفته چند دور نخ می پیچه و بعد نخ رو به پیمان بر می گردونه و کوفته رو داخل قابلمه می گذاره.
سیمین با متوجه شدن حرکات فرز نادیا لحظه ای مردد می شه و ناخودآگاه بین اون همه بچگی نادیا تو اولین متوجه شدار، روزگارنه ای پر نور از دختری کدبانو با اعتماد به نفسی فوق العاده باز می شه.
هنوز براش احتمال وا نحرکت کردن کوفته نزدیک به صفره ولی از این همه اعتماد به نفس نادیا غرق خوشیه. تو ذهنش زوایایی از دختر رو می بینه که مطمئن می شه یکی از دلایل انتخاب شدنش از طرف پیمان همین ها بوده.
تصمیم می گیره تنها نظاره گر باشه. پس لبخندی به روی نادیا میزنه و نادیا کمی به مخلفات کنار ظرف اضافه می کنه و بعد کمی روغن کف ظرف می ریزه و تفت کوتاهی با احتیاط به کوفته می ده.
نگاهش به کوفته است و ذهنش در حال حدس زدن در مورد نگاه شیرینه. قلبش غرق خوشیه. نگاه شیرین نا مطمئنه ولی لبخندش خوشاینده براش. قلبش پر از خوشی می شه. خوشحال از این که بالاخره چیزی داره که بتونه برا خودش تو قلب این زن جایگاه بزرگی باز کنه.
همواره از کوچیکی این حرف تو ذهنش بود که مردا نگاهشون به شکمشونه. حالا شاد بود که امشب حتی می تونه جایگاه خیلی بالاتری تو نگاه پیمان و پدرش برای خودش باز کنه. مطمئن بود که کمند عرضه چنین کاری رو نداره. وقتی ۶۰ درصد زنای ترک هم به زور چنین استعدادی رو داشتن دیگه نادیای ۲۰ ساله که قابل حساب اومدن نبود. تو ذهنش از همین الان داشت تصویر نگاه شب همه رو می مشاهده کرد.
به‌شدت کوفته پخته بود. همیشگی براش سوال بود که چطور عمه اش بدون گوشت هزار بار چرخ شده که فلان روزگار هم تو یخچال مونده باشه و به نوعی کهنه شده باشه و بدون زدن یه خروار آرد توی مواد برای سفت کردنش میتونه کوفته هایی به این بزرگی بدون وا حرکت کردن درست کنه.
وقتی ۱۴ سالش بود یه بار که تبریز راهی شده بودن به عمه اش اضافه کرده بود کوفته می خواد. بعد تمام هوش و حواسش رو به مواد و طرز پخت عمه داده بود. تنها چیز اضافه تری که متوجه شده بود مقداری چرخ کرده مرغ بود که با گوشت قاطی کرده بود.
شاید اگر اون همه گوشت رو نمی دید تصور می کرد که عمه اش به قلبیل کم اومدن گوشت از مرغ استفاده کرده اما با مشاهده کردن اون میزان گوشت مطمئن شده بود ربطی به ماجرا داره.
وقتی بر گشته بودن تهران امتحان کرده بود و کلید معما رو بدست آورده بود.
تبسم روی صورتش می شینه و از فکر بیرون میاد و آب رو به کوفته اضافه می کنه و شعله اش رو کم و درش رو می گذاره و نگاهی به ساعتش می اندازه که حدود یک و نیم ظهر رو نشون می ده.
با خیال راحت کف دستاش رو توی سینک می شوره و خودش رو لاقیدانه روی صنقلبی پرت و پاهاش رو دراز می کنه و رو به آریانا می گه:
_ ببینم نمی خوای به من و شیرین جون یه چایی بدی؟
شیرین می خنده و با خودش زمزمه می کنه این دختر همه چیزش عجیبه. اصلا براش این فکر حتی پیش هم نمیاد که خودش بهتره چایی رو بریزه.
اما آریانا حرف نادیا به نظرش کاملا عادی و معمول میاد. مثل همواره که وقتی غذای پردردسر قرار باشه بپزه بعدش همین عکس العمل رو نشون می ده.
از روی صنقلبی بلند می شه و برای همه چای می ریزه و خودش مقابل سینک می ایسته و شروع به شستن ظرف های کثیف نادیا می کنه.
شیرین با تعجب و بدون حرف این بار به آریانا نگاه می دوزه و تو ذهنش مسلم می شه که این اامان باری نیست که این دختر غذا می پزه و کار کردنش توی خونه هم قانون خاص خودش رو داره. قانونی نانوشته بین خودش و برادرش. کم کم براش مسلم می شه که پریسا چه طور می تونه همیشه تا دیروقت سر کار باشه و هیچ وقتی هم از کم آوردن وقت برای انجام کارهای خونه و غذا پختن نناله.
تو ذهنش به پریسا برای تربیت چنین بچه های خود ساخته ای تبریک می گه ولی ثانیه ای بعد با به یاد آوردن نوع برخورد نادیا و حرکاتش که کاملا بدون ظرافت های دخترونه و قوانینش بوده متاسف می شه از این همه بی توجهی پریسا به بچه هاش. نگاهش رنگ غم می گیره و تو ذهنش فکر می کنه قطعا این دختر به‌شدت وقت ها از این کمبودها رنج برده. قطعا این دو تا بچه از این که خودشون بخوان از سنین پایین همه کارشون رو خودشون بکنن خرسند نبودن.
رو به نادیا می کنه و می پرسه:
_ ببینم از کی آشپزی رو پریسا یادت داد؟
رنگ نگاه نادیا پر غم می شه و این نگاه از دیده تیز شیرین دور نمی مونه. بعد آروم زمزمه می کنه:
_ من خودم آشپزی رو یاد گحرکت کردم. از وقتی ۹ سالم بود میومدم خونه تنها برنامه ای که تلویزیون داشت بر می گردیم به منزل بود و برنامه آشپزی. منم از تنهایی خونه همیشه می هراسیدم. برای همین تلویزیون رو روشن می کردم که یه صدایی تو خونه باشه و خوب دیگه برنامه هاش ر هم می مشاهده کردم. یه کم بزرگتر شدم کم کم یه چیزایی رو هم زمان با برنامه می پختم. اوایل زیاد کف دستم رو می سوزوندم یا غذاهام می سوخت یا شور می شد یا بی مزه و … بعد کم کم راه افتادم.
شیرین به نادیا لبخند می زنه و به این همه پشتکارش تو قلبش آفرین می گه و از غم نگاهش افسرده می شه. ناخودآگاه کف دستش بالا می ره و آروم روی موهای نادیا پایین میاد و نوازششون می کنه.
با این حرکتش قطره اشک سمج همیشگی آروم پایین میاد و پیمان چیزی تو وجودش تیر می کشه و رنگ نگاهش غمگین می شه و قلبش می گیره. پاهاش میل کشیده شدن و در آغوش گحرکت کردن نادیا رو می کنن و کف دستاش حسرت کف دستای مادر رو می خورن که ای کاش کف دستای خودش بودن و ای کاش سینه اش مامن ساکتش و تکیه گاه نادیا می شد.
شیرین چشم می دوزه به پسرش و تمام حرف دلش رو از نگاه های افسرده و طولانی اش به نادیا می فهمه. رنگ نگاهش پر از محبت می شه و از روی صندلی قد بلند می شه و دستش رو زیر کف دست نادیا می گذاره و کمک به قد بلند شدنش می کنه و هم وقت کف دستاش تنگ تر نادیا رو در بر می گیره و نگاه آرام بخشش رو به پسرش می دوزه و آروم چشماش رو باز و بسته می کنه و پیمان رو مطمئن و از آشپزخونه بیرون میرن.
آریانا از پشت سینک بر می گرده سمت پیمان و شیر رو می بنده و با نگاه غمگینش به پیمان دیده می دوزه و بعد سمتش می ره و کف دستی به پشتش می زنه و زمزمه می کنه:
_ نادیا دختر قوی ایه. بیدی نیست که با این بادا بلرزه.
بخند پسر. ماتم نگیر که از نگاهت حسرت نداشته هاش رو بخوره خواهرم. بهش بخند و از کنارش ساده و بی خیال بگذر تا باورش بشه که این نداشته هاش چیزی به حساب نمیان و ارزش فکر کردن و غصه خوردن ندارن.
پیمان تنها نگاه گیجش رو به آریانا می دوزه و ثانیه ای بعد از روی صندلی قد بلند می شه و از آشپزخونه بیرون می ره.
به دنبال آوا نگاهش چرخ می زنه و روی نادیا که نشسته روی مبل در حال حرف زدن و ریز خندیدن با شیرین هست، ثابت می شه. انگار نه انگار ثانیه ای قبل همین دختر بود که اشک تو نگاهاش حلقه زده بود و…
کم کم عمق حرف آریانا براش روشن می شه و هممدت تبسم کمرنگی روی لبش می شینه و آروم به سمت نادیا و مادر قدم بر می داره و مقابلشون می ایسته.
_ ببینم اگه حرفاتون تموم شده بریم سر درس که کلی مونده هنوز.
شیرین نگاهش دوباره همون رنگ تعجب رو می گیره که وقتیک ه پیمان بهش اضافه کرده بود نادیا برای امتحاناتش چند روزگاری میاد خونه اش تا بهش کمک کنه. یه جای کار می لنگید ولی هنوز نمی دونست دقیقا کجا؟ با تبسم نگاهی به نادیا و بعد پیمان می کنه و ادامه می ده:
_ آره برید به کارتون برسید، منم یه جارو و دستمالی بکشم به خونه.
نادیا با اعتراض پاسخ می ده:
_ نه این جوری که نمی شه، منم بهتون کمک می کنم. حالا بعدا می ریم سر درس.
آریانا از پشت سر و کله اش پیدا می شه و با خنده نگاهی به جمع می کنه و ادامه می ده:
_ نادیا تو فردا امتحان داری، بهتره بری سر درست. من به شیرین خانم کمک می کنم.
با حرف آریانا، نادیا جایی برای بحث نمی بینه و آروم سرش رو پایین می اندازه و به سمت اتاقش می ره تا کیف و کتاب هاش رو برداره و پیمان هم پشت سرش مسیر می افته و آریانا جای جارو رو می پرسه و به طرفش می ره.
پیمان پشت سر نادیا وارد اتاق می شه و می گه:
_ بهتره همین جا بشینیم سر درس. بیرون هم سر و آواست حواست پرت می شه و هم این که رو میز تحریر راحت تره کار کردن.
نادیا نگاهی به میز کوچیک رو به روش می کنه و هم مدت تو ذهنش این میز رو با میز اتاق پیمان مقایسه می کنه و بعد با بد خلقی به زبون میاد:
_ نمی خوام این میز بسیار کوچیکه. میز ناهار خوری که نمی ذاری بریم لا اقل بریم رو میز اتاق تو اون از ای نجا بزرگتره.
پیمان برای فیصله دادن به بحث های حاشیه ای و شروع تندتر درس موافقت می کنه و به سمت اتاقش جاده می افته و نادیا هم خندان به دنبالش.
پیمان روی میز رو خلوت می کنه و نادیا هم پشت میز می شینه و پیمان درس رو شروع می کنه.
نادیا مدام سرش دور اتاق می گرده و یا روی میز در حال زیر و رو کردن وسایلشه.
پیمان عصبی چشم می دوزه بهش و می گه:
_ نادیا حواست به من باشه. این جوری پیش بری تا خود صبح باید بیدار بمونی، حالا خود دانی.
_ خسته شدم خوب.
_ نادیا هنوز ۴۰ صفحه نخوندیم. حواست رو بده به من.
نادیا به‌یک‌باره از روی صندلی بلند می شه و در مقابل نگاه متعجب پیمان به طرف تخت می ره و ثانیه ای بعد روی تخت لم می ده و بالشی از زیر روتختی بیرون می کشه و پشت سرش می گذاره.
پیمان عصبی به طرفش بر می گرده و می گه:
_ نادیا بیا سر میز بشین. این جوری درس خوندن نمی شه.
_ اوف… من دارم گوش می دم. حالا چه فرقی می کنه روی تخت گوش بدم یا رو صنقلبی؟
پیمان عصبی صنقلبی اش رو به سمت تخت بر می گردونه و ادامه درس رو شروع می کنه.
چند دقیقه ای گذشته یا نگذشته که نادیا بالش سمت دیگه رو هم از زیر روتختی در میاره.
هنوز بالش رو کامل بیرون نکشیده که پیمان با نگاهی حرصی و عصبی به بالش چشم می دوزه و زمزمه میک نه:
_ اون بالش منه. بذارش سر جاش.
_ نمی خوام بخورمش که.
_ من اون بالش رو می ذارم زیر سرم نادیا. خواهش می کنم بذارش سر جاش.
ولی نادیا که حالا انگار ازش تمایل داشتن از گنجش بگذره، با سماجت بالش رو توی بغلش می گیره و زیر زیرکی به خودش فشارش می ده.
چیزی تو ذهن پیمان به حرف زدن در میاد و زمزمه می کنه مگه این همه زیستنت نیست؟ مگه دوستش نداری؟ پس چرا نباید بالشِت رو تو بغلش بگیره؟ مگه قرار نیست جزئی از وجودت باشه، پس باهاش کنار بیا.
ساعت حدود ۷ شب رو نشون می ده که بالاخره در نیمه باز اتاق باز تر و شیرین وارد اتاق می شه. پیمان رو می بینه که خسته در حال توضیح درس و نادیا بالش به بغل و خسته و اخمو در حال گوش دادنه.
با ورود شیرین نادیا ناگهان لبش پر خنده می شه و از روی تخت پایین می پره و به سمت شیرین جون خیز بر می داره.
آوای پیمان قد بلند می شه:
_ نادیا خواهش می کنم.
_ خسته شدم. اَه!
_ بسه بچه ها هر دو خسته این. پاشین بیاین بیرون یه چیزی بخورین. ناهارم نخوردین.
_ مولین تازه ساعت ۱۲ از سر میز صبحانه پا شدیم.
_ خیله خوب دیگه، پیمان پاشو مادر.
با صدای زنگ در و بعد ورود پدر پیمان، نادیا بعد از سلام و احوال پرسی به سمت آشپزخونه می ره و هم زمان با نگاه آریانا رو هم آوا می کنه.
_ جانم؟
_ کمک می کنی قابلمه رو بذاری روی گاز بزرگه؟
_ آریانا هم وقت با جا به جا کردن قابلمه با تبسم زمزمه می کنه:
_ همه چی عالیه؟
نادیا بی هیچ کلامی تنها گوشه در قابلمه رو باز می کنه.
هم وقت پیمان هم وارد آشپزخونه می شه و با خنده نگاهی به گاز و آریانا و نادیای بالا سرش می کنه و آروم زمزمه می کنه:
_ بی خیال! کسی هم ازت انتظار کوفته به این بزرگی و خراب نشده نداره. خودت رو ناراحت نکن.
بعد هممدت به سمت گاز میاد تا در ظرف رو بر داره که نادیا با اخم دستش رو پس می زنه و رو بهش می گه:
_ فضاما نکن. کمک کنید میز رو بچینین.
در قابلمه رو بر می داره و سریع کوفته رو با دو تا کفگیر بر می داره و توی دیس نیمه گود می گذاره و از مخلفات دورش و مقداری هم آبش می ریزه و دورش رو با سبزی تازه تزئین می کنه و بعد با تبسم از آشپزخونه بیرون و به سمت ناهار خوری می ره.
دیس تقریبا بالای سر نادیا ست و نمی تونه داخلش رو ببینه اما تبسم نادیا کافیه تا باورش بشه که شاهکار انجام شده و باختش رو باید بپذیره. این نگاه پیروزگار رو خوب می شناخت. بارها روی لب های دختر دیده بود، پس دلیلی برای حتی ثانیه ای شک کردن وجود نداشت.
نگاه گرمش رو دوخته بود به صورت نادیا و روی ابر ها سیر می کرد. باز نادیا بهش ثابت کرده بود که بهترین انتخاب رو کرده.
شیرین نگاه دوخته بود به نادیا و تبسم زیباش. نمی تونست از نگاهش بفهمه غذا چه طوره؟ می تونست وا نراهی شده باشه و می تونست وا حرکت کرده باشه اما لبخند روی لب هاش نشانه اعتماد به نفسش باشه. براش مهم ترین مسأله حیات اش شده بود. انگار ثانیه ها کش می اومدن و کم کم داشت کلافه می شد ولی نگاه آریانا نگاه پر افتخار برادری به خواهرش بود. نگاهی که بارها نادیا تجربه اش کرده بود و تونسته بود طعم همون نگاه های پدر رو براش بده و غم ندیدن چنین نگاهی از پدر و مادر رو براش کمرنگ کنه.
نادیا سرش بالا بود و به هیچ چیز و هیچ کس نگاه نمی کرد حالا خالی بود. خالی تر از همواره. آروم بود، درست مثل ساحل. هیاهوی دریا رو می متوجه شد اما خودش ساحل امن بود و به امنیتش مطمئن.
بالاخره دیس رو روی میز می گذاره و با لبخند و در حال جای گرفتن روی صندلی خالی کنار آریانا و پیمان و رو به جمع می گه:
_ بفرمایید. خدا کنه مزه اش رو دلبسته شده باشین.
آروم سرش رو بالا می گیره و خیره به نگاه متعجب پیمان، مهندس راستین و شیرین جون نگاه می کنه.
مهندس راستین به زبون میاد:
_ شاهکار کردی دختر. من رو یاد بچگی هام و جشن هامون انداختی. دستت درد نکنه بابا جان.
جمله به قلبش می شینه. مخصوصا تیکه کلام بابا جان. سرش رو پایین می اندازه و زمزمه می کنه:
_ اول بخورین، بعد…
در انتها با صوتیی آروم جمله اش رو این طور تموم می کنه:
_ پدر جون….
آریانا کلام رو می شنوه، دیده می دوزه به نادیا و بعد آروم کف دستش رو روی کف دست نادیا می گذاره و فشار اندکی می ده.
نادیا که همه رو تنها نظاره گر می بینه خودش کفگیر رو کف دست می گیره و برشی به کوفته میزنه و بعد نگاهش رو به آریانا می دوزه
آریانا کفگیر رو می گیره و مشغول تکه کردن می شه و بعد می گه:
_ شیرین خانوم من بریزم براتون یا خودتون بر می دارین؟
سیمین بدون هیچ حرفی بشقابش رو مقابل آریانا بالا می گیره و به همین شکل برای بقیه هم می ریزه.
اامان قاشق رو دهانش می ذاره و با لذت می جوه. همون طعم کودکی ها تو دهنش میاد. تبسم روی لبش می شینه و نگاهش به سال ها قبل بر می گرده. چشم می دوزه به شیرین و یاد شام بله برونشون می افته. طعم دقیقا همون طعمه. طعم جوانی، طعم عشق، طعم گرمای اولین نگاه سرخ شیرین. سرش رو بالا می گیره و خیره می شه به شیرین، شیرین هم با تبسمی گرم و هم مدت سرش رو بالا می گیره و دیده می دوزه به پیام. هر دو تو یه جهانی دیگه ان. طعم همون طعمه خاطره ها مثل یه فیلم از مقابل دیدهای شیرین می گذرن.
پیمان با لذت مشغول خوردنه و هر قاشق رو آن چنان با ولع می خوره که انگار بعد از سال ها غذایی جلوش گذاشتن. سرش رو بالا می گیره تا نگاه مولین و باباش رو هم تجزیه تحلیل کنه و ببینه اون ها هم به نظرشون غذا خوشمزه اس یا این فقط نظر خودشه؟
سرش که بالا می ره لحظه ای با تعجب روی صورت مادر و بعد پدر می لغزه. دو نگاه زل زده به هم و کف دست پدر که آروم روی دست مادر به حالت نوازش حرکت می کنه. شوک زده و گیج به‌سرعت نگاهش رو از روی اون ها بر می داره و به نادیا و آریانا خیره می شه. این بار کف دست آریانا رو به حالت نوازش روی کف دست نادیا می بینه.
ثانیه ای با حسرت نگاهش رو روی دست نادیا ثابت می کنه و بعد کم کم تبسم گرمی لبش رو می پوشونه و زمزمه می کنه:
_ آقا قبول نیست، سر من این وسط کلاه راهی شده. این از این دو تا که یادشون راهی شده پسر خرس گنده دارن اینم از این دو تا که یادشون راهی شده ما این جا جای گرفتیم. میشه بگین یهو چرا همه تون رمانتیک شدین؟
شیرین سرش رو زیر می ندازه و پیام با خنده به پیمان و بعد به نادیا نگاه می کنه. بعد از چند ثانیه از روی صندلی قد بلند می شه و به سمت نادیا می ره و آروم ب*و*سه ای روی موهای نادیا می زنه.
نادیا بهت زده نگاهش رو به مهندس راستین می دوزه که پیام ادامه می ده:
_ کف دستت درد نکنه دخترم. کف دست پختت حرف نداشت، درست مزه همون کوفته شب بله برونمون رو می داد. من و شیرین رو برد به اون سالها. یاد خدا بیامرز مادرم افتادم. هر چی خاک اونه عمر با عزت و خوشامگاهخت تو باشه.
اشک شوق آروم جادهش رو روی گونه نادیا باز می کنه و آریانا فشار دستش رو روی دست نادیا بیشتر می کنه و در قلب جهانیی ممنون مهندس راستین می شه به خاطر هدیه ارزشمندش به عزیز ترین موجود زیستن اش نادیا. ب*و*سه ای که سال ها خواهرش منتظر بود تا یک بار پدر روی سرش بگذاره.
شیرین از روی صنقلبی کشیده می کنه و نادیا رو در آغوش می گیره و بوی سینه نچشیده مادر رو براش زنده می کنه. نادیا غرق خوشی می شه. دیگه چیزی نمی خواد، دیگه ناراحت نبود که چرا سال ها مجبور بود خودش غذا بپزه به جای اینک ه دست پخت مادرش رو بخوره؟
بالاخره غذا به پایان می رسه و پیمان همه رو وادار به جای گرفتن می کنه و خودش تند شروع به جمع و جور کردن میز می کنه.
شیرین و پیام از خدا خواسته روی مبل کنار هم از این فرصت به کف دست اومده استفاده و خاطرات رو مرور می کنن و آریانا با تبسم سرش رو زیر می اندازه و خودش رو مشغول ور رفتن با تلفنش میک نه.
نادیا آروم از روی مبل قد بلند می شه و به سمت آشپزخونه می ره برای کمک به پیمان.
پیمان بوی نادیا رو حس می کنه و هممدت سرش رو بر می گردونه که نادیا رو پشت سرش و با کف دستی پر می بینه.
بی هیچ کلامی لیوان ها رو ازش می گیره و داخل ماشین ظرفشویی می ذاره و بعد به طرفش بر می گرده و رو به روش می ایسته و با قدم هایی کوتاه فاصله بینشون رو کم و کمتر می کنه.
قلب نادیا دوباره تو سینه می لرزه و با لذت بوی تن پیمان رو به ریه هاش می فرسته و دیدهاش رو کم کم بالا میاره و بالاخره هر دو نگاه تو دیده مشغول چشم دوختن به هم می شن.
تمام تلاشش رو می کنه تا تمام دلدادگیش رو تو نگاهش بریزه و این عشق رو به نادیا تقدیم کنه. عاشقیی که حالا مطمئنه در مقابل چنین دختری هیچه.
بالاخره نادیا بی طاقت می شه و برای جلوگیری از هر عمل نا به جایی سرش رو سریع پایین مین دازه و قدمی از پیمان فاصله اش رو زیاد می کنه.
پیمان قلبش بهش حکم می کنه و آروم قدم عقب راهی شده نادیا رو با قدم رو به جلوی خودش خنثی می کنه و کف دستش آرووم به طرف کف دست نادیا می ره و ثانیه ای بعد اون رو می گیره و توی دست خودش و فشارش می ده و سرش رو پایین می گیره و ب*و*سه آروم و نمناکی روی دستش می زنه.
جریان برقی عجیب و باور نکردنی ناگهان از تمام بدن نادیا عبور می کنه و گر می گیره، بدنش بی اختیار می لرزه و نگاهش سرخ می شه اما توان کوچکترین حرکتی رو در خودش نمی بینه.
بالاخره پیمان سرش رو بالا میاره ولی دست نادیا هنوز توی کف دستشه.
نگاهش همزیرا دو گلوله آتش سرخ سرخه. دستاش می لرزه و صدای نفس هاش به وضوح به گوش نادیا می رسه.
قلب نادیا تپشی دیوانه وار رو آغاز می کنه و هم وقت صدای پیمان تو گوشش می پیچه:
_ ازت ممنونم! لیاقتت به‌شدت بیشتر از این ب*و*سه است. حتی زبونمم قاصره از هر حرفی ولی نگاهم پر از همه حرف های توی دلمه نادیا. از نگاهم بخون.
نادیا می لرزه و آب دهنش رو به سختی فرو می ده و قطره اشک آروم از گوشه چشمش سرازیر می شه.
قطره رو پایین نرسیده با نوک انگشت می گیره و به لبش می بره و ب*و*سه آرومی میزنه بهش. بعد آروم دست نادیا رو رها می کنه و قدم به بیرون می ذاره.
آریانا نگاهش رو آروم از روی پیمان و نادیا بر می داره و با لبخند سرش رو پایین می اندازه و توی دلش دعا می کنه خواهرش به محبتی که لایقشه برسه.
بالاخره پدر و مادر پیمان خداحافظی می کنن و از در بیرون می رن. با خروجشون آریانا، پیمان و نادیا رو جادهی ادامه درسشون می کنه و خودش مشغول جمع کردن ظرف ها می شه.
بار دیگر هر دو به سمت اتاق پیمان می رن ولی این بار با قلب هایی کوبنده و نگاه هایی که با تلاش از هم می دزدن و قدم هایی لرزان وارد اتاق می شن. نادیا روی تخت پیمان خسته و با چشمانی خمار لم می ده و چیزی تو وجود پیمان می لرزه. ثانیه ای نگاه می دوزه به نادیا اما تاب ادامه نگاه رو نمی آره و آروم نفسش رو بیرون می ده و از مقابل نادیا می گذره و سریع کیف و کتاب نادیا رو بر می داره و به طرف در بر می گرده.
تو آخرین لحظه و قبل از خروج کاملش نیم نگاهی به نادیا می کنه و زیر لب زمزمه می کنه:
_ این جا به دو دقیقه نکشیده خوابت می بره، هنوز ۷۰ صفحه مونده. بیا ناهار خوری می شینیم سر میز.
آریانا با تعجب به پیمان نگاه می کنه و پیمان با سری رو به پایین مجدداً همون قلبایل رو تکرار می کنه و آریانا تنها تبسمی می زنه و تو ذهنش به این بهانه عاشقانه پیمان بلند می خنده.
نادیا هنوز کامل روی مبل ننشسته که رو به پیمان و با نگاهی از یک سو قلبخور و از سوی دیگه شرور و خندان شروع به حرف زدن می کنه:
_ می گم یادت نحرکت کرده شرط رو باختی که؟
_ مگه می شه چنین خاطره ای هیچ وقت از یادم بره؟
لحظه ای قلبش از خوشی حرف پیمان می لرزه ولی باز یاد این زبون به کام گرفته پیمان و این عقب کشیدن هاش از خودش می افته و ناگهان فکری مثل برق از ذهنش می گذره و رو به پیمان می گه:
_ خوب پس برات کاملا فراموش نشدنی اش می کنم. حالا شرط من!
آروم و زیر لب زمزمه می کنه:
_ شما جون بخواه.
نادیا با بدجنسی ادامه می ده:
_ جونت مال خودت، باید برام تدل بنویسی. شرطش همین بود.
_ چی؟
با صدای نیمه فریاد پیمان و خنده قد بلند نادیا سریع از دستشویی بیرون و خودش رو به ناهار خوری می رسونه.
تنها یه نگاه به قیافه شر و شیطون نادیا براش مسلم میکنه که بد حال پیمان رو گراهی شده حالا داره حسابی تفریح می کنه.
با خنده رو به پیمان که با نگاهی ثابت به نادیا نگاه دوخته می کنه و می گه:
_ ها چیه؟ خوردی خواهرم رو. چرا این جوری نگاهش می کنی؟
_ از خودش بپرس. ببین چه شرطی گذاشته؟
_ ثانیه ای به عقب بر می گرده و مدتی که نادیا فقط ۱۴ سال داشت و شرط بندی ای که با هم کرده بودن و طبق معمول همواره باخت خودش و شرط های عجیب نادیا توی ذهنش اومد.
_ با یادآوری اون صحنه لبش پر از خنده می شه و رو به پیمان ادامه می ده:
_ ببینم نکنه به تو هم اضافه کرده باید دو دور بیاد رو کولت و سواری اش بدی که این جور میخ شدی؟
_ ثانیه ای طول می کشه تا حرف آریانا رو تو ذهنش حلاجی کنه و بعد با تبسمی عجیب به نادیا نگاه می دوزه و ادامه می ده:
– کاش همچین شرطی گذاشته بود که به جای دو دور، دو روزگارم حاضر بودم بهش کولی بدم.
بعد مجدداً حرفش رو پی می گیره و رو به نادیا می گه:
_ امکان نداره نادیا. شرطت رو عوض کن، سرم بره انجامش نمی دم.
_ وروجک چه شرطی گذاشتی این داره پس می افته؟ من غیرتی ام ها. منو کف دست کم نگحرکت کردی که؟
_ برو بابا! بی خیال آریانا. این یه چیزیش می شه وگرنه من فقط بهش گفتم باید برام تقلب بنویسه.
_ سرش رو آروم می اندازه پایین و به زحمت خنده اش رو خفه می کنه و هم وقت پیمان رو تصور می کنه در حال تدل نوشتن.
_ با تمام تلاشش باز هم نمی تونه خنده اش رو خفه کنه و بالاخره همچراکه بمب، شلیک خنده اش به هوا می ره.
_ مرگ… بایدم بخندی. تو که جای من نیستی. غیر ممکنه نادیا. یه چیز دیگه بگو.
_ همین که گفتم. شرط بستی و حالا هم باختی، حالا عین مرد پای باختت بایست.
_ نادیا تو دست شیطون رو از پشت بستی. کوتاه بیا بچه مردم سکته می کنه الان. یه شرط دیگه بذار براش.
_ نه… همین که گفتم.
_ نادیا لج نکن. کل کتاب رو خوندیم فقط همین ۷۰ صفحه مونده. آخه خودت قلبت میاد با این همه زحمتی که کشیدی و این کتاب رو خوندی باز بیای تدل بنویسی؟
_ خوب همین ۷۰ صفحه رو بنویس.
اخماش رو در هم می کشه و عصبی از روی صنقلبی قد بلند می شه و زیر لب زمزمه می کنه:
_ من هی میگم نره تو می گی بدوش. ما نیستیم آقا.
_ همین که اظهار کردم.
به‌یک‌باره پیمان به طرف نادیا بر می گرده و می گه:
_ میگم اصلا یه چیزی… بیا امشب رو بی خیال شو. هم این که فقط ۷۰ صفحه مونده از کتاب و به نظر من که نمی ارزه شرطت رو سر ۷۰ صفحه حروم کنی، هم این که باز یه کم فکر کنی شاید یه شرط بهتر به ذهنت رسید و میل داشتی شرطت رو عوض کنی. چه طوره؟
_ اومم… بدم نیستا. راست می گی، یه کتاب ۵۰۰-۶۰۰ صفحه ای رو مجبور نشم بخونم راحت تر از اینه که برای ۷۰ صفحه باهات چراکهه بزنم. Ok بیا جاهای مهم این ۷۰ صفحه رو بگو که دیگه حال کلش رو ندارم بدو.
پیمان از معافیت فعلی اش با خیالی آسوده نفس حبس شده اش رو بیرون می ده و مجدداً سر میز بر می گرده و شروع به ادامه درس می کنه.
روزها از پی هم می گذشسریع و هر روزگار پیمان و نادیا به هم نزدیک تر می شدن و چیز های بیشتری از خصوصیات اخلاقی هم دیگه کف دستشون می اومد. حالا کم کم پیمان به نادیا عادت کرده بود و زوایایی از وجود نادیا رو می دید که تا به حال نمشاهده کرده بود. چیزهایی که در نظرش به‌شدت مهم تر از این بود که بخواد روی لباس پوشیدن نادیا یا جاده راهی شدنش یا شیطنت های بی جاش زوم کنه.
نادیا دختر راحت و در بیشتر مواقع آرومی بود و این آرامش رو به‌شدت راحت تونسته بود به پیمان هم منتقل کنه. خستگی رو تنها با یک نگاه پاک و ساده اش از وجود پیمان بیرون می آورد و خنده رو مهمون لب هاش می کرد. تو اوج کف دست و پا زدن های پیمان برای فرو کردن مطالب توی مغزش با شیطنت های گاه و بی گاهش خستگی و فشار سر و کله زدن با یک ذهن کاملا کف دست نخورده از نظر معلومات رو از تن پیمان بیرون میاورد.
گاهی تو خودش می راهی شد و ساعت ها کور می شد و هیچ کس رو نمی مشاهده کرد. بارها تو این مواقع سعی کرده بود بهش دلداری بده یا شریک غمگینی اش بشه ولی هر بار نتیجه عکس گحرکت کرده بود و هر بار آریانا بهش گوشزد کرده بود که مسیرت غلطه.
هر بار بهش اضافه کرده بود این طور مواقع باید بی خیال بشی. اون اشک ریخت تو بخندی و غمگینی اش رو بی اهمیت جلوه بدی تا فراموشش کنه. بارها بهش اظهار کرده بود اگر بخوای با اشکاش اشک بریزی بیشتر می بریش تو خودش و غم هاش.
براش سخت بود درک حرفای آریانا، نمی تونست نقش بازی کنه اما می مشاهده کرد که آریانا دقیقا این طور مواقع شروع می کنه به سر و کله زدن و لبخند زدن به نادیا و غم و غصه هاش. می مشاهده کرد که رفتاری کاملا عکس نادیا در مقابل همون مسأله از خودش بروز می ده ولی نتونسته بود خودش رو اون قدر قوی کنه که بخواد مثل آریانا باشه.
کم کم نادیا ترس پیمان از نزدیکی رو از بین می برد و حالا ساعت ها هر دو کنار هم شونه به شونه هم می جای گرفتن و ساعت ها درس می خوندن و حرف می زدن و از تنهایی و نبود آریانا و خونه ای که تنها دو نفر زیر سقفش بودن ترسی نداشتن.
هنوز نادیا لحظه شماری می کرد تا پیمان دهان باز کنه و به عشقش اعتراف کنه و پیمان با خودش در حال کلنجار راهی شدن بود و این حس رو که روزگار به روز هم شدید تر می شد از خودش دور می کرد.
آریانا نادیا رو می شناخت و بهش مطمئن بود. می دونست سرش بره پاش کج نمی ره. تو این یک هفته، ده روزگار فهمیده بود که پیمان هم مرد با اراده ایه و جلوی غرایزش رو بسیار خوب می گیره.
می متوجه شد که پیمان هنوز مردده و نمی تونه تصمیم بگیره و این تا حدودی خیالش رو راحت تر می کرد. چراکه می دونست برای نادیا هنوز زوده درگیر این احساس شدن. چراکه نادیا هنوز چیزای زیادی از سختی های با پیمان بودن نمی دونست که باید مدت بهش اینها رو یاد می داد.
نادیا هنوز خاموشی کرده بود و حرفی از شرطی که با پیمان بسته بود به میون نمی آورد و پیمان با سادگی فکر می کرد شرطش رو فراموش کرده یا خودش به غیر ممکن بودنش واقف شده و بی خیالش شده.
سرش رو بالا میاره و نگاهش رو به چشم های خسته نادیا می دوزه. لحظه ای قلبش می گیره از این که مجبوره وادارش کنه به درس خوندن، اونم بعد از ده روزگار بی وقفه سر و کله زدن. همواره آخرین امتحان برای خودش هم عذاب بود خوندنش چه برسه به نادیا که از هیچ درسی یک کلمه هم نمی دونست و تازه امروز ساعت ۲ اومده بود خونه و فردا ۱۰ صبح باید امتحان حقوق تجارت می داد اونم تجارت ۳. سخت ترین درس تجارتی.
_ ببین نادیا می دونم سخته.= ولی چاره ای نداریم. یه کم دقت کنی سر در میاری چی دارم می گم. فقط باید هوش و حواست رو کامل به من بدی. باشه دختر خوب؟
نادیا خسته از بی خوابی های این چند وقت و کلافه جواب می ده:
_ نمی تونم. آخه چرا نمی فهمی؟ دارم از زور خواب می میرم. هیچی تو این مغزم نمی ره. دیشب ۳ صبح خوابیدم، صبح ۷ بیدارم کردی. نیم ساعت نیست رسیدم اون وقت انتظار داری بفهمم که چی داری می گی؟ ولم کن.
صورت به بغض جای گرفته نادیا قلبش رو می لرزونه. آروم کف دستش رو قد بلند می کنه و روی شونه نادیا می ذاره و ادامه می ده:
_ می دونم عزیزم. به خدا می دونم چی می گی اما چاره نداریم. باید بخونیش. یه کم به خودت فشار بیار، این آخریه. باشه؟
نادیا محکم از روی صندلی کشیده می شه و با آوایی عصبی و نگاهی لجوج و طوفانی ادامه می ده:
_ نه… بمیرمم دیگه هیچی نمی خونم. شرطمون که یادت نرفته هنوز؟ باید بیای کمکم کنی تدل بنویسیم. ۵۴۰ صفحه کتابه. اگر بخوای برام روخونی هم کنی تا پس فردا طول می کشه. همین.
_ نادیا باز که رفتی سر خونه اول. بهت یه بار گفتم سرم بره همچین کاری نمی کنم. می خوای تقلب کنی به سلامت، برو خونه ات خودت می دونی. دور منم خط بکش.
عصبی صداش رو سرش می اندازه و ادامه می ده:
_ اِ؟ این جوریه؟ این جوری رو خودت اسم مرد می ذاری؟ هه! تو شرط بستی با من. جنابعالی نبودی که اون روز می گفتی هر شرطی باشه قبول داری؟
_ آره من بودم. هنوز هم سر حرفم هستم ولی بهت بیان کردم شرطت با اعتقاداتم کاری نداشته باشه. خودت خوب می دونی از تدل متنفرم.
با غیض نگاهش رو به پیمان می دوزه و ادامه می ده:
_ باشه. شرطم رو عوض می کنم بیا منو بب*و*س.
بعد پوزخندی می زنه و ادامه می ده:
_ البته نه پیشونی یا گونه ام رو.
یه لحظه خودش هم از حرفی که از زبونش در اومده چهار شاخ می شه. تو باورشم نمی گنجه که این خودش بوده که دهان باز کرده و چنین حرفی زده. کم کم مزه حرفی که زده تو دهنش میاد و سرش پایین و پایین تر می ره و رنگش سرخ و سرخ تر. دیگه دیر شده برای بر گردوندن کلام به دهانش. فقط دعا میکنه زمین دهان باز کنه و بره توش یا زمان یک‌بارهی به عقب بر گرده. فقط چند ثانیه تا با دست محکم روی دهنش رو بگیره و نذاره این بار این حرف از دهنش بیرون بیاد.
یه لحظه کُپ می کنه. به گوش هاش اعتماد نمی کنه که چنین حرفی از دهان نادیا در اومده باشه. نمی تونه باور کنه که این دختر چنین حرفی زده باشه.
می مشاهده کرد که تو اوج خشمگینته و صوتش رو، روی سرش انداخته، می متوجه شد که خسته است، می مشاهده کرد که صبر و تحملش تموم شده اما باز هم نمی تونست درک کنه که چنین حرفی بزنه. می دونست لج کرده، می دونست داره گند اخلاقی می کنه، می فهمید فشار روشه اما باورش نمی شد چنین بازی ای رو شروع کرده باشه.
عصبی و با آوایی دو رگه و چشم هایی که وحشت رو به صورت نادیا آورد، نگاهش رو می دوزه به چشمای نادیا و زیر لب زمزمه می کنه:
_ حتما این شرطت اصلا اعتقادات منو زیر سوال نمی بره. نه؟ برای همین شرطت رو انقدر روی فکر عوض کردی آره؟
عصبی و با صوتیی بلند تر ادامه می ده:
_ چرا سرت رو انداختی پایین؟ جواب بده لعنتی.
سعی می کنه جوری این کف دست و پا گم کردن و ترسش رو از پیمان مخفی کنه. تمام نیروش رو جمع می کنه و سرش رو ثانیه ای بالا می گیره و چشم می دوزه به پیمان و با لحنی قاطع ادامه می ده:
_ لابد این شرط کمتر از تدل نوشتن رو اعتقاداتت پا می ذاره.
خودش می دونه داره اراجیف به هم می بافه. یه جمله کاملا بی ربط و احمقانه ولی انتظاری بیش از این هم نمی تونه از مغز هنگ کرده اش تو چنین شرایطی داشته باشه.
بعد سریع سرش رو پایین می گیره و جادهش رو کج می کنه تا از اتاق بره بیرون که پیمان قدمی محکم به سمتش بر می داره و با صورت کبود از خشم مچش رو محکم می گیره و به سمت خودش بر می گردونه و ادامه می ده :
_ پس چرا داری فرار می کنی؟ هان؟ وقتی برای تو زدن حرفش انقدر راحته چرا برا من عمل کردنش سخت باشه؟ بیا می خوام شرطت رو انجام بدم.
کم کم فاصله اش رو با نادیا کم و کمتر میکنه و کف دستاش دو طرف صورت نادیا رو محکم می گیره و سرش رو بالا میاره.
نگاهش پر ازخشم و ترسناکه. دست هاش اون قدر محکم دو طرف سر نادیا رو نگه داشته که انگار هر لحظه ممکنه سرش متلاشی بشه.
کف دستاش رو آروم بالا می بره و در حالی که از درد صورتش بی حس شده روی کف دست های پیمان می ذاره و سعی می کنه دستاش رو جدا و صورتش رو از این نگاه ترسناک که به مراتب درد بیشتری رو نسبت به درد سرش ایجاد کرده خلاص کنه.
تقریبا فاصله لب هاش با لب های نادیا به اندازه دو انگشته. تمام وجودش از این همه نزدیکی می لرزه. لرزشی که با فشار کف دست هاش میخواد کم و کمترش کنه. تو ذهنش مدام این احساس پیش میاد که براش این یه چیزه پیش پا افتاده بوده. همین جری ترش می کنه برای ب*و*سیدن. می خواد به خودش ثابت کنه دختری که به این سادگی حرمت شکنی می کنه ارزش ثانیه ای اندیشیدن نداره. تو باورش نمی گنجه هنوز که این نادیاست. با این نگاه گستاخ و شاید بی خیال.
لحظه ای فشار کف دست های نادیا رو روی دسهت اش حس می کنه و نگاهش به طرف دسهت ای لرزون دختر می ره بعد نگاهش روی صورت نادیا ثابت می شه و صورتش رو نزدیک تر می کنه.
چیزی توی نگاه دختر به شک می اندازش. اون معصومیت و پاکی نگاه کم کم گستاخی کلام نادیا رو کمرنگ و کمرنگ تر می کنه براش. لرزش کف دست هاش بیشتر می شه. آوای نفس های تند و ترسان نادیا توی گوشش فریاد می زنه.
از این همه نزدیکی تنش می لرزه. همیشه تو ذهنش فکر می کرد ساده باشه چشیدن طعم لب های پیمان ولی حالا با هر حرکت پیمان به طرفش ترس و پشمونی اش بیشتر می شد.
تو آخرین لحظه به طور به‌یک‌بارهی کف دست هاش از دو طرف صورت نادیا پایین می افتن و با حرکت تند کتاب رو از روی میز بر می داره و از در بیرون می ره و در رو با صوتی محکمی به هم می کوبه.
پاهاش آخرین تلاششون رو هم می کنن و بالاخره خسته از این همه تلاش آروم سر می خورن پایین و روی زمین مچاله می شه و اشک آروم آروم روی صورتش جاری می شه و با فشار بالش روی دهانش آواش رو خفه می کنه و خودش رو روی تخت می کشه و زانوهاش رو بالا و سرش و بالشت رو توی زانوهاش فرو می کنه.
وارد خونه می شه و از همون بدو ورودش جو سنگین خونه رو حس می کنه. پیمان رو می بینه که مشغول نوشتن چیزی روی میز ناهارخوریه.
چشم می گردونه به دنبال نادیا که صدای خسته پیمان جوابش رو می ده:
_ بالاخره خوابش برد، توی اتاقه منه.
و دوباره سکوت.
حرف تو دهنش می ماسه و بدون هیچ سوالی به طرف اتاق پیمان می ره و در رو آرام باز می کنه و نادیا رو می بینه مچاله شده روی تخت با ظاهری خسته و شکسته. در رو رها می کنه و مجدداً بر می گرده توی سالن و تنها خیره می شه به پیمان.
ثانیه ای خاموشی می شه و بعد پیمان لب باز می کنه:
_ دعوامون شد.
و بار دیگر خاموشی.
_ شام خوردین؟
_ نه.
_ نمی خوای بخوری؟
_ نه.
_ خوبی؟
_ نه.
آریانا کلافه کف دستاش رو لای موهاش می بره و ثانیه ای بعد با صدایی آروم زمزمه می کنه:
_ میرم بیدارش کنم تا بره توی اتاق خودش بخوابه.
_ نه بذار بخوابه. من تا صبح بیدارم، کار دارم.
_ پس شب به خیر.
_ شامگاه به خیر.
***
کتاب رو می بنده و سرش رو آهسته روی ساعت مچی اش می گردونه، ۴ صبحه!
از جاش قد بلند می شه و کاغذها و کتاب نادیا رو بر می داره و به طرف اتاقش می ره.
آروم و پاورچین وارد اتاق می شه و نگاهش به سمت تخت می چرخه و روی نادیا با پاهایی جمع شده از سرما و بالشش تو بغلش ایست می کنه. دلش بار دیگر دیوانه وار می طپه و نگاهش غمگین می شه و قدم هاش به سمت تخت حرکت می کنه و ثانیه ای بعد کنار نادیا روی تخت می شینه و دستش آروم بالا می ره و روی گونه نیمه مرطوب از اشک های ماسیده روی صورتش ثابت می شه.
ثانیه ای صورتش رو نوازش می کنه و بعد آروم موهای پریشونش رو از روی صورتش کنار می زنه و سمت دیگه روتختی رو بر می گردونه روی تن نادیا و آروم بالش کناری رو هم بر می داره و با احتیاط تمام زیر سر نادیا می ذاره و آروم زمزمه می کنه:
_ منو ببخش.
از روی تخت بلند می شه و برگه های تدل رو روی کتاب می ذاره و ساعت موبایلش رو روی هشت و نیم صبح کوک می کنه و کنار نادیا می ذاره.
کتش رو از توی کمد در میاره و از اتاق بیرون می ره و چند لحظه بعد کلافه از در خونه بیرون می ره.
با صوتی زنگ دیدهاش رو با خستگی باز می کنه و ثانیه ای به دور و برش نگاه می کنه. ناگهان همه چیز یادش می افته. تمام اتفاقات دیروزگار،دعواشون و در آخر کوبیده شدن در اتاق و راهی شدن پیمان.
چیزی تو وجودش می شکنه، غم تو نگاهش بیداد می کنه. پیمان حرکت کرده بود و غیر ممکن بود دیگه برگرده. بدترین راه رو رفته بود و حالا برای هر برگشتی دیر بود.
اشک مجدداً روی گونه اش سرازیر می شه. با آوای مجدداً زنگ به خودش میاد و نگاهش بر می گرده به طرف آوا.
موبایل پیمان رو می بینه که داره زنگ می خوره، از این همه بی فکری و حماقت خودش و این همه محبت و به فکر بودن پیمان خجالت می کشه.
تو ذهنش عکس این حالت رو مجسم می کنه و با خودش زمزمه میکنه قطعا من اگر بودم براش زنگ نمی ذاشتم که خواب نمونه. می اضافه کردم به درک لیاقتش همینه!
مجدداً بغض می کنه و کف دستش رو با حسرت به سمت کتاب می بره و زیر لب زمزمه می کنه نمی مردی اگه می نشستی لا اقل ۳۰ صفحه اش رو می خوندی. عوضش حالا پشت اون در توقف کرده بود و با خنده و کشیده کشیده اسمت رو صوت می کرد و می گفت، تنبل خانوم پاشو دیرت شد، نمی رسی به امتحانتا!
بعد با ناز و هزار ادا و اطوار می اومدی بیرون و آقا لقمه حاضر آماده رو می داد کف دستت و از کنار متلک های آریانا با تبسم می گذشت و سوارت می کرد می بردت تا دانشگاه و تو کل مسیر هزار جور اعتماد به نفس بهت می داد.
تمام سعیش رو می کرد که سر جلسه شده یک بار بیاد و با نگاهش مطمئنت کنه و قلبت رو قرص کنه.
اما حالا چی داری؟ هیچی. حالا خبری از هیچ کدوم این چیزا نیست زیرا خودت نتمایل داشتی. خودت خرابش کردی نادیا.
با تکونی که به سرش می ده افکار رو از ذهنش بیرون و کتاب رو آروم از روی تخت بر می داره که ناگهان برگه های ریزی با خطی ریزتر مقابل چشمش می بینه. لحظه ای شوک زده چشم می دوزه به برگه ها. کم کم ذهنش به کار می افته، خط رو خوب میشناسه. همون خطی که ده روز براش رو کاغذ جزوه نوشته بود. همون خطی که ساعت ها تو نبود صاحبش، بهشون خیره شده بود و روشون دست کشیده بود. حتی نوشته ها رو بو کرده بود تا بوی عطر پیمان تو شامه اش بپیچه و دلش بلرزه.
اشک آروم آروم روی گونه اش دوباره جاری می شه و با کف دست روی نوشته ها رو لمس می کنه و زیر لب زمزمه می کنه بسیار پستی نادیا. تو پا رو تمام اعتقاداش گذاشتی تو وادارش کردی به کاری که متنفر بود از انجامش. تو لیاقت چنین دلدادگی بزرگی رو نداری تو اون قدر بچه ای که باید قید داشتن چنین مرد بزرگی رو بزنی. تو شعور نداری، تویی که دیدهات رو می بندی و دهنت رو باز می کنی، رو چه به چنین محبت و عاشقی خالصی. تو رو چه به این از خود گذشتگی؟
***
با صدای هق هق بلند نادیا تموم وجودش می لرزه. هزار بار به خودش لعنت می فرسته که جلوی این عشق رو نگرفته بود. هر چیزی رو می تونست تحمل کنه و براش راه حلی داشت جز درد دلدادگی رو، جز گریه های یه آدم عاشق.
نمی دونست چی شده اما مطمئن بود یه اتفاق ساده و یه قهر کودکانه نبوده. از نگاه پیمان این رو خونده بود. تو نگاه پیمان متوجه شده بود چیزی مرده و حالا کم کم داشت می فهمید چی مرده؟
تند به سمت اتاق میره و در رو باز می کنه و وارد می شه. نادیای مچاله شده رو محکم تو آغوشش می گیره و به خودش می فشاره و بهش اجازه می ده تا تو یک پناهگاه امن خودش رو سبک کنه.
بالاخره دختر به زبون میاد و زمزمه می کنه:
_ اون… حرکت کرد… همش تقصیر من بود…. من به‌شدت احمقم. من … من مجبورش کردم این تدل های کوفتی رو بنویسه. من… من بهش بیان کردم یا این تدل ها رو بنویسه یا… یا…
نادیا نمی گه یا چی اما پیمان حدس میزنه اون “یا” همه چیز رو نابود کرده. مطمئنه اون “یا” انقدر رو اعتقاداتش پا می گذاشته که ترجیح داده تدل نوشتن رو انتخاب کنه.
حرفی نمی زنه، تنها چند ثانیه دیگه نادیا رو در آغوشش می فشاره و بعد آروم از خودش جداش می کنه و وادارش می کنه به آماده شدن.
***
بابک نگاهش به نادیا می افته و با تبسم بهش نزدیک می شه و طبق معمول این چند وقت با سرخوشی همون حرف همواره رو می زنه:
_ به به. حال این بچه خرخون ما چه طوره؟ ببینم چند دور دوره کردی؟ ببخشید اگه جایی رو نفهمیده باشم برام توضیح می دین؟
با نزدیکتر شدنش چیزی تو نگاه نادیا می بینه که وادارش می کنه به سکوت. نگاه های پف کرده و قرمز نادیا براش مسلم می کنه که تا تونسته اشک ریخته. دلش پر از غم می شه. تحمل دیدن نادیا رو توی این حالت نداره. عادت به نادیای همواره خوش و خندون داره و این نادیا براش غریبه ست.
_ نادیا؟ خوبی؟
_ نه بابک افتضاحم.
_ چیزی شده؟ مشکلی پیش اومده؟
نادیا مثل همواره که با بابک احساس راحتی و نزدیکی میکنه بی هیچ کم و کاستی تمام ماجرا رو بی وقفه برای بابک تعریف می کنه.
با دست بابک که آروم روی گونه اش کشیده می شه به خودش میاد.
_ نادیا دیگه بسه هر چی اشک ریختی، با اشک ریختن مشکلی حل نمی شه. تو جاده رو اشتباه رفتی نباید با اعتقادات کسی بازی کنی. این بدترین کاره. این آدم ها رو می شکنه بد می شکنه اما همیشه قلب های عاشق زود می بخشن و بدی های آدما زود از یادشون می ره. مهم اینه که از مسیر درستش بری. باید بخوای و همه سعی خودت رو بکنی تا اشتباهت رو جبران کنی.
_ ولی چه طوری؟
_ تو عاشقی! دل تو باید مسیرش رو بهت بگه نه من.
_ کمکم کن بابک! مغزم دیگه کار نمی کنه.
_ نمی تونم نادیا. اگه من بهت بگم چی کار کنی منم می شم کمند. کمند بهت مسیر متوجه شدن میزان علاقه پیمان رو بیان کرد اما نه تو قلب تو بود نه تو قلب پیمان که مسیر درست رو بتونه بهت بگه. کمند فقط با عقلش اندیشید و بهت این جاده رو نشون داد و تو بدون حتی یه ثانیه اندیشیدن بهش عمل کردی. درصورتی که تو باید خودت با عقل و قلبت فکر می کردی و مسیر متوجه شدن عشق پیمان رو پیدا می کردی. چه بسا اون وقت تا حالا بهت اعترافم کرده بود. ولی با این کارت برگشتی حتی بسیار پایین تر از خونه اولت. حالا از نو باید شروع کنی. خوب فکر کن. باید دلت بهت مسیرش رو بگه.
_ برای امتحان می خوای چی کار کنی؟ چیزی بلدی؟
_ هه. جوک می گی؟ لای کتابم باز نکردم.
بابک تبسم آرومی به نادیا می زنه و دستش رو پشتش می ذاره و کمکش می کنه تا از روی نیمکت قد بلند بشه و به سمت سالن امتحانا می رن.
قبل از جدا شدن از نادیا ثانیه ای نگاهش رو به نادیا می دوزه و بعد زیر لب زمزمه می کنه:
_ اعتقادات عشقت رو به تاراج نده.
بعد بی هیچ حرفی از کنار نادیا رد می شه و نادیا رو با دنیایی سوال و علامت سوال تنها می ذاره. نادیا کلافه روی صندلی اش می شینه و با خودکارش روی نیمکت خط خطی می کنه و هم مدت به حرف های بابک فکر می کنه و مدام آخرین حرف بابک توی ذهنش تکرار می شه.
برگه ها رو پخش می کنن، اما نادیا همچنان تو فکره. انقدر دور از جلسه امتحانه که نمی دونه چند دقیقه یا ساعته که برگه دست نخورده مقابلش روی میزه.
با آوای قدم هایی محکم ذهنش بر می گرده به اامان سال دانشگاه. بوی گس توی شامه اش می پیچه و بدنش بار دیگر می لرزه فقط جای گرفته روی صندلی و تو جهانی ذهنش داره قدم رو میر ه ولی ترسش از این گسی و صدای کفش هزاران برابر بیش از اون سال هاست که در حال تدل کردن این صوت رو بالای سرش شنیده بود و حتی برگه اش رو گراهی شده بود. جرات نمی کنه سرش رو بالا بگیره. تقریبا مطمئنه این صدا و این طعم گس کسی جز پیمان نمی تونه باشه اما باز دیده می دوزه به برگه و دست های سردش رو توی هم می کنه.
_ نیم ساعته برگه ها رو پخش کردن تا کی می خوای به برگه زل بزنی؟ همه سوالا جوابش تو برگه هات هست زودتر بنویس تا وقت کم نیاری.
سرش رو بالا نمیاره ولی خوب می تونه حالات پیمان رو تجسم کنه. مطمئنه سرش رو بالا بگیره پیمان رو می بینه با صورتی پر از غم و فکری داغون که به زور خودش رو مجاب کرده تا کنارش بیاد و بهش بگه از روی برگه هاش بنویسه. هر کلام پیمان پشتش جهانیی دل خوری و درده. جهانیی اعتقاده که داره به خاطر نادیا روش چشم می بنده و عذابش رو به جون می خره.
یک‌باره به عمق حرف های بابک پی می بره دستش توی جیبش و دور کاغذهای تدل فشرده می شه و ذهنش به کار می افته. هر خط این تدلا یه خط از اعتقادات پیمانه، عشق زندگی ات، کسی که حاضر نیستی خار به نگاهش بره.
برگه ها لحظه به لحظه فشرده تر می شن و مچاله تر. بعد آروم کف دستش رو از جیبش بیرون میاره و سرش رو روی برگه ها خم می کنه و نگاهش به برگه سوالات می ره. یک سوال تشریحی چهار قسمتی و ۱۰ سوال تستی.
تمام هوش و حواسش رو به کار می گیره و سوالات تستی رو می خونه. هر سوال رو شاید بیشتر از ۵ بار می خونه تا جواب بده. از تمام استقلبال های درست و غلطش برای رسیدن به معقول ترین و درست ترین پاسخ استفاده می کنه.
بالاخره سوالات تستی رو تموم می کنه و سر سوالات تشریحی می ره. هر چی بیشتر فکر می کنه کمتر سر در میاره. م*س*تاصل دوباره و بار دیگر سوال ها رو می خونه. ناگهان نوشته بالای برگه در نظرش پر رنگ و پر رنگ تر می شه
« استفاده از قانون تجارت بدون حاشیه نویسی بلا مانع است.»
تند کف دستش رو بلند می کنه و در کسری از ثانیه آوای پیمان از همون فاصله به گوش می رسه که:
_ سوال پاسخ داده نمی شه، سوالات واضح هستن.
ولی نادیا با سماجت دستش رو بالا می گیره و با خودش زمزمه می کنه نادیا الان وقت لج کردن نیست الان تنها وقتی که حتی شکستن غرورت هم اهمیتی نداره. بعد آروم زمزمه می کنه:
_ سوال ندارم استاد، فقط یک کتاب قانون می خوام.
_ کتابتون رو خودتون باید می آوردین.
با خودش زمزمه می کنه نادیا آروم باش. تلخی اش رو به قلب نگیر. فکر کن اون فقط یه استاده که سر جلسه اومده و تو هم یه دانشجویی مثل بقیه. بغضش رو می خوره و آروم ادامه می ده:
_ متاسفم استاد، ولی…
صوتی بابک خاموشی رو می شکنه و در حالی که کتابش رو بالا گرفته کمی به عقب خم می شه.
پیمان کف دستش به سمت کتاب می ره و نادیا سرش برای ثانیه ای به بالا و روی صورت پیمان ثابت می شه. هم زمان پیمان کتاب رو به طرفش می گیره و ثانیه ای بهش دیده می دوزه و بعد تبسم محوی روی صورتش می شینه و قبل از دادن کتاب ثانیه ای اون رو باز و انگشنش روی صفحه ای بین کتاب می مونه و به همون شکل کتاب رو به طرف نادیا می گیره.
کتاب رو آروم و به همون شکل می گیره و صفحه رو باز می کنه. تقریبا جای تقریبی جواب سوالاته. این رو از کلمات و توضیحات نوشته شده در صفحات می فهمه. با بدبختی و فشار زیاد به مغزش بار دیگر شروع به خوندن مسأله و جواب دادن می کنه. بالاخره به قسمت نهایی سوال می رسه که نوشته:
_ ماده ۴۰۳ قانون تجارت را شرح داده و ارتباط آن با ماده ۲۴۹ همان قانون بیان کنید.
صفحات رو می چرخه و مواد رو پیدا می کنه و می نویسه روی کاغذ و شروع به توضیح و به هم بافتن می کنه. تو قلبش خدا رو شکر می کنه که لا اقل مسأله داده استاد و می تونه یه چیزی سر هم کنه.
با صدای پیمان به خودش میاد:
_ وقت تمومه برگه تون رو نمی خواین بدین؟
سریع آخرین کلمات رو هم می نویسه و برگه رو بالا و به سمت پیمان می گیره.
تو آخرین لحظه گوشه دست پیمان به کف دستش می خوره و می لرزه. سرش رو ناخودآگاه بالا میاره و پیمان رو می بینه با چشم هایی که زل زده به صورتش. سرش رو پایین می اندازه که صوتش به وضوح به گوشش می رسه:
_ ممنونم که به اعتقاداتم احترام گذاشتی. این باارزش ترین کاری بود که می تونستی بکنی، ممنون.
دلش ناگهان از خوشی می لرزه دوباره و این بار با اعتماد به نفس بیشتر و تبسمی عمیق سرش رو بالا می گیره و تو ذهنش هزار بار ممنون می شه که پیمان از خطاش گذشته، اما به محض رسیدن نگاهش به نگاه پیمان تنش می لرزه. این نگاه اون نگاه پیمان همیشگی نبود. لحظه ای مات بهش نگاه می کنه و تبسمش رفته راهی شده کمتر و بالاخره محو می شه. از نگاهش می ترسه چیزی تو نگاهش می بینه که ناخودآگاه زنگ خطری رو تو گوشش می زنه. دست هاش تو هم می ره تا جلوی لرزش و استرس یک‌بارهی اش رو بگیره.
پیمان رو می بینه که بی هیچ حرفی از کنارش عبور می کنه و به طرف در کلاس می ره. تو آخرین لحظه اختیار از دست می ده و با چند قدم کشیده فاصله ایجاد شده رو کم می کنه و همزمان با صوتیی که به زور آروم نگه داشته و نگاهی دوخته به قامت پیمان از پشت ادامه می ده:
_ پیمان… منو ببخش. من دیشامگاه واقعا نمتوجه شدم چی شد که اون حرفا رو زدم. پیمان…
ثانیه ای بر می گرده و با لحنی خالی از هر حسی، چه خشم و چه محبت و با آوای کمی بلندمی گه:
_ من در حال حاضر و تو موقعیت فعلی راستین هستم خانوم راد. سعی کنید موقعیت شناس باشید. می دونی خانوم راد، یه م*س*ت، تو م*س*تی می تونه حرف هایی بزنه که کل حیات اش رو تو یه لحظه به باد بده. مهم اینه که تو نوشیدن حد خودش رو بدونه و بتونه خودش رو کنترل کنه. اگه تمایل داشتی ذات واقعی آدم ها رو بشناسی تو م*س*تی بشناس. با اجازه!
پیمان لحظه به لحظه دور و دورتر می شه و صداش لحظه به لحظه قد بلندتر می شه تو گوش نادیا. نمی تونه منظور پیمان رو درک کنه فقط می تونه درک کنه که همه چیز خراب شده.
اشک تو نگاهاش پر و پرتر می شه و بعد از تلاشی بی وقفه در نهایت، آروم روی گونه اش سرازیر می شه و با قدم هایی سنگین به طرف بیرون ساختمون دانشگاه می ره.
سارا خودش رو به نادیا می رسونه و با خنده ای سرخوش و فشار آرومی که به پشت نادیا میاره اون رو از فکر و خیال بیرون میاره و بلند شروع به حرف زدن میکنه.
ثانیه ای طول می کشه تا توی اون همه فریاد آوای پیمان توی ذهنش آوای سارا وارد و به گوشش برسه.
_ هی… کجایی نادیا؟ بابا بی خیال! مرادی هیچکی رو نمی اندازه. ده رو به همه می ده. تازه اصلا نده، نهایتا می افتی و ترم دیگه مجدداً می گیری. دیگه به‌شدت خنده داره که اشک می ریزی. کوتاه بیا الان همه شاخ در میارن.
ضربه آروم کف دست بالاخره به زمان حال برش می گردونه. نگاه خسته و در هم شکسته اش رو به سارا می دوزه و می گه:
_ سارا ببخش اصلا حواسم نبود به حراهی شد. ببینم بابک رو ندیدی؟
_ چرا عزیزم. یه کم دقت کنی می بینی بهار جون آویزون کی شده؟
_ هان؟ می گم بابک کجاست؟
_ وای نادیا مثل این که بد قاطی کردی ها. خوب اون جاست دیگه. باز بهار بهش گیر داده و عشوه میاد.
_ آهان.
_ خوبی نادیا؟
– میرم کتاب قانونش رو بدم، تو نمی یای؟
_ نه قربونت حوصله اون دختره مزخرف رو ندارم. اما پیش ماشینم منتظرتم. البته اگر با من میای. اگه هم با بابک اومدنی شدی که به منم خبر بدین که خودم بیام دیگه.
_ هان؟ کجا بیای؟
_ ای بابا نادیا اصلا تو باغ هستی؟ امروز امتحان آخر بودها. قراره بریم ناهار بیرون دیگه. “ریحون” قرار گذاشتیم امیر و مریم هم ساعت ۱ بیان کردن اون جان.
_ باشه. فعلا برم.
***
_ بابک کتابت، ممنون.
_ تونستی بنویسی؟
_ ای یه چیزایی نوشتم.
_ بذار با هم چک کنیم.
_ پس جاده بیافت دیگه. به سارا هم یه زنگ بزن. گفت بهش خبر بدیم چی کار می کنیم؟
بهار اخمی رو صورتش میاره و بین حرف نادیا می پره:
_ نادیا داشتیم سوال ها رو حل می کردیما.
_ سوالا جوابشون تو کتاب هست. به خودت زحمت بده کتابت رو باز کن پیدا کن جواب ها رو. بابک بریم دیر شد.
_ با اجازه خانوم، بریم نادیا جان.
تو اون همه فکر و خیال داغون با دیدن قیافه برج زهر مار بهار بی اراده خنده اش می گیره. خنده ای که حتی سعی نمی کنه جلوش رو بگیره.
_ بالاخره ما خنده ات رو متوجه شدیم امروزگار. کم کم داشتم دق می کردما! عادت نداریم نادیای این جوری رو ببینیم.
_ کم کم عادت می کنی.
_ این عادت کردن آدم رو کسل می کنه نادیا. سعی کن خودت هم به چیزی عادت نکنی. خودت باش! همون نادیای خوش و خندون و سرخوش و بی خیال.
_ بابک جوک می گی؟
_ نه نادیا! باید یاد بگیری خودت باشی و با مشکلات از مسیر خودت روبرو بشی. تسلیم مشکل نشو، خودت رو باهاش وفق نده، بذار مشکل جلوت سر خم کنه نه تو جلو مشکلات.
_ بابک بی خیال! امروزگار انقدر حرفای فلسفی متوجه شدم که مغزم هنگ کرده. من صاف و پوست کنده و شفاف بهم یه حرفی رو می زنن به زور می گیرم، چه برسه به این مقلبی حرف زدن.
_ باز چی شده؟ چرا تو همی؟
_ حرف هاش رو نمی فهمم. من به خاطر اون گند زدم به امتحانم اون وقت آخرشم این بود نتیجه اش.
_ اشتباه نکن نادیا تو به خاطر محبتت و علاقه ات این کار رو کردی. چراکه ارزش پیمان برات بسیار بیشتر از این امتحان بود.
_ اون اضافه کرد یه م*س*ت تو م*س*تی می تونه حرف هایی بزنه که کل حیات اش رو به باد بده. اون گفت…
_ حرف درستی زده.
_ این حرف چه ربطی داره به من؟
_ تو توی خستگی و عصبانیت نتونستی خودت رو کنترل کنی و نتونستی به حرفت اول فکر کنی بعد دهن باز کنی. این همون م*س*تیه. آدم م*س*ت هم نمی تونه درست فکر کنه، اگر می تونست خیلی حرفا رو نمی زد.
_ من اصلا حرف هاش رو نمی فهمم. اَه…
_ اگر حرفاش رو نمی فهمی قیدش رو بزن. این جور عاشق شدن همون عمرش یه ساله.
عصبی اخم هاش رو تو هم می کنه و حالت تهاجمی می گیره و رو به بابک می گه:
_ ممنون از مسیرنماییت. منتظر بودم تو بهم بگی چی کار کنم.
_ حقیقت رو بهت گفتم. برام مهم نیست قلبخور بشی یا نه. باید یکی بهت این چیزا رو بگه. من دوستتم پس این اجازه رو به خودم می دم که باهات رک باشم حتی اگه بری و پشت سرتم نگاه نکنی. نادیا برو خوب فکر کن. زیستن بازی نیست. عشق اولش نگاه رو کور می کنه اما بعد از چند وقت که بینا شدی دیگه فقط قلبت تصمیم نمی گیره و اون وقته که زندگی زهر می شه و تهش جدایی. امروزگار پیمان با یه اشکت تب می کنه و زود حرف هات یادش می ره اما فردا که راهی شدی تو حیات این خبرا نیست. فردا فکر چرخوندن یه حیاته. فکر هزار جور از خودت مایه گذاشتن و با بالا و پایین حیات کنار اومدنه. فردا پیمان، شامگاه خسته و کوفته که می رسه خونه با یه دریا فکر و بدبختی و خستگی کار، دیگه جایی برای این بد م*س*تی ها نیست. فردا وقتی سرت از درد داشت می ترکید نمی تونی بگی می خوام پامو دراز کنم و به عالم و آدم گیر بدم و کسی صوت ینفسش بالا راهی شد بگی لال شو که من سرم درد می کنه.
_ چرا فکر می کنی من همچین آدمی هستم؟
– من فکری نمی کنم. من چیزی که می بینم رو میگم تو وقتی عصبانی هستی، وقتی خسته ای، نگاهات رو می بندی و دهنت رو باز می کنی. بعد انتظار داری همه وقتی بار دیگر خوش شدی قبل رو فراموش کنن. اما حیات مولین بابات و برادرت نیستن که نازت رو بکشن و بعد هم فراموش کنن چی گذشته و چی اظهار کردی. پس یاد بگیر حرمت شکن نباشی حتی توی بدترین شرایط.
_ باورت می شه هیچی از حرفات ندرک کردم؟
_ آره. اما مهم نیست، یه موقعی می فهمی.
_ حالا باید چی کار کنم که پیمان مثل قبل بشه؟
_ یه اتفاق فقط می تونه همه چیز رو به قبل بر گردونه. اتفاقی که تا پیش نیاد هیچکی نمی دونه چیه؟ حتی خودت. من که جای خود دارم، بهش فکر نکن. ایشالا درست می شه.
دلش پر بود از پیمان، از خودش، از زندگی، از همه چیز. قلبش بهش فرمان می داد بره در دفتر پیمان و کلید خونه اش رو بکوبه روی میز و بعد با تبسم از مقابل چشماش بیاد بیرون و قلبش خنک بشه. ولی مغزش بهش فرمان فکر کردن می داد. آواش تو گوشش می پیچید که می اظهار کرد فکر می کنی مثلا چه اتفاقی می افته اگه بری کلید رو جلوش پرت کنی؟ مثلا می دوه دنبالت که غلط کردم یا تو رو قرآن نرو؟ می خوای بچه بودنِ خودت رو با تمام قدرت بهش نشون بدی؟ می خوای خوب براش جا بندازی که از فهم و شعور بیش از این حالیت نیست؟ ببینم اگه یکی عین این کار رو با تو می کرد، جواب تو چی بود؟ فرض کن پیمان بود اون آدم، چی کار می کردی؟
سرش رو محکم تکون می ده و زیر لب زمزمه می کنه اَه ولم کن! این مغز مگه چه گ*ن*ا*هی کرده که هی توش رو داری پر می کنی؟
کف دست بابک آروم روی شونه اش قرار می گیره و با تبسم ادامه می ده:
_ نادیا؟ خوبی؟ چرا با خودت حرف می زنی دختر؟ بسه دیگه. تمام مدت ناهارم که تو فکر بودی. برو خونه یه دوش بگیر بعد سرت رو بذار و یه چند ساعت به هیچی فکر نکن و فقط بخواب. بهت قول می دم وقتی پا شدی وضعت خیلی بهتر از این بشه. این قدرم خودت رو اذیت نکن.
***
– آقای مهندس خانم سلیمانی از طرف شرکت Blackmer اومدن.
آریانا نگاهش رو به منشی می دوزه و بعد می گه:
_ راهنماییشون کنید.
ثانیه ای بعد تقه آرومی به در می خوره و در باز می شه و زنی قد بلند قامت مقابلش می ایسته.
نگاهش برای ثانیه ای روی زن ثابت می مونه، زنی قد بلند قد و باریک‌اندام اندام. نگاهانی به رنگ سبز تیره و موهایی طلایی رنگ با صورتی بدون هیچ گونه آرایش و اخمی عمیق روی اون.
با صوتی زن از چشم دوختن دست می کشه و روی صنقلبی نیم خیز می شه و دستش رو به طرف زن دراز می کنه.
زن به آرومی سلام می کنه و هم وقت دستش به طرف مرد دراز می شه و تنها ثانیه ای دست مرد رو می گیره و بعد رها می کنه و با اشاره دست مرد روی مبل می شینه.
_ امیدوارم خستگی سفر از تنتون در اومده باشه خانوم.
_ ممنون.
بارها صدای این زن رو شنیده بود از پشت تلفن و حالا مقابلش بود. وقار و متانت زن چیزی نبود که ازش ساده بگذره. زن بار دیگر از روی صندلی قد بلند می شه و پالتوی مشکی اش رو در میاره و کنارش قرار می ده و رو به آریانا شروع به صحبت می کنه:
_ آقای راد متاسفانه مشکلی که توی قرارداد آخر داشتیم هنوز هم حل نشده و این یک مقدار شرکت ما رو دچار مشکل کرده. قرار داد بسته شده از طرف شرکت شما از نظر حقوقی ایراد داشته و یک سری نقاط رو مد نظر قرار نداده و این در حال حاضر برای ما در زمینه بیمه تجهیزات مشکل به وجود آورده. از اون جایی که فامیل خودتون رو زیر قراردادهای حقوقی تون به عنوان وکیل شرکت مشاهده کردم، قصد کردم قبل از هر اقدامی یک جلسه با خودتون داشته باشیم تا یه نگاهی روی مفاد قرار داد بندازیم و شاید بتونیم مشکل رو حل کنیم.
لبخند گرمی روی صورتش می شینه که تضاد عجیبی با صورت جدی و اخم آلود زن داره. با این حال تعییری روی حالت صورتش نمیده و در پاسخ زن می گه:
_ خانم سلیمانی واقعا متاسفم اما دکتر راد پسر عموی من وکیل شرکت هستن. این فقط یه تشابه فامیلی بوده. متاسفانه من در این زمینه اطلاعات دقیقی ندارم و بالطبع نمی تونم کمک مفیدی باشم، اینه که فکر می کنم بهتر باشه یک جلسه با وکلای شرکت بگذارم و با حضور خودشون مفاد رو بررسی کنیم. موافقید؟
زن بدون کوچک ترین تغییری در حالت صورتش با لحنی جدی ادامه می ده:
_ متاسفم از اشتباهم کاملا باهاتون موافقم. فقط اگر امکان داشته باشه قرارتون نهایتا تا روزگار جمعه باشه. چراکه من مدت اقامتم در ایران فقط ده روزه.
بعد کارتی از کیفش بیرون میاره و با خودکار چیزی روش می نویسه و به طرف مرد دراز می کنه.
_ من توی این هتل هستم و اینم شماره اتاقم هست. اگر نبودم هم پیغام بگذارید بهم اطلاع می دن.
در باز شد و آبدارچی با دو فنجون قهوه و ظرفی شیرینی وارد می شه و یکی رو مقابل زن و دیگری رو مقابل آریانا می گذاره و تشکر آروم زن و آریانا بدرقه مسیر برگشتش میشه و ثانیه ای بعد در بسته می شه و مجدداً خاموشی بر قرار می شه.
تو ذهنش حدس می زنه زن از طرف مادری فرانسوی باشه. زیرا رنگ سفید چهره و نگاه های رنگی و موهای روشنش و از سوی دیگه تعصب فرانسوی ها حتی در انتخاب کارمند این باور رو بهش می ده که قطعا زن باید رگه ای فرانسوی داشته باشه.
زن هنوز فنجان قهوه رو بالا نبرده که صوتی موبایل توی اتاق می پیچه و ثانیه ای بعد زن در مقابل نگاه متعجب آریانا کف دست در کیف و ثانیه ای بعد مشغول حرف زدن با کسی می شه.
لحظه ای عصبی و حرصی به زن نگاه می کنه و بعد به کارت هتل مقابلش روی میز. پس تلفن داشته و بهش تلفن هتل رو داده. تو همین گیر و دار و عصبیت نگاهش بار دیگر به صورت زن می افته و لبخند دلربا روی صورتش.
دوباره زیر لب زمزمه می کنه پس خندیدن هم بلده فقط برا ما اخماش تو همه. بعد به حرف خودش می خنده و مجدداً نگاهش رو به زن می دوزه. آوای زن یک‌بارهی انقدر گرم به گوشش میاد که تمام حواسش رو به خودش معطوف می کنه.
– non peyman
– ne pleure pas cheri
– je viendrai à bientôt
– Au revoir mon fils
تقریبا که چه عرض کنم، تحقیقا هیچی از حرفای زن نمی فهمه جز ب*و*سه آرومی که توی گوشی برای فرد پشت خط می فرسته . بعد ثانیه ای نگاه زن روی گوشی ثابت و بعد دوباره صورتش حالت جدی به خودش می گیره و خنده اش کم کم محو می شه.
_ متاسفم جناب راد.
-_خواهش میکنم خانوم، راحت باشید.
زن این بار با عجله قهوه رو می نوشه و ثانیه ای بعد از روی مبل قد بلند می شه و مقابل آریانا می ایسته.
_ اگر اجازه بدید من رفع زحمت می کنم. منتظر قرارتون هستم، خدانگهدار.
کف دستش رو به طرف مرد دراز می کنه و ثانیه ای بعد در مقابل نگاه آریانا عقب گرد می کنه و از اتاق بیرون می ره.
تک زنگی می زنه و بعد آروم کلید رو توی قفل می چرخونه. با باز شدن در چیزی روش سنگینی می کنه و نمی ذاره راحت نفس بکشه. آپارتمان تو خاموشی و تاریکی مطلقه. نمی خواد باور کنه که اون همه شور و زیستن و سر و صدا به ناگهان به نیستی مطلق بدل شده. چراغ رو با کف دست روشن می کنه و با کفش به‌سرعت به سمت اتاق نادیا می ره. هموقت دیده می گردونه و با نگاه تک تک وسایل نادیا رو که هنوز روی مبل هال و میز ناهار خوری و دمپایی های دم کف دستشویی و… به جا مونده رو از نظر می گذرونه. در نیمه بازه و اتاق در سکوت کامله. آروم ضربه ای به در می زنه و هم وقت صوت می زنه:
_ نادیا؟ نادیا خانوم؟ خوابی؟
سکوت تنها پاسخیه که می گیره. آروم وارد اتاق می شه و چراغ رو روشن می کنه. همه چیز سر جاشه کتاب، دفتر، لباس، کفش و… به جز صاحبش. تبسم آرومی می زنه و تخت نا مرتب رو جمع می کنه و از اتاق بیرون می ره و توی ذهنش حدس می زنه بعد از ده روزگار درس خوندن قطعا با دوستاش راهی شده تا به قول خودش خوش بگذرونه.
***
با صوتی زنگ از خواب می پره و ثانیه ای طول می کشه تا به زمان حال بر گرده. بعد از روی مبل بلند می شه و به سمت آیفون می ره. تصویر آریانا رو می بینه و در رو باز می کنه.
ثانیه ای بعد آریانا با لبی پر از خنده وارد خونه می شه.
نگاه پیمان روی ساعتش زوم می شه و بعد آروم زمزمه می کنه:
_ نادیا هنوز نیومده خونه.
_ مگه می شه؟ دیگه دیرتر از ۱۱ نمی یاد خونه معمولا. اگر هم بخواد دیرتر بیاد یه خبری، چیزی میده. شاید خوابه!
_ نه! من خیلی وقته اومدم خونه. وقتی رسیدم، رفتم سمت اتاقش نبود ولی وسایلش هست.
کف دستش به طرف موبایلش میره و ثانیه ای بعد صوتی بوق تلفن بلند می شه.
_ سلام آریانا… کجایی پس؟
_ ببخشید؟ شما کجایی؟
_ من؟ خوب معلومه، خونه. کجا باید باشم؟
_ آخه منم الان خونه ام. پیمانم خونه است اما تو رو نمی بینیم هیچ کدوممون.
روی صورتش خنده تلخی می شینه و هموقت آه پر حسرتش رو فرو می خوره و آروم بار دیگر به زبون میاد:
_ من خونه خودمونم. امتحانام امروزگار آخری اش بود. اینه که دیگه اومدم خونه خودمون.
_ اون وقت ببخشیدا، وسایلت که این جاست.
_ ببخشید انقدر خسته بودم که دیگه نای اومدن خونه و وسایل جمع کردن رو نداشتم. می شه تو زحمتشون رو بکشی؟
آریانا نگاهی به صورت در هم رفته پیمان می کنه و فاصله اش رو با چند قدم از پیمان بیشتر می کنه و آروم توی تلفن زمزمه می کنه:
_ اون وقت نباید از این بدبخت یه تشکری، خداحافظی ای چیزی می کردی؟ بدبخت نگرانت شده بود. چشمش به این در خشک شد که.
_ خودش می دونست نمی یام، آریانا زود بیا. مولین اینا نیستن من می ترسم تنهایی.
_ قربون خواهر ترسوی لجباز خودم برم. بدو بدو اومدم.
_ دوستت دارم آریانا.
_ منم دوستت دارم فسقلی.
***
_ می گم مهمون نمی خواین؟
_ ببینم آفتاب از کدوم طرف در اومده شما این وری آفتابی شدین آقا مانی؟
_ به من اظهار کرده بودن این نادیا خانوم تارک جهان شده ولی من که چیزی نمی بینم. راست می گن؟
_ شایعه است آقا. شنونده باید عاقل باشه.
_ می گم… منم اضافه کردم شایعه است. چه طوری شیطون؟ داری سفید می شی ها. نمی خوای یه فکری کنی؟ بعد می شی نادیا شیر برنج ها.
_ هه هه هه… رو آب بخندی بچه پر رو.
_ راستی نادیا ازت نا امید شدم حسابی.
_ چه طور؟
_ نمره هاتون رو زدن. متوجه شدی خودت؟
_ دو تا ش رو مشاهده کردم دیگه پشیمون شدم، می بینم حرص می خورم.
_ آره به جان تو. قبلنا استعدادت تو تقلب نوشتن خیلی خوب بود دیگه کمتر از ۱۶ نداشتی. این نمره ها چیه همه ۱۰ ۱۲… آبرومونو بردی بابا. لا اقل برو اون فامیل ات رو عوض کن.
_ مانی تمومش کن. نمی خوام راجع بهش حرف بزنم.
کم کم به عمق حرف های آریانا پی می بره. این نادیا همون نادیای همیشگی نیست. انگار همه چیز یک شامگاهه عوض شده، دیگه اون شور و شیطنت از نگاهش حرکت کرده.
_ نادیا؟
_ هان؟
_ زود حاضر شو شامگاه خونه ما مهمونید.
_ به چه مناسبت؟
_ نادیا یعنی واقعا نمی دونی؟
_ چی رو؟
_ تولد عموئه دیگه.
_ هان؟ منظورت بابای منه؟
_ مگه من چند تا عمو دارم؟ خوب آره دیگه.
_ پس چرا الان داری به من می گی؟
_ روتو برم بابا. آریانای بدبخت دو روزگاره داره می دوه دنبال کارهای تولد بابات اون وقت تو میگی خبر نداشتی؟
_ خیله خوب بابا. حالا عوض زیراه زدن پاشو بریم یه کادو بخرم. اَه! اصلا من نمی فهمم تولده بابای منه اون وقت خونه شما مهمونیه؟
_ بسه نادیا. چرا الکی دنبال بحث و جنجالی؟ برای این که مولین و بابات سفر بودن، بعد هم که رسیدن گراهی شدار بودن. خونه شما می گحرکت کردیم کی می خواست کار هاشو بکنه؟
_ مگه خودم مرده بودم؟
_ نادیا آریانا مشاهده کرده تو از بعد از امتحانات حوصله نداری، گفت دیگه برات کار درست نکنه. حالا چه فرقی می کنه؟ خونه ما و شما نداره. پاشو دیگه! پاشو حاضر شو که زودتر بریم. قراره بابات رو سورپرایز کنیم.
_ هه. لابد ساعت ۱۱ شامگاه.
_ نه مولین با زن عمو حرف زده و بیان کرده شام خونه ما مهمونن.
_ یادش بود تولد شوهرشه یا برای اونم وقت نداشت؟
_ نادیا بس کن! به من چه؟ به تو چه؟ خودشون می دونن.
_ من حاضرم بریم.
_ هان؟ شوخی ات گحرکت کرده؟ با این ریخت و قیافه؟ می گم مهمونیه. پاشو برو یه دوش بگیر، یه لباس مهمونی بپوش. یه کف دستی به سر و روت بکش.
_ خیلی ببخشید هیچ کس دیگه ای نبود که شما تشریف آوردی منو خبر کنی؟ تازه تلفن مگه نداشتین که پاشدی اومدی این جا؟
_ نادیا نمی دونم چته اما آریانای بدبخت گراهی شدار بود تو شرکت. من کارم تندتر تموم شد گفتم سر راه بیام بهت بگم و برت دارم.
_ خودم ماشین دارم، می تونی بری. خودم آماده شدم میام.
_ باشه. اما یه چیز رو یادت نگه دار وقتی از چیزی ناراحتی یا قلبخوری سعی کن تو قلبت نگه داری نه که هر کی از راه رسید پاچه اش رو بگیری و کاری کنی عالم و آدم خبر دار بشن که یه چیزی ات هست.
_ برام اهمیتی نداره، موعظه هات رو برای خودت نگه دار مانی.
_ پس واقعا یه چیزیت هست.
_ فرض کن این طوره.
_ خوب نمی خوای بگی چته؟ همه نگرانتن.
_ هه. همه؟ منظورت کدوم همه است؟ مامانم؟ یا شایدم بابام؟ یا نه پیم… ناگهان حرفش رو می خوره و نفسش رو کشیده می ده بیرون و با خودش زمزمه می کنه لال شی نادیا، کم مونده بود خودت رو لو بدیا.
مانی گیج ثانیه ای به نادیا خیره می شه و بعد آروم زیر لب زمزمه می کنه:
_ نه نادیا یکی مهم تر از همه این آدم ها دلواپسته. آریانا! کسی که یه عمر تو غم و خوشی ات شریکت بود. کسی که همیشگی باهاش یه رنگ بودی و محرم اسرارت بود اما حالا برات غریبه شده.
منم مضطربتم نادیا. باورم نمی شه اینی که جلوم دارم می بینم همون نادیای شیطونِ خودمون باشه که از دیوار راست بالا می راهی شد و بی خیال دنیا بود.
ولی یکی هست که از همه ما دلواپس تره و نمی تونه آواشم در بیاره. یکی که براش روزگار و شب نذاشتی. یکی که تو چشماش می شه غم نداشتنت رو ساده متوجه شد.
_ کی مثلا؟ نکنه یه عاشق سینه چاک تازگی ها پیدا کردم و خودم خبر ندارم؟
_ زبونت تلخ شده نادیا. این نادیا اون نادیای مهربون و دلبسته شدنی ما نیست. اگر می خوای تلخی نبینی، تلخ نباش. من باید برم. زود کارت رو بکن و بیا. هدیه هم لازم نیست بخری. آریانا برات خریده.
_ چرا خودش بهم نگفت؟
_ شاید چراکه نتمایل داشتی این چند وقت حتی صوتی اونم بشنوی. شاید نمشاهده کردیش، شاید این قدر تو خودت غرق شده بودی که یادت راهی شده بود جهان فقط دنیای کوچیک تو ذهن تو و دور و بر تو نیست.
من رفتم.
صوتی بسته شدن در رو می شنوه و باز تو فکر می ره. تازه به واقعیت پنهون پشت حرفای مانی پی می بره. به اینکه سه هفته از امتحاناش گذشته، اما تمام مدت کارش یه گوشه قرار گرفتن و غصه خوردن بوده. سه هفته راه رفته و رو در و دیوار پیمان رو متوجه شده و تو گوشش آواش رو گوش داده. سه هفته که نگاهش هیچکی رو ندیده، فقط بغ کرده.
به طرف اتاقش میره و روبروی آینه می ایسته و به خودش نگاه می کنه. کم کم رنگ برنزه روی صورتش در حال کمرنگ شدنه. چیزی که تا به اون روزگار سابقه نداشت. تازه یادش می افته که سه هفته است که خودش رو هم تو آینه نمشاهده کرده تا بفهمه به چه قیافه ای در اومده. با حرص به خودش نگاه می کنه و زیر لب با خودش حرف می زنه:
« نادیا بسه دیگه. حالمو داری به هم می زنی. تو که جنبه نداشتی غلط کردی عاشق شدی برا من. بشین سر جات حیاتت رو بکن دیگه. سه هفته ست قرار گرفتی ماتم گحرکت کردی که چیه حالا یه حرفی به آقا زدی و آقا هم برات قیافه گرفته و بهت درس ادب داده؟ خر کی باشه که حیات ات رو به خاطرش کردی ماتمکده. به خدا تو دیوونه ای. یه بار بهت گفتم این پسره به درد تو نمی خوره وی تو گوش نکردی. حالا بیا اینم نتیجه اش، تا برات ناز می کنه پس می افتی. جمع کن خودتو بابا. همچین ماتم گراهی شدی انگار دنیا به آخر رسیده. مگه چند سالته که از الان بخوای بشینی ماتم این شر و ورها رو بگیری. ملت شوهرشون می ره زن دوم می گیره این طور ماتم نمی گیرن که تو به خاطر یه ادای پسره که نه شوهرته و نه حتی دوست پسرت به این روزگار افتادی. برو بابا دلت خوشه نوبرشو آوردی ها.
کف دستش رو به عادت همیشه که بعد از بحثی طولانی با خودش به نتیجه این که به‌شدت خره می رسید به طرف آینه می بره و باز می کنه و روی صورتش توی آینه می کشه و بعد خنده سبکبالی می کنه و از روی صنقلبی قد بلند می شه و به طرف حمام می ره.
با یه فکر باز و سر حال مشغول پوشیدن لباس می شه. یه پیجادهن پشت گردنی به رنگ سفید با برگ های سبز رنگ درشت تو قسمت پایین پیمسیرن به تن می کنه. گره پشت گردن پیمسیرن رو می بنده و بعد کفش پاشنه کشیده سفیدی به پا می کنه و موهای فرش رو سریع صاف می کنه و آرایش ملایم طلای رنگی می کنه. نگاهش به صورتش می افته و با حرص کمی کرم پودر تیره روی صورتش اضافه می کنه تا این ته سفیدی که کم کم بار دیگر داشت بهش بر می گشت رو از بین ببره. بعد دستش به سمت رژ گلبهی رنگش میره و با لذت چند دور روی لبش می گردونتش و بعد نگاهش رو به لب هاش که حالا رنگ علیظ تری روش رو پوشونده می دوزه و خنده سرخوشی رو لبش می شینه.
همیشگی وقتی ناراحت بود آرایش کردن بهش ساکتشی می داد که حد نداشت و هر چی فکر و روحش سر درگم تر بود آرایشش هم غلیظ تر می شد و ملایمشش بیشتر.
شیشه عطر رو تقریبا روی خودش خالی می کنه و بعد روپوش کوتاه مشکی عروسکی شکلش رو تنش می کنه. ثانیه ای نگاهش روی پاهای ل*خ*تش که از زیر مانتو بیرونه خیره می شه. بعد با بی قیدی شونه ای بالا می اندازه و زیر لب زمزمه می کنه اگه قرار باشه تصادف کنم و مجبور باشم از ماشین پیاده بشم با این سر و شکل یعنی دیگه آخر بد شانسم، پس بی خیال. همیشه خوش شانس بودم. کلید ماشین رو بر می داره و شالش رو سر می کنه و از در بیرون می ره.
آوای ضبط رو به عرش اعلا می رسونه و با خوشی همراه آهنگ زمزمه می کنه و کم کم همون نادیای شیطون سر از لاک خودش بیرون میاره.
***
_ به ببین کی این جاست؟ نادیا خانوم خودمون. می گم می ذاشتی یه دو ساعت دیگه می اومدی که دقیق سر شام برسی.
_ مانی مولین برو اون ور بچه مو اذیت نکن. سلام عزیزم، خوبی؟
_ سلام زن عمو مرسی. ببخشید همه زحمتا افتاد گردن شما. این آریانا اگه به من اظهار کرده بود به خدا خودم انجام می دادم دیگه به شما زحمت نمی دادم.
_ اِ؟ این چه حرفیه گلم؟ زحمت کدومه؟ بیا، بیا تو که فقط گلمون کم بود که اونم رسید.
_ اوه اوه زن عمو داشتیم؟ تبعیض؟ اونم تا این حد؟ خوبه همه حمالی ها رو ما کردیما.
_ آی آی آی! آریانا خان دارم برات. وایسا بریم خونه.
_ قربونت برم که این قدر سر حالی. خوب قلبت مهمونی می تمایل داشت می گفتی زودتر برات می گراهی شدم اخلاقت بیاد سر جاش.
_ بسه دیگه بچه ها. زشته دم در ایستادین. من می رم پیش مهمونا شما هم زود بیاین.
_ چشم زن عمو، اومدیم.
مانی سوتی می زنه و بعد با خنده رو به نادیا که در حال مرتب کردن موهاش جلوی آینه دم دره، می گه:
_ اُه اُه مردم رو باش! چه تیپم زدن. غلط نکنم می خوان نگاه بعضی ها رو در بیارن.
_ اوی دیدهاتو درویش کن بچه پر رو. آریانا خجالت بکش پس غیرتت کجا حرکت کرده؟
_ بابا این از خودمونه. بذا به اصل کاری که رسیدی چهار نگاهی حواسم بهت هست.
_ ببینم این جا چه خبره؟ اصل کاری کیه؟ حرفای عجیب می زنین. میگم نکنه دور از دیده خودم کسی عاشقم شده و خبر ندارم؟
مانی با خنده کف دستش رو پشت نادیا می گذاره و هم مدت با حرکت کردن به طرف سالن ادامه می ده:
_ مگه کسی مغز خر خورده که عاشق تو بخواد بشه؟ حالا ما یه چیزی اضافه کردیم تو چرا به خودت گرفتی؟
_ از خداشم باشه.
_ هی هی هی؟ ببینم دقیقا کی رو منظورتونه؟
_ همون اصل کاری که شما ها می خواین براش غیرتی بشین دیگه.
بعد خنده سرخوشی می کنه و وارد سالن می شه و با صوتی کشیده و لبخندی عمیق سلام قد بلند بالایی رو به جمع می کنه و به طرف پدر قدم بر می داره و آروم در آغوش می گیره باباش رو و با خنده می گه:
_ سلام بابایی می گم چند ساله شدی بابا؟ وقت بازنشستگی ات رسید یا نه هنوز؟
_ ای شیطون! خیالت راحت هنوز به شصت نرسیدم. تازه اول چل چلیمه.
_ اِ؟ نه بابا. پس این آریانا بچه پرورشگاهی بود و ما خبر نداشتیم؟ بابا خوب می گفتین سوتی ندیم جلوی خودش.
_ نه خواهر گلم. عاشقی مولین بابا آتیشی بود زود ازدواج کردن.
_ آخ یادم راهی شده بود زن تو قانونمون ۹ سالگی بالغ میشه و می تونه شوهر کنه. اما یه چیزی، مامان که یادمه آخرین سری ۲۸ سالش بود. مطمئنی تو پرورشگاهی نبودی آریانا؟
پریسا با خنده به طرف نادیا میاد و هموقت نگاه نادیا روی دو نگاه سیاه خیره شده بهش، ثابت می شه. کلام از یادش می ره و تنها نگاهش تو نگاه اون ذوب می شه و با خودش زمزمه می کنه چه قدر دلم برای این نگاه تنگ شده بود. تو هم قلبت تنگ شده بود؟ بی معراهی شد کجا رفتی یهو؟ نگفتی یکی قلبش پیشت اسیره؟ قلبت اومد قلبشو بشکنی؟ نبیان کردی قلبش بشکنه چه طوری می خوای درستش کنی؟ اصلا عاشق بودی؟ میدونی عاشقی چیه؟
_ اوی… بسه دیگه خوردیش. چیه این طوری زل زدی بهش حالا فکر می کنه خبریه.
صوتی زمزمه آریانا کنار گوشش، از نگاه خیره بیرونش میاره و رنگش سرخ می شه و آروم و در حالی که نگاهش هنوز بهش خیره مونده سرش رو پایین می اندازه.
آریانا با خنده دوباره کنار گوشش زمزمه می کنه:
_ اوه… چه قدم خجالتیه حالا. می گم بد نیست بری این بزرگای فامیل رو مفتخر کنی به ب*و*سه هات. شاید این وسط بعضی ها هم از زیر صافی رد شدن و مشمول شدن.
آروم جواب می ده:
_ خفه شو آریانا تا حالت رو نگراهی شدم.
بعد به طرف بزرگ های فامیل می ره و آروم باهاشون کف دست می ده و روب*و*سی می کنه. بالاخره کنار پیمان و پدر و مادرش می رسه، با تبسم به طرف شیرین جون می ره و صورتش رو آروم می ب*و*سه و باخنده بهش سلام می کنه.
_ ماشالا هزار ماشالا هر وقت می بینمت کلی انرژی می گیرم نادیا جان. خوبی عزیزم؟ خسته نباشی با امتحانا.
_ ممنون سیمین جون.
بعد کف دستش رو به طرف پدر پیمان دراز می کنه و آروم سلامی بهش می کنه.
_ به به سلام خانم. ما هنوز مزه اون کوفته زیر دندونمونه ها.
_ اختیار دارین. شما لطف دارین.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بچه مثبت

مشاهده و دانلود ←