رمان تقاص فصل ۲

مولین با تعجب گفت:
– چت شد یهو؟ اوقور بخیر کجا تشریف می برین؟
قلبم نمی میل داشت حرف بزنم. فقط می خواستم از اتاق برم بیرون. ولی مجبور بودم توضیحی قانع کننده به مولین بدم تا اجازه خروجم رو صادر کنه. سعی کردم تبسم بزنم و گفتم:
– می خوام برم کافی شاپ هتل، آخه خوابم نمی یاد شاید اگه یه چیزی بخورم خوابم بگیره بتونم بخوابم.
– این وقت شامگاه؟! لازم نکرده بگیر بخواب سر جات خوابت می بره.
خاله کیمیا با شرمندگی گفت:
– حرف زدنای من این بچه رو از هم از خواب باز کرد.
واقعاً دیگه نمی تونستم حرف بزنم اون یه جمله رو هم به زور گفته بودم، سپیده سریع به دادم رسید و بیان کرد:
– نه خاله جون این چه حرفیه؟ ما از اول هم خوابمون نمی یومد.
بعدش خودشو برای مولین لوس کرد و اظهار کردم:
– خاله جون بذارین بریم دیگه. قول می دیم پامونو از هتل بیرون نذاریم. فقط یه چیزی می خوریم و زود بر می گردیم.
مولین با اخم گفت:
– ولین از کف دست شما دوتا … وای به حالتون اگه از هتل خارج بشین. فهمیدین؟
سپیده سریع اظهار کرد:
– دیده خاله.
بدون اینکه برای سپیده صبر کنم از در بیرون پریدم. دلم می تمایل داشت داد بزنم. خدایا! این چه مجازاتی بود؟! مگه من چه گناهی مرتکب شدم که باید دلدادگیم یه آدم هرزه کثیف باشه؟ کسی که از جنس زن بیزاره! تقریباً داشتم تلو تلو می خوردم که سپیده زیر بازومو گرفت و بی حرف منو به سمت کافی شاپ کشید. اون وقت شامگاه کافی شاپ خلوت بود و فقط یه زوج جوون مشغول حرف زدن و خورن نمی دونم چی بودن! سر اولین میز دم کف دستم جای گرفتم و سرمو بین دستام فشار دادم. اشک آروم از گوشه دیدهام چکید. سپیده دستامو از سرم جدا کرد و میون کف دستای گرمش فشرد و اظهار کرد:
– از کجا می دونی این داریوش همون داریوشه؟ چرا خودتو اذیت می کنی؟ بهت که گفتم هر گردی …
پریدم وسط حرفش و اظهار کردم:
– این یه پازل بهم ریخته بود توی ذهن من که حالا کامل شده. همه شو چیدم کنار هم تا به این نتیجه رسیدم.
– یعنی چی؟ چه پازلی؟
اشکامو پاک کردم و بیان کردم:
– یادته برات تعریف کردم مولینم با دیدن تابلو حالش بد شد و بابا کلی توبیخم کرد تا بفهمه پسره کیه؟
– آره یادمه.
– من مطمئن بودم که مامان با دیدن اون چهره یاد یه کسی افتاده و چقدر دلم می خواست اون شخصی رو که اینقدر شامگاهیه نقاشی من بوده رو ببینم.
– خب که چی؟
– دیدی وقتی مامان به خاله کیمیا اضافه کرد دوست دارم پسر دوستمو ببینم خاله کیمیا چی اظهار کرد؟
– نه یادم نیست.
– خاله کیمیا بیان کرد فکر نکنم از دیدنش زیاد شاد بشی.
– خب؟!
– از اون طرف من مطمئنم مامانم با خسرو شوهر خاله کیمیا قبلاً ها یه صنمی داشته که خاله کیمیا اینقدر
می ترسید جلوی مولین از بدبختی هاش بگه.
– آره درسته منم یه شک هایی کردم.
– داریوشی که امشامگاه دیدیم دندونپزشک بود حدوداً بیست و هشت ساله، پسر خاله کیمیا هم همین مشخصات رو داره.
سپیده که حسابی گیج و کنجکاو شده بود اظهار کرد:
– خب خب؟
– داریوش دقیقاً شکل پدرشه، اینو از حرف خاله کیمیا که به مامان گفت فهمیدم. مولین هم با دیدن تابلوی من یاد خسرو افتاد که حالش بد شد. فهمیدی؟! این داریوش همون داریوشه من مطمئنم.
اینبار نوبت سپیده بود که سرشو بین کف دستاش بگیره. نالید:
– خدای من!
– سپیده بدبخت شدم راهی شد. عشق اولم باید کی باشه؟ پسری که …
گریه جلوی ادامه حرفمو گحرکت کرد و به هق هق افتادم. سپیده سریع لیوانی آب برام آورد و اضافه کرد:
– این آبو بخور آروم باش. حالا که دنیا به آخر نرسیده عزیزم … خیلی زود فراموشش می کنی.
– فراموشش می کنم؟ چطوری؟ برام خیلی سخته سپید من یک ساله که خواب و خوراکم شده عشق واهی فکر نمی کردم یه روزی عشق واقعیم هم تبدیل بشه به یه دلدادگی واهی.
سپیده بی حرف سرمو کشید تو بغلش و گذاشت حسابی خودمو تخلیه کنم. منم اینقدر زار زدم تا ذره ذره اون عشقو از دلم خارج کردم.
وقتی گریه ام تموم شد سپیده منو از خودش جدا کرد و بیان کرد:
– حالا می خوای چی کار کنی؟
هنوز هق هق می کردم، فین فین کردم و اضافه کردم:
– تو کار خدا موندم سپیده! چرا باید اینجوری می شد؟
– هر کاری یه حکمتی داره.
– امیدوارم دیگه نبینمش چون هر بار دیدنش برام تبدیل به عذاب می شه. ولی اگه هم دیدمش باید نسبت بهش سرد باشم اینقدر سرد که از من نا امید بشه. نمی خوام براش یه طعمه باشم. نمی خوام یه وسیله برای خوش گذرونیش باشم. نمی خوام از بچگی و سادگیم سو استفاده کنه.
سپیده انگشتای کف دستمو فشرد و گفت:
– درکت می کنم عزیزم درکت می کنم.
سرمو روی میز گذاشتم و سعی کردم به خودم مسلط بشم. سپیده اضافه کرد:
– فکر کنم آرمین همون دوستشه که خاله می اضافه کرد پسر خوبیه.
زمزمه وار گفتم:
– آره منم همین فکرو می کنم چراکه واقعاً پسر خوبی بود.
– اگه آروم شدی پاشو بریم توی اتاق. خاله مضطرب می شه.
سرمو از روی میز برداشتم و تازه دیدهم به بستنی های روی میز افتاد. اصلاً نفهمیدم سپیده کی سفارش بستنی داده. بی توجه به اونا بیان کردم:
– موافقم فقط قبلش باید کف دست و صورتم رو بشورم که کسی نفهمه گریه کردم.
وقتی به اتاق برگشتیم تصمیم خودمو گراهی شده بودم. باید فراموشش می کردم به هر قیمتی که شده بود! حتی اگه احساسم می تمایل داشت جلومو بگیره باید با عقلم پسش می زدم. باید …
* * * * * *
صبح با آوای در از جا قد بلند شدم. ساعت هشت صبح بود و همه خواب بودن. پتو رو روی سرم کشیدم چراکه اصلاً نای اینکه از جا کشیده بشم رو نداشتم. تازه نزدیک صبح خوابم برده بود، ولی کسی که پشت در بود دست بردار نبود. از اینکه فقط من بیدار شدم و خوابم اینقدر سبک بود لجم گراهی شد. ایشی اضافه کردم و همونطور با لباس خواب و موهای پریشون از جا کشیده شدم و در رو باز کردم. از دیدن داریوش پشت در جا خوردم و کف دست و پامو گم کردم! با یه سینی توی کف دستاش جلوم وایساده بود. یه کم خودمو عقب کشیدم و سعی کردم ریلکس باشم. بیان کردم:
– تو اینجا چی کار می کنی؟
نمی دونم داریوش از کی برای من شده بود تو! شاید از همون لحظه ای که با حرفای خاله کیمیا احترامش تو ذهنم از بین رفت. داریوش هم از صمیمیت من جا خورد و با خنده گفت:
– ببخشید راهی شدم واسه خودم و آرمین صبحانه گحرکت کردم، اضافه کردم شاید شما حال رفتن تا پایین رو نداشته باشید، برای شما هم گحرکت کردم.
سینی رو از کف دستش گراهی شدم و به سردی بیان کردم:
– لطفاً دیگه از این لطف ها به ما نکن. ما خودمون کف دست و پا داریم، می ریم می گیریم. در ضمن اگه هم حالش رو نداشتیم، زنگ می زنیم واسمون می یارن. و نکته بعدی که باید بدونی اینه که مولینم تو اتاقه! اصلاً دوست ندارم مزاحمتای تو برام دردسر درست کنه!
با مظلومیتی ساختگی گفت:
– ببخشید نمی دونستم آزرده می شید.
– حالا که دیگه مزاحم خواب من شدی و بخشش من هم دردی رو دوا نمی کنه. شانس هم آوردی که مولینم خوابه! لطف کن برو و دیگه هم مزاحم نشو.
و در رو محکم به هم زدم. سپیده هم از خواب پرید و با عصبانیت بیان کرد:
– وحشی چته؟ درو شکستی.
بغض گلومو گرفته بود و بی رحمانه فشارش می داد. همانطور سینی به کف دست پشت در جای گرفتم. سپیده با دیدن حال من طوری که دیگرانو بیدار نکنه پاورچین پاورچین کنارم اومد و گفت:
– چی شده؟ چرا این جوری شدی؟ این سینی چیه کف دستت؟ رفتی صبحونه گراهی شدی؟
بغضمو فرو دادم و بیان کردم:
– داریوش بود. حرکت کرده بود برامون صبحانه گرفته بود.
با تعجب اظهار کرد:
– داریوش؟! داریوش اینجا چه غلطی می کرد؟ اتاق ما رو از کجا بلد بود؟
– یادت نیست؟ دیشامگاه شماره اتاق رو ازمون پرسید؟
سپیده که همه چیز کف دستگیرش شده بود به نرمی منو تو آغوشش کشید و گونه مو بوسید. نالیدم:
– سپیده چی کار کنم با قلبم؟
– عادت می کنی عزیز قلبم. خیلی زود عادت می کنی.
بعد برای اینکه منو از اون حال و هوا خارج کنه گفت:
– ببینم چی آورده برامون آقا داریوش؟ این داریوش هر چی هم که بد باشه، چاپلوسیش خیلی خوبه. بده بخوریم. دم آقا داریوشو گرم.
خنده ام بیان کرد و اضافه کردم:
– مردشور تو رو ببرن که اگه حرف شکم بشه، دینتو هم می فروشی. من که دیگه هیچی!
مولین و خاله رو هم بیدار کردیم و با هم صبحونه خوردیم. مجبورم شدم به دروغ بگم زود از خواب بیدار شده و خودم برای گراهی شدن صبحونه راهی شدم. بعد از خوردن صبحونه قرار شد به پارک آهوان برویم. خاله کیمیا از گوشی اتاق به پسرش که مطمئن بودم همون داریوشه زنگ زد و از اون خواست همراهمون بیاد. چشمامو بسته بودم و شتاب‌زده تند زیر لب دعا می کردم قبول نکنه. ولی از اونجایی که من شانس ندارم قبول کرد و قرار شد همه با هم برویم. هر کاری کردم لااقل خودم از زیر بار راهی شدن شونه خالی کنم نشد که نشد و مولین هیچ جوره قبول نکرد من تو هتل بمونم. وقتی تو لابی هتل به اونا برخورد کردیم نگاه مولین و خاله شیلا رو تعجبی به هممسیر ترس پر کرد و نگاه آرمین و داریوش پر از تعجب همجاده با خوشحالی شد. من و سپیده هم مجبور بودیم خودمونو متعجب نشون بدهیم. نمی میل داشتیم اونا بفهمن ما زودتر به این آشنایی پی بردیم. از همون لحظه داریوش منتظر یه فرصتی بود تا بیاد کنارم و باهام حرف بزنه. ولی من همه سعیم رو یم کردم که از کنار مامان تکون نخورم، با این وجود یه لحظه که مولین حواسش پرت خاله کیمیا و حرفاش شد، داریوش موقعیت رو مناسب دید و اومد طرفم، سعی کردم رومو برگردونم تا از حرف زدن پشیمون بشه و جادهشو بکشه بره، اما فایده ای نداشت زیرا خونسردانه گفت:
– از بابت این اتفاق خیلی خیلی خرسندم. باور کن یکی از دغدغه های فکری من این بود که بهونه دیدار بعدیمون چی می تونه باشه؟ شانس آوردم پیشنهاد مولین رو قبول کردم وگرنه یه فرصت طلایی رو از کف دست می دادم.
با اینکه از درون می لرزیدم ولی به سردی اضافه کردم:
– بعکس شما من اصلاً هم شاد نیستم. خیلی هم غمگین شدم چراکه اصلاً دوست ندارم صدای یه پسر چاپلوس مثل وز وز زنبور توی گوشم باشه.
دیدهای داریوش از حیرت گخوشحال شدن ولی قبل از اینکه فرصت کند حرفی بزنه سریع ازش فاصله گراهی شدم. سپیده با خنده کنارم اومد و اظهار کرد:
– وقتی داری با داریوش حرف می زنی دیدهات عین بچه گربه های عصبانی می شه که پنجولاشون رو هم در آوردن و می خوان طرف مقابل رو تیکه پاره کنن.
تبسم تلخی زدم و اضافه کردم:
– برعکس دلم که هنوز هم بی قرارشه.
سپیده طبق معمول با همدردی دستمو فشرد. تا شامگاه چند جا برای گشت و گذار راهی شدیم، ولی به خاطر نگاه های خیره داریوش، اصلاً به من خوش نگذشت. داریوش می خواست هر طور شده علت بداخمی و بی احترامی های منو بفهمه ولی به نتیجه ای نرسید. زیرا من دیگه بهش فرصت حرف زدن ندادم و گذاشتم تو خماری بمونه. شب با خستگی خیلی زیاد به خواب حرکت کردم.
* * * * * *
ظهر بود از خواب بیدار شدم که دیدم کسی توی اتاق نیست. از پنجره اتاق به بیرون سرک کشیدم. سپیده روی یکی از نیمکت های زیر پنجره اتاق نشسته بود. پنجره رو باز کردم و آواش کردم. متوجه من شد و گفت:
– ساعت خواب. رزا می دونی مثل خرسا خواب زمستونی می ری؟
خمیازه ای کشیدم و اضافه کردم:
– مولین کو؟
– بچه لوس. تو چی کار به مولینت داری؟ بیا پایین پیش من.
– خیلی خوب اول می رم صبحونه م رو از رستوران هتل بگیرم بخورم، بعد میام.
– شکمو نیاز نیست به خودت زحمت بدی. ساعت دوازده ظهر صبحونه کجا بود دیگه؟ من برات گحرکت کردم. توی یخچاله. کوفت کن و بیا.
– بی ادب. نوش جان که کردم، می یام پایین.
سریع پنجره رو بستم و به سمت یخچال حرکت کردم. صبحونه کاملی که تو یخچال بود، باعث شد شاتهام دو برابر بشه. اول صبحونه مو خوردم، بعدش هم لباسامو عوض کردم. یه مانتوی تابستونه نخی سبز رنگ پوشیدم با شلوار جین سورمه ای، شال سبز سورمه ای رو هم روی سرم انداختم و یه دسته از موهای حناییمو کج ریختم روی پیشونیم. تنها آرایشم هم یه برق لب بود، البته فعلا! از اتاق خارج شدم و به محوطه حرکت کردم. سپیده رو دیدم که پشت به من روی همون نیمکت نشسته. آروم بهش نزدیک شدم و محکم سر شونه اش زدم. یه دفعه از جا بلند شد و اضافه کرد:
– دیوونه ترسیدم.
– چیه در ذهنش گذراندی آل اومده ببرتت؟ نترس آل هم تو رو نمی بره.
– عوض صبح به خیرته؟
کنارش روی نیمکت قرار گرفتم و اضافه کردم:
– صبح به خیر عزیز دلم. یعنی دیگه ظهر بخیر.
خندید و اظهار کرد:
– صبح و ظهر تو هم به خیر.
