رمان تقلب پارت آخر

– پاشو عوض چونه.
امیر بالاخره کشیده م یشه و مریم با قرار گرفتن پیمان و سکوت بچه ها بالاخره نفس راحتی می کشه. قلبهره بدی تموم وجودش رو پر کرده و تو اون شرایط فقط خاموشی و آرامش میخواد تا بتونه به خودش مسلط بشه. خاموشیی که پیمان با تمام وعده وعیدهایی که از مریم گرفته بود باز با دیدن کتی به کل فراموش کرده بود و حالا هم که از هم جداشون کرده بود، عزم قد بلند شدن و جاده افتادن تو هواپیما رو کرده بود. عصبی سرش رو به گوش پیمان نزدیک می کنه و می گه:
_ پیمان اگر حرف گوش ندی و سر جات نشینی باید از فرودگاه با امیر و کتی بریم، دیگه خود دانی.
_ خوب می رم یه سر می زنم به ژیوِن و زودی میام.
_ نه پیمان! بشین سر جات. عصبی ام نکن.
_ مادر و پسر چی تو گوش هم می گین؟
مریم ثانیه ای دست و پاش رو گم می کنه ولی به‌شدت تند به خودش مسلط می شه و دیده می دوزه به پیمان و تبسمی می زنه و می گه:
_ پیمان حوصله اش سر رفته، داشت می پرسید کی می رسیم؟
بالاخره هواپیما تو خاک ایران فرود میاد و مریم پیمان گیج خواب رو بیدار می کنه و سعی می کنه به‌سرعت هوشیارش کنه.
امیر نگاهی به مریم می کنه و در حالی که کتی رو در آغوشش جابه جا می کنه، می گه:
_ چی کارش داری؟ بغلش کن خوب. دو دیقه دیگه می دیمشون به مولینم اینا و فعلا یه امشب از شر سوزوندنشون خلاص می شیم.
مریم بی هیچ حرفی دیده می دوزه به امیر و می گه:
_ سنگینه. می برمش کف دستشویی یه آبی به صورتش بزنم، پاشه. تو برو تا چمدوناتون رو بگیری ما هم اومدیم.
_ خوب چمدونت رو کجا می بری؟ بده من می برم تا بیاین.
_ نه م یخوام از توش یه بلوز برای پیمان در بیارم. اینو کثیف کرده.
_ بابا بی خیال کی اینو تماشا می کنه نصفه شبی؟
_ تو چی کار داری؟ برو چمدوناتون رو بگیر.
_ باشه پس همون جا می ایستم بیای با هم بریم.
_ باشه.
مریم با یه کف دست تنها چمدونی که هممسیرش آورده بود رو می گیره و با کف دست دیگه، پیمان رو. کمی این پا اون پا می کنه تا امیر دور بشه و بعد مسیر اومده رو بر می گرده و دیده می دوزه به مسافرا که بالاخره بعد از چند ساعت پرواز پر استرس، برای ثانیه ای لبخند روی لبش می شینه و با نگاه مرد آرامش می گیره. مرد بی هیچ حرفی دستش رو دراز می کنه و ثانیه ای بعد پیمان رو در آغوش می کشه و مریم هم دست ژیون رو تو کف دست می گیره و ثانیه ای نگاهش رو به کوین می دوزه که نگاه آروم و آبی کوین به قدم هاش قدرت حرکت می ده و شونه به شونه کوین به طرف جایگاه تحویل چمدون ها می ره.
امیر با حرص کتی رو تو بغلش جا به جا می کنه و از همون دور و در حالی که نگاه پدر و مادر رو زوم شده روی خودش می بینه، سر می گردونه تا مریم رو پیدا کنه که نگاهش روی مریم ثابت می شه. مریمی که دست دخترکی مو طلایی توی کف دستشه و مردی که یه کف دستش پشت مریم و کف دست دیگه اش پیمان رو تو آغوش نگه داشته.
ثانیه ای گیج فقط مقابلش رو نگاه می کنه و صورتش پر از علامت سوال و دیدهاش هر لحظه گشادتر می شه. کمکم با نزدیک شدن مریم اخم عمیقی روی صورتش می شینه و به حالتی عصبی یه دستش رو از کتی جدا می کنه و تو موهاش می بره و بعد دستش رو به طرف مریم دراز م یکنه که همون موقع مریم بهش می گه:
_ متاسفم امیر اما چیزی که عوض داره گله نداره. تو بدترین شرایط و وقتی بهت محتاج بودم و کف دستم از همه جا کوتاه بود بهم پشت کردی. هیچ وقت یادم نحرکت کرد، باید جوابش رو میگ حرکت کردی. باید طعم پشت کردن رو می چشیدی. پدر و مادرت منتظرن! منتظرشون نذار.
امیر فریادش رو تو گلو خفه می کنه و چشمای درنده اش رو به مریم می دوزه و می گه:
_ مسخره بازی بسه، عین آدم مسیر بیافت بریم.
بعد دستش رو به طرف بازوی مریم دراز می کنه که کوین مریم رو به خودش نزدیک تر می کنه.
امیر کتی که خواب و بیدار بود رو روی زمین می ذاره و بی توجه به غر غر های کتی به سمت مرد می ره و عصبی کف دست می اندازه به سمت پیمان که مریم جلوش می ایسته:
_ فراموش نکردی که حضانت پیمان با منه و تمام مدارک نشون از پسری هست که ۸ سال پیش با یه برگه صیغه دو ساله جهان اومده و بعدم تموم شده و حالا هم پسر منه و پسر خونده این مرد. ایشون هم شوهرم کوین و دختر خونده ام ژیون. پس بهتره آبرو ریزی نکنی چراکه برای خودت دردسر می شه. فقط یه شناسنامه ایرانی واقعی برا پسرم می خواستم تا هیچ وقت سرش رو مجبور نشه زیر بندازه به خاطر گ*ن*ا*ه مادر و پدرش. چیزی که ۸ سال پیش وظیفه ات بود بدی بهش. حالا هم این مرد شوهرمه و بهتره دنبال شر نگردی. خودت که بهتر از من قانون رو می دونی. ماهی ها مرده بودن امیر. می خواستم شکسته شدنت رو ببینم. حالا ازت کینه ای ندارم، خدافظ.
کف دست ژیون رو می گیره و با تبسم به طرف در خروجی می رن و ثانیه ای بعد خودش رو تو آغوش پر مهر مادر می اندازه و چشم می دوزه به پدر. پدری که حالا شکسته تر از آخرین دیدار اما با سری بالا گراهی شده دست کوین رو در کف دست می فشاره. اشک آروم روی صورتش جاری می شه و ثانیه ای بعد آروم دست ژیون و پیمان رو که با نگاه هایی غریبانه صورت های مقابلشون رو تماشا می کنند می گیره و با تبسمی مطمئن و سری بالا گحرکت کرده می گه:
_ بابا پیمان پسرم و ژیون دخترم.
ژیون و پیمان تو آغوش مولین و بابا گم می شن و مریم لبخند پر آهستهشی بعد از هشت سال روی صورتش می شینه و سرش رو قد بلند می کنه. کمرش صاف م یشه و هم مدت دست کوین روی کف دستش حلقه می شه و گرمای حمایت گرش طعم خوشامگاهخت بودن رو زیر زبونش میاره. طعمی که سال ها پیش از یاد برده بود و حالا…
ساعت ها از رفتن پیمان گذشته بود و نادیا هنوز همون جور کرخت روی تخت مونده بود و حاضر نبود از جاش تکون بخوره. قلبش می خواست از این کسلی در بیاد و همیشگی راه حلش دوش گرفتن بود و حالا هر بار نگاهش به پاش می افتاد از تصور حتی نیم قدم برداشتن هم منصرف می شد. پیمانی نبود تا مجبورش کنه به نمایش بازی کردن و قد بلند شدن. تا خود صبح به حرفای پیمان فکر کرده بود اما هنوز هم هیچ انگیزه ای نداشت، انگار تمام انگیزه هاش به پاش ربط داشت و حالا با متوجه شدن اون مجدداً کرخت می شد و دل از تخت نکنده بود تا خود صبح تو صورت پیمان خیره شده بود و بیدار در ذهنش گذرانده بود ولی صبح به جای بلند شدن و جادهی کردن پیمان خودش رو به خواب زده بود تا مبادا مجدداً جلوی نگاه پیمان مجبور به راه راهی شدن بشه. حتی وقتی پیمان حاضر و آماده با اون بوی گس کنارش خم شده بود و گونه اش رو ب*و*سیده بود هم نگاه باز نکرده بود. دست خودش نبود، انقدر این پا تو اون لحظات پر رنگ شده بودند که…
با این همه دستش به سمت تلفن روی پاتختی کنار تخت می ره و بی اراده و پشت هم شماره ها رو می گیره. انگار یکی تو گوشش بخونه که بالا بری پایین بیای مسیر حل مشکلت تو کف دستای هیچ کس نیست جز مولین. مولین با تمام دوری هاش، با تمام نبودن های این سال هاش، با تمام اخم ها و جدیتش.
وقتی صوتی مامان توی گوشی پیچید بار دیگر بر گشتم به حال. صوت همون صدای همیشگی گحرکت کردار بود. همون لحنی که تو گوشم فریاد می زد که الان کلمات رو پشت هم و سریع تند ردیف می کنه که نادیا کارت رو بگو. به‌شدت گراهی شدارم.
از زنگ زدنم پشیمون شده بودم. دستم رفت تا گوشی رو قطع کنم که با آوای مامان دستم توقف کرد، قلبم لرزید. مولین بود. همون مولینی که آرزوم بود باهام این جوری حرف بزنه. برای حتی خاموشیم هم وقت داشته باشه. رو بی آوایی هام تلفن رو قطع نکنه. نمی دونم قلبش برام سوخته بود یا یادش افتاده بود باید مولین باشه ولی هر چی بود تو اون لحظه حتی از قربون صدقه های پیمانم برام دلنشین تر بود. مولین بود، دلنشین ترین و صبور ترین واژه. با همون صبوری بود. ریز خندیدم، بغض کردم، اشک ریختم، هق هق زدم، نفس نفس زدم اما قطع نکرد، نرفت، گوش داد. من رو به کارش ترجیح داد. شاید یه ربعی هق هق کردم و اون گوش داد و شاید اونم ضجه زد. نفهمیدم زیرا تو تمام حیات ام گریه کردن مولین رو ندیده بودم. مامان همیشه محکم و خشک بود و رئیس. وقتی آروم شدم صداش رو متوجه شدم. یه لرزش خاصی داشت، از همونم فکر کردم شاید اونم ضجه زده.
_ مولین نمی خوام زندگی ام از هم بپاشه، نمی خوام پیمان تنهام بذاره. مولین تو می تونی کمکم کنی؟ مگه نه؟
آوای مامان بغض داشت اما با این همه م یخندید وقت حرف زدن. داشت سر به سرم می گذاشت، برای اامان بار. همه اامان بارها داشت اون لحظه اتفاق می افتاد.
_ نانادی مامان که گریه نمی کنه، فقط باید بخنده، جیغ جیغ کنه، غر غر کنه. اضافه کردم زنگ زدی یه کم جیغ جیغ کنی بعد هم بگی می خوام ناهار با تو بخورم. به منم ربطی نداره که کار داری یا نداری؟ همین الان باید بیای خونه. مگه من مردم که تو این جور گوله گوله اشک بریزی؟ بدو یه ناهار خوشمزه برا مولین درست کن که ناهار مهمون داری.
_ مولین… دوستت… دارم. مامان؟ میای؟
_ معلومه که میام.
– بیا برام ناهار درست کن مولین……. باشه؟؟؟؟؟؟؟
-_ای تنبل مولین! ببینم از تو تخت بیرون اومدی یا هنوز کف دست و روتم جای گرفتی؟
_ تو بیا قد بلندم کن. تنهایی نمیخ وام پاشم.
مولین دوباره صداش لرزید. طول کشید تا دوباره حرف بزنه اما بالاخره حرف زد، به زبون اومد و فقط گفت اومدم. دیگه صدایی نشنیدم. می دونستم راهی شده تا من نفهمم داره گریه می کنه. حالا آروم بودم، مطمئن بودم مولین میت ونه جاده درست رو بهم بگه.
با صوتی زنگ آیفون به خودم اومدم. مامان بود! به‌شدت زودتر از اونی که فکر می کردم اومده بود. از تخت بلند شدم و لی لی کنون حرکت کردم در رو براش باز کردم و دوباره برگشتم تو تختم، بچه شده بودم. می میل داشتم تلافی بچگی هام رو بکنم که از جام تکون نخورم تا مامان بیاد و دو تا تشر بهم بزنه و به زور از تخت قد بلندم کنه. بوی تلخ عطرش قبل از خودش تو اومدنش رو بهم فهموند. دیدهامو محکم بستم و قدم هاش رو شمردم و لذت بردم. کف دست مولین برای ثانیه ای آروم روی موهام حرکت کرد. خوشم نیومد. مولین اهل ناز کردن نبود، با لوسی و ولو شدن کنار نمی اومد. منم همون مولین رو م یتمایل داشتم. نمی میل داشتم قلبش برام بسوزه. به ثانیه نکشید که خنده رو لبام قرار گرفت و مولین همون مولین تموم این سال ها شد. چشمام بسته بود اما اخمای تو هم کشیده و لحن شاکی اش رو می تونستم حس کنم کع می گفت:
_ لنگ ظهره. خجالتم خوب چیزیه. شوهرتم همین جوری راهی می کنی؟ خوبه کشته مرده اش بودی و این وضعته. پاشو ببینم، می دونم بیداری پس اون دیدهاتو باز کن و زود پاشو دست و روت رو بشور که کلی کار داریم. خونه نیست که میدون جنگ درست کردی. بیان کردم می ری سر خونه زندگی ات مرتب می شی اما هنوزم شل*خ*ته ای. من جای شوهرت بودم تا حالا پس فرستاده بودمت.
چشمامو باز کردم و خندیدم، سرخوش لبخند زدم، بی غم لبخند زدم، بی درد لبخند زدم، مولین پریسا بود. همون مامان پریسای بداخلاق که تو خونه اش باید همه چی منظم می بود.
چشمای بازم رو که متوجه شد دستم رو کشید و مجبورم کرد پاشم. می دونستم الان مجدداً دادش به هوا می ره و حرکت کرد.
_ تو با شلوار جین حرکت کردی تو تخت؟ من این همه لباس خواب برای تو خریدم آخرشم یاد نگحرکت کردی با لباس خواب باید رفت تو تخت؟ خوبه شوهرت آواش در نمیاد با این شلوار برزنتی می چسبی بهش.
خجالت کشیدم از اشاره غیر م*س*تقیم مامانم. سرخ شدم و مولین خندید.
_ چه چیزا می بینم؟ نانادی منو و خجالت؟ پاشو، پاشو دیگه. بیچاره پیمان با ابن زنی که گیرش اومده.
پا شدم. دستم رو گرفت. من لی لی کنون مسیر افتادم که با تحکم اضافه کرد پاتو بذار رو زمین و درست مسیر برو.
بغض کردم اما مولین اخماش رو تو هم کشید. مجدداً شده بود همون مولین پریسای بد اخلاق و جدی.
_ هر مشکلی جاده حل های زیادی داره اما مهم اینه که راه حل درست رو پیدا کنی. تو پا داری پس لی لی راه راهی شدن مسیر حل نیست. یا به من تکیه بده یا با نوک پات راه بیا اگه دلت نمی خواد معماما مسیر بری.
می دونستم بهش تکیه کنم باز صداش در میاد که خودت راه برو پس سعی کردم روی نوک پا برم ولی سخت بود، باورم نمی شد ولی نمی تونستم اصلا باهاش راه برم، چه برسه نوک پا؟
مامان خودش دستم رو گراهی شد وبیان کرد:
_ باید از امروز چند جلسه بریم فیزیوتراپی تا پات از این خشکی در بیاد. بشین دو دیقه رو تخت الان میام.
داشتم نگاهش می کردم که در کمدم رو باز کرد. در باز کردن همانا و تلّ لباسا بیرون ریختن همانا! شاکی شد. خودم رو برای یه جنجال حسابی آماده کردم.
_ این کمد یه دختره؟ هنوزم باید این شکلی باشه؟ نا سلامتی شوهر کردی. فردا می خوای خودت مولین بشی، اون وقت این وضع کمدته؟
_ وای مامان جون من بی خیال.
_ از شوهرت خجالت نمی کشی؟
_ پیمان که نمی بینه. همیشگی درش قفله. اونم به کمد من کاری نداره که.
مولین در کمد کناری رو باز کرد که مال پیمان بود. باز کمدش به من دهن کجی کرد.
_ خجالت بکش! اینم کمده.
شاکی شدم. حرصی و بی خیال پای لنگونم، مسیر افتادم و با یه خیز خودم رو به کمدش رسوندم و چند تا پیرهنش رو از جارختی در آوردم کف کمد انداختم. بعد با تبسم به مامان نگاه کردم.
مولین با نگاهای گرد شده نگام می کرد و من می خندیدم. بالاخره به خودش اومد و اضافه کرد:
_ چی کار میکنی؟ کمد اون رو چرا به هم می ریزی؟
_ آخه دهن کجی می کنه مولین. ببین چه قدر مرتبه؟ حرصی می شه آدم.
مولین سرش رو به حالت تاسف چند بار تکون داد و پیرهن ها رو سر جا رختی بر گردوند و بعد حرکت کرد سمت کمدم و یه لنگه دمپایی پاشنه دار برام در آورد و گذاشت جلوی پام.
– فعلا اینو بپوش تا امروزگار بریم خرید.
مامان انقدر این جمله رو عادی اضافه کرد که انگار هیچ مشکلی نبود. شاید همین لحنش باعث شد برای اامان بار مشکل به دیده منم ساده بیاد. دمپایی رو پام کردم و به سمت کف دستشویی حرکت کردم.
اون روز مولین تا عصر که پیمان بیاد توی خونه پیشم بود. با هم رفتیم فیزیوتراپی، خرید.،کلی حرف زدیم از محبتم به پیمان، از حرف های پیمان بهم، از مشکلم، از این حس ترحمی که فکر می کردم پیمان بهم داره، از اعتماد به نفسی که گمش کرده بودم، از بسیار چیزا حرف زدیم و آخر به نتیجه رسیدیم.
با صدای کلیدی که تو قفل چرخید من و مولین به خودمون اومدیم. مولین نگاهم کرد و من آروم از روی مبل بلند شدم و به سمت در حرکت کردم.
پیمان با دیدن مامان تعجب کرد و با متوجه شدن من و جاده راهی شدنم تعجبش بیشتر شد. یه جین پاچه گشاد پوشیده بودم که دمپاییم زیرش پنهون بود و حالا لنگ زدنم می شه اظهار کرد به نگاه نمی اومد. خودم رو با یه لبخند تو بغل پیمان جا دادم و پیمانم ب*و*سه آرومی روی موهام زد و بعد چند ثانیه و به احترام مولین من رو از بغلش بیرون آورد و در حالی که کف دستش رو پشت کمرم گذاشته بود با هم حرکت کردیم سمت مولین که حالا از حرکت ایستاده بود و با تبسم نگاهمون می کرد.
کاملا حس کردم پیمان برای اامان باره که این جور تو آغوش مامان می ره و آروم صورت مامان رو ب*و*سید و با نگاه انگار داشت ازش تشکر می کرد.
_ سلام پیمان جان. خوبی؟ خسته نباشی.
-_سلام. ممنون پریسا جون.
– میدونم خسته ای ولی منتظر بودم بیای باهات کار داشتم.
– من یه کف دست و روم رو بشورم و لباسی عوض کنم و میام خدمتتون.
– باشه. راحت باش.
پیمان راهی شد سمت اتاق خواب و من با بغض از پشت نگاهش کردم. تصمیم سختی گحرکت کرده بودم و باید پاش می ایستادم تا بتونم مجدداً به خودم بیام. با خودم و مشکلم کنار بیام، تا زندگی ام از هم نپاشه، تا همه چیز به قبل از همه اون حوادث بر گرده.
رو به روی نادیا و مادرش جای گرفته بودم و گاهی نگاهم روی صورت نادیا و گاهی روی صورت پریسا می چرخید. می دونستم حرف های جالبی نمی خواد بزنه اما نمی دونم چرا با همه علمی که به حرفاشون داشتم باز تو ذهنم منتظر بودم تا همه چیز بر عکس تصوراتم پیش بره؟ برام سخت بود که نادیا تصمیم گرفته باشه بره. خودم بهش گفته بودم هرچه قدر بخواد بهش وقت می دم اما حالا که می مشاهده کردم همه چیز داره جدی می شه پام سست شده بود.
تو گیر و دار کلنجار با خودم و افکارم بودم که صدای پریسا باعث شکستن افکارم شد.
_ روزگاری که اومدی میل داشتگاری نانادی باهات مخالف صد درصد بودم. هر کاری کردم تا اشتباه من رو یه بار دیگه شما تکرار نکنید ولی تو وایسادی و بیان کردی بهم ثابت می کنی که می تونی نانادی رو خوشبخت کنی. متوجه شدم که وایسادی، دیدم که تو اون روزگار هایی که من که مادرش بودم، بریده بودم تو نبریدی. مشاهده کردم که سرد نشدی و ولش نکردی. امروزگار دیدم که با تمام بچگی هاش کنار اومدی، متوجه شدم که شل*خ*تگی هاش به چشمت نمی یاد، دیدم که لجبازی هاش برات شیرینه، دارم می بینم که زیر بار این همه مشکل و فکر خراب بازم پشتش وایسادی. امروزگار اومدم ناهار رو با نانادی بخورم اظهار کردم بمونم تا از تو هم تشکر کنم و یه عذرخواهی. شاید نباید انقدر اون وقت جلو پات سنگ می انداختم.
_ اختیار دارین پریسا جون. این چه حرفیه؟ من بهتون حق می دم، بالاخره دخترتونه و بدش رو نمی خواهید. منم اینو درک می کردم و شادم که تونستم ثابت کنم که لیاقت داشتن نادیا رو دارم.
_ امروزگار که با نادیا بودم متوجه شدم به‌شدت وقته که فراموش کردم یه دختر دارم که می تونیم با هم درد دل کنیم و بریم بیرون و گردش و مسافرت و… خودم هم خسته ام، می خوام خودم رو بازجای گرفته کنم و کم کم برا ینوه هام آماده بشم. اینه که گفتم بیام دخترم رو ازت یه مدت قرض بگیرم و دو تایی بریم یه سفر طولانی مدت تا هم من خستگی کار از تنم در بیاد و هم نادیا خستگی بیمارستان. میزدونم دیگه زن توئه و یه کم خودخواهیه چنین درمیل داشتی، اما خوب منم مادرم دیگه. گفتم رو می اندازم شاید قبول کردی. هان؟
مولین حرف های عجیبی داشت می زد به پیمان. برام عجیب بود، فکر می کردم مولین الان میگ ه نادیا می خواد ازت دور باشه، فکر می کنه داری بهش ترحم می کنی، می خواد با مشکلش کنار بیاد و… ولی مامان هیچ کدوم این حرف ها رو نزده بود، مولین جوری حرف زده بود که انگار اون الان یه مشکلی داره و می خواد من پیشش باشم، تنهاست و می خواد دخترش تنهایی اش رو پر کنه، مغزم کار نمی کرد. همه چیز بر عکس شده بود. ترجیح دادم خاموشی کنم تا ببینم پیمان چی می گه؟
نادیا مات فقط دیده دوخته بود به دهن من و پریسا با یه تبسم نگاهم می کرد. می دونستم نمیگ ه نادیا مشکل داره چراکه اینی که رو به روم بود و داشت حرف می زد پریسا بود. همون پریسایی که سیاستش عالی بود. سرش می رفت نادیا رو پایین نمی آورد. از روز اول باهام جوری برخورد کرده بود که یعنی نادیای من از تو به‌شدت سرتره و حالا هم همین بود حرفاش. با این تفاوت که این بار خودش رو پایین کشیده بود به خاطر بالا موندن نادیا و من عاشق این اخلاق پریسا بودم. شاید تمام اون سال ها نتونسته بود برای نادیا مادری خوبی بکنه اما مطمئنم همواره همین جور بچه هاش رو بالا نگه داشته. می دونستم این تصمیم نادیاست که بره، می دونستم پریسا و خستگی اش یه بهانه اس اما لذت می بردم که نادیام رو نکوبیده بود. محبتمون رو ترک برداشته ندیده بود، قیافه مون رو م*س*تاصل نمشاهده کرده بود، باید میگفتم باشه اما ناضافه کردم. حالا نوبت من بود که نادیام و محبتمون رو یه بار دیگه بالا ببرم.
_ پریسا جون بهتون حق می دم، هر چی باشه نادیا دختر شماست و من هم کوچیک تر از اونم که بخوام رو حرف شما نه بیارم ولی می شه اجازه بدید من و نادیا با هم فکر کنیم و فردا نتیجه رو بهتون بگیم؟ هر چی نباشه دوری از نادیا برای من که خیلی سخته. عادت کردم چشم باز می کنم نادیا رو کنارم ببینم، عادت کردم با صوتی نفس هاش نگاهامو رو هم بذارم. نمی دونم چقدر می خواین ازم بگیرینش، پس باید یه فرصت برای هضمش بهمون بدین.
پیمان وقتی حرفش تموم شد دستش رو انداخت دور کمرم و من رو به خودش نزدیک تر کرد و آروم کنار شقیقه ام رو ب*و*سید و یه تبسم زد. لبخندش خسته بود ولی دلبسته شدنی و پر از حرف و من دیگه گیج شده بودم. آخه پیمانم حرف هاش عجیب بود، حتی عجیب تر از حرفای مامان. خوبه همین دیشب با هم حرف زده بودیم و بیان کرده بود من بخوام تنهام می ذاره یه مدت. اما حالا جلو مامان همچین حرف می زد که… سر در نمی آوردم. به قول آریانا تو سیاست نداری و اصلا نمی دونی سیاست چی هست؟ برای همینم بسیار وقت ها حرفای دور و بری هات رو اصلا نمی فهمی. فکر کنم اینم الان سیاست پیمان و مامان بود که من سر در نیاورده بودم. برای همین بی خیال شدم و رو به پیمان تنها یه تبسم زدم و باز ساکت شدم.
نمتوجه شدم کی مامان خدافظی کرد و راهی شد؟ ندرک کردم کی پیمان بغلم کرد و بردم تو اتاق؟ وقتی به خودم اومدم که سرش رو روی سینه ام و کف دستش رو دور بازوم دیدم. داشت یه چیزایی میگ فت ولی نمی متوجه شدم. انگار داشت با خودش حرف می زد، منم ترجیح دادم باز سکوت کنم.
اون شب پیمان تا خود صبح بیدار بود و از این دنده به اون دنده شد. هر بار نگاه باز کردم نگاه خیره اش به صورتم رو مشاهده کردم و تبسم خسته اش رو ولی بازم خاموشی کردم. نمی دونم چرا حرفی از دهنم در نمی اومد؟ شاید فکر می کردم اگه خاموشی کنم اون زیر بار نمی ره و من پیشش میم ونم. تکلیفم با خودمم معلوم نبود. فقط ذهنم حول این می گشت که اگر یه روزگار صبح پا شم و کنارم نباشه چه طور دووم میارم؟ چه طور جلوی بغضم رو بگیرم؟ چه طور برای مولین تبسم بزنم؟
اون شامگاه گذشت و خاموشی من باعث مخالفت پیمان نشد. نمی دونم دو روزگار بعدش چه طور گذشت و نمی دونم کی چمدونم رو پیمان بست؟ نمی دونم اون شب آخر چه طور صبح شد و کی تونست من رو از آغوش پیمان جدا کنه؟ نفهمیدم اون اشک ها کی خشک شد و من کی آروم شدم؟ یادم نیست چند بار ب*و*سه پیمان صورتم رو خیس کرد و من لرزیدم؟ نفهمیدم چه طور یک شبه تب کردم و این تب تا همین لحظه از تنم بیرون نیومده. نمتوجه شدم اون روزای سخت بی پیمان چه طور گذشت؟ ندرک کردم چند بار مولین سرم داد زد و مجبورم کرد دست و روی اشکی ام رو پاک کنم و محکم باشم. ندرک کردم کی اون پای ناقص تو ذهنم کامل و بی عیب شد؟ نفهمیدم کی باهاش کنار اومدم؟ نمی دونم چند تا دفتر از خط خطی های دلتنگی هام سیاه شدن؟ نمتوجه شدم کی یک سال گذشت و من فقط صوتی پیمانم رو از پشت تلفن گوش دادم؟
نه حالا که خوب فکر می کنم میبینم یه سال نشد، شاید ۷ ماه، یه کم بالا پایین. ۷ ماهی که خودم مقصرش بودم. شاید وقت خوبی بود که با خودم تمام اون روزگارهای گذشته رو دوره می کردم. شاید این آخرین روزگاری بود که من تو عالم زناشویی مجرد بودم.
با مامان حرکت کردم که زود برگردم. بغض کردم و دستم رو دور گردن پیمان انداختم و منتظر بودم تا بگه نمی خواد بری و من بخندم اما پیمان بغلم کرد، محکم. انقدر که صدای استخون هام رو هم متوجه شدم. انقدر که حتی حس کردم داره منو بو می کنه. انقدر که پام سست تر شد اما تو اون همه سستی زیر گوشم زمزمه کرد:
_ نگاه رو هم بذاری برگشتی پیشم. این جوری نرو دلم می گیره.
دیگه چی باید می گفتم به پیمان؟ حرکت کردم. نمی دونم ولی حس کردم اونم این دوری و تنهایی رو می خواد.
تا یه هفته به زور و ضرب مولین از تخت پا می شدم و می حرکت کردیم فیزیوتراپی. دروغ چرا؟ به زور پام رو تکون می دادم. انگار یهو خالی شده بودم، انگار یهو تمام اون قول هام به پیمان یادم رفته بود، یهو خالی از حس هر تلاشی شده بودم. تو همون تلخی ها و گنگی هام بود که باز مانی پیداش شد. همون مانی راد استاد دانشگاه نه مانی پسر عموم. با همون جدیت، با همون اخم. بارها سرم داد زد. مجبورم کرد به بیرون اومدن از اون پوچی، از اون سستی. صوتش هنوزم تو گوشمه وقتی بارها تکرار می کرد:
_ فکر می کردم عاشقی. چی شد اون همه خودت رو خفه کردی؟ این جوری می خوای پیمان رو نگه داری؟ این جوری می خوای عشقت رو ثابت کنی؟ به خودت بیا. یه هفته اس برگشتی خونه ور قلب مولینت صبح تا شامگاه قرار گرفتی ناله می کنی. باید برای پای تو دو ساعت التماست کنه تا تکون بخوری و آخرشم بری دو ساعت فیزیوتراپی و تا دو روزگار ناله کنی؟ این جوری تا ده سال دیگه هم همینه که می بینی.
من به خودم اومدم. بعد از دو هفته با مولین از تهران اومدیم ویلای شمال مون. همون شهری که یه مدتی هووی من و مامان بابا بود. شاد بودم چون دریا آرومم می کرد. آخر هفته ها مانی و آریانا و بابا پیش من و مولین بودن. مانی جونم رو به لبم می رسوند انقدر ازم انتظار داشت. گاهی صدامو سرم می انداختم و فقط داد می زدم که مگه خودت خونه حیات نداری که هر آخر هفته این جایی؟ من اومدم استراحت کنم، نیومدم که تو جونم رو بگیری، ولی زیر بار نمی حرکت کرد. بعد تمام داد و هوار های من خونسرد نگام می کرد و می اظهار کرد اگر تموم شد جنجال هات، کارمون رو شروع کنیم.
سه هفته مثل برق و باد گذشت، سه هفته ای که گذشت اما سخت گذشت. انقدر سخت که گاهی شب ها از اون همه تنهایی اتاق می هراسیدم و پاورچین می رفتم تو اتاق مولین و کنار اون می خوابیدم. نمی دونم شایدم از ترس نبود و از نداشتن کف دست های پیمان و آغوشش بود. از دست هایی که هر شامگاه توی موهام آروم حرکت می کردن تا خوابم ببره. از گرمای آغوشی که سرمای زم*س*تون و لحاف سرد رو برام گرم می کرد.
خوب یادمه اون روزگار رو، اون روز شوم. همون روزگاری که قرار بود آخرین روزگار تنهایی من باشه. همون روزی که باز سر و کله مانی پیدا شده بود تا جونم رو بگیره ولی من خوشحال بودم زیرا بالاخره می میل داشتم برگردم پیش پیمان و دیگه خبری از گیر های مانی و سخت گیری ها و اخم و تخم هاش نبود. زیرا این قلب دیوونه هم درک کرده بود که کم کم وقت رفتنه و شاید چهار ساعت دیگه یا یه روزگار دیگه می رسه پیش صاحبش. می خواستم پیمان رو سورپرایز کنم یا چه می دونم غافلگیرش کنم. یا هر چی… فقط همین قدر یادمه که از صبح فقط می خندیدم، دلم میخواست پرواز کنم. شاید هر کسی حالم رو نفهمه فقط باید ازدواج کرده باشی و طعم زیر یه سقف بودن با یکی که دوستش داری رو چشیده باشی و بعد فقط یه شامگاه… یه شامگاه ازش مجبور شی جدا بشی تا حال اون روزهای من رو بفهمی.
صوتی پر خنده مانی تو کل ویلا پیچیده بود.
_ ببینم زن عمو این تنبل خانوم بالاخره پا نشده هنوز؟ آهای نادیا خروسه خفه شد بس که صوت کرد ها! پاشو.
مانی صداش رو انداخته بود سرش و داشت با خنده بهم متلک می اضافه کرد. خودشم می دونست که از ۶ صبح که اون مسیر می افتاد از تهران من بیدار بودم تا برسه. می دونست چه قدر آدمِ مضطربی هستم و خوابم نمی بره تا برسه و صدای خندونش بیاد.
بر عکس همه آخر هفته ها که این شوخی تکراری رو می کرد و منم جیغ جیغ می کردم، لبخند زدم از ته قلب و اومدم سمت پله های سنگی کنار ویلا که طبقه دوم رو به طبقه اول وصل می کرد. گفتم که از خوشحالی می خواستم پرواز کنم خوب پرواز که نمی شد بکنم ناچار روی نرده ها جای گرفتم و با جیغ و خنده لیز خوردم به سمت پایین.
ندرک کردم یهو چی شد که مولین جیغ کشید و بین راه جلوی دهنش رو گراهی شد. نفهمیدم کی مانی پایین پله ها رسید و برای اامان بار با داد بهم فحش داد.
_ احمق نفهم.
نمیفهمیدم دردشون چیه؟ دفعه اولم نبود که رو نرده ها سر می خوردم برای همین مغزم یهو گیر کرد و نگاهم مات رو مانی و مامان خیره موند و پروازم به سقوط منتهی شد. سقوطی که تو ثانیه های آخرش صوتی پیمان تو گوشم قد بلند و کشیدهتر شد.
نادیا هنوز مشکل کامل حل نشده. باید به‌شدت مراقب پات باشی. مخصوصا الان که گچ رو باز کردی. کوچکترین ضربه می تونه یه فاجعه درست کنه.
پخش زمین شدم و فاجعه درست شد، فاجعه ای که یه ماه دوری ام از پیمان رو کرد هفت ماه.
پخش زمین بودم و از درد به خودم می پیچیدم. از نوک پا تا پشت گردنم تیر می کشید. انقدر که فقط جیغ می زدم، نه می تونستم تکون بخورم، نه می تونستم بگم دردم چیه؟ جز درد چیز زیادی یادم نمیاد از اون روزگار. من درد می کشیدم و جیغ م یزدم و مانی من رو دستش گرفته بود و می دوید و مولین گریه می کرد. نمی دونم چه طور بود که هر وقت مشکلی داشتم مانی بود. بود تا بار همه چیز رو به دوش بکشه.
یه هفته تو بیمارستان ولیم شهرستان نور بودم و فقط درد کشیدم و بهم مسکن زدن. تو اون یه هفته روزگاری هزار بار التماس مولین و مانی کردم که مبادا به پیمان حرفی بزنن. پیمانی که بهم بیان کرده بود فاجعه درست نکنم. خودش رو خفه کرده بود و هزار جور قول ازم گرفته بود که کار احمقانه ای نکنم.
مولین زود راضی شد اما مانی زیر بار نمی راهی شد. جون هر کی رو فکر کنی قسم دادم که به پیمان نگه اما زیر بار نمی رفت. حتی جون خودم رو هم قسمش دادم اما افاقه نکرد، مثل نوار هی می گفت تو ولینتیِ اونی، بفهمه نبیان کردیم بهش از همه مون قلبخور می شه و حقم داره. آخر بهش گفتم تو رو جون هر کی که دوستش داری و اون قبول کرد و من در نهایت تعجب و برای اولین بار به اون کسی که جونش از منم برا مانی عزیز تر بود حسودی کردم. نمی دونم شایدم همه دردم از این بود که جون اون غریبه تازه از مسیر رسیده از من که هم خونش بودم، عزیز تر بود. هر چی بود اضافه کرد که به پیمان نمی گه و من تو اون یه هفته هر بار پیمان زنگ زد صدای ناله هام رو تو گلوم خفه کردم و به زور خودم رو سر حال نشون دادم تا از صدام شک نکنه. می خواستم وقتی بر گشتم خونه وقتی از روش گذشت یه روزی بهش بگم. غافل از این که اون یه روزگار می شه شش ماه بعدش.
بعد یه هفته بار دیگر پاسم دادن به تهران و همون بیمارستانی که دو ماه توش بستری بودم، من جدی نگرفته بودم ولی فاجعه اتفاق افتاده بود. هیچ حرکتی نمی تونستم بکنم. مهره هایی که مشکل پیدا کرده بودن مجدداً ضربه خورده بودن. یکی از پیچ های توی پام بریده بود و نمی دونم دیگه چه ها شده بود. مجدداً اتاق عمل و گچ و روزگار از نو و روزگاری از نو و من هنوز هم نمی تمایل داشتم پیمان چیزی بدونه.
تو اون لحظه ها میتونستم تمام اون زجرها و ترس و دلهره ها و انتظار های کشنده پیمان رو بفهمم و حس کنم و چقدر صبور بود پیمان که یه تنه تمام اون روزگارها رو تحمل کرده بود و دم نزده بود. ولی من دم زدم. هوار زدم. جیغ میکشیدم. وقتی مسکن ها رو قطع میکردن گاهی خودم از فریادام خجالت میکشیدم. و تو تمام اون لحظه های نیمه بیهوش و هوشیار و درد هام همون بوی گس بار دیگر تو بینیم میپیچید و حسش میکردم. پشت کف دستام خیس ب*و*سه میشد اما قدرت لمسشون رو نداشتم تا بفهمم خوابم یاد بیدار. نمیدونم واقعا پیمان بود یا من فقط از اینهمه کم داشتنش تو اون لحظه ها خیالباف شده بودم. هر چی بود بعد از یک ماه و نیم از بیمارستان با یه پای توی گچ دوباره برگشتم و اینبار خونه قدیم خودم. همون اتاق خواب کودکی هام. و جالب اینجاست که پیمان انگار باور کرده بود که من حرکت کردم مسافرت خارج از کشور. یه دروغ اضافه کرده بودم و برا جمع کردنش هزاران دروغ دیگه پشتش مجبور شده بودم ببافم. پام به خونه نرسیده موبایلم رو روشن کردم و شماره پیمان رو گرفتم، تلفن بوق می زد و قلب من تالاپ تالاپ به قفسه سینه ام می زد. نمی دونم از ترس بود یا از دلتنگی یا همه شون ولی هر چی بود اون دقایق انتظارش از تمام اون انتظار های تو بیمارستان بیشتر بود. بالاخره صوتی پیمان تو گوشی پیچید، صوتش خسته بود، به‌شدت خسته اما توش سردی و قلبخوری موج می زد.
_ سلام نادیا جان. برگشتین؟
کف دستپاچه شدم، باز باید دروغ می اظهار کردم. با خودم اون لحظه خیلی در ذهنش گذراندم که واقعا این همه دروغ به یه داد و دعوای تو بگیر حتی افتضاح پیمان می ارزید؟ اما چه فایده دیگه به قولی خشت اول که معمار کج گذاشت تا ثریا می رود دیوار کج و دیوار من باز هم کج راهی شد و گفتم:
_ سلام. آره تازه برگشتیم.
_ پس باید خسته باشی.
_ آره یه کم.
_ آواتم بی حاله. خوش گذشت حالا؟
_ جات به‌شدت خالی بود.
این جمله رو گفتم و تو دلم گفتم آره جون خودت، به‌شدت خوش گذشت. دیگه آخرش بود.
باز صدای پیمان تو گوشی پیچید و از فکر بیرونم آورد و بی مقدمه حرفی زد که هم خرسند شدم هم دلم گراهی شد.
_ نادیا برای این ترم منتقل شدم به دانشگاه پردیس. فکر کردم با هم می ریم اما حالا به نظرم بهتره تو این چند ماه رو هم پیش مولین بابات باشی و تو تهران که اگر یه موقع مشکلی پیش اومد به دکترت دسترسی داشته باشی. راستی پات خوبه دیگه؟ مشکلی که نداری باهاش؟ فیزیوتراپی تموم شد؟
دوباره دروغ سر هم کردم و از خوبی پایی بیان کردم که گچش داشت بهم دهن کجی می کرد و پیمان بازم سرد و جدی باهام حرف زد. نبیان کرد قربونت برم، نگفت عاشقیم، ناظهار کرد دلم برات یه ذره شده، نگفت قبل حرکت کردن میام ببینمت. خوب درسته که اگر می گفت باید یه بهانه حسابی جور می کردم تا نیاد ولی اون همه دلدادگی و علاقه اش یعنی باعث نمی شد که یه تعارف کنه لااقل؟
نمی دونم اون سرد و تلخ خدافظی کرد و من گذاشتم پای دوری و مشتاق دیداری اش، پای مثلا تنها سفر راهی شدنم.
روزا بازم مثل برق گذشتن و بازم هر روزگار مانی تو خونه ما بود و مثل این معلم های بداخلاق بالای سر من و تو یکی از همون روزگارا بالاخره از شر مانی خلاص شدم و یه نفس راحت کشیدم و تا یه هفته تا لنگ ظهر خوابیدم و تلافی همه بی خوابی هام رو کردم.
مجدداً وقت باز کردن گچ پام پشت در مطب لرزیدم و این بار مانی و آریانا زیر بازوم رو گرفتن. مانی ای که اون روزگار ثانیه به ثانیه دستش به تلفنش و در حال پچ پچ بود. انقدر که عصبی ام کرد و از کوره در رفتم و تو قلبم هر فحشی که فکرش رو بکنی به کمند و این لوس بازی هاش دادم. حتی بارها کشیده کشیده و عصبی گفتم قربون صدقه هاتون رو بذارین برای دو ساعت دیگه اما از رو نراهی شدن.
گچ رو باز کردیم و باز روز از نو روزگاری از نو. باز فیزیوتراپی و هزار برو و بیای دیگه. دکتر این بار با داد و دعوا باهام اتمام حجت کرد.
هر چی بود اون روزگارا هم گذشت و بالاخره بعد از اون همه گریه لبخند زدم یه خنده بلند. وقتی مانی روزگارنامه رو جلوم گذاشت باورم نمی شد ولی واقعیت به همین شیرینی بود و حالا من روپوش عروسکی مشکی ام رو با یه شلوار گرمکن و مقنعه و یه کفش ورزشی درست شده برای پام و کوله به پشت دارم می رم تا پیمان رو غافلگیر کنم. دارم می رم تا با هم بریم خونه خودمون، تا بفهمم چرا پیمانم تو این مدت انقدر سایه اش سنگین شده بود و هر بار باهاش حرف می زدم هم بهانه اش کار زیاد و خستگی و دوری بود.
ماشینم رو پشت ساختمون دانشکده حقوق پارک کردم و از ماشین به‌سرعت پیاده شدم و جاده افتادم به سمت در ورودی که با مشاهده کردن دختری که داشت از روی جدول باغچه کنار پیاده روی محوطه با احتیاط مسیر می حرکت کرد ناخودآگاه به یاد نادیا افتادم. کلافه بودم، بی‌قراری هام بار دیگر پر رنگ شدن و اون قلبخوری ام اخم کمرنگی رو روی صورتم نشوند و ناخودآگاه دیده دوختم به دختر و حرکت کردم تو اون روزا مجدداً. تو اون هفت ماهی که جونم به لبم رسیده بود. هزاران بار مرده بودم و زنده شده بودم. داغون بودم، هیچ وقت فکر نمی کردم جدایی مون انقدر طولانی بشه. شاید نباید انقدر شورش می کردم اما کف دست خودم نبود قلبم ازش گراهی شده بود، انقدر زیاد که با وجود این که قلبم برای بودن در کنارش پر می کشید گذاشتم و رفتم.
سه هفته از دوری اش مثل دیوونه ها شب تا صبح تو خونه قدم رو می راهی شدم و قلبم رو به متوجه شدن صداش از پشت تلفن راضی کرده بودم و هی می گفتم امروز دیگه میاد… فردا دیگه میاد… که مانی بهم زنگ بزنه و بگه زندگی ات رو قولی که بهت داده بود پا گذاشت و با یه بچه بازی مجدداً جونت رو می خواد بگیره. بهم قول داده بود کار احمقانه نکنه و مراقب خودش باشه. دید تو اون سه ماه چی کشیدم و چه طور قسمش دادم و باز کار خودش رو کرد و بعد مثل بچه ها ازم قایمش کرد که مانی بهم بگه به روت نیار، که زنم، تمام زندگی ام کسی که قرار بود با هم ندار باشیم و حیات مون رو با هم بسازیم یه تیشه کف دستش بگیره و با بی رحمی پایه های حیاتمون رو نابود کنه، که خطا کنه و بعد برای پوشوندن اون خطا هزار و یک دروغ برام ببافه. یه هفته تو مسیرروی اون بیمارستان راه برم و از فریاد هاش تو قلبم فریاد بزنم و هر بار صدای پر دردش به هوا راهی شد بغضم رو تو گلوم خفه کنم و پامو پشت اون در خراب شده محکم نگه دارم که نرم تو، که وقتی بی طاقت شدم به امید اینکه این بار بهم راستش رو می گه و من می بخشمش و می رم پیشش و با دلداری ام دردش رو کمتر می کنم، پشت تلفن به زور تبسم بزنه برام و بگه همه چیز عالیه، که وقتی اظهار کردن باید ببرینش تهران بهم زنگ بزنه و نابودم کنه فقط با یه جمله:
« دارم می رم دبی با مامان. برگشتم خودم بهت زنگ می زنم.»
منِ محرم، شده بودم نامحرم برای زنم. همه زیستن ام، عشقم، جونم. هزار بار خواستم برم و بگم تا کجا می خوای جلو بری؟ چه قدر دروغ؟ یعنی می ارزه به دوری مون؟ اونم الان که به هم نیاز داریم؟ الان که من باید باشم و بهت ملایمش بدم؟ تو تمام اون نیمه هوشیاری هاش کف دستاش تو کف دستم بود و با زبون بی زبونی هزار بار ازش گله کردم. هزار بار اشکام رو گونه هام روون شدن و باز سکوت کردم. شدم مهمون خوابای همه کس زیستن ام. ب*و*سه های خیسم رو کف دستای سرد و کبودش قرار گرفت اما نمی دونم چرا به روش نیاوردم؟ شاید می خواستم بدونم تا کجا می ره، می خواستم بدونم کجا اون عشقمون یادش می افته؟ قولامون یادش می افته؟ نادیای ساده من که مثل کف کف دست می موند عوض شده بود. نادیایی که با سادگی همیشه جز حرف راست از دهنش در نمی اومد شده بود یکی دیگه. نمی دونم شایدم واقعا من مقصر بودم. شاید من اخلاقی از خودم نشون داده بودم که بهم دروغ بگه اما برام سنگین بود. شونه هام رو خم کرد. قلبم شکست، نبود تا صداش رو بشنوه، غریبه شده بودم. اضافه کردم بذار غریبه تر بشم. راهی شدم و حتی تو اون آخرین لحظه هم بهم واقعیت رو نگفت. مطمئنم اون موقعی که من حال پاش رو می پرسیدم و اون می اظهار کرد عالی، گچ پاش به قول خودش مثل کمد لباس من که همواره بهش دهن کجی می کرد، دهن کجی کرده اما دروغ بیان کرد و ندرک کرد خورد شدم. ندرک کرد چرا سرد شدم؟ چرا تلخ شدم؟ چرا ترکش کردم؟ چرا حرکت کردم با یه بهانه؟ مید ونستم انقدر دروغ به هم بافته که دیگه نه مسیر پس داره نه پیش و غیر ممکنه بگه نرو ولی ته دلم اون نادیای صاف و ساده و کف دست خودم رو می دیدم و صوتیی که فکر می کردم الانه که همه چیز رو بگه و نگفت و من حرکت کردم. شش ماه زجر کشیدم و همه امیدم اینه که اونم تو این شش ماه دوری ام براش سخت بوده باشه تا وقتی بهش اضافه کردم یه تنبیه بود، تا نفس می کشیم جفتمون یادمون باشه این روزای سخت که خطا نریم باز و حالا امروزگار دارم می رم که شامگاه پام رو تو خونه ای بذارم که بوی حیات ازش میاد، که نادیام با یه لبخند دستاشو ر به طرفم دراز کنه و من ببخشمش. همه دروغ ها رو فراموش کنم و بهش بگم بد کردی اما ازت گذشتم.
دیشامگاه بالاخره بیان کرده بود فردا بر می گرده و من از دیشامگاه یه حال دیگه ای داشتم. انگار با اومدنش تموم قلبخوری هام کمرنگ شده بود.
نفهمیدم کی رسیدم به کلاسم؟ وارد کلاس شدم و در حالی که سرم توی برگه هایی بود که منشی گروه بهم داده بود و برنامه کلاسی ترم جمتوجه شدم و چارت درسی تصویبی و … بود، به دانشجوها سلام کردم و بفرماییدی اظهار کردم و روی صندلی گردون پشت میز کنفرانس بزرگی که به عنوان میز و صنقلبی های کلاس دانشجوهای ارشد در نظر گحرکت کرده بودن جای گرفتم و چند ثانیه از دانشجوها فرصت میل داشتم برای خوندن برگه ها. تو کمتر از چند ثانیه سر و صوتها و پچ پچ های آروم شروع شد. تمام حواسم رو متمرکز کرده بودم تا برگه ها رو تند بخونم و امضا کنم که منشی رسید بدم کف دستش ولی حرکت یکی از صندلی ها که همراه با تکون های مداوم میز کنفرانس بود تمرکزم رو به هم زد و عصبی سرم رو بالا گراهی شدم و سرم رو تو کلاس برای پیدا کردن شخص چرخوندم که نگاهم مات شد. نادیای من با یه لبخند داشت رو صندلی گردونش می چرخوند و می لبخند زد. یه لحظه فکر کردم از زور بی خوابی شامگاه قبل نگاهام درست نمی بینه، یه بار چشمام رو باز و بسته کردم اما خودش بود. همون جا! با فاصله شاید شش تا صنقلبی از من. اول در ذهنش گذراندم اومده با دوستاش باشه اما این کلاس ورودی های جمتوجه شد دانشگاه بود. سریع دستم به طرف برگه های حضور و غیاب راهی شد و بازش کردم. یه نگاهم به نادیا بود که انگار هیچ کس رو تو اون لحظه نمی مشاهده کرد جز من و اون صندلی چرخ داری که یه بار بهم اظهار کرده بود یه بار روش بچرخی می فهمی چه مزه ای می ده؟
نگاهم بار دیگر روی لیست چرخید. پیدا کردن اسمش تو یه لیست ۱۷ نفره کار سختی نبود، انگار جهان رو بهم دادن. برام اون لحظه مهم نبود که چه طور قبول شده، فقط برام این مهم بود که یه بار دیگه بهم ثابت کرده بود که اگه حرفی بزنه پاش وای می ایسته. که من فراموش کرده بودم برای اثبات محبتش یه سال پیش چه شرطی گذاشته بودم ولی اون فراموش نکرده بود. حالا با اون لبخند شیرینش جلوم جای گرفته بود و ثانیه به ثانیه دیوونه ترم می کرد با نگاه هاش و لبخنداش. دلم می تمایل داشت هیچ کس نبود و من یه دل سیر نگاهش می کردم، بغلش می کردم، بوش می کردم. انگار با دیدنش مشتاق دیداری هام بیشتر شده بودن و اون بدترین تنبیه رو برای حرکت کردن من و این شش ماه دوری پیدا کرده بود.که ببینی و قلبت بخوادش و بال بال بزنی ولی نتونی حتی یه قلب سیر نگاهش کنی.
سرم رو بالا گراهی شدم و برگه ها رو جمع کردم و ثانیه ای از کلاس به هوای دادن برگه ها و درحقیقت آروم کردن خودم بیرون رفتم وقتی برگشتم شرایط بهتر بود.
بعد از معرفی کوتاه خودم و خوشامد گویی، با این که اکثر دانشجوها رو می شناختم اما باز از روی لیست اسامی رو خوندم تا همه با هم آشنا بشیم. اسم نادیا رو صوت کردم بی هیچ حرفی و با تبسم تنها کف دستش رو بالا برد و من تونستم یه بار دیگه زل بزنم به چشمای شیطونش.
تمام طول کلاس صنقلبی اش رو می چرخوند. انقدر که اواخر کلاس عصبی شدم و از صنقلبی ام کشیده شدم و پشت صندلیش ایستادم و در حالی که پشتی صنقلبی اش رو محکم گرفته بودم تا تکونش نده ادامه درس رو دادم.
پیمان درست پشت سرم وایساده بود و اون عطر گس اودکلنش دلم رو به تاپ تاپ انداخته بود و دستام می لرزید. قلبم می میل داشت بغلش کنم. همون جا، همون لحظه، اما نمی شد و در نهایت فقط تکیه دادم به صندلی تا این جوری بیشتر بهش نزدیک بشم اما اون با تکیه دادن من به پشتی صنقلبی به‌سرعت از صندلی فاصله گرفت و برگشت به طرف یکی دیگه از صنقلبی های پسرها و دستش رو گذاشت روش. صنقلبی درست رو به روی من بود و می تونستم نگاهش رو ببینم که با حرکت من روی صنقلبی بهم هشدار داد که یعنی چرخ چرخ بسه، اما کو گوش شنوا؟ کلی مانی جونم رو گحرکت کرده بود و من فقط برای خاطر این میز کنفرانس و صنقلبی هاش و چرخ چرخ زدن حاضر شده بودم سر اون کلاس بشینم. هنوز هم سر کلاس جای گرفتن برام کسل کننده ترین کار ممکن بود، حتی با وجود این که پیمان استادش بود.
بالاخره آقا رضایت داد و کلاس رو تموم کرد و منم که مثل این از زندان خلاص شده ها دویدم سمت کلاس بابک و سارا. قرار بود با هم بریم نسکافه بخوریم و عدسی. آخه ه*و*س عدسی های دانشگاه رو کرده بودم و صد البته ه*و*س یه نسکافه که تو قلبهره بابک و سارا از ریختنش بخورم و بخندم. بابک و سارایی که حالا نامزد بودن و منتظر بودن تا پایان نامه هاشون رو بدن و مدرک شون رو بگیرن و بعد ازدواج کنند. خداییش به هم می اومدن. براشون خرسند بودم.
نادیا با میت ونید بفرمایید من مثل فشنگ از رو صنقلبی پرید و من نگاه دوختم بهش. دیده دوختم به زنم، به دختر شیطون خودم با همون نگاهای سبز جنگل و لب های پر خنده، با همون روپوش کوتاه عروسکی با آستین های نیمه، همون شلوار گرمکن، همون کوله پشتی خاک گراهی شده. نگاهم بی اختیار به سمت پاش چرخید و منتظر حرکتش شدم که اون بی خیال و خندون با قدم های بلند به طرف در کلاس رفت. باید به‌شدت دقت می کردی تا کمی خطای جاده رفتن پای چپش رو می متوجه شدی. نگام رو کفش ورزشی مشکی اش ثابت شد و تبسم آرومی رو لبم نشست. خیالم راحت شد اون دیگه مشکلی رو اون پا نمی مشاهده کرد. اراده اش ستودنی بود، همون نادیا بود. سرش رو بالا گحرکت کرده بود و با افتخار بهم چشم دوخته بود و حرکت کرده بود.
پام یه کم درد می کرد از فشاری که تمام مدت بهش داده بودم امروزگار. برای همین ترجیح دادم بشینم روی صنقلبی بوفه و داشتم تو سر و کله سارا می زدم و سر به سر بابک مثلا زن ذلیل می ذاشتم که آوای تلفنم بلند شد. با متوجه شدن عکس پیمان رو گوشی ام نیشم تا بناگوش باز شد و بابک برام دست گراهی شد و تو خنده های اون دو تا آوای من گم شد.
_ به به سلام همسر گرامی. می گم تو رو خدا یه کم سر کلاس بگو بخند آدم دق نکنه. حوصله ام سر حرکت کرد بابا.
_ تبریک می گم خانوم خانوما. رو سفیدم کردی حسابی. فکر نمی کردم این جا ببینمت. باورم نمی شه نادیا. بدو بیا اتاقم، بدو تا شیرینی ات نقده بگیرش که برسیم خونه یه خبرای دیگه اس.
_ چه خبرایی؟
_ نمی دونم تو باید بگی خانوم راد. منتظرم زود بیا.
به ناچار از بابک و سارا جدا شدم ولی از عدسی ام نمی شد بگذرم برای همین با عدسی ام جادهی دفترش شدم.
پیمان مهلت نداد بهم. از در وارد نشده از روی صنقلبی اش بلند شد و به طرف در اتاق راهی شد و در رو بست و قفل کرد و به طرفم اومد و ثانیه ای بعد تو آغوشش بودم، باورم نمیشد انقدر مشتاق دیدار این گرما باشم اما بودم. قلبم می خواست تمام اون درد هایی که تنهایی کشیدم رو تو بغلش از یاد ببرم. دلم اون ملایمش گم شده ام رو می میل داشت. عذاب وجدان تازه اومده بود سراغم و من پشیمون از این که این همه محبت و گرما رو به خاطر دو تا داد و دعوای پیمان از خودم گرفته بودم.
نادیا رو محکم تو بغلم می فشردم و بو م یکردم، می خواستم آروم بشم. خستگی از تنم بره. تازه بعد شاید پنج دقیقه که تو بغلم بود احساس کردم معذب و وول وول خوران تو بغلمه.
_ چیه نادیا؟ دو دقیقه آروم بگیر.
_ به جان خودم می خوام آروم بگیرم اما این عدسی نمی ذاره. هم داغه هم دیدهک می زنه. بابا مردم انقدر چشمک زد بهم. بذار یه قاشق بخورم.
ریز خندیدم، قد بلند خندیدم. همون نادیای خودم بود. ساده و کف کف دست، مثل یه بچه. ه*و*س کرده بود و حالا دهنش آب افتاده بود. ظرف رو ازش گرفتم و قلبم تمایل داشت سر به سرش بذارم. قاشق رو پر کردم و تا نزدیک دهنش رفتم و بعد سرم رو به صورتش نزدیک کردم و قاشق رو تو دهن خودم گذاشتم و قورت دادم. می دونم انتظارش رو نداشت، اونم از من. برای همین دهنش باز مونده بود هنوز و من با خنده و ب*و*سه آرومی لب هاش رو بستم که به خودش اومد. کاسه رو از کف دستم کشید و کف دستش رو به طرف قاشق دراز کرد که کف دستم رو عقب بردم و گفتم خرج داره اما اون بهم خندید. بلند خندید و اضافه کرد که خرج داره؟ بعد کاسه رو به لبش برد و با ظرف یه مقدار عدسی رو خورد. باید حدس می زدم باج نمی ده. بعد آروم روی صنقلبی کنارش قرار گرفت و پاش رو دراز کرد و من یادم افتاد که چقدر بی فکر بودم که سر پا نگهش داشتم.
نشستم کنارش و با لبخند چشم دوختم بهش و قاشق قاشق عدسی رو تو دهنش گذاشتم و با لذت خوردنش رو تماشا کردم. خوردنش که تموم شد دیده دوخت بهم و بالاخره سوالی که شش ماه پیش باید میپ رسید رو ازم سؤال کرد:
_ چرا منو تنها گذاشتی و رفتی کیش؟
_ همون موقع بهت گفتم یه ترم منتقل شدم پردیس.
_ چرا منو نبردی؟ حتی بهم یه تعارفم نکردی. حتی نیومدی خدافظی.
دستم رو آروم زیر زیراه نادیا گذاشتم و سرش رو رو به خودم گرفتم و دیده دوختم تو چشماش و بیان کردم:
_ باید می اومدم؟ باید با خودم می بردمت؟
خوب می شناختم نادیام رو. وقتی نگاه می دوختم بهش سرش می رفت نمی تونست دروغ بگه. برای همین هم سرش رو پایین انداخت و هیچی نگفت اما قلبم می خواست همه کدورت هامون رو همین جا بذاریم زمین و وقتی پا تو خونه مون می ذاریم هیچ چیز ناظهار کرده ای نداشته باشیم. پاک از در بریم تو، مثل کف کف دست. سرش رو بالا گرفتم و زل زدم بهش و سوالم رو بار دیگر جویا شدم. این بار به زبون اومد:
_ تو می دونستی نه؟ تو همه اون نیمه هوشیاری هام این بوی گس تو بود که کنارم بود، کف دست های تو بود که تو کف دستام بود. آره؟
_ حقم بود این غریبگی ها؟ مگه قرار نبود یه رنگ باشیم، مثل کف کف دست؟ یعنی من انقدر بد حرکت کردار می کردم باهات که هراسیدی بهم بگی؟ این حقم نبود نادیا. قبول داری؟
_ ببخشید پیمان. قول می دم بار آخر بود، قول.
_ نمی خوام قول الکی بهم بدی. می خوام فقط این شش ماه تو یادت بمونه. دفعه بعد شش ماه میشه یک سال. بعد همین جور بیشتر و بیشتر تا از هم دور بشیم، با هم غریبه بشیم و از هم قلبزده. پس هر دو مون یادمون نره این شیش ماه. باشه؟
_ باشه.
نادیا دو ساعت بود که صوتش رو سرش انداخته بود و دیگه داشت کلافه ام می کرد. حاضر بودم صدای اون آهنگ های اعصاب خراب کنش رو تا عرش اعلی ببره اما دیگه این بحث رو کش نده. دیگه ظرفیت نداشتم. از صبح که بالاخره قرار شده بود کمند بیاد خونه مون تا با هم به یه نتیجه برسیم نادیا داد زده بود، جنجال کرده بود، هزار جور بد و بی جاده به این کمند بیچاره گفته بود. دهنم رو هم باز می کردم، حرف هایی می زد که دود از سرم کشیده می شد.
_ نادیا خواهش می کنم تمومش کن. به خدا دیگه کشش ندارم. پا می شم میرم از خونه ها.
_ چیه؟ مگه دروغ می گم؟ دختره عوضی. یکی نیست بگه تو که تکلیفت با خودت معلوم نیست غلط کردی با مانی دوست شدی.
_ نادیا بس کن. به من چه؟ به تو چه؟
_ والله فعلا که هم به من ربط پیدا کرده هم جنابعالی.
_ چه ربطی پیدا کرده؟
_ چه ربطی؟ روتو برم. انگار احمقم نمی فهمم چرا هی از کمند طرفداری می کنی؟ منم باشم دوست چندین ساله ام رو ول نمی کنم بچسبم به یه غریبه. می گم گور بابای مانی اما کور خوندین. جفتتون کور خوندین. تو که می دونی مانی برام چه حکمی داره؟ نمی ذارم داغونش کنه. به قرآن کوتاه نیاد خودم زیستن اش رو به هم می زنم.
_ نادیا دیگه زیادی داری دخالت می کنی. نه به من ربط داره، نه به تو. مانی خودش از پس خودش و زندگی اش بر میاد پس دخالت بی جا نکن. اصلا من و تو چه خبر داریم رفاقت اونا چه جوریه؟
_ چه خبر داریم؟ چرا خودت رو به خریت می زنی؟ یک سال و خورده ایه که با هم دوستن اون وقت تو می گی رفاقتشون چه جوریه؟ مانی از وقتی من یادمه نگاه به یه دخترم نکرده بود تا سر و کله این کمند خانومتون پیدا شد. عوضی کیف و دَدَراش رو با مانی راهی شد حالا فیلش یاد هنکف دستون کرده. اونم با کی؟ با کسی که ماشالا آوازه خوش نامی اش از در و دیوار متوجه شده می شه. تو ببین چیه که دخترش هم آمار دوست دختراش رو داره و راجع بهشون نظرم می ده. یعنی اون پسره انقدر سر تر از مانیه؟
_ نادیا تمومش کن! زیستن خودشه، خودش می دونه چه تصمیمی می گیره؟
_ نه آقا زیستن مانی هم هست. درسته مانی خفه خون گراهی شده ولی من نمی ذارم باهاش بازی کنه.
با صوتی آیفون تقریبا به طرف در حمله کردم تا بلکه نادیا هم تموم کنه جنجالش رو. در رو زدم و خودم رو به روی در بالا ایستادم و منتظر بودم تا کمند از در تو بیاد، ولی با دیدن کمند و مانی که دوش به دوش هم از آسانسور بیرون اومدن یه لحظه هنگ کردم. کم کم داشتم خودم هم به حرف نادیا می رسیدم. به‌شدت رو می خواست که با مانی بیاد و بخواد بشینه در مورد امیر و عشق مجدداً زنده شده اش حرف بزنه و ازم بخواد که مامان و باباش رو راضی کنم. هر چی بود ترجیح دادم اول بشنوم بعد اظهار نظر کنم زیرا من هم از رابطه خصوصی مانی و کمند چیزی نمی دونستم و حق دخالت نداشتم.
اما نادیا هنوز از در تو نرسیده اخماش رو تو هم کشید و با نگاهش کمند رو آن چنان نشونه گرفت که از ترس زبون باز کردنش به‌سرعت خودم رو پشتش رسوندم و با فشار بازوهاش بهش حالی کردم که جز خاموشی حرفی نمی زنه.
مانی منتظر وایساد تا کمند روپوشش رو در بیاره و بعد با یه تبسم و سلام و احوال پرسی گرم با من و نادیا روی مبل دو نفره ای قرار گرفت و با دست به کمند هم اشاره کرد تا کنارش بشینه و بعد رو به نادیا با تبسم اظهار کرد:
_ احوال نادیا خانوم؟ چیه نفس نفس می زنی؟ نکنه داشتین دو تایی کشتی می گرفتین؟
_ هه هه، خندیدم. واقعا که!
مانی به‌یک‌باره جدی شد و نگاه دوخت به نادیا و ثانیه ای بعد عصبی و در جواب نادیا ادامه داد:
_ واقعا که چی؟ منظورت چیه نادیا؟
_ منظورم چیه؟ آره؟ چرا لال شدی؟ چرا آوات راهی شده ته حلقت؟ چرا هیچی بهش نمی گی؟
کمند نگاهش تلخ بود و سرش پایین اومد و حس می کردم شونه هاش می لرزه. مانی دستش رو آروم پشت شونه های کمند گذاشت و نگاه خسته و عصبی اش رو به نادیا دوخت و بیان کرد:
_ چرا باید چیزی بهش بگم؟ البته هر چی که باید بهش می اظهار کردم رو اظهار کردم. دیگه خودشه که باید تصمیم بگیره.
_ تو حالت خوبه؟ پس تو چی؟ یه سال باهات بازی ک…
مانی نذاشت حرفش رو ادامه بده و بین حرفش پرید و دوباره بیان کرد:
_ نادیا نادیا هیچی نگو. حرفی نزن که بعد پشیمون بشی. تو چی می دونی که داری قضاوت می کنی؟ هان؟ ما یه سال با هم دوست بودیم. با هم می رفتیم و می اومدیم اما این دلیل محبت و عاشق شدن نیست. من اگه با کمند یه سال راهی شدم اومدم با تو حداقل ده برابرش راهی شدم اومدم پس یعنی باید روزی که تو عاشق پیمان شدی محکومت می کردم؟ هان؟
_ ولی اون فرق می کنه. تو پسر عموی منی. چه ربطی داره؟
_ نادیا بس کن. پسر عموی منی هم شد توجیه؟ کدوم پسر عمو دختر عمویی رو دیدی که انقدر به هم وابسته باشند؟ اگه بخوای از رابطه من و کمند چنین برداشتی کنی باید از رابطه من و خودت صد برابر غلیظ ترش رو برداشت کنی.
بالاخره مانی زبون باز کرده بود. خرسند بودم زیرا بالاخره می تمایل داشت دردش رو بگه و خودش رو خلاص کنه. شاید این بهترین مسیر برای آروم شدنش بود. وقتش رسیده بود.
مانی یه مکث طولانی کرد و درست زمانی که بار دیگر دهن باز کرد آیفون به آوا در اومد و من از روی مبل قد بلند شدم و مانی هم کلامش رو قطع کرد و نادیا هم با بهت به مانی خیره شد و کمند هنوز سر به زیر جای گرفته بود. آریانا بود. در رو زدم و در بالا رو هم باز کردم. به ثانیه نکشید که آریانا با یه اخم غلیظ از در تو اومد. خنده ام گحرکت کرده بود.
کمند بعد از هشت سال دوباره با دیدن امیر تو دفتر من و اونم کاملا تصادفی و تو یه نگاه عاشق شده بود و مریم رو یادش رفته بود. دختر امیر براش مشکلی نداشت و حتی تمام بلبل زبونی های دختر بچه و آمار دوست دخترهای امیر رو دادنش هم بی تاثیر شده بود و حالا تنها مشکلش مخالفت خونواده اش شده بود. مانی خاموشی کرده بود و حالا کف دست تو کف دست کمند روی مبل جای گرفته بود و می میل داشت زیستن اش رو برای نادیا بشکافه و آریانایی که فکر می کردم دیگه بیرون گود قرار گرفته تر از اون وجود نداره با یه اخم غلیظ رو به روی در و زل زده به کمند ایستاده بود و نادیا داشت سنگ همه رو با هم به سینه می زد.
با ورود آریانا نادیا سری تکون داد و این بار با غیض رو به مانی زمزمه کرد :
_ خوب؟ داشتی می اظهار کردی.
_ حرفام رو زدم.
_ نه! کامل نزدی. تازه به جاهای جالبش رسیده بودیم. می شه بفرمایید پس اگه رو حساب پسر عمویی همیشه کنار من نبومتوجه شد رو چه حسابی بوده؟
_ رو همون حسابی که کنار کمند بودم.
_ مانی منو نپیزیرا. خودت خوب می دونی من نه از سیاست چیزی حالی ام می شه، نه از به در گفتن و دیوار گوش دادن، نه از تو لفافه حرف زدن. پس رک و پوست کنده حرف بزن تا حالی ام بشه.
_ وقتی بیست سالم بود عاشق شدم. عاشق دختری که حاضر بودم جونمم براش بدم. یه دختر بچه تخس و شیطون که از دیوار راست بالا می حرکت کرد. تازه راهی شده بود کلاس اول و دیگه فکر می کرد به‌شدت بزرگه. البته حقم داشت. انقدر که مولین باباش بهش می بیان کردن تو دیگه بزرگ شدی، باید خودت همه کارت رو بکنی. بسیار در حقش زور می اضافه کردن اما باعث شد محکم بشه، زود بزرگ بشه، تنها کاری که ازم بر می اومد از دور مراقبش بودن و کمک کردن بهش بود. اون بزرگ شد و من و آریانا هواش رو داشتیم. اون عاشق شد و من براش آرزوی خوشامگاهختی کردم. پا پیش نذاشتم. می دونی چرا؟ چون دلدادگی با یه جرقه تو یه لحظه یه آن میاد سراغ آدما ولی زوری نمی یاد. اون دختر با یه نگاه عاشق شده بود، عاشق کسی که به ظاهر بزرگترین دشمنش بود. کسی که دستش رو رو کرده بود. وقتی رنگ نگاهش عوض شد، خواهرم شد. دیگه نگاه کردن به دیدهاش گ*ن*ا*ه شد. به شوهرش اضافه کردم، همه چیز رو گفتم حتی بهش بیان کردم بخواد می رم جایی که حتی یه ثانیه هم فکر نکنه سایه ام رو زندگیشه و نگاهم به ناموسش. ولی مرد بود طرفم، بسیار مرد بود. بهم تبسم زد و بیان کرد شادم که زنم یه برادری داره که تا پای جون پشتش باشه.
مانی هنوز داشت حرف می زد و نادیا گیج نگاهش می کرد. حقم داشت. رازی رو داشت می متوجه شد که تو این ۲۳ سال یکبار هم به مغزش خطور نکرده بود. آروم از روی مبل بلند شدم و کنار نادیا قرار گرفتم و تو آغوشم گراهی شدمش و من ادامه دادم کلام مانی رو. چراکه واقعا حس می کردم کلافه اس. اما باید اینو به نادیا می گفت. خودم خواسته بودم بهش بگه و اون بهترین وقت رو انتخاب کرده بود.
وقتی مانی بهم اضافه کرد چه احساسی بهت داشته اول داغون شدم. برام سخت بود قبول حرفاش. فکر می کردم اومده بهم بگه مسیرم رو بکشم و برم ولی بعد از تعریف کل ماجرا بهم بیان کرد سپردمش به تو. بیشتر از چشمات مراقبش باش. نذار یه خار به چشمش بره و بدون هر لحظه و هر جا کمک بخوای ازت دریغ نمیک نم و جونمم می دم زیرا تو انتخاب بهترین کسم هستی و برای منم بهترینی.
با تو عقد کردم و چند ساعت بعد اون بلا سرت اومد. مرده ات رو بردم بیمارستان و حتی جرات خیره شدن به مانی رو هم نداشتم. چی می اظهار کردم بهش؟ که تمام زندگی ات رو سپردی بهم و من این جوری مواظبش بودم؟ می متوجه شدم درد می کشه. دیوونه شده بود اما تو اون شرایط هم پشتت وایساد، پشت منم وایساد. کف دستم رو گرفت و کشیدهم کرد. اگه نبود سر پا نمی شدم اما مردونگی رو در حقم تموم کرد و تو سخت ترین لحظه ها بهم ثابت کرد که بیشتر از دو تا دیدهم می تونم بهش اعتماد کنم. نگاهش پاک بود. بارها زیر نظر گحرکت کردمش. بارها وقتی کنارت بود میل داشتم امتحانش کنم اما حتی یک بارم به خطا نراهی شد، کف دستش جز نوازش برادرانه بالا نرفت، نگاهش جز نگاه برادر نبود.
وقتی با مولینت رفتی که ازم دور باشی این بار من بودم که تو رو بهش سپردم و حقا که باز بهم ثابت کرد که روش باید قسم بخورم. بهم گفت به کسی که دوستش داره قسمش دادی که به من حرفی نزنه از افتادنت اما حقم بود بدونم زیرا تو خواهرشی، خواهری که وظیفه اش بوده به شوهرش بگه زنت مشکل داره. بهم بیان کرد پیشت باشم ولی به احترام قسم تو بروزگار ندم چیزی رو. تا عمر دارم مدیونشم.
مانی حرفم رو پی گحرکت کرد و رو به نادیا اظهار کرد:
_ حالا باید به بهترین دوستم که عاشق یکی دیگه اس چی بگم به نظرت؟ خودخواهی نیست بهش بگم دوستش نداشته باشه؟ نره دنبال محبتش؟
بعد از این حرف آروم کف دستی پشت شونه کمند کشید و بی هیچ حرفی از روی مبل بلند شد و برای آخرین بار چشم دوخت به کمند و اظهار کرد:
_ کمند برای آخرین بار بهت میگم امیر لیاقتت رو نداره. امیر لیاقت این همه پاکی و سادگی روح و جسم تو رو نداره. نمی گم من لیاقتت رو دارم. نمی خوام فکر کنی برای خاطر خودم این حرف ها رو م یزنم. برای من گذشتن سخت هست ولی میگ ذرم اما دلم نم یخواد کسایی که تو حیاتم ازشون می گذرم یه روز غم رو تو نگاهاشون ببینم، پشیمونی رو بخونم. پس اگه حرکت کردی پشیمون برنگرد، هیچ وقت!
بعد آروم از هال حرکت کرد و ثانیه ای بعد صدای به هم خوردن در نشونه رفتنش از خونه بود.
با راهی شدن مانی، نادیا تقریبا مات روی مبل و تو خاموشی کامل فرو حرکت کرد. کمند برای ثانیه ای به من نگاه دوخت اما قبل از دهن باز کردن، آریانا عصبی رو به روش ایستاد و شروع کرد به حرف زدن:
_ کمند خانوم می دونی چیه؟ گاهی باید از عاشقیت بگذری. تو خودت نابودش کنی. می دونی چرا؟ چون بعضی محبت ها عاقبت ندارن. خودمون می دونیم آخرشون به کجا می رسه اما می خوایم خودمون رو گول بزنیم و چشمامون رو ببندیم ولی فکر می کنی تا کی می تونی چشمات رو ببندی؟ منم عاشق شدم. خوب می دونی عاشق کی؟ مریم، همون مریمی که روزگاری با عاشقی تو و پی ه*و*س راهی شده بود. نگاهام رو بستم زیرا لااقل سرش به سنگ خورده بود و بار دیگر اون جاده رو نحرکت کرده بود اما در نهایت یه شب که تنها لای چشمم رو باز کردم حقیقت مثل پتک تو سرم فرود اومد. حالا عشق تو جلوت وایساده، همون عشقی که تو رو تمام و کمال می تونست داشته باشه اما ه*و*سش جلوتر از مثلا محبتش بود. نه یه بار، نه دو بار بلکه چندیدن و چندین بار. بارهایی که نتیجه اش دو تا بچه اس. یه پسر و یه دختر. پسرش رفت و امیدوارم خوشبخت بشه اما دخترش کنارشه. همون دختری که فردا به تو شاید به دیده زن بابا نگاه کنه، به بچه تو به دیده دشمن نگاه کنه، به نگاه یه مزاحم که جاش رو گرفته. می خوای تا ابد دیدهات رو ببندی؟ گوش هات رو بگیری؟ در ذهنش گذراندی اگه فردا بریدی کی پشتت می ایسته؟ فکر می کنی تو آخرین زن زیستن اش می شی؟ نمی دونم تویی که باید تصمیم بگیری ولی من اومدم فقط یه چیز رو بهت بگم. اونم این که وقتی نادیا برای مانی شد خواهر، رنگ نگاهاش برگشت. درست رنگ نگاهای من امروزگار شد اما وقتی دیشامگاه مشاهده کردمش رنگ نگاهاش دیگه مانی دیروزگار نبود. می فهمی حرفام رو، مطمئنم تو هم نگاه آدم عاشق رو می فهمی. مانی مرد بزرگیه! میگ ذره اما هر بار که می گذره داغون تر می شه. خوشبختی ات رو ببینه سر پا می شه. فکر می کنی خوشامگاهخت می شی؟ اگه با امیر خوشامگاهخت می شی برو چراکه مانی داغون نمی شه اما اگه یه درصد هم فکر می کنی که خوشبخت نمی شی نذار گ*ن*ا*ه داغون کردن وجود مانی گردنت بیافته. جواب پس دادنش سخته، به‌شدت سخته.
آریانا حرف هاش رو زد و ثانیه ای بعد اونم در رو بست و حرکت کرد. من موندم و نادیای مبهوت و کمند کلافه. چاره ای نداشتم جز این که کمند رو هم ردش کنم تا ببینم نادیام رو چی کار کنم.؟رو کردم به کمند و خاموشی رو شکستم:
_ تصمیمت چیه؟ واقعا امیر رو می خوای؟ اگه انقدر عاشقشی پس حتما تا تهش رو هم در ذهنش گذراندی، من حرفی ندارم. راضی کردن مامانت با من ولی بهت یه پیشنهاد دارم. اونم این که تا پنجشنبه صبر کنی. اونم دعوته مهمونی هر تصمیمی داشتی می تونی پنجشنبه بهش بگی، ولی نظر من اگه هنوزم برات مهمه و هنوزم بهم اعتماد داری باید بگم مانی مردیه که می تونه خوشبختت کنه. چراکه مرده، اما بازم خودت می دونی.
نادیا بالاخره خاموشیش رو شکست و رو به کمند با بغض زمزمه کرد:
_ تو هم مانی رو دوستش داری، مگه نه؟
کمند تنها تو خاموشی به نادیا نگاهی کرد و ثانیه ای بعد خونه مون بود و من و نادیا تو آغوشم. نادیایی که اون شب خاموشی کرد و اشک ریخت و تو خواب و بیداری بهم اظهار کرد:
_ من نمی دونستم. مانی… من مثل آریانا بود برام… من… من…
_ شش… هیچی نگو. هر چی بوده گذشته و حالا مانی همون برادریه که همیشگی فکر می کردی. بهش همیشه احترام بذار و فقط براش آرزوی خوشبختی کن. اون مرد بزرگیه.
ساعت ها پیش پیمان خوابش برده بود و من حالا باز تنها بودم و تو تنهایی ام داشتم با خدای خودم حرف می زدم. همون خدایی که یه روزگار سرش داد زده بودم و بهش پشت کرده بودم اما اون پشتم مونده بود. مجدداً خنده رو مهمون لب هام و گرمی رو مهمون خونه ام کرده بود و من شرمنده بودم. منی که همیشه فقط خودم رو دیده بودم و درد هیچ کس رو نمشاهده کرده بودم. درد مانی هم درد بود، دردی که من ندیده بودمش. درد آریانا هم درد بود، ولی اونم نمشاهده کرده بودم و حالا می فهمیدم درد کمند چه قدر بزرگه. حالا وقتش بود که درد اونا رو ببینم. خود بینی بس بود. اون شامگاه با خدای خودم حرف زدم، درد و دل کردم، از درد عزیز ترین هام باهاش حرف زدم و ازش خواستم در جواب تمام پشت کردن هام و نفرین کردن هام و فریادهام یه بار دیگه بزرگی کنه و قلب عزیزترین هام رو مسرور کنه تا همه مون دوباره بخندیم، تا خنده رو روی لب های مانی ببینم و آروم بگیرم. آره منِ خودخواه باز رو انداخته بودم به همون خدای همیشگی صبور و بزرگم. همون که خطاهام رو نمشاهده کرد گراهی شده بود و جواب های رو با هوی نداده بود.
***
سالن تو سکوت کامل فرو حرکت کرده بود و همه سرها روی برگه هاشون بود. انتهای سالن از حرکت ایستاده بودم و زیر نگاهی پیمان رو نگاه می کردم و خاطرات سال ها پیش رو مرور می کردم. با بالا حرکت کردن دست یکی از دانشجوها ناچار نگاه از پیمان گرفتم و به طرف صنقلبی رفتم و کنار پای شرترین دانشجوی کلاسم ارغوان خم شدم تا سوالش رو جواب بدم.
برای ثانیه ای سنگینی نگاه پیمان باعث شد سرم رو به طرفش قد بلند کنم اما نگاهش به ارغوان بود. ثانیه ای روی ارغوان دقیق شدم و بعد از پاسخ دادن به سوالش که تقریبا اصلا سوال نبود از کنارش دور شدم و به طرف پیمان رفتم که پیمان مثل برق از کنارم رد شد. مسیرش رو با دیده دنبال کردم. مقابل صندلی ارغوان از حرکت ایستاد و مجدداً همون طعم گس تو بینی ام و همون اخم عمیق سال ها پیش تو نگاهم جای گرفت. خاطرات زنده شدن، انگار این من بودم نه ارغوان. اخمی که حالا روی ارغوان قرار گرفته بود. ارغوانی از جنس من. تبسم زدم، لبخندی پر رنگ و آروم. به طرف ارغوان و پیمان راهی شدم و با صدایی آروم رو به پیمان اضافه کردم:
_ دکتر راستین تو سالن بیرونی یکی از دانشجوهاتون سوال دارن.
بعد نگاه ملتمسم رو به نگاهاش دوختم و وادارش کردم به خروج از کلاس و مقابل ارغوان دستم رو دراز کردم و برگه رو ازش گرفتم و با صدای آروم و تبسمی مطمئن بیان کردم:
_ تدل رو بو می کشه. یه روزگار منم خدای تدل بودم اما ازم تدلم رو گرفت، اول اضافه کرد بهتره برگه ام رو بدم. کف دست کم گحرکت کردمش و عاقبت یه خط قرمز و یه ۰.۲۵ نصیبم شد، تا برنگشته برو.
ارغوان بی هیچ حرفی راهی شد و چند دقیقه بعد پیمان کنارم ایستاد و با لبخندی محو و نگاهی قلبخور اظهار کرد:
_ بازم تدل؟ داشتیم؟
_ یاد خودم افتادم. نذاشتم اشتباه من رو تکرار کنه.
بعد شونه ای بالا انداختم و از کنارش رد شدم به طرف انتهای سالن رفتم و بعد نگاهم رو با تبسم مهمونش کردم و در جواب تبسم شیرینش رو هدیه گرفتم.
***
و حالا تو این سکوت و خنکای پاییزی این منم، نادیا راد استادیار حقوق خصوصی و در حال کار کردن روی تز دکترام کف دست تو کف دست شوهرم پیمان راستین در حال قدم زدن روی جدول کنار ته جهانمون. همون جدولی که یه روزگاری برای اامان بار روش مسیر رفته بودیم، مسیر میریم و تو خاموشی و با نگاه و فشار کف دست هامون با هم حرف می زنیم از فردا، از روزگاری که دختر یا پسرمون هم با ما اولین قدم هاش رو روی این جدول جاده بره و شاید روزگاری اون هم با زنش یا شوهرش و شاید مثل پدرش با کت و شلوار یا مثل مادرش با گرمکن روی همین جدول مسیر بره و بخنده.
کنارمون صوتی غر غر ها و جیغ جیغ های مینو دختر ۳ ساله کمند و مانی میاد که با اصرار می خواد مثل من و پیمان از روی جدول راه بره ولی دیده غره های کمند به مینو و مانی به من و پیمان مانعش شده.
پشت سرم آریانا فارغ و خندان و دست در جیب مسیر می ره و هنوز دنبال نیمه گم شده اش می گرده، نیمه ای که شاید همین امشامگاه پیداش کنه و شاید…
با حرکت سریع آریانا که در حال دویدن از کنارمون می گذره صدام رو کمی قد بلند تر می کنم و می پرسم:
_ کجا؟ چی شد آریانا؟
– دختره دیوونه راهی شده درست لب پرتگاه چرخ چرخ می زنه. یه سنگ از زیر پاش در بره با مغز حرکت کرده تا ته.
پیمان نگاه خندانش رو به من می دوزه و ثانیه ای بعد دختر مبهوت رو می بینم که به آریانا و دست گره خوردش دور شونه هاش خیره شده و لبخند محوی و بی دغدغه ای روی لب هاشه و نگاه پر غضب آریانا که دیده از دختر بر نمی داره.
شاید همون دختر باشه؟
انتهای جدول پیمان نوشیدن یه فنجون قهوه رو پیشنهاد می ده و من با تبسم چشم می دوزم به بستنی کف دست مینو که از کمند و مانی باج گرفته و دقایقی بعد تو یه دستم بستنی قیفی چند رنگ و کف دست دیگه ام لیوان قهوه نیمه برگشته و تو کف دست پیمان چند برگ کف دستمال کاغذی و روی لبش یه لبخند پررنگ و تو نگاهش جهانیی محبت نشسته.

پایان
نام رمان : تدل
نویسنده : f_javid

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دختری از جنس شب

مشاهده و دانلود ←