– حالا می تونم بپرسم مامان اینا کجان؟
– رفتن برای پیاده روی کنار ساحل. داریوش بردشون هر چند که وقتی دید ما قرار نیست بریم مثل توپی که بادش خالی بشه وا حرکت کرد.
آهی کشیدم و اضافه کردم:
– نمی دونی چقدر بی تاب دیدنشم ولی این دیدنا بیشتر عاشقم می کنه. من دیگه نباید ببینمش.
با آوایی از پشت سر حرفم نیمه تموم موند:
– سلام خانما. صبحتون به خیر. مهمون نمی خواین؟
داریوش و آرمین بودند. آه از نهادم بر اومد. انگار قسمت نبود من اونو از ذهنم خارج کنم. خیلی خوش تیپ و ناز شده بودن هر دوتاشون. آرمین تک پوشی مشکی پوشیده بود که سر آستین ها و پایینش با نوار سفید دور دوزی شده بود، همجاده با شلوار کتون مشکی. داریوش هم تی شرت مشکی ساده و تنگی پوشیده بود. سعی کردم مثل قبل سرد برخورد کنم. به خاطر همینم با اخم اضافه کردم:
– علیک سلام. مهمون چرا چون حبیب خداس، ولی میمون نمی خوایم زیرا حیوون خداس!
آرمین که از حرف کاملاً بچه گونه من جا خورده بود گفت:
– کف دستتون درد نکنه حالا ما میمون و حیوون شدیم؟
خداییش خودم از حرف خودم خجالت کشیدم! عین بچه ها که هی به هم می گن ادا کار میمونه میمون جزو حیوونه آینه! سریع حرفمو اصلاح کردم و گفتم:
– دور از جون شما آرمین خان. شما حبیب خدایین. این حرفا چیه؟ بفرمایین بشینین.
آرمین زد زیر خنده و به داریوش اظهار کرد:
– پس اون قسمت حرفشو با تو بود داریوش …
داریوش اخماشو حسابی تو هم کشید و با غیظ زل زد توی چشمام.
آرمین به طرفداری از دوستش گفت:
– قلبت می یاد رزا به داریوش بگی میمون؟ همچین یه کم از میمون خوش قیافه تر نمی زنه؟
یه دفعه فکری به ذهنم خطور کرد. با اینکه قلبم نمیومد ولی مجبور بودم برای حفاظت از خودم اون کار رو بکنم. دیدهکی به سپیده زدم که حرفی نزنه و اظهار کردم:
– آرمین جون تو به این می گی خوش قیافه؟ واقعاً که بد سلیقه ای!
داریوش که دیگه نمی تونست ساکت بمونه با عصبانیت گفت:
– من چه هیزم تری به تو فروختم؟ هان؟ بگو تا خودمم بدونم!
یه جورایی حق داشت عصبانی بشه. احترام به بزرگتر و همه چیز رو فراموش کرده بودم و هر چی از دهنم در می اومد بهش می بیان کردم. با اینحال از رو نراهی شدم و ادامه دادم:
– هیچی من همینطوری از تو خوشم نمی یاد، ولی برای اینکه مفهوم دلبری رو بهتون بفهمونم، باید نامزدم رو بهتون معرفی کنم.
هر دو با تعجب و هم وقت اضافه کردند:
– نامزدت؟!
– آره نامزد. چرا تعجب کردین؟ به من نمی یاد نامزد داشته باشم؟
آرمین با تته پته گفت:
– خوب … چرا … ولی ما فکر می کردیم که تو مجردی. آخه سنت واسه ازدواج خیلی کمه.
پشت نگاهی نازک کردم و گفتم:
– خوب بله، ولی چراکه نامزدم منو خیلی دوست داره، دیگه نتونست صبر کنه تا من یه خورده بزرگ تر بشم. آخه می ترسید از کف دستش برم.
خوشامگاهختانه سپیده متوجه منظورم شده بود و حرفی نمی زد. اما از قیافه اش مشخص بود که داره می ترکه از خنده! داریوش با لبخندی که سرشار از تمسخر بود اظهار کرد:
– واسه چی دروغ می گی؟! خانوم کوچولو فکر نکن با بچه طرفی. اگه محترمانه بگی نمی خوای ما دور و اطرافت باشیم فکر کنم بهتره. لازم نیست خالی ببندی.
– برام مهم نیست که تو چه فکری بکنی، ولی برای اینکه دماغت بسوزه و خیط بشی بهت ثابت می کنم.
خودمم از حرکات بچگونه خودم عذاب می کشیدم، ولی چاره ای جز این نداشتم. داریوش با حرص اضافه کرد:
– مثلاً چطوری؟
عکسی رو که لحظه آخر رضا بهم داده بود، از توی کیفم در آوردم و اظهار کردم:
– این عکس مال روزگار نامزدیمونه.
عکسو گراهی شدن و با تعجب به اون خیره شدن. فقط تو قلبم دعا می کردم که از شامگاهاهت بین من و رضا به دروغم پی نبرن که خدا رو شکر متوجه نشدند و آرمین در حالی که هنوز هم رگه هایی از بهت تو صوتش موج
می زد، گفت:
– خیلی به هم می یاین. امیدوارم خوشامگاهخت بشید.
هم خنده ام گرفته بود و هم غصه داشت دیوونه ام می کرد. همه پل های پشت سرمو داشتم خراب
می کردم. قبل از اینکه بتونم جواب بدم، داریوش که هنوز هم شک داشت، اضافه کرد:
– پس چرا حلقه دستت نیست؟
سریع جوابی رو که تو آستینم آماده داشتمو تحویل دادم:
– زیرا من مدرسه می رم و یه سال دیگه از درسم مونده، خرید حلقه رو موکول کردیم به بعد از درس من.
حس می کردم صدای مردونه و دلنشین دایوش لحظه به لحظه تحلیل می ره. پرسید:
– می تونم بپرسم اسمش چیه؟
– هی هی آقا داریوش زیادی داری وارد جزئیات می شی!
ولی داریوش دست بردار نبود و دوباره اظهار کرد:
– دیدهای اونم مثل چشمای تو زمردیه! آره؟
اوه داشت لو می حرکت کرد! سعی کردم خونسرد باشم، قری به سر و گردنم دادم و گفتم:
– بله چشمای عاشقیم هم مثل خودمه.
از عمد روی کلمه دلدادگی تکیه کردم که باور کنه قضیه جدیه. داریوش و آرمین با خداحافظی کوتاهی از ما دور شدن. سپیده بعد از اطمینان از دور شدن اونا، زد زیر خنده و اضافه کرد:
– حسابی حالش گراهی شده شد. حالا دیگه دور و بر تو نمی پلکه. خوب کاری کردی رزا.
با غمگینی اضافه کردم:
– با اینکه اصلاً دلم نمی میل داشت ولی مجبور بودم، یادت باشه به مامان و خاله ها هم ندا بدیم که تابلو بازی در نیارن.
– آره حتماً وگرنه آبرومون می ره.
یه کم دیگه با سپیده روی همون نیمکت جای گرفتیم. هر دو خاموشی کرده بودیم، من که افکارم حسابی دور و بر داریوش می چرخید، ولی سپیده رو نمی دونم به چی فکر می کرد که اونطور غرق سکوت بود. نیم ساعتی گذشته بود که بالاخره مامان و خاله ها برگشتن. از جا بلند شدیم و به طرفشون رفتیم. قضیه رو یواش برای مامان توضیح دادم و ازش میل داشتم برای خاله شیلا و خاله کیمیا هم بگه. مولین با مضطربی اظهار کرد:
– مگه اتفاقی افتاده؟
نمی تمایل داشتم داریوش رو جلوی مامان خراب کنم. به همین قلبیل اظهار کردم:
– نه ولی کار از محکم کاری عیب نمی کنه. آخه نگاهاش یه جوریه!
– ولین از دست تو و این بچه بازیات! باشه می گم، ولی تو هم حواست به کارای خودت باشه. می دونی که داریوش پسر قابل اعتمادی نیست.
از این حرف مولین حس کردم دلم شکست. چقدر قلبم می میل داشت داریوش اینقدر خوب بود که مامان اصلاً از بابت او مضطربی به قلبش جاده نمی داد. ولی افسوس که داریوش با خراب کردن خودش همه آرزوهای منو هم خراب کرده بود.
* * * * * *
صبح با غرغرای سپیده بیدار شدم و دیدم مثل دیروزگار جز سپیده کسی تو اتاق نیست. سپیده هم جلوی آینه همینطور که داشت موهاشو برس می کشید غر غر می کرد، یه کم کش و قوس به بدنم دادم و سر جام جای گرفتم در همون حال گفتم:
– باز دوباره بقیه کجا در راهی شدن؟
یه دفعه چرخید به طرفم، برسی که تو کف دستش بود رو تو هوا تکون داد و با اخم اظهار کرد:
– تو وقت کردی یه خورده بخواب! همشون راهی شدن بازار مروارید. سپردن ما هم بریم پیششون.
ملافه ای که روم بود رو کنار زدم، پاهامو از تخت آویزون کردم و گفتم:
– اِ چرا تو نحرکت کردی؟
برسی که تو دستش بود رو انداخت روی میز که صدای بدی به وجود آورد و گفت:
– برای اینکه سر کار خواب بودین. منم که باید همیشه مواظب تو باشم. اون از دیروز، اینم از امروز.
حرکت کردم طرفش و علی رغم دست و پا زدناش، محکم بغلش کردم واضافه کردم:
– می دونم که تو بهترینی. اونا بی وفان که مارو ول می کنن و می رن به امون خدا.
سپیده همونطور با اخم یه تیکه موهاشو که در اثر تقلا افتاده بود تو صورتش پس زد و گفت:
– خب بسه نمی خواد خرم کنی. بذار یه خبر بد بهت بدم تا همه حرص خوردنام از کف دست تو جبران بشه.
کف دستام شل زدن و بیان کردم:
– چی شده؟
ازم فاصله گراهی شد، جای گرفت لب تخت و بیان کرد:
– داریوش هم خواب بوده، آرمین براش منتظر مونده که بیدار بشه با هم برن.
بازم داریوش! بازم داریوش! اه! بی توجه به منظور سپیده با قیافه در هم اضافه کردم:
– خوب به ما چه؟
سپیده با موذماری اظهار کرد:
– نیم ساعت پیش آرمین اومد و گفت که داریوشو بیدار می کنه و منتظر ما توی لابی هتل می مونن که با هم بریم.
وای خدای من!!! دو کف دستی زدم تو سرم و بیان کردم:
– وای خدا! بازم باید با اینا بریم بیرون؟! هر روزگار هر روزگارمون داره زهرمارمون میشه! خدایا چه گناهی به درگاهت مرتکب شدم که اینجوری مجازاتم می کنی آخه؟
سپیده که یادش رفته بود می خواسته حرص منو در بیاره دلسوزانه گفت:
– تو محلش نذار. طبق معمول سرد باهاش برخورد کن. بعدش هم بعد از دروغی که گفتی فکر نکنم دیگه با تو کاری داشته باشه.
مسیر افتادم سمت کف دستشویی و اضافه کردم:
– امیدوارم همینطور باشه که تو می گی. آخه تصور کن من دارم با خودم کلنجار می رم که مهر اونو از قلبم بیرون کنم اونوقت اون مدام دور و بر من می پلکه. مگه اراده من از فولاد آب دیده اس؟ یه جایی کم می یارم…
یه دفعه وسط جاده ایستادم و گفتم:
– سپیـــــــده می شه نریم؟
سپیده کله شو خاروند و گفت:
– من دلواپس مولین اینام! خاله آزرده می شه. مولینتو که می شناسی.
– خب یه دروغی می گیم دیگه.
هلم داد سمت دستشویی و بیان کرد:
– تا منو و تو بخوایم فکر کنیم و یه دلیل پیدا کنیم ظهر شده. پاشو بریم اینقدر هم الکی نگران نباش. انشالله که مشکلی پیش نمی یاد.
راهی شدم تو کف دستشویی و دیگه چیزی نگفتم. چاره ای نبود! صبحونه یه لقمه هم نتونستم بخورم چون اشتهامو از کف دست داده بودم. سرسری یک مانتوی نخی صورتی کثیف که آستینای تقریبا سه ربعی داشت پوشیدم با سلوار جین سفید و روسری ساتن سفید صورتی. موهامو هم کامل از پشت بستم. وقتی آماده شدم با سپیده از اتاق خارج شدیم. طبق قولی که آرمین داده بود، هر دو نفرشون توی لابی منتظر جای گرفته بودند. داریوش پای چپشو روی پای راستش انداخته بود و تو یکی از کف دستاش یه مجله خارجی و تو دست دیگه اش فنجونی سفید رنگ قرار داشت. تک پوش قهوه ای رنگی پوشیده بود با شلوار کتون کرم رنگ. خیلی دلربا شده بود. با این ژستی که گرفته بود دخترای غریبه هم براش پر پر می زدن چه برسه به من که یکسال بود قلب به چشاش باخته بودم. کف دستمو مشت کردم و زیر لب غریدم:
– لعنت به تو!
آرمین هم روی کاناپه لم داده بود. با دیدن ما هر دو از جا کشیده شدن. دارریوش با دیدهای مخمورش سر تا پامو از بالا به پایین یه بار چشم دوختم و یه تای ابروشو انداخت بالا. سپیده تو سلام کردن پیشی گرفت و بهشون سلام کرد و دست داد. منم بالاخره کف دست از زیر چشمی دید زدن داریوش برداشتم، آب دهنمو قورت دادم و تمایل داشتم سلام کنم که داریوش دستشو به سمتم دراز کرد و سلام کرد. نمی تونستم این پسر رو درک کنم! یه بار نگاهش اینقدر مظلوم و دوست داشتنی می شد که دوست داشتم جونمو فداش کنم و یه بار دیگه اینقدر کثیف نگات می کرد که از خودت بدت می اومد. اون لحظه جز کف دسته اول بود، قبل از اینکه شل بشم و کف دستشو بگیرم اخم کردم و اظهار کردم:
– معذرت می خوام. من با غریبه ها کف دست نمی دم. نامزدم غدقن کرده.
تبسم پر تمسخری لباشو کج کرد و خیلی خونسردانه کف دستشو کشید عقب و اضافه کرد:
– می تونم بپرسم چرا؟
– به خاطر اینکه ممکنه بیماری پوستی داشته باشید و از قضا واگیر دار هم باشه. علاوه بر اون شاید قصد و غرضی داشته باشی، من که از درونت خبر ندارم.
سپیده و آرمین ریز ریز خندیدن.
قبل از اینکه وقت کنه یه تیکه بهم بندازه که هم نونم بشه هم آبم بشه برای اینکه لجشو بیشتر در بیارم، کف دستمو به سمت آرمین دراز کردم و اظهار کردم:
– صبح به خیر آرمین.
آرمین هم تبسمی زد و به گرمی دستمو فشرد و جواب صبح به خیرمو داد. داریوش از بچه بازیهای من هم خنده اش گرفته بود و هم کفرش در اومده بود. پرسید:
– از کی تا حالا با دوست من فامیل شدی؟
دوست نداشتم بیشتر از این اذیتش کنم. ولی این مسیری بود که قدم اولشو رفته بودم، باید بقیه شو هم می حرکت کردم. نمی میل داشتم تحت هیچ شرایطی با احساسم بازی کنه. به خاطر همین با تمسخر گفتم:
– با آرمین فامیل نیستم، ولی ازش مطمئنم. چون می دونم که با هر کس و ناکسی دست نمی ده. در ضمن
می دونم که پسر بی شیله پیله و نجیبیه. هدف پلید نداره!
آرمین هم از شیطنت من خنده اش گرفته بود. اضافه کرد:
– مرسی رزا. نظر لطفته.
داریوش چنان نگام کرد که از ترس یه لحظه لرزیدم و سریع برای اینکه در برم اظهار کردم:
– بهتره بریم. داره دیر می شه.
هنوز حرفم تموم نشده بود داریوش یه قدم بهم نزدیک شد و بیان کرد:
– تو چته؟!! چهع پدر کشتگی با من داری؟!! اون شامگاه که خوب می گفتی و می خندید، از اینکه همجادهیتون کنیم هم هیچ مشکلی نداشتی؟! بعدش یهو چت شد؟ خواب نما شدی؟ دو کلمه ازت تعریف کردم خودتو گم کردی؟ فکر کردی کی هستی؟ امثال تو ، تو کف دست و بال من ریخته! تو توشون گمی! ببین بچه، سعی نکن با این حرفای مسخره ت منو عصبی کنی، زیرا بد می بینی! برو دعا کن داریوش هیچ وقت عصبی نشه!
اون لحظه واقعاً لال شده بودم، اما با غیظ چشم از نگاهای آبی تیره اش بر نمی داشتم. آرمین یه قدم اومد طرفش و گفت:
– اِ داریوش چته؟
خواست بازوی داریوش رو بگیره که داریوش با حرص کف دستشو کشید از کف دست آرمین بیرون و راه افتاد سمت در. سپیده هم کنار من وایساد و زیر لب زمزمه کرد:
– یا ولیم زمون! چه طوفانی به پا کرد!
دندونامو روی هم فشار دادم و بیان کردم:
– قلبم می خواست بزنم تو صورتش!
سپیده کف دستمو کشید و بیان کرد:
– ولش کن فعلاً! یه امروزگار رو دیگه نمی شه دم پرش بری. خیلی خشن و خطرناک شده! منم ازش ترسیدم.
دیگه هیچی ناضافه کردم ولی از خشم قفسه سینه ام بالا و پایین می راهی شدم و منتظر یه فرصت بودم تا بدجور نیشش بزنم. غلط کرد با من بد حرف زد! نکبت! ناچاراً دنبلشون مسیر افتادیم و یه لحظه آوای آرمین رو شنیدم که داشت به داریوش می گفت:
– داریوش چرا عصبانی می شی؟ نمی بینی حرفاش چقدر ساده است؟ از تو بعیده! اون ده سال ازت کوچیک تره!
داریوش هیچ حوابی نداد ولی از محکم قدم بردانش مشخص بود که هنوزم داره حرص می خوره.
سرعت قدماشون رو بیشتر کردن و مستقیم راهی شدن سمت پارکینگ. من و سپیده آرومی از پشت سرشون می رفتیم. اومدم به سپیده بگم بیاد بیخیال داریوش اینا بشیم و با تاکسی بریم، ولی هنوز حرف از دهنم در نیومده بود که نگام اونطرف ثابت شد. داریوش و آرمین رسیدن به ماشین داریوش ولی قبل از اینکه سوار ماشین بشن دوتا دختر فوق العاده جلف با آرایش های زننده مستقیم رفتن به سمتشون. کف دست سپیده رو که حواسش نبود و داشت راه خودش رو می راهی شد کشیدم و بیان کردم:
– وایسا اینجا. می خوام فیلم ببینم.
– وا! چه فیلمی یهو این وسط؟
با نگاهام به اون سمت اشاره کردم. سپیده هم با دیدن اونا که دیگه به داریوش و آرمین رسیده بودن، کنار من ایستاد و با کنجکاوی نگاشون کرد. یکی از دخترا جلوی داریوش وایساد و به زبون انگلیسی گفت:
– سلام آقا.
داریوش نیم نگاهی به اونا انداخت و بدون اینکه جواب بده در ماشین رو باز کرد و یه پاشو گذاشت بالا. دختر به سرعت مجدداً گفت:
– آقا عذر می خوام. می تونم بپرسم شما از کدوم کشور اومدید؟
داریوش بی توجه بهش سوار شد و در سمت خودشو بست، آرمین ولی داشت گردن می کشید و دنبال ما می گشت. ما جامون خوب بود، پشت یه پاترول قایم شده بودیم، هم می دیدمشون هم آواشون رو می شنیدم، ولی اونا متوجه ما نبودن. دختره که کف دست بردار داریوش نبود، وقتی دید داریوش جوابشو نمی ده، در حالی که سعی می کرد یه کم ناز و عشوه صوتشو بیشتر کنه گفت:
– اصلاً می تونید انگلیسی صحبت کنید؟
بعدم چرخید سمت آرمین و با مسخرگی به فارسی گفت:
– آقا این توریستتون کره؟.
داریوش قبل از اینکه اجازه بده آرمین حرفی بزنه، سریع پیاده شد، رخ به رخ دختره وایساد و با ترشرویی اضافه کرد:
– برو خانم ولم کن. حوصله داریا! من ایرانیم، ولی مطمئنم تو ایرانی نیستی. چون اگه بودی خودتو شامگاهیه قلبقکا نمی کردی.
چشام گرد شد! اولاً که داریوشو چه به این حرفا؟ دوماً دیگه دلقک که ایرانی و خارجی نداره. قلبقک همه جا هست. اینم زده به سرشا. ولی واقعاً از کوره در راهی شدم. اون موقعیتی که می میل داشتم به دستم اومده بود. الان میتونستم نیشمو خیلی راحت تو تن داریوش فرو کنم و کیفشو ببرم. قبل از اینکه سپیده بتونه جلومو بگیره پریدم از پشت ماشین بیرون، نگاه داریوش و آرمین چرخید به سمتم. رفتم جلوشون، کنار دختره ایستادم و با جسارت و یه کم هم بی حیایی گفتم:
– هی! چه خبرته؟ قلبت از جای دیگه پره، چرا سر اینا خالی می کنی؟ فکر می کنی نمی دونم که تموم دوستات از همین مدلن؟ حالا واسه من زاهد شدی؟ تو حق نداری به دخترا توهین کنی. حالا هر چی که می خوان باشن، باشن. پسره هرزه!
دخترا که اوضاع رو اونطوری دیدند، فلنگو بستن. ولی داریوش جلوم وایساد، خون از چشماش می بارید و رنگش از همیشه تیره تر شده بود! اصلاً نفهمیدم چی شد فقط یهو به خودم اومدم دیدم صورتم داره می سوزه! به دنبالش هم صدای فریادشو شنیدم:
– خفه شو، بسه دیگه!
حس کردم ضربان دلم متوقف شده. تا حالا کسی به من تو نگفته بود چه برسه به اینکه به من سیلی بزنه!!! زمان از حرکت وایساده بود، هیچ کس نه حرف می زد نه تکون می خورد. نگاه داریوش رنگ عوض کرده بود، دیگه از خضم کدر نبود، حالا می شد یه چیزی شامگاهیه شرم رو تو نگاش دید. پشیمونی! نذاشتم وقت از دست بره، از عصبانیت گر گراهی شده بودم، بدون لحظه ای درنگ، کف دستمو بالا بردم و با تمام قدرت روی صورتش فرود آوردم و اضافه کردم:
– خودت خفه شو بی شرف!
جای انگشتام روی صورتش باقی موند. کف دستشو روی صورتش گذاشت و فقط نگام کرد. از حق نگذریم سیلی که خوردم حقم بود. تا من باشم با بزرگترم اینطور صحبت نکنم. نگاش تا عمق وجودمو سوزاند! چقدر قلبم می میل داشت زار زار گریه کنم. قلبم داشت می ترکید. من داریوشو می خواستم ولی داریوش پاکو. خدایا حق من از این زندگی همین بود؟ جای سیلی اش روی صورتم گز گز می کرد. ولی خودمم می دونستم قدرت سیلی من از اون بیشتر بود. سیلی داریوش بیشتر شبیه نوازش محکم بود. اولین کسی که تونست حرف بزنه آرمین بود که با خشم اظهار کرد:
– داریوش تو چه مرگت شده؟ کف دست روی یه دختر بلند می کنی؟ حقت بود. باید بدتر از اینا رو
می خوردی.
بعدش بدون اینکه نگاهی به داریوش بکنه اومد طرف من و با نگرانی گفت:
– خوبی رزا؟! بذار ببینم صورتتو … آخ آخ! چی شده!
سپیده هم بالاخره از شوک بیرون اومد، بغضی که می دونستم از ترس به گلوش چنگ انداخته شکست و در حالی که گلوله گلوله اشک می ریخت به طرفم اومد و گفت:
– رزا …
کف دستای یه کرده شو گحرکت کردم و سعی کردم تبسم بزنم:
– نترس بابا! چیزی نشده که! گریه نکن سپید …
با بغض و غیظ نگاهی به داریوش که هنوز کف دستش روی صورتش بود و به زمین خیره موند کرد و داد کشید:
– احمق ببین چی کار کردی!
داریوش یه لحظه سرشو اورد بالا، چشماش … وای خدایا نگاهاش! لبالب پر از غم بودن، تا حدی که سپیده هم حس کرد و بیخیال داد و هوار کردن سر اون شد. دستشو جلو آورد، کشید روی گونه ام و گفت:
– رزا حالا جواب خاله رو چی بدیم؟ جاش روی صورتت مونده.
آرمین اضافه کرد:
– اگه یه کم یخ پیدا کنیم، می شه جاشو کم رنگ کرد. رزا من از طرف داریوش از تو عذر می خوام. این دیوونه تا حالا همچین کاری نکرده بود. من شرمنده توام.
قلبم داشت می ترکید، ولی سعی کردم بخندم و جوری حال و هوای اون دو نفر رو که حسابی شرمنده و نگران بودن عوض کنم. گفتم:
– مهم نیست. بدتر شو خورد. حالا باید مضطرب خاله کیمیا باشین که وقتی جای انگشتای منو روی صورت شازده پسرش می بینه، چه حالی می شه.
اما تو قلبم داشتم خون گریه می کردم. خر بودم! خر شده بودم، هر چقدر هم که به خودم می گفتم داریوش عوضی کثافت هرزه احمق بی شعوره نکبته! باز قلبم راضی نمی شد. قلبم داریوش می میل داشت. قلبم نگاه آبیشو می خواست. منو زده بود، ولی هنوزم قلبم کشته مرده اش بود! خدایا این حس چه جوری اینقدر عمیق و ریشه دار شده بود که کف دست از سرم بر نمی داشت؟ الهی بمیرم رد انگشتام چه بد روی صورت سفیدش افتاده بود. الهی کف دستم بشکنه. سپیده بدون توجه به حرفای من، در حالی که روی صحبتش با آرمین بود گفت:
– حالا یخ از کجا پیدا کنیم؟ بهتره بریم از مسئول هتل بگیریم.
من زودتر از آرمین جواب دادم:
– بهتره برگردیم توی اتاق. زیرا پوست خودمو می شناسم. به این زودیا رنگش بر نمی گرده. مطمئناً اگه مولین و خاله کیمیا منو اینطوری ببینن بد می شه.
آرمین اضافه کرد:
– راست می گه رزا! بهتره از این جریان خونواده ها بویی نبرن. باعث کدورت می شه.
سپیده که گریه اش بند اومده بود، شونه ای بالا انداخت و اضافه کرد:
– باشه، پس ما بر می گردیم تو اتاقمون.
آرمین سرشو تکون داد و بیان کرد:
– باشه منم تا اتاقتون همجادهتون می یام.
نگاهم هنوزم دنبال داریوش می دوید، داشت عقب عقب می رفت، اینقدر حرکت کرد تا رسید به جدول پشت پاش. حس نداشت انگار چون قرار گرفت و سرشو گرفت بین دستاش، بی اراده با مضطربی گفتم:
– نه لازم نیست. ما خودمون می ریم شما بهتره پیش داریوش بمونین.
آرمین برگشت و به داریوش نگاه کرد که نگاهش گیج و منگ به نقطه ای خیره شده بود و معلوم بود حواسش اصلاً تو این دنیا نیست. آهی کشید دوباره چرخید طرف ما و اظهار کرد:
– هر طور راحتین. زیاد اصرار نمی کنم فقط مواظب باشین.
بعد از خداحافظی با آرمین، هممسیر سپیده به اتاق برگشتیم. تموم طول مسیر سپیده فحش به داریوش می داد و آبا و اجدادشو به هم پیوند می زد، به خصوص عمه شو مورد عنایت قرار داد. ولی من، حالم خراب تر از خراب بود. رسماً دیوونه شده بود! این چه حس عذاب آوری بود دیگه؟!! قبلاض اگه ازم می پرسیدن یکی بزنه تو گوشت چی کارش می کنه، می دونستم که جوابم اصلاض چیز خوبی نیست. من الان باید از داریوش بیزار می شدم، اما چرا نشده بودم؟ چرا هنوزم قلبم از یاداوری نگاه پر از شرمندگیش بیتابی می کرد؟ چرا دوست داشتم خودمو گول بزنم و بگم داریوش حسش نسبت به من با بقیه دخترا فرق داره؟ چرا این گول زدن رو دلبسته شدم؟ اینقدر تو فکر فرو رفته بودم که نفهمیدم کی به اتاقمون رسیدیم و رفتیم تو …
همین که وارد اتاق شدیم، تلفن زنگ خورد. چراکه من به گوشی نزدیک تر بودم برداش داشتم:
– بله؟
آوای متعجب مولین تو گوشی پیچید:
– رزا! شما هنوز توی هتلین؟!!
سرمو به کف دست آزادم گرفتم و یه وری افتادم روی تخت. همینو کم داشتم. حالا به مولین چی می اظهار کردم؟ خدا دروغو ازمون نگیره! زود سریع سریع تو ذهنم یه دروغ کف دست و پا کردم و اضافه کردم:
– مولین ما تا اونجا اومدیم، ولی مجبور شدیم برگردیم هتل.
مامان با تعجب در حالی که می دونستم چشماشم گرد شده گفت:
– برای چی؟ زده به سرتون؟ راه قرض داشتین تا اینجا اومدین و برگشتین؟!
جرقه بعدی تو ذهنم زده شد و با مسروری از اینکه یه دروغ خوب دیگه به ذهنم رسیده اضافه کردم:
– مولین فکر می کنم که غذای دیشامگاه مسموم بوده، چراکه سپیده بد جوری قلب پیچه گراهی شده بود. برای همین مجبور شدیم برگردیم.
صدای مولین صد و هشتاد درجه تغییر کرد و گفت:
– وای خدا مرگم بده! حالا حالش چطوره؟ من الان می یام ببرمش دکتر.
داشت گندش در میومد، سپیده هم جلوی نشسته بود روی تخت و داشت با دیدهای گرد شده اش نگام می کرد و خط و نشون می کشید. سریع نیم خیز شدم سر جام و در حالی که با همون کف دست آزادم می کوبیدم توی سرم گفتم:
– نه نه لازم نیست! الآن خیلی بهتره. از هتل قرص گرفتم دادم بهش، بهتر شد.
– چیو چیو لازم نیست؟ مسمویت که شوخی بردار نیست! ما الان بر می گردیم.
وای داشتم بدبخت می شدم! سریع گفتم:
– مامان اصلاً گوشی رو می دم بهش با خودش حرف بزن ببین چیزیش نیست! یه دل درد ساده بود دیگه …
بعدم نذاشتم مولین هیچی بگه گوشی رو پرت کردم سمت سپیده تا خودش ادامه خاکی که تو سرمون شده بود رو جمع و جور کنه. در همون حالت پچ پچ وار گفتم:
– حواستو جمع کن سوتی ندی! یعنی رو به موت شده بودی!
سپیده با اخم همونطور آروم گفت:
– دیوار کوتاه تر از من پیدا نکردی؟
کف کف دستمو آروم زدم به گونه ام و اضافه کردم:
– قربون تو برم. همین یک دفعه. خودت که دیدی چه اوضاعی شد.
سپیده با ناز و عشوه ولی به همجادهی اخم، گوشی رو از من گرفت و در حالی که سعی می کرد صوتش خیلی هم سرحال نباشه، با مولین و بعدش هم با خاله حرف زد. وقتی خیالم راحت شد که همه چی امن و ولینه، حرکت کردم سر یخچال، یه لیوان آب سخ خوردم و برگشتم ولو شدم روی کاناپه پایین تخت خوابا. رفته بودم تو فکر اتفاقی که افتاده بود. چقدر از کف دست داریوش آزرده بودم، هم از دست خودم قلبخور بودم و هم اون. من نباید اینقدر بد با اون حرف می زدم، ولی اونم حق نداشت کف دست روی من کشیده کنه! و باز من حق نداشتم جواب سیلیشو بدم. حس بدی داشتم، یه گندی زده بودم که دیگه هیچ رقمه نمی شد جمع و جورش کرد. مرده شور منو ببرن که نمی تونستم بین عقل و احساسم کامل پیرو یکیشون باشم! همیشه این مشکلو داشتم. یه روزگار اینوری می شدم، شامگاه می خوابیدم صبح بیدار می شدم اونوری می شدم! با احساس کف دستای سپیده دور شونه ام فهمیدم تلفنش تموم شده و اومده کنارم، همین که کنار خودم حسش کردم، همه غمگینیم تبدیل به یه بغض شد و ترکید. سپیده بدون اینکه حرفی بزنه منو از جا بلند کرد و کشید توی بغلش، منم از خدا خواسته تو بغل سپیده یک دل سیر زار زدم.
ظهر که مامان اینا برگشتن من و سپیده روی تختا ولو بودیم و خودمونو زده بودیم به خواب. اصلاً حوصله حرف زدن نداشتیم. نیم ساعتی گذاشتنمون به حال خودمون ولی خاله شیلا طقت نیاورد و اخر هم سپیده رو با نوازشاش مجبور به نشستن کرد. وقتی سپیده باهاشون ححرکت کرد زد و خیالشون راحت شد که مشکلی نیست دست از سرش برداشتن. ظهر وقت ناهار که شد از ترس اینکه مبادا داریوش رو توی رستوران هتل ببینیم قید بیرون رفتن رو زدم و با سپیده ناهارمون رو توی اتاق خوردیم. بعدم مجدداً همونجا روی تخت خوابا ولو شدیم، سپیده آهی کشید و اظهار کرد:
– چه مسافرت کوفتی شده! همه ش تو اتاقیم، وقتی هم یم ریم بیرون از ترس این داریوش تو همه ش چسبیدی به من زهرمارمون می شه.
پوزخندی زدم و بیان کردم:
– اگه بابا بود خیلی خوب می شد!
– مثلاً بابات چی کار می کرد؟!
– هیچی ! جور تو رو می کشید، منم می چسبیدم بهش. بعد دیگه داریوش جرئت نمی کرد سمت من بیاد.
سپیده قرار گرفت سر جاش و با ناراحتی اظهار کرد:
– تو خیلی ترسویی رزا! مگه چی کارت می کتونه بکنه؟ من گفتم ازش دوری کن، ناظهار کردم که می یاد می کشتت. اون فقط می خواست با تو دوست بشه که خوب نشد! دیگه نیازی به فرار کردن نداره.
منم قرار گرفتم و با غیظ بیان کردم:
– اِ انگار یادت راهی شده زد تو صورتم؟
– مگه خودت یادت رفته پا روی دمش گذاشتی؟ اگه اون لحظه لال می شدی می مردی؟ حتما لازم بود بری جلو قلدر بازی در بیاری؟ خوب به تو چه که اون به اون دخترا چی گفت؟ اصلا مگه تو دوس دخترای داریوشو دیدی فکر می کنی همه شون سبک اون دختران؟ شاید با دخترای سر و سنگین دوست می شه و دوستی هاش هم یه دوستی ساده است! مولین ها همیشه عادت دارن پیاز داغ یه چیزیه زیاد می کنن! مگه مولینای خودمون اینجوری نیستن؟!
آهی کشیدم و گفتم:
– نمی دونم! دیگه عقلم به جایی قد نمی ده …
سپیده بی توجه به حرف من خم شد، اسکیت هایی که تازه خریده بودیم و هنوز داخل جعبه بود رو کشید بیرون و گفت:
– پاشو و ثابت کن که ترسو نیستی. پاشو اسکیتامون رو بپوشیم بریم تو محوطه بازی …
خودمو بار دیگر انداختم روی تخت و اظهار کردم:
– بیخیال سپید، حوصله ندارم.
– بیخود کردی! پا می شی با هم می ریم اسکیت بازی. نمی شه که همه اش تو هتل باشیم و بپوسیم.
می دونستم هیچ جوره حریف سپیده نمی شم، جای گرفتم و اضافه کردم:
– مامانا نمی خوان بیان؟
– لابد بعد زا ناهار حرکت کردن کافی شاپ و مشغول گپ زدن شدن، همه حرفایی که تو این سی سال جدایی نزدن رو می خوان تو همین چند روزه بزنن!
– بترکن!
سپیده خندید و اضافه کرد:
– به مامانتم دری وری می گی؟! بجنب حاضر شو بریم …
با نق نق از جا کشیده شدم و سمت کمد لباسا رفتم …
***
اسکیت باز حرفه ای نبودیم ولی در حد معمولی و نرمال می تونستیم بازی کنیم و زمین نخوریم. ولی سپیده گیر داده بود اون لحظه یم میل داشت حتما با اسکیت رقص پا بره و از حرکاتش نمی دونستم نگران باشم یا بخندم! به جای بازی کردن تقریباً داشت قر می داد. همینطور که مسیر خودمو می راهی شدم سرمو چرخونده بودم سمت سپیده و به ادا اطواراش می خندیدم. یه دفعه دیدم سپیده با داد به جلوم اشاره کرد و اضافه کرد:
– رزا مواظب باش!
سریع چرخیدم، خیلی دیر شده بود! یه نفر صاف جلوم بود و اینقدر نزدیکش شده بودم که نشد چهره ش رو ببینم. یارو دستاشو انداخت دور کمرم که نگهم داره. محکم خوردم بهش و به خاطر زیاد بودن سرعتم هر دو تعاقلبمون رو از دست دادیم. اون افتاد روی زمین و من افتادم روش! نفسی که تو سینه ام حبس شده بود رو بیرون دادم، شالمو زیرا محکم دور گردنم گره زده بود که موقع بازی نیفته هنوز روی سرم بود فقط چتری هام ریخته بودن توی صورتم و نمی تونستم درست ببینم. چتری هامو با یه دست کنار زدم و دیدهم تو یه جفت چشم آبی قفل شد. کف دستاشو هنوزم دور کمرم بودن و نگاش خیره به نگام! با صوتی سوت چند نفری که توی محوطه بودن و غش غش خنده شون یهو به خودم اومدم، سریع کف دستامو بردم سمت کمرم و کف دستاش داریوشو از دور کمرم باز کردم، تو اون لحظه به این در ذهنش گذراندم که چقدر دستاش داغن! اومدم از جا قد بلند بشم که چون هول شده بودم باز سر خوردم و اینبار کنار داریوش افتادم، داریوش جای گرفت روی پاهاش و آروم گفت:
– مواظب باش! بذار کمکت کنم …
دستشو اورد به سمتم، با غیظ کف دستشو پس زدم. اون لحظه فقط به فکر این بودم که ازش دور بشم. دلم بدجور داشت توی سینه بی قراری می کرد. به خصوص که هم نگاهش هم لحن حرف زدنش عوض شده بود. یه بار دیگه تلاش کردم و اینبار موفق شدم قد بلند بشم، باید یه چیزی هم می گفتم بعد می راهی شدم، پس اضافه کردم:
– مگه کوری؟ جلوی پاتو نگاه کن!
رنگ نگاهش عوض شد، پوزخندی نشست کنار لبش، دستی روی شلوار جین رنگ روشنش کشید، بلند شد و اضافه کرد:
– حالا یه چیزی هم بدهکار شدیم؟ جنابعالی حواستون به دختر خاله تون بود و منو ندیدین.
باز زبونمو پیدا کردم و با شیطنت اظهار کردم:
– اگه حواسم به سپید جون هم نبود، تو رو نمی دیدم. چراکه پیش نگاهم خیلی ریزی.
بر خلاف تصورم، این بار عصبانی نشد و فقط نگاهم کرد. یه نگاه عاقل اندر سفیهانه، اضافه کردم:
– چیه کم آوردی؟
– من جلوی هیچکس کم نمی یارم.
– پس چرا حرف نمی زنی؟
– این حرفای پر از توهینت رو باید بذارم به پای سن و سالت. نمی خوام مجدداً از کوره در برم و حرکت ناشایستی بکنم که بعد مجبور بشم سرگردون خیابونا بشم و خودمو سرزنش بکنم.
بعد از این حرف مقابل چشمای بهت زده من پوزخندی هم چاشنی حرفاش کرد و با قدمای آروم از کنارم گذشت و دور شد. دستاشو فرو کرده بود توی جیب شلوارش و سرشو هم انداخته بود زیر … اینقدر به رفتنش خیرهمونده که توی پیچ از دیدم خارج شد. بار دیگر قلبم تو سینه داشت می لرزید. صدای سپیده منو به خودم اورد و تازه یادم اومد سپیده هم اینجا بوده و حرفای ما رو شنیده:
– منظورش چی بود؟
بغضی که داشت حنجره م رو زخم می کرد رو فرو دادم و بیان کردم:
– نمی دونم.
سپیده بدون اینکه دیگه چیزی بگه کف دستشو انداخت دور شونه م. دوتایی جای گرفتیم روی نیمکتی که همون دور و بر بود. نگاه بعضی ها بهمون هنوزم پر از شیطنت و خنده بود. بی حوصله گفتم:
– سپیده بریم تو اتاق …
سپیده هم سرشو تکون داد. خدا رو شکر که درکش بالا بود و می دونست من توی چه برزخی افتادم و دست و پا می زنم. همین که حرکت کردیم توی اتاق اتفادم روی تختم و ملافه رو تا روی سرم کشیدم بالا. حوصله هیچ کس و هیچی رو نداشتم. تازه سر شامگاه بود اما من می خواستم بخوابم. هر چند که خوابم به چشمم نمی یومد و مدام به جمله داریوش فکر می کردم. حرفش به دلم نشسته بود و چون به این جمله که می اضافه کرد « هر آنچه از قلب برآید لاجرم بر قلب نشیند» اعتقاد داشتم پیش خودم فکر می کردم که یعنی حرفش از ته قلب بوده و واقعاً از کاری که کرده غمگین و کلافه شده و سر به خیابون گذاشته؟ مولین هر چی اصرار کرد که برای شام برم رستوران قبول نکردم و خستگی اسکیت بازی رو بهونه کردم. بهم مشکوک شده بود شدید، اینو از نگاهاش می فهمیدم. ولی الان اصلا جو رو برای نصحیت و پرس و جو مناسب نمی دید. پس هیچی نگفت و کف دست از سرم برداشت. تا صبح توی تخت خواب این دنده اون دنده می شدم. وقتی خوب فکر می کردم می دیدم زیاد هم از سیلی داریوش ناراحت نشدم. کف دستمو روی گونه ام گذاشتم و زمزمه کردم: «هر چه از دوست رسد نکوست».
* * * * * *
صبح روزگار بعد بابا با یه خبر خوش، تلخی این چند روزگارو از بین برد. مهران پسر عموم داشت ازدواج می کرد، هفته آینده هم عقد کنونش بود. بابا ازمون تمایل داشت زودتر برگردیم که به کارامون برسیم. بعد از این خبر، من و سپیده تصمیم گراهی شدیم که لباسامونو از همونجا بخریم. با مولین ها و خاله کیمیا و طبق معمول آرمین و داریوش، راهی بازار شدیم. رابطه م با داریوش مثل قبل بود ببا این تفاوت که داریوش هم زیاد سمت من نمی یومد و فقط نگام میکرد. نگاه هایی که خیلی با نگاه روز اولش فرق داشتن. هر بار که باهاش دیده تو دیدهک می شدم قلبم می لرزید و سریع نگامو می دزدیدم. همه امیدم به این بود که این مسافرت هر چه زودتر تمومبشه و من دیگه داریوش رو نبینم. دیدن این مدلیش فقط عذابم می داد. لباس خریدن من و سپیده هم معضلی بود! البته سپیده راحت تر از من بود و اصولاً خریدش رو توی همون مغازه اول انجام می داد و خیلی هم راضی بود همیشه. برعکس من که اگه کل مغازه ها رو زیر پا نمی ذاشتم هیچ وقت نمی تونستم از خریدم لذت ببرم. تماوم لباسا رو از نظر می گذروندیم و رد می شدیم. سپیده طبق معمول خیلی زود لباسشو انتخاب کرد. پیمسیرن کوتاه یاسی رنگی که پشتش ربان بزرگی به شکل پاپیون قرار گحرکت کرده بود و پایین ربان روی زمین می کشید و لباسو حسابی فانتزی کرده بود. تقریباً یه دور کامل پاساژو دور زده بودیم، ولی من اون لباسیو که می خواستم پیدا نکردم. وقت هم برای سفارش لباس نداشتیم. همین طور که بی تفاوت لباس ها رو نگاه می کردم، نظرم به لباس فروشی بزرگی جلب شد. کف دست مولینو کشیدم و گفتم:
– اونجا نرفتیم نه؟
مامان پیشونیشو گراهی شد و اضافه کرد:
– والا من دیگه نمی دونم! اینقدر تو ما رو دنبال خودت چرخوندی که سر گیجه گحرکت کردیم.
با هیجان گفتم:
– نه نراهی شدیم، این دیگه آخریشه! قول می دم یه چیزی از همین جا بخرم.
بزرگی و شیکی مغازه حسابی دیدهمو گرفته بود. همه با هم رفتیم داخل مغازه، باد خنک کولر خستگی رو از تن همه مون خارج کرد. خاله کیمیا روی صنقلبی نزدیک در قرار گرفت و گفت:
– های اینجا چه خنکه! من همین جا می شینم. شما برین دوراتون رو بزنین.
خاله شیلا هم کنارش نشست و گفت:
– منم همین جا می مونم، برین شما.
مغازه چند تا قسمت داشت که از هم تفکیک شده بودن، بخش لباس های شامگاه، بخش لباس های عروس! بخش لباس های اسپرت، و بخش کت و شلوار ها! هممسیر مولین و سپیده حرکت کردیم سراغ بخض لباس های نامزدی و شامگاه، فروشنده هم که دختر خوش رویی بود دنبالمون راه افتاده بودم و راهنماییمون می کرد. داریوش و آرمین هم نبودن! حدس زدم که راهی شدن سراغ کت و شلوارها! از در و دیوار مغازه لباس بالا می رفت. لباسای
فوق العاده خوشگل، که هر کدوم می تونستن یه انتخاب عالی باشن. انتخاب برام خیلی سخت شده بود. دنبال لباسی می گشتم که واقعاً تک باشد. سپیده و مولین از مشکل پسندی من کلافه شده بودن و غر می زدن. خستگی از لباس هایی که انتخاب می کردن هم مشخص بود، دست روی افتضاح ترین مقلب ها می ذاشتن و می گفتن:
– همین خوبه! بخر تا بریم!
و من بهشون چشم غره می رفتم. بالاخره تو یکی از ویترین ها لباس کشیده مشکی رنگی دیدهو گحرکت کرد. لباس از جنس لمه بود و یه کم دنباله داشت. از بالا تا نزدیک زانو هم چسبون دوخته شده بود و قسمت کمر اون باز و یقه اش هم هفتی بود. به مولین نشونش دادم و اظهار کردم:
– اون چطوره؟
مامان نگاهی کرد و بدون اینکه دلنشین حتی مقلبشو ببینه گفت:
– خوبه! عالیه!
خنده ام گراهی شده بود! از فروشنده تمایل داشتم که سایز اسمال اونو برام بیاره. لباسو که آورد راهی شدم توی اتاق پرو و به سختی ولی تنهایی پوشیدمش. تن خور دلبری داشت و کمر باریکمو باریک تر از حد معمول نشون می داد. بیشترین دلنشینیش به خاطر لخت بودن کمرش بود که پوست سفیدم رو فرستاده بود به جنگ با رنگ سیاه لباس! نگران بودم مولین به خاطر لختی کمرش بهم گیر بده، اما مولین اینقدر خسته بود که اصلا! چیزی نبیان کرد و فقط تاییدش کرد. لباس رو در آوردم و از اتاق پرو بیرون راهی شدم، فرونشده لباسو ازم گرفت و حرکت کرد که بپیچتش. مامان هم دنبالش مسیر افتاد که پولشو حساب کنه. نگاهی به دور و برم انداختم و وقتی دیدم خبری از داریوش و آرمین نیست و می تونم یه کم از بقیه فاصله بگیرم بدون اینکه چیزی به کسی بگم راهی شدم سمت لباس عروس ها. البته چراغ اون قمست خاموش بود و من فقط اط تابلوییکه بالای قسمتش زده شده بود فهمیدم اون قسمت مخصوص لباس عروسه. ار فروشنده خواستم اگه مشکلی نداره چراغ رو برام روشن کنه اونم با لبخند چراغو روشن کرد. دختر بودم دیگه! عشق لباس عروس و این جور چیزا رو داشتم! همین که چراغ روشن شد از دیدن لباس وسط اتاق که توی یه ویترین بزرگ گرد قرار داشت و می چرخید حیرت زده خشک شدم! باورم نمی شد! لباسه خیلی خیلی زیبا بود. اون قدر زیبا که نمی تونستم نگاه ازش بردارم. ترکیبی از دو رنگ سفید و نقره ای بود. درست شامگاهیه لباس پرنسس های قصه ها! جلو حرکت کردم و دقیق نگاش کردم. بعضی قسمتاش یه کم پر هم کار شده بود و جلوه اش رو بیشتر می کرد. زیبایش به پوشیده بودنش بود! زیرا آستین سه ربع داشت. کاش می شد لمسش کنم، مطمئن بودم حسابی لطیفه. آنقدر محو تماشای لباس شده بودم که متوجه حضور کس دیگه ای تو اتاق نشدم.
با آوای داریوش یهو از جا پریدم و چرخیدم به طرفش:
– لباس قشنگیه!
یه لحظه دست و پامو گم کردم، ولی خیلی زود خودمو جمع و جور کردم و با خشم ساختگی اظهار کردم:
– نیازی به تعریف تو نداره.
بی توجه به زبون تلخ من همینطور که خیره به لباس مونده بود، قدمی جلو اومد و گفت:
– سلیقه ت هم عالیه.
– اون هم به تو ربطی نداره.
– می خوای این لباس رو بخری؟
طوطی وار اظهار کردم:
– بازم به تو ربطی نداره.
اونم انگار واسش مهم نبود من دارم چی می گم که ادامه داد:
– ازدواج واست زوده خانم کوچولو! ولی مطمئنم که نامزدت اینو می پسنده.
کم کم اشک داشت به دیدهم هجوم می آورد. داشتم کم می آوردم، برای جلوگیری از هر اتفاقی میل داشتم از اتاق بیرون برم که راهمو سد کرد و گفت:
– چند لحظه صبر کن، باهات کار دارم.
با اعصابی خراب و صدایی لرزون بیان کردم:
– من با تو کاری ندارم.
– ولی باید به حرفام گوش کنی.
دیگه نمیتونستم بمونم، میل داشتم از زیر دستش برم که اجازه نداد، جلوی در رو بسته بود و هیچ جاده فراری هم برام باقی نذاشته بود. با حرص بیان کردم:
– برو اونطرف وگرنه جیغ می زنم.
واقعاً هم این کارو می کردم. زیرا از لحاظ روانی تو حالت فوق العاده بدی قرار گرفته بودم و فشار زیادی رو تحمل می کردم. قبل از اینکه بتونم تهدیدمو عملی کنم داریوش با ناراحتی توی چشمام خیره شد. نوعی خواهش توی دیدهاش موج می زد. اونقدر معصومانه نگام کرد که نتونستم حرفی بزنم یا عکی العملی نشون بدم. انگار از چشمام خوند که آروم تر شدم، بیان کرد:
– رزا من … من ازت معذرت می خوام. نباید اون کارو می کردم. می دونم که نمی تونی منو ببخشی، ولی ازت
می خوام که این کارو بکنی.
مبهوت نگاش کردم! داشت از من عذر خواهی می کرد؟! از من؟!! کسی که ده سال ازش کوچیک تر بود؟ اصلا براش اهمیتی نداشت؟ بغضم داشت می ترکید! خدایا باید یه کاری می کرد. باید یه جوری وادراش می کردم بره از سر مسیرم کنار. لعنتی با خراب کردن خودش همه آرزوهای منو هم زیر سوال برده بود. حالا جلوم وایساده بود ننه من غریبم بازی در می اورد؟ توی چند ثانیه مغزم قفل کرد و قبل از اینکه بتونم جلوی زبون مزاحممو بگیرم با بی رحمی اظهار کردم:
– ازت متنفرم!
ولی خدا شاهده که نبودم! اون جمله رو اظهار کردم که نکنه از دهنم بیرون بپره و بگم عاشقتم! قبل از اینکه بتونم از اتاق خارج بشم، کف دستمو گراهی شد. سکوت کرده بود، منم دیگه نمی تونستم چیزی بگم. فق می میل داشتم برم! می میل داشتم برم!! بعد از چند ثانیه سکوت صوتشو شنیدم، صوتیی که انگار از ته چاه در می یومد، گفت:
– چرا؟
وای خدایا خودت کمکم کن! این چرا منو ول نمی کنه؟ با خشم کف دستمو از کف دستش بیرون کشیدم و بیان کردم چیزی رو که خیلی وقت بود داریوش رو سردرگم کرده بود:
– بعد از اون همه حرفی که در موردت شنیدم و اون کاری که ازت دیدم، می خوای چه احساسی نسبت بهت داشته باشم؟
با تعجب مجدداً پیچید جلوم و اظهار کرد:
– درمورد من چی شنیدی؟ لابد مولین بهت در مورد گذشته من بیان کرده آره؟ بهت حق می دم. همه حرفایی که در مورد من شنیدی، حقیقت داره. ولی مهم الانه. رزا … رزا باور کن من تا حالا از کسی عذر خواهی نکردم. ولی در مورد تو فرق می کنه! چون از دیروزگار صبح تا حالا آروم و قرار ندارم.
کثافت پس اعتراف میکرد که هرزه است! حتی انکارش هم نکرد! چه خونسرد توی نگاهام خیره شد و گفت هر چی که شنیده حقیقت داره! لعنتی! زدم زیر کف دستش که بار دیگر به سمتم دراز کرده بود و غریدم:
– حالا هم می خوای منت سرم بذاری که اومدی عذر خواهی کنی آقای دکتر؟
دیدهاشو گرد کرد و سریع گفت:
– نه نه ! اصلاً اینطور که تو فکر می کنی نیست. من دارم از ته دلم عذر خواهی می کنم.
داشتم از حرص منفجر می شدم، کم مونده بود بار دیگر بزنم توی صورتش! وقتی می گم هرزه است تازه بهش بر می خوره! گفتم:
– به هر حال دیگه حنات پیش من رنگی نداره، پس بی خود دور و بر من نگرد که چیزی نصیبت نمی شه.
حس کردم برای لحظه ای گذرا خشمو تو نگاش دیدم ولی خیلی زود رنگ باخت و بیان کرد:
– چرا! یه چیزی نصیبم می شه. اونم یه احساس شیرینیه که تا حالا تجربه اش نکرده بودم. سوزنده ولی شیرین مثل عسل! در ضمن اینو هم بدون، من دور و بر تو نمی گردم که چیزی نصیبم بشه! چراکه روی تو هیچ فکری نکردم و هیچ وقت هم نمی کنم! فقط اومدم عذر خواهی کنم، همین و بس!
قبل از اینکه بتونم چیزی بگم، از اتاق خارج شد. تحلیل رفته تکیه دادم به دیوار، زانوهام از تو می لرزیدن و ایستادنو برام سخت کرده بودن. صداش تو گوشم می پیچید. زیر لب بیان کردم:
– بس کن داریوش! داری داغونم می کنی. مگه من چقدر توان مقابله با تو رو دارم. تویی که پر از جذابیتی. آخه دیوونه مگه من به تو ناظهار کردم نامزد دارم؟ این چه حرفیه که تو بهم می زنی؟ حس شیرینتو کجای قلبم بذاریم؟!!!
با شنیدن صدای مامان، که داشت صدام می زد و دنبالم می گشت، بغضمو فرو دادم و منم از اتاق خارج شدم.
*****
روز بعد دیگه وقت برای گشت و گذار نداشتیم و تموم وقتمونو صرف بستن چمدون ها کردیم. ساعت دو بعد از ظهر پرواز داشتیم. ساعت یک مسئول هتل زنگ زد و یاداوری کرد که باید به فرودگاه برویم. ایش! حالا فکر کرده نمی ریم و یه شامگاه دیگه باید ازمون پذیرایی کنن! نیست بارمون رو دوششونه! همه بار و بندیلو توی جایگاه مخصوصی که یکی از پیش خدمتکای هتل آورده بود گذاشتیم و از اتاق رفتیم بیرون. قلبم خیلی گرفته بود، داشتیم می حرکت کردیم! شاید دیگه هیچ وقت داریوش رو نمی دیدم. به جایی رسیده بودم که دیگه نیم دونستم این به نفعمه یا به ضررم! تو راه پایین حرکت کردن از پله ها مامان به خاله کیمیا زنگ زد که راهی شدنمونو خبر بده و باهاش خداحافظی کنه. قلبم یه گلوله پر آتیش بود. باورم نمی شد که باید اینقدر راحت از عشق واهیم بگذرم. از اونی که فکر می کردم اگه یه روزگار پیداش کنم همه وجودمو خالصانه بهش تقدیم می کنم و برای داشتن قلب دریایی و آسمون پاک چشاش همه چیزمو می دم. بغض دائماً همدم گلوم شده بود و غم همدم چشمام. سپیده وقتی دید قدمام سنگین شده و سخت دارم مسیر می یام، کنارم اومد و آروم اظهار کرد:
– می دونی چیه رزا؟ باید یه اعترافی بکنم.
گیج و بی حواس اضافه کردم:
– چه اعترافی؟
– در مورد داریوش …
حواسم جمع شد، چرخیدم به سمتش و با کنجکاوی و یه کوچولو نگرانی اظهار کردم:
– چی شده؟!
لبخندی زد و اظهار کرد:
– من دیگه از داریوش بدم نمی یاد.
با تعجب نگاش کردم و اظهار کردم:
– چرا؟ یعنی تو هم می خوای بری تو جبهه اون؟
– درسته که اون روز نسنجیده عمل کرد، ولی من حرفاشو توی لباس فروشی شنیدم. خودشم پشیمونه. در ضمن نگاهاش با گذشته فرق کرده.
خودمم با سپیده هم عقیده بودم، ولی چه کاری از کف دستم بر می یومد؟ من حتی نمی دونستم قلبیل اینکه داریوش دور و برم می پلکه چیه! حتی یه هدف مشخص هم نداشت. به چی اون می تونستم دل خوش کنم؟ با این وجود برای قلبداری دادن به خودم گفتم:
– گول حرفاشو نخور. اون استاد به کف دست آوردن قلب هاس. به نظر من نگاهش همون نگاهه، فرقی نکرده.
– چرا رزا. بی انصاف نباش! نگاه اون دیگه اون نگاه هیز و دریده چند روز پیش نیست. مثل نگاه یه بچه بی گناه و معصوم می مونه.
با کلافگی اظهار کردم:
– نه به نظر من فرقی نکرده. اگه هم کرده من که چیزی ندیدم.
همون لحظه آخرای محوطه داریوش و آرمین و خاله کیمیا رو دیدم که منتظرمون ایستاده بودن. با دیدنش باز قلبم تو سینه تکون خورد اما یکی زدم تو سرش و خفه اش کردم. یه شلوار سبز ارتشی پوشیده بود با تی شرت سفید. موهاش درست شامگاهیه یه گندم زار بود که افتاده بود به دست باد و پریشون شده بود. وقتی کف دست توی موهاش لختش میکشید حس می کردم کف دستشو صاف می کشه روی دل من و دلم از حال و کار می رفت! سپیده که مکثمو توی حرکت دید کف دستمو کشید و بردم اون سمت. سرمو انداخته بودم زیر که باهاش دیده تو چشم نشم، فقط یه سلام خشک و خالی کردم و عقب ایستادم تا بقیه خداحافظی هاشونو بکنن. مامان و خاله کیمیا مثل روزگار اولی که همو دیده بودن، مجدداً داشتن گریه می کردن. سعی کردم نگاهمو بدم به اونا تا حواسمم پرت بشه و نگاه سرکشم رد نگاه سنگین داریوشو نگیره و بیچاره م نکنه. مشغول تماشای اون دو تا بودم که آرمین به طرف من و سپیده اومد و اظهار کرد:
– حالا یعنی دیگه ما هیچ وقت نمی تونیم همدیگه رو ببینیم؟
داریوش سر جاش ایستاده بود، همین باعث می شد راحت تر بتونم با آرمین صحبت کنم. با غصه اظهار کردم:
– دنیا کوچیکه آرمین! خدا رو چه دیدی؟ شاید بازم همدیگرو ملاقات کردیم.
– ولی من به این که دنیا کوچیکه اعتقادی ندارم. من خودم یه کاری می کنم که بار دیگر ببینمتون.
– چی کار؟
چشمکی زد و اضافه کرد:
– حالا بعداً می فهمی.
می تمایل داشتم بگم خیلی ازت ممنونم اگه این کار رو بکنی! ولی به جاش تبسمی زوری زدم و اضافه کردم:
– خیلی خوب آقا آرمین. این چند روزگاره بدی خوبی هر چی از ما دیدین حلال کنین.
آرمین که از لحنم خنده اش گحرکت کرده بود، اضافه کرد:
– به همچنین.
بعد یه کم توی صورتم خم شد و آروم اظهار کرد:
– ولی کف دستت درد نکنه. خوب این داریوش رو سر جاش نشوندی.
تو دلم گفتم: « برای سر جا نشوندن اون اول دلم رو نشوندم سر جاش». خواستم جوابشو بدم که نگام سرکش شد و رفت سمت داریوش، داشت با اخم نگامون می کرد. به من که! ولی بدجور آرمین رو زیر نظر گرفته بود! سریع نگامو دزدیدم و با خنده ای مصنوعی اظهار کردم:
– قابلی نداشت.
آوای سپیده کنار گوشم قد بلند شد:
– هی رزا! گناه داره داریوش! برو باهاش خداحافظی کن. من باهاش حرف زدم اما اصلاً تو حال خودش نبود.
این سپیده هم چه انتظارایی از من داشت! تمایل داشتم مخالفت کنم که کف دستشو گذاشت تو کمرم و با یه حرکت هولم داد جلو که باعث شد تا نصفه مسیرو پرش کنم! برگشتم عقب و چشکم غره ای نثارش کردم، خندید و شکلک در اورد. آرمین هم داشت می خندید. از گوشه دیده مولین اینا رو هم نگاه کردم، اصلاً تو حال و هوای معنوی غرق بودن!!! ما رو نمی دیدن دیگه! برگشتم سمت داریوش، داشت نگام می کرد، نگامو که اسیر کرد بی اختیار راهی شدم به سمتش … شاید اینطوری بهتر بود. قلبم نمی خواست حالا که ممکن بود دیگر هیچ وقت همدیگرو نبینیم، با خاطره بد از هم جدا بشیم.
جلوش ایستادم، کف دستمو اول یه بار محکم مشت کردم که لرزششو قطع کنم. اینقدر سفت فشارش دادم که وقتی بازش کردم چند ثانیه طول کشید تا بار دیگر خون برگشت توی دستم و رنگ طبیعی گرفت. لرزشش تا حدودی متوقف شد، می موند لرزشش آوام که اونو هم هیچ هیجوره، هیچ کاریش نمی تونستم بکنم! سعی کردم غصه مو پشت لحن شوخم مخفی کنم. همون کف دست بدون لرزشمو بردم سمتش و با سرخوشی ظاهری اضافه کردم: – امیدوارم دیگه همدیگرو نبینیم.
با چهره ای گرفته کف دستشو اورد جلو، اینقدر آروم کف دستشو حرکت داد که حس کردم اسلوموشنه!همسن که کف دستمو گرفت توی کف دستش یه لحظه تکون خوردم! کف دستش مثل یه تیکه یخ بود! با آزردهی که تو نگاه و لرزش صداش مشهود بود اضافه کرد:
– منو بخشیدی؟
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
– بهتره فراموشش کنیم. نمی خوام با خاطره بد از هم جدا بشیم.
دست آزادشو کشید روی پیشونیش، نفسشو فوت کرد و اضافه کرد:
– میخوام! ولی نمی تونم فراموشش کنم. همش اون صحنه جلوی دیدهامه!
سرمو چرخوندم سمت مولین که ببینم در چه حاله! دوست نداشتم حالا که حساس شده آتو دستش بدم. متاسفانه مولین بدجور زوم کرده بود رومون، همین که دید نگاش می کنم با اخمای درهمش بیان کرد:
– زود باش رزا. الان جا می مونیم.
سریع و کف دستمو از کف دست داریوش کشیدم بیرون و اظهار کردم:
– من باید برم. کاری نداری دکی جون؟
داریوش انگار متوجه هیچی نبود، چون حالا علاوه بر مولین، خاله کیمیا و خاله شیلا هم به ما خیره شده بودن! با همون حالت پریشونش گفت:
– فقط ازت می خوام که از من متنفر نباشی. همین!
لبخند تلخی زدم و تو دلم با پوزخند بیان کردم:
– تنفر؟ کجای کاری که نگاهای آبیت قلب من رو به اسارت کشیدن. کاش می تونستم ازت متنفر باشم.
وقتی دیدم منتظر جوابه، از طرفی مولین داشت می یومد به سمتون، سر سری اضافه کردم:
– سعی خودمو می کنم. خداحافظ.
– رز…
بی اراده وایسادم، آرمین هم رفت سمت مولین که نگهش داره تا داریوش بتونه ادامه حرفاشو بزنه! غمی که تو صداش بود بدنمو به لرزه می انداخت:
– بله؟
آهی کشید و گفت:
– خوش به حالش!
– کی؟
– همونی که تونسته صاحب چشات بشه!
این بار دیگه واقعاً مونده بودم که چه جوابی بهش بدم. اصلاً چه جوابی داشتم به دل پریشون خودم بدم؟ با آوایی لرزان دوباره بیان کرد:
– شانس در خونه شو زده! بد رقمه هم زده!
از حرکت کردارای متناقض داریوش کلافه بودم، پوزخندی زدم و اضافه کردم:
– نه به حرکت اون روزگارت، نه به حرفای الآنت!
– من متغیر نیستم رزا، ولی می دونی … بذار بهت یه اعترافی کنم. پریروزگار که به تو سیلی زدم، دقیقاً همون لحظه که دستم روی صورتت جای گرفت، دلم گراهی شد. نمی دونم چرا؟ ولی دردی که توی قلبم بود، خیلی بیشتر از درد سیلی تو بود. وقتی جواب سیلی منو دادی دردم بهتر شد، ولی هنوزم تا وقتی که منو نبخشیدی باقی مونده اون درد که مثل یه بار سنگین روی دلمه منو آزار می ده. حالا دیگه برو. نمی خوام خاله شکیلا غمگین بشه. می دونم که زیاد از دیدن من کنار تو شاد نمی شه. نمی دونم چرا همه یه جور بدی به من نگاه می کنن …. همه به کنار تو … درد نفرت تو برام از هر چیزی سنگین تره.
مونده بودم چی جوابشو بدم که بازوم به شدت کشیده شد و مامان با غیظ کنار گوشم بیان کرد:
– مگه نمی گم دیره؟!!
اصلاً نفهمیده بودم مولین کی از کف دست آرمین در حرکت کرده! داریوش پلکاشو یه بار به نشونه خداحافظی باز و بسته کرد و من نگامو ازش گحرکت کردم. می میل داشتم از اون حرفاش که وجودمو به لرزه می انداخت فرار کنم. من دیگه طاقت استقامت جلوی غم دیدهای داریوشو نداشتم. خداحافظی با بقیه خیلی سر سری انجام شد و جادهی فرودگاه شدیم. تو جاده مولین خون خونشو می خورد. هی می خواست باهام حرف بزنه، هی جلوی سپیده و خاله شیلا مراعات می کرد. ولی می دونست طوفان بدی تو جادهه! اون لحظه توبیخ مولین برام چندان اهمیتی نداشت، حرفهای داریوش بود که مرتب توی گوشم زنگ می زد. مطمئن بودم که تا زنده ام بغض آواشو فراموش نمی کنم.
* * * * * *
هیچی از پروازمون نفهمیدم، کلشو توی هپروت و حرفایی که از داریوش شنیده بودم سیر می کردم. باید یه طوری با خودم کنار می یومدم. هم با خودم هم با دلدادگیی که بدون توجه به مخالفت و تلاشای من می میل داشت همه وجودمو پر کنه. حالا با دوری اون چی کار می کردم؟ باید هر طور که شده بود داریوشو از ذهنم خط می زدم، برای همیشه! اضافه کردنش راحت بود اما عملش … بالاخره رسیدیم و از هواپیما پیاده شدیم. بابا و عمو پیمان، بابای سپیده دنبالمون اومده بودن. رضا و سام هم که هنوز شمال بودن. اونجا دیگه وقت جدایی بود، با سپیده اینا خداحافظی کردیم و همجاده بابا و مولین راهی شدیم خونه … تو جاده مولین غرق صحبت با بابا بود و به کل یادش راهی شد قصد داشته منو توبیخ کنه! همینجور که قضایا رو براش تعریف می کرد رسید به قضیه خاله کیمیا و از سیر تا پیاز همه رو برای بابا گفت.
اخمای بابا حسابی در هم شده بود، وقتی حرفای مولین تموم شد با نگرانی گفت:
– شکیلا … مطمئنی کیمیا همه چیو فراموش کرده؟ نکنه فکری تو ذهنشون باشه؟!
مامان سریع بیان کرد: – نه بابا! دیدنمون کاملاً اتفاقی بود! بعدش هم کیمیا حسابی داغون و خسته بود.
– نمی دونم! اما حواستو جمع کن … من به تو اعتماد کامل دارم. خودت هم اینو خوب می دونی. اما دلواپس کیمیا و خسرو هستم!
به اینجا که رسید توی آینه نگاهی به من انداخت که روی صنقلبی عقب کز کرده بودم و گفت:
– رزا … حالا راحت تر می تونم ازت سوال بپرسم! اون نقاشی که تو کشیدی، نقاشی خسروئه! شوهر دوست مامانت، مطمئنی که هیچ وقت اونو جایی ندیدی؟
سیخ قرار گرفتم و اضافه کردم:
– وا بابا! من خودم به اندازه کافی سر این جریان گیج و گنگ هستم! اصلاً هم نمی دونم دلیل اینکه پسر دوست مولینو کشیدم چیه! در ضمن … من پسرشو کشیدم … نه شوهرش!
مولین آهی کشید و اضافه کرد:
– من که یه کلمه از حرفای تو رو باور نمی کنم! می تمایل داشتم هزار بار توی کیش باهات حرف بزنم موقعیتش پیش نیومد. اگه جایی ندیدیشون از کجا اینقدر دقیق کشیدیش؟ به علاوه … اون همه صمیمیتت با داریوش قلبیلش چی بود؟!! نشنیدی کیمیا چی بیان کرد؟ پسرش دختر بازه! برای چی می ذاشتی نزدیکت بشه؟!!! رزا تا کسی باید از دستت حرص بخورم!
– تا وقتی به من اعتماد ندارین وضع همینه! بهترم نمی شه … مادر من! من اونو از کجا دیدم؟ بعدش هم خوبه دیدین من طرفش هم نمی راهی شدم. الکی اضافه کردم نامزد دارم! آخه چرا بهتون الکی می زنین؟ خوبه برم معتاد بشم؟!!
بابا خنده اش گحرکت کرد و گفت:
– خوب به ما هم حق بده! چطور می شه چنین چیزی رو باور کرد؟!!
– من چه می دونم! اینا قوانین متافیزیکه! ذهن مولین فکر کنم توی دی ان ای های من بوده منتقل شده بهم!
مولین سرشو به نشونه تاسف تکون داد و اضافه کرد:
– چی بگم والا! اما فرهاد یادته وقتی رزا حدودا چهار سالش بود یه بار توی اتاق من عکس خسرو رو دید؟
بابا فرهاد با تعجب گفت:
– چی؟!! کی؟!! نه یادم نیست! کدوم عکس خسرو!
– ای بابا! یه جوری می گی انگار صد تا عکس از خسرو داشتیم، یه دونه عکس داشتم ازش که سر سفره عقد بودیم، گفتی دوست داری این عکس رو همیشه نگه داریم که یادمون باشه چه روزگارایی رو پشت سر گذاشتیم و قدر لحظه هامون رو بدونیم.
بابا فرهاد سرشو تکون داد و گفت:
– آهان! آره … آره … رزا کی اونو دید؟
– فرهاد ذهنت ماشالله خیلی مشغوله ها! همون موقع بهت گفتم، کلی هم در موردش حرف زدیم. من داشتم عکسای آلبوم رو مرتب می کردم، اینو چراکه همینجوری گذاشته بودمش لای آلبوم افتاده روی زمین ، نفهمیده بودم. رزا ورجه ورجه کنون اومد توی اتاق که نقاشیشو نشونم بده، عکسو دید … خم شد برش داشت گراهی شدش طرف من اظهار کرد «اِ مولین تو عروس شدی؟ این آقاهه کیه کنارت؟ شامگاهیه عروسک من می مونه!» من با دیدن عکس کف دستش سکته کردم که مبادا به کسی بگه. ازش گرفتم سریع قایمش کردم گفتم این من نیستم. اشتباه دیدی. رزا هم زیرا از حرکت یهویی من ترسیده بود لب ورچید اضافه کرد اصن خودم یکی از روی عروسکم می کشم قشنگ تر از مال تو ، عروسشم خودم می شم. بعدم زد زیر گریه حرکت کرد از اتاق بیرون …
بابا لبشو مکید و گفت:
– هان! آره داره یه چیزایی یادم می ره ، چقدر تو ترسیده بودی که مبادا رزا چیزی جلوی فک و فامیل بگه …
– دقیقاً … می گم نکنه این حرکت کرده باشه تو ضمیر ناخودآگاهش حالا این شکلی کشیده باشتش؟
– مگه چنین چیزی ممکنه؟
– چه می دونم والا؟ اگه امکان نداره پس رزا داریوش یا خسرو رو یه جا دیده عینشو کشیده …
– حالا پسرش واقعاً اینقدر شبیهشه؟
– مثل سیبی می مونه که از وسط نصفش کرده باشن …
بابا از آینه نگاهی به من کرد و تمایل داشت چیزی بگه که با دیدن دهن باز مونده من زد زیر خنده ! چه حرفایی شنیده بودم! مولین و خسرو سر سفره عقد؟!!! مگه می شه؟!! بابا با خنده رو به مامان گفت:
– تحویل بگیر خانوم!!!
مولین برگشت عقب و اونم با دیدن من خنده اش گراهی شد! حالا اینا هم مسخره کردنشون گراهی شده بود! دهنمو به زور بستم و گفتم:
– اینجا چه خبره؟ مولین تو قبلاً زن خسرو بودی؟!!
خدنه مولین و بابا شدت گرفت و من تقریباً داد کشیدم:
– دِ نخندین! جواب منو بدین …
مولین جلوی خنده اش رو گراهی شد و گفت:
– همینور که این جریان رو باری رضا اضافه کردم، وقتش شده که برای تو هم تعریفش کنم. ولی الان نه، بذار بریم خونه خستگیمون در بره … همه چیو برات می گم!
چی می تونستم بگم؟!! ناچاراً خاموشی کردم. نکنه داریوش داداشم باشه؟!! نه بابا! امکان نداره! حتی تصورش هم بیچاره ام می کرد. وقتی رسیدیم خونه با وجود اون همه دغدغه فکری احساس آرامش کردم و به این موضوع پی بردم که هیچ وقت هیچ جا مثل خانه خود آدم نمی شه. مولین که رسیده نرسیده چپید توی اتاقش که استراحت کنه، بابا هم هممسیرش حرکت کرد و به من اجازه فضولی بیشتر رو نداد. منم برای جلوگیری از خل شدنم، بعد از تعویض لباس گوشی تلفن رو برداشتم و شماره رضا رو گراهی شدم تا یه کم از اون حال و هوا خارج بشم . با حرف زدن با داداشم آروم می شدم. مطمئن بودم! بعد از چند بوق صوتی سر خوشش توی گوشی پیچید:
– بله بفرمایید.
– سلام داداشی.
– سلـــــام … رزا خوبی؟ رسیدین؟
– آره رسیدیم. الان توی خونه ایم. قلبم برات خیلی تنگ شده بود بهت زنگ زدم. تو خوبی؟
– منم قلبم برای خواهر عزیزم تنگ شده بود. خوبم. چه خبرا خوش گذشت؟
– خبرا پیش شماست آقا رضا. الان یه هفته اس اونجایی. شیطونی که نمی کنین انشالله؟
قهقهه ای سر داد و گفت:
– آخ رزا کف دست رو دلم نذار که خونه! اینجا همه به فکر خودشونن. منم که می دونی چقدر خجالتی ام! روم نمی شه با کسی حرف بزنم.
– آخی بمیرم الهی برات. می دونم چقدر کم رویی!
در همون حین صوتی دختری از اون طرف خط اومد:
– رضا! داری با کی حرف می زنی؟ بچه ها سراغتو می گیرن، جوجه ها آماده شده ها.
رضا خیلی آروم طوری که مثلاً من نشنوم، اظهار کرد:
– اِ مهی تو کی اومدی این طرف؟ خواهرمه خواهرمه عزیزم. تو برو پیش بچه ها، منم زود می یام.
زدم زیر خنده و گفتم:
– رضا نمی دونم اگه رو داشتی می تمایل داشتی چی کار کنی؟ ناقلا این مهی یکیشون. بقیه اشونو هم خدا می تونه بشماره.
رضا موذیانه خندید و گفت:
– ای ناقلا گوشات خیلی تیزه ها! حالا صوتشو در نیار که آبروم می ره. مهستی هم جریانات داره برای خودش، بعداً برات تعریف می کنم.
– بی صبرانه منتظرم! فقط مواظب باش زن داداش شمالی برام نیاری ها! هی باید یه پامون تهران باشه یکیش شمال!
خندید و گفت:
– نگران نباش! تهرانیه، اما این سه ماهه رو با مولین و برادرش اومدن شمال توی ویلاشون. باباش تو کار ویلاسازیه، حالا بعداً برات در موردش حرف می زنم مفصلاً.
– باشه، صبرمان زیاد می باشد! خدا به خیر بگذرونه، باید برم دوره خواهر شوهری ببینم فکر کنم! راستی سام چی کار می کنه؟
– هیچی مثل همیشه! اگه من به یه نفر قانعم، اون هزار تا هم براش کمه.
– ماشالله! مگه اینکه کف دستم بهش نرسه پدرشو در می یارم. مواظب باش تو رو هم از مسیر به در نکنه. هر چند که حالا هم تقریباً از راه به در شدی!
خندید و بیان کرد:
– حتماً.
– دیگه مزاحمت نمی شم داداشی. به سام هم سلام برسون.
– قربونت برم عزیزم. کاری نداری؟
– نه عزیزم. خوش بگذره. زود هم برگرد. خدافظی.
– فدات، خدافظ.
بعد از قطع تلفن دوشی گحرکت کردم و یه راست به تخت خواب راهی شدم. به علت خستگی زیاد، هم جسمی و هم ذهنی، خیلی زود خوابم برد.
از روزگار بعد برنامه عادی دوباره از سر گراهی شده شد. یکی دوباری راهی شدم سر وقت مولین ولی اینقدر که سرش گرم برنامه های عقب افتاده اش بود اصلاً بهم روی خوش نشون نمی داد چه برسه به اینکه بخواد برام یادگار هم تعریف کنه. منم سعی می کردم اینقدر خودمو سرگرم کنم که یاد داریوش آزارم نده. هنوزم فکر میکردم هر چیزی که توی کیش دیدم یه خواب بیشتر نبوده! باورم نمی شد عشق واهیمو دیده باشم، اونم اینقدر نزدیک! باهاش حرف زده باشم و حتی ازش یه سیلی هم خورده باشم! هر وقت نگاهم به نقاشی اش می افتاد آهی از ته دلم می کشیدم و زیر لب غرغر می کردم:
– خدا لعنتت کنه! چی می شد اگه یه ذره آدم بودی؟ حالا من اینجا اینجوری سر دوراهی بیچاره نمی شدم. خاک بر سر عقده ای دختر ندیده ات کنم من. همه اش زیر سر توئه!
دو سه هفته ای از برگشتمون گذشته بود، رضا و سام هم از شمال برگشته بودن و یه کم سرم گرم شده بود. وقتی دیدم مامان چیزی در مورد خسرو بهم نمی گه، کف دست به دامن رضا شدم. اونم در حالی که از اطلاعات من، متعجب شده بود فقط گفت از خود مولین بپرس! اینم از داداشم! منم از لجم چیزی در مورد جریان داریوش و دیدنش بهش نگفتم. بالاخره یه روزگار که طبق روال همیشگی توی اتاق مامان سرک کشیدم تا از زیر زبونش حرف بکشم به هدفم رسیدم و مولین دست رد به سینه ام نزد. مولین تو اتاقش نشسته بود و بعد از مدت ها بازم مشغول تماشا کردن آلبوم عروسی خودش و بابا بود. خیلی کم پیش می یومد مولین تو خاطرات گذشته اش غرق بشه. فقط وقتایی که خیلی مشتاق دیدار می شد به آلبومش پناه می برد. اون لحظه فهمیدم که واقعاً وقت مناسبی برای حرف کشیدن از مامانه. چراکه مولین حسابی غرق گذشته بود و می شد ازش خواهش کنم که از اون زمونا برام تعریف کنه. آروم کنارش روی کاناپه اتاقش قرار گرفتم و همینطور که سرمو به بازوش می چسبوندم، بیان کردم:
– قلبتون برای اون روزا تنگ شده که باز اومدین سراغ این آلبوم؟
مولین قطره اشکی رو که گوشه دیدهاش بود، پاک کرد و اضافه کرد:
– من همیشه قلب تنگم. یاد اون روزگارا به خیر! روزگارایی که آقاجون و مولین زنده بودن. اونا خیلی واسه من آرزو داشتن. خدا را شکر تونستم اونا رو به آرزوهاشون برسونم. البته بر خلاف تصورشون!
بی مقدمه رفتم سر اصل مطلب و اضافه کردم:
– مامان پس کی برام از خسرو می گی؟
مولین که از حالت من خنده اش گرفته بود پرسید:
– چیو می خوای بدونی وروجک؟
– همه چیزو. بیشتر از همه راهی شدم تو خماری حرفی که اون روز به بابا فرهاد زدین. شما با خسرو ازدواج کرده بودین؟ یا اینکه چرا پدر و مادرتون تصور نمی کردن که شما خوشبخت بشین؟
مولین باز می میل داشت از زیر حرف زدن در بره، کف دستشو تو هوا تکون داد و اظهار کرد:
– قضیه اش خیلی مفصله حوصله تو سر می بره. خودمم حوصله اضافه کردنشو ندارم.
پریدم رو پاشو در حالی که کف دستمو دور شونه اش حلقه می کردم و گونه های خوشبوشو می بوسیدم بیان کردم:
– نه حوصله ام سر نمی ره مولین. خودتم اگه بگی یه تجدید یاد ای می شه برات کیف می کنی! می خوام بدونم. می گی واسم؟ جون رزا!
مولین با خنده گفت:
– خیلی خوب می گم قسم نده خرس گنده. این همه وقت از دستت در راهی شدم ، آخر گیرم انداختی.
– اِ چرا خوب؟
– نمیخواستم خودتو درگیر ماججادهایی بکنی که همه اش مربوط می شه به گذشته …
آهی کشید و ادامه داد:
– دلم می خواد همه اش رو تموم شده بدونمف نمی خوام ادامه داشته باشه.
– مگه قراره ادامه هم داشته باشه؟!
– نمی دونم …. این جریاناتی که داره پیش می یاد، آزارم می ده.
– اَه مامن مردم فضولی! بگو دیگه!
مامان تبسم تلخی زد، به دنبالش آهی کشید و این طوری خاطراتشو شروع کرد:
– من و شیلا توی یه خونواده سر شناس تهرانی، بعد از یه پسر به دنیا اومدیم. خوب اون زمان همه پسر
می تمایل داشتن و پسر دوست بودن. ولی از شانس من و شیلا، پدر ما که همه اونو به حاج باقر می شناختن عاشق دختر بود. همینطور هم مامان. البته اونا برادرم رو هم خیلی دوست داشتن، ولی منو شیلا براشون خیلی ارزش داشتیم. به خاطر علاقه زیاد آقا جون و مامان به ما شهرام زیاد خودشو با ما قاطی نمی کرد و کاری هم به کار ما نداشت. اون بچه اول خونواده بود، در ضمن پسر هم بود و انتظار داشت که خیلی بالا ببرنش. ولی پدر و مادر ما به همه بچه هاشون به یه اندازه محبت می کردن. حتی گاهی به دختراشون بیشتر! همین باعث حسادت و کناره گیری شهرام از ما شده بود. روزگارا و ماه ها و سال ها می گذشت و ما بزرگ می شدیم. تقریباً روی ابرا سیر می کردم، همه چیز بر وفق مرادم بود. به خصوص وقتایی که از این طرف و اونطرف می شنیدم زیباییم خیلی دیدهگیره و خیلی ها دیدهشون دنبالمه! کم کم سر و کله خواستگارا هم پیدا شد، ولی بابا می گفت من این دوتا رو شوهر نمی دم. اینا باید درس بخونن. من و شیلا هم که همه چی رو به شوخی می گراهی شدیم، فقط می خندیدم. بالاخره وارد دبیرستان شدیم. سنی که دخترا تازه متوجه تغییرات دور و برشون می شن و احساس بزرگی بهشون دست می ده. همه جریانات زندگی منم از همون روزا شروع شد. ما توی یه محله خیلی اعیان نشین شهر زندگی می کردیم. همه خونه های توی کوچه مون باغی بود، باغایی که پر از درخت میوه بودن و فصل بهار که می شد از شدت بوی شکوفه هاشون مست می شدی! آخر کوچه بن بستمون یه باغ بود که یه فرق اساسی با بقیه باغا داشت، اونم این بود که کاملاً امروزی ساخته شده بود! نمای بیرونش هم آدمو مجذوب می کرد و یکی دوباری که داخلشو دید زده بودم متوجه شده بودم که توش هم دست کمی از بیرونش نداره و حسابی بهش رسیدن. برعکس باغای ماها که یه دویار دورش کشیده بودیم و یه ساختمون هم تهش ساخته بودیم. اون باغ یه جاده ینگریزه سفید وسش داشت و اطراف این جاده سنگی پر بود از باغچه ها گل و بعد از باغچه ها درختای میوه به ردیف بهت دیدهک می زدن. خیلی دلنشین و رویایی بود. همیشه دلبسته شدم برم توی اون باغ واسه بازی و شیطنت. انگار نه انگار که بزرگ شده بودم. زیبا ترین گل ها توی اون باغ بود به خصوص محبوبه شامگاه که من عاشقش بودم. اینقدر شامگاه ها از بوی محبوبه شامگاه اون باغ سرمست و از خود بیخود می شدم که آقاجون قول داده بود از اون گل ها فقط مخصوص من توی باغ خونه خودمون بکاره. ولی این حرف آقا جون باعث نمی شد که کف دست از دید زدن باغ بردارم، حتی گاهی اوقات از دیوارهاش آویزون می شد و دماغمو توی شاخه های محبوبه شامگاه روی دیواراش فرو می کردم. می دونستم اگه آقا جون یا شهرام بفهمن می کشنم، اما اون روزگارا خیلی نترس بودم. یه روز که از مدرسه بر می گشتم، دیدم یه شاخه محبوبه شامگاه کنار در باغ ما افتاده. همه محل می دونستن که از این گل فقط باغ آخر کوچه داره. با خوشحالی گل رو برداشتم و با وجود مخالفت های شیلا گل رو توی اتاقم، داخل گلدون قرار دادم. اصلاً برام مهم نبود که اون گل یهو از کجا سر در آورده درست جلوی در خونه ما! شامگاه که حاج بابا اومد غوغایی به پا شد دیدنی! آخه من احمق نمی دونستم که توی اون باغ دو تا پسر مجرد همجاده پدر و مادرشون زندگی می کنن!!
بابا فکر می کرد که من گل رو از اون گحرکت کردم. اون شب برای بار اول از آقاجون کتک خوردم. آخرش اینقدر شیلا قسم خورد و گریه کرد، تا دل بابا به رحم اومد و باور کرد که روح من از اون گل خبر نداشته. البته تا یه هفته با من سر و سنگین بود و بعدش هم حسابی هوامو داشت، یعنی یه جورایی آزادی های قبلم نصف شده و بود به شیلا سپره بود آب می خورم گزارششو به بابا بده! از طرفی بعضی وقتا خودش یا شهرام هم تعقیبمون می کردن و حسابی مشکوک شده بودن، اما کم کم آبا از آسیاب افتاد. و آقا جون بار دیگر همون پدر مهربون گذشته شد. یه روزگار که داشتیم با شیلا می رفتیم مدرسه، و تو جاده در مورد امتحان ریاضی که در پیش داشتیم بحث می کردیم، حس کردم یه نفر داره دنبالمون قدم به قدم می یاد. اول فکر کردم شهرامه، برای همینم به شیلا اظهار کردم برگرده و ببینه کیه! شیلا به پشت سرخیره شد و بعد با تته پته و رنگ پریده بیان کرد:
– وای اینکه خسروئه!
اون مدت برعکس بقیه دوستام و حتی خواهرم که آمار همه رو در می آوردن من از همه جا بیخبر بودم. اصلاً هیچی برام مهم نبود و به خاطر همین عین آدمای منگ پرسیدم:
– خسرو کیه؟
شیلا که منو خوب می شناخت و از اخلاقیاتم خبر داشت، بدون اینکه تیکه ای به خاطر خنگیم بارم کنه با ملایمت توضیح داد:
– پسر آقای آریا نسب. باغ آخر کوچه. همون که حاج بابا فکر کرد به تو گل داده.
یهو رنگم پرید و به اولین چیزی که اندیشیدم این بود که اگه الان آقا جون هم دنبالمون باشه و خسرو رو ببینه باز به من شک می کنه! وحشت زده کف دست شیلا رو محکم کشیدم و اضافه کردم:
– اُه اُه محل نذار بیا بریم.
شیلائم که پیدا بود مثل من فقط داره به آقاجون فکر می کنه با ترس قدماشو سریع کرد و گفت:
– وای من می ترسم شکیلا. اگه بابا مارو ببینه بیچاره می شیم! بار دیگر روز از نو روزگاری از نو!
با عصبانیت بیان کردم:
– اگه ما توجه نکنیم، هیچ اتفاقی نمی افته.
اینو گفتم ولی خودمم به حرفی که زدم اطمینان نداشتم. با قدمای سریع خودمون رو به مدرسه رسوندیم و نفسی به راحتی کشیدیم. بعد از زنگ، کیمیا که دختر همسایه دیوار به دیوار ما بود و بعضی از روزگارا با ما میومد، به طرفمون اومد و گفت:
– بچه ها می شه منم با شما بیام؟
من اضافه کردم:
– چرا نمی شه؟ بیا، ولی چرا اینقدر آشفته ای؟
کیمیا اون موقع ها دختر خجالتی و سر به زیری بود. خیلی هم با کسی نمی جوشید و یه حصار مخصوص داشت که همیشه می کشیدش دور تا دور خودش … ولی هر وقت می تونست پا روی خجالتش بذاره می یومد سراغ من و شیلا. یه جورایی با ما راحت تر بود. وقتی اینو ازش پرسیدم، سرخ شده و با زحمت اظهار کرد:
– آخه …آخه خسرو اومده!
باز یاد خسرو معده مو آشوب کرد، شیلا با تعجب بیان کرد:
– اومده که اومده. به تو چه!
بعد با شک اظهار کرد:
– ببینم نکنه دسته گلی به آب دادی؟
کیمیا ترسید و سریع رنگش عوض شد، تا اون لحظه سرخ بود، بعد یهو رنگ پریده شد! کف دستاشو تو هوا تکون داد و سریع گفت:
– نه به خدا ولی … ولش کنین بیاین بریم دیر شد.
من و شیلا یه نگاه به هم انداختیم و شونه بالا انداختیم. اون روزگارا به راحتی الان کسی عاشق نمی شد، یا اگه می شد تو بوق و کرنا نمی کرد! یه چیزی به اسم حیا توی دخترا وجود داشت، رابطه خیابونی هم که اصلا نبود یا اگه بود اینقدر کم و پشت پرده بود که کسی ازش خبردار نمی شد. اینه که ما هم دیگه خیلی پا پیچش نشدیم. همه با هم به طرف خونه جاده افتادیم. جاده خونه مون تا مدرسه زیاد نبود. بابا اصرار داشت که راننده اش رو دنبالمون بفرسته، ولی ما خودمون قبول نکردیم. بیشتر دلبسته شدیم پیاده بریم و بیایم، بابا هم وقتی دید دخترای سر به زیری هستیم و سرمون تو کار خودمونه، دیگه گیر نداد و اجازه اش رو صادر کرد. هر چند که وقتی قضیه گل پیش اومد، کم مونده بود این آزادی رو هم ازمون بگیره، ولی خدا به خیر گذروند و چندان پاپیمون نشد. خلاصه اونروز هم خسرو سایه به سایه ما اومد و کیمیا هی رنگ به رنگ شد. همون موقع ها بود که کم کم فهمیدم کیمیا از خسرو خوشش می یاد. بعد ها هم کم کم خودش اعتراف کرد. این موضوع هفته ها ادامه داشت. پسره بی کار صبح به صبح دنبال ما تا مدرسه میومد و عصرها یا ظهرها هم تا خونه! بعضی وقتا از ترس دهنم خشک می شد. زیرا می ترسیدم که شهرام یا بابا دنبالمون بیان و فکر کنن که ما هم ریگی به کفشمونه. اونوقت دیگه حسابمون با کرام الکاتبین بود روزی رو که کیمیا به دلدادگیش اعتراف کرد هیچ وقت یادم نمی ره. چراکه شاید حرفای اون بود که باعث شد دیگه هیچوقت خسرو با اون همه زیبایی و جذابیت به دیدهم نیاد. کیمیا از روزی که خسرو دنبال ما مسیر می افتاد، با ما می یومد. یه روزگار خسرو یه کم جلوتر از ما راهی شد و سر یکی از کوچه ها وایساد. وقتی می تمایل داشتیم از جلوش رد بشیم، من و شیلا سرمون رو پایین انداختیم که دیدهمون بهش نیفته، ولی در کمال حیرت ما کیمیا درست مثل آدمای مسخ شده زل زده بود توی صورت خسرو! وقتی از جلوش رد شدیم،کیمیا که انگار متوجه حضور ما کنارش نبود، با بغض گفت:
– الهی من بگردم! چه نگاهای نازی داره. از بچه گی عاشق نگاهای آبی بودم.
من و شیلا با حیرت ایستادیم و شیلا با لکنت بیان کرد:
– کیمیا فهمیدی که چی اضافه کردی؟
کیمیا که تازه متوجه ما شده بود، با خجالت سرشو زیر انداخت و سرخ و سفید شد. من اظهار کردم:
– کیمیا جدی جدی تو خسرو رو دوست داری؟
کیمیا سرشو بالا آورد و من قطره های مرواریدی رو دیدم که از دیدهاش می چکید. خودشو توی بغل شیلا انداخت و گفت:
– همه فکر و ذکرم شده اون، ولی … ولی … ولی اون شما رو می خواد. من می دونم اون اصلاً به من نگاه نمی کنه. همه حواسش به شماست. به خدا اگه از من خوشش نیاد، من خودمو می کشم.
چنان با سوز و گداز و هق هق اینا رو می گفت که قلبم براش ریش شد! بی اختیار نگام رفت سمت خسرو که هنوزم سر همون کوچه ایستاده بود و با نگرانی خیره شده بود بهمون. کثافت! اون لحظه چقدر ازش بدم اومد! یه دختر اینجا داشت به خاطرش زار می زد و اون خیلی خونسرد و مغرورانه، در حالی که دستاشو تو جیبش کرده بود زل زده بود به من. نگامو از خسرو گراهی شدم، کف دستمو سر شونه کیمیا گذاشتم و با ملایمت اظهار کردم:
– عزیزم چرا گریه می کنی؟ دوست داشتن احساس زیبایه که آدمو حتی اگه به دلدادگیشم نرسه به اوج می بره. این خسرو خیلی پسر مغروریه! من تا حالا ندیده بودم توی محله چرخ بزنه. ولی حالا یه مدته که این اطراف پیداش شده. مطمئن باش اگه یه روزی از من یا شیلا میل داشتگاری کرد، ما بهش جواب منفی می دیم. زیرا نمی خوایم به دوستمون خیانت کنیم.
الان که فکر می کنم می بینم چه افکار خامی داشتم! من یا شیلا چطور می تونستیم در برابر اجبار روزگارگار ایستادگی کنیم؟! از اون روز تصمیم گرفتیم برای اینکه روح لطیف کیمیا بیشتر از این آزرده نشه، اصلاً نه درباره خسرو حرف بزنیم و نه بهش توجه کنیم. توی این مدت اینقدر حواسمون به خسرو بود که اصلاً متوجه دو تا جوون دانشجویی که هر روزگار ما رو از دور می پاییدن، نمی شدیم. پدرتو میگم با عمو پیمان! ولی خوب ما اصلاً متوجه اون دو نفر نمی شدیم. تا اینکه یه روز به محض اینکه ما سه تا از دبیرستان خارج شدیم، برای بار اول اون دوتا رو دیدم. فرهاد اول متوجه شد که من دارم نگاشون می کنم و به پیمان سقلمه زد. از ترس دیگه نزدیک بود جوون مرگ بشم. زیر لب بیان کردم:
– خدایا خودمونو به تو می سپرم. یکی کم بود سه تا شد!
کف دست کیمیا و شیلا رو گحرکت کردم و سریع به طرف خونه به جاده افتادیم. از یه طرف خسرو دنبالمون
می یومد از طرف دیگه فرهاد و پیمان! بیچاره فرهاد اینا اصلاً حواسشون به خسرو نبود. وسط جاده که بودیم یک دفعه پیچیدن جلوی ما و فرهاد با شرم گفت:
– ببخشید خانما، می شه چند لحظه وقتتونو بگیریم؟
بدون اینکه بهشون توجه کنیم، مسیرو کج کردیم و رفتیم. صوتی پیمان از پشت سر قد بلند شد و گفت:
– به خدا ما قصد مزاحمت نداریم. فقط یه لحظه!
بازم ما توجهی نکردیم تا اینکه بار دیگر پیچیدن جلوی ما و فرهاد گفت:
– ما قصدمون خیره. فقط از شما اجازه می خوایم که مادرامون رو بفرستیم میل داشتگاری، قبلش میل داشتیم نظر خودتون رو …
بیچاره فرهاد هنوز حرفش تموم نشده بود که مشت خسرو اومد توی صورتش و از دماغش خون راه افتاد. کاش اون روزگار فرهاد حرفی نزده بود. کاش بدون مشورت با ما مادرهاشون رو فرستاده بودن خواستگاری. بیچاره ها یعنی می تمایل داشتن قبل از مراسم خواستگاری ما یه نظر اونا رو دیده باشیم چه می دونستن که با اینکارشون سرنوشت منو اسیر گردباد می کنن. پیمان دوید جلو و به خسرو اظهار کرد:
– هوی وحشی! چته؟ چرا می زنی؟!
خسرو با فریاد اضافه کرد:
– ببند دهن کثیفتو. تو آدم نیستی که تو روز روشن مزاحم ناموس مردم می شی.
فرهاد شاکی شد و گفت:
– مزاحم کیه عمو؟ حرف دهنتو بفهم!
با زدن این حرف، خسرو بار دیگر به سمت اون دو تا حمله کرد. اینبار اونا هم جلوش در اومدن. دعوا بالا گحرکت کرده بود. بیچاره کیمیا کنار من ایستاده بود و اشک می ریخت. زیرا به هر حال فرهاد و پیمان دو نفر بودن و خسرو تنهایی از پسشون بر نمی یومد. مونده بودیم چی کار کنیم! بریم یا بمونیم؟ بالاخره اون دعوا به خاطر ما مسیر افتاده بود. همین طور مات و مبهوت نگاشون می کردم که صوتی خسرو کشیده شد. با فریاد اضافه کرد:
– چی رو وایسادی نگاه می کنی؟ برو خونه دیگه.
مونده بودم با کی داره حرف می زنه، که بار دیگر اضافه کرد:
– شکیلا با توام! می گم برو خونتون.
جا خوردم! اصلاً انتظار نداشتم منو به اسم کوچیک صوت بزنه! منو! دختر دردونه حاج باقرو! کسی که هیچ کس جرئت نداشت نگاه چپ بهش بکنه! حالا اون داشت با این صمیمیت به اسم کوچیک صوتم می زد؟ با تعجب نگاش می کردم. یعنی یه جورایی سر جام خشک شده بودم. شیلا هم با شک به من نگاه می کرد. شده بود آش نخورده و دهن سوخته. می دونستم که داره به چی فکر می کنه! حتماً فکر می کرد که من با اون رابطه دارم که اینطور خودمونی صدام می کنه. اون تعقیب و گرز ها هم که می شد مدرکی برای اثبات افکار ذهنش. من هنوز توی اون حالت گیر کرده بودم که گریه کیمیا اوج گرفت و با دو به طرف کوچه شون دوید. ای خدا پس خسرو به خاطر من این همه مسیرو، هم صبح ها و هم ظهر ها و عصرها می یومد؟ باورم نمی شد! بغض منم باز شد و شروع به دویدن کردم. اشک روی صورتم پهن شده بود. نه اینکه فکر کنی خسرو رو عاشق شدم. نه! قلبم برای کیمیا می سوخت. خیلی گناه داشت. دختر زیبای بود، تمایل داشتگارم فراوون داشت. ولی اون قلب به خسرو داده بود و خسرو اونو نمی خواست. عاشقی یه طرفه بد دردی بود! با اینکه تجربه اش نکرده بودم، ولی می فهمیدم چیه. ای خدا! حالا باید چه خاکی تو سرم می ریختم؟ همینطور که اشک می ریختم، وارد خونه شدم. قیافه فرهاد یه لحظه هم از جلوی چشمم محو نمی شد، به خصوص دیدهای درشت سیاهش که صوتقت ازشون چکه می کردن. نمی دونم چه مرگم شده بود، ولی دوست داشتم بدون فکر به داریوش، بشینم یه گوشه و به اون پسر سیاه نگاه فکر کنم! از شانس بدم، شهرام و آقاجون خونه بودن. آقاجون وقتی دید من دارم گریه می کنم و شیلا هم خیلی تو همه، مثل فنر از جا پرید و اظهار کرد:
– چی شده بابا؟ چرا گریه می کنی؟
از زور گریه نمی تونستم حرف بزنم. شهرام اومد کنارم ایستاد و با فریاد اضافه کرد:
– می گی چی شده یا نه؟ چرا مثل بچه ها فقط آبغوره می گیری؟
آقاجون و شهرام وقتی دیدند من حرفی نمی زنم، به طرف شیلا حرکت کردند و شیلا در حالی که هنوز با شک به من نگاه می کرد، بیان کرد:
– دو نفر مزاحم ما شدند. خسرو پسر آقای آریا نسب باهاشون گلاویز شد.
ای کاش حداقل شیلا قضیه رو اینطوری برای آقاجون نمی بیان کرد. ای کاش خودم دهن باز می کردم و فرهاد و پیمان رو طور دیگه ای معرفی می کردم. ولی دیگه این ای کاش ها به درد نمی خورد و کاری که نباید می شد، شده و حرفی که نباید زده می شد، زده شده بود. آقاجون و شهرام سریع شال و کلاه کردن و همینطور که می راهی شدن سمت در آقاجون با رگ گردن بیرون زده و آوای گرفته پرسید:
– کجا؟
و شیلا بی احساس و یخ جواب داد:
– سر پیچ.
اونا با عصبانیت از خونه خارج شدن و من وسط گریه سعی داشتم شیلا رو متقاعد کنم. قلبم نمی خواست که خواهرم به هیچ وجه از من قلب چرکین بشه. حدود دو ساعت بعد آقاجون و شهرام برگشتند. برعکس تصورم، هر دو خندون و سر حال بودن و از بدو ورود، از آقایی و غرور و متانت خسرو حرف می زدند! از بین حرفای اونا فهمیدم که وسط دعوا رسیدن و اونا رو از هم جدا کردن. خسرو هم زده و هم خورده بوده. آقاجون خیلی به اونا بد و بیراه گفته و همراه شهرام، خسرو رو به درمونگاه برده بودن که زخماشو پانسمان کنن. آقاجون می اضافه کرد که اون پسر غیرتی و خیلی خوبیه و تصمیم گرفته که با خونواده اون رابطه برقرار کنه. مولین از این پیشنهاد خیلی استقبال کرد. شهرام هم که خیلی از خسرو خوشش اومده بود. برای من و شیلا هم که فرقی نداشت. فکر می کردم یک رفت و اومد معمولی خوانوادگیه. کم کم حرکت کرد و اومد بین خونواده ها زیاد شد. همه چی هم خوب و خوش می گذشت، البته نااظهار کرده نماند توی اون راهی شد و اومدها نگاه های گاه و بیگاه خسرو و تیکه ها و خنده های زیر زیرکی شیلا عذابم می داد و نمی دونم چرا هی توی ذهنم دلبسته شدم اون پسر نگاه سیاه رو با خسرو مقایسه کنم. کف دست خودم نبودم، همیشههم خسرو کم می آورد. یکی از شامگاهایی که ما خونه اونا دعوت داشتیم، من سر درد رو بهونه کردم و نحرکت کردم! زیرا اصلاً حوصله نداشتم. به خصوص با نگاهای بی پروای خسرو، اصلاً نمی تونستم کنار بیام. بابا هم حرفی نزد و همراه شیلا و شهرام و مولین حرکت کردن.
جای گرفته بودم روی تخت خوابم و از پنجره اتاقم زل زده بودم به آسمون، بازم اون پسر اومده بود تو ذهنم، تصور مشتی که خورد تو صورتش دلمو به درد می اورد! نمی فهمیدم چه مرگم شده!!! از راهی شدن مولین اینا نیم ساعت هم نگذشته بود که زنگ خونه رو زدند و از فکر بیرون کشیدنم. اندیشیدم مولین اینان و چیزی جا گذاشتن. بدون اینکه چیزی سرم کنم به طرف در رفتم و در رو باز کردم. در کمال حیرت من خسرو پشت در بود. از خجالت نزدیک بود آب بشم. سریع در رو بستم و چادری که روی بند لباس حیاط بود، سر کردم و دوباره در رو باز کردم. گونه هام گلگون شده بودن. با شرم سلام کردم. خسرو جواب سلامم رو داد و با خنده گفت:
– مثل اینکه غافلگیرتون کردم؟نه؟
همینطور که سرم زیر بود اظهار کردم:
– ببخشید اندیشیدم شیلاس.
– زیاد مزاحمتون نمی شم. اومدم بگم که مولین می گه اگه نیاید از کف دستتون قلبخور می شه.
– شرمنده. من که گفتم سرم درد می کنه.
با نگرانی اظهار کرد:
– سرت … ببخشید سرتون درد می کنه؟ چرا؟!
– چیز مهمی نیست زود خوب می شه.
خیلی سریع اظهار کرد:
– خوب پس اگه خوب می شه بیاید بریم.
چه پرو و سیریش بود!!! اصلاً قلبم نمی تمایل داشت زیاد باهاش حرف بزنم. به خاطر همین به ناچار اضافه کردم:
– خیلی خوب. شما بفرمایید منم حاضر می شم، خودم می یام.
با خرسندی اظهار کرد:
– پس زود بیاید منتظرم.
و از من دور شد، بدون اینکه در باغ رو ببندم داشتم زیر لب غر می زدم:
– بر خر مگس معرکه لعنت! مرتیکه من برای اینکه دیدهم به تو نیفته نمی خوام بیام بعد اون وقت خودت می یای دنبالم؟!! به درک که مامانت …
خسرو رفته بود توی باغشون که غر غرهای منم به انتها رسید، اومدم درو ببندم که یک دفعه یه نفر اظهار کرد:
– درو نبند.
با تعجب و یه کم ترس یه قدم راهی شدم عقب و تو تاریکی به دنبال صوت گشتم. دوباره بیان کرد:
– دنبال من نگرد، اینجام، تو تاریکی، لا به لای کاجا …
دیدهامو ریز کردم و توی کاجایی که اونطرف کوچه توی باغچه کاشته شده و سر به فلک کشیده بودن، دنبال صوت گشتم، با تته پته اضافه کردم:
– ش … شما کی هستی؟
یه قدم اومد جلوتر ، حالا می تونستم قد قد بلندشو و پاهاشو ببینم، بالاتنه اش ولی تو تاریکی محو شده بود و فقط موهای سرش که یه کم نور افتاده بود روش مشخص بود. آواش اومد:
– من فرهادم.
داشتم از ترس و تعجب پس می افتادم. پرسیدم:
– فرهاد؟!
پوزخند زد:
– آره همونی که به جرم عاشقی جلوی چشات کتک خورد!
دلم لرزید!!! خدای من! پس خودش بود! پسر سیاه چشم! پس اسمش فرهاد بود! دیگه لازم نبود بهش بگم پسر سیاه نگاه. با ترس و آوایی لرزون اظهار کردم:
– تو رو خدا برید. اگه بابام یا داداشم بیان، خون به پا می شه. از اینجا برید.
– به خاطر همین نمی یام جلو. نمی خوام واست دردسر درست بشه. فقط می خوام که به حرفام گوش کنی. یه هفته است دارم اینجا کشیک می دم تا یه لحظه ببینمت. مدرسه که با خواهرت می ری و نمی دونم می شه به خواهرت اعتماد کرد یا نه! در هر صورت، ترجیح می دادم تنها ببینمت! حالا نمی خوام این فرصت رو از کف دست بدم، به حرفام گوش کن … خواهش می کنم!
اینقدر استرس داشتم که هر آن ممکن بود وسط حرفایش در رو ببندم و پا به فرار بگذارم. با هول بیان کردم:
– تو رو خدا زودتر.
انگار استرس من رو درک کرد که تند سریع و بی مقدمه اظهار کرد:
– اسممو که اظهار کردم فرهاده. من … من وقتی دیدمت، حدوداً شش ماه پیش … نمی دونم … ببین اصلاً نمی دونم چی شد! فقط می دونم خواب و خوراکم تو شدی، همه زندگیم شدی! می خوابیدم که خواب تو رو ببینم و بیدار می شدم که بیام دم مدرسه تون یه نظر ببینمت. شیفته شیطنت نگاهت، راه حرکت کردنت، طرز نگاهت، حرف زدنت و خلاصه همه چیت شدم!! شاید فکر کنی دیوونه ام، آره هستم، من فرهادم!! فرهادی که شیرینش تویی، می خوام با تو ازدواج کنم. هر طور که شده! به هر قیمتی که شده! شاید فکر کنی یه پسر یه لا قبای علافم! ولی اینطور نیست، من پسر حاج غلامی معروفم، همونی که کارخونه داره. خیلی ها می شناسنش. خودمم دانشجوی دانشگاه تهرانم، سال دیگه فارغ التحصیل می شم. خونواده ام با ازدواج ما مشکلی ندارن، باهاشون صحبت کردم، در موردتون تحقیق کردنن می دونن چه آدمای سرشناس و با آبرویی هستین. ببین، من … من می خوام بیام خواستگاریت. ولی از همین الان جواب پدر و برادرت رو می دونم.
از شنیدن حرف هایش سردرگم شده بودم. قلبم دیوونه وار می کوبید، تموم مدتی که حرف می زد نگاهای سیاهش جلوی صورتم می رقصید، آب دهنمو قورت دادم و بیان کردم:
– شما از کجا جواب اونا رو می دونید؟
– آخه اون روزگار که دعوا شد، پدر و برادرت هم وسط دعوا رسیدند و من و دوستم به عنوان دو تا مزاحم یه لا قبا شناخته شدیم. می دونم که پدر و برادرت ابداً اجازه ازدواج ما رو نمی دن. به خاطر همین هم هست که اینجا کمین گحرکت کردم تا خودت رو ببینم و با خودت حرف بزنم. شکیلا تو حاضری با من، با وجود تموم مشکلات سر راهمون، ازدواج کنی؟
کم مونده بود دچار ایست دلی بشم؟!! این چی داشت می گفت؟!!!
– من … من خیلی شوکه شدم. من هیچ کاری رو بدون اجازه بابا انجام نمی دم. یعنی نمی تونم!
من … من اصلاً شما رو نمی شناسم.
هنوز حرفم کامل نشده بود که در باغ ته کوچه باز شد.
سریع در رو بستم. ضربان دلم رو زیبا توی دهنم حس می کردم! حالم اصلاً خوب نبود و بدون اینکه دیونه باشم نفس نفس می زدم. از ترس اینکه کسی که از باغ اخر کوچه بیرون اومده منو دیده باشه داشتم سکته می کردم. ایستادنم وسط حیاط اصلاض درست نبود، پس با دو خودم رو به اتاقم رسوندم و روی تخت دراز کشیدم. پتو رو هم کشیدم روی سرم، نمی دونستم بترسم از اینکه دیده شده باشم، یا اینکه به حرفای فرهاد فکر کنم … فرهاد … فرهاد … تو قلبم دعا می کردم که کسی منو توی اون حال ندیده باشه. کلید توی در چرخید و در باز شد. از صدای پایی که موزائیک های آجری کف باغ کشیده می شد فهمیدم شهرامه. فقط شهرام بود که عادت داشت روی آجرها کش بزنه. چند لحظه بعد در اتاق باز شد، بی اختیار پتو رو کنار زدم، شهرام تو چارچوب در اتاق مشترک من و شیلا وایساده بود. با ترس نگاش کردم، ولی از حالت عادیش فهمیدم که منو ندیده. اخم کرد و اظهار کرد: – دِ! تو که هنوز خوابیدی. مگه خسرو نیومد دنبالت؟
– چرا، ولی خوب سرم درد می کنه.
– پاشو دیگه. ادا اصول در نیار. همه منتظر تو هستن.
– منتظر من؟ مگه نخست وزیرم؟
– نخیر نخست وزیر نیستی، ولی اگه تنبلی رو ول کنی و پاشی بیای بریم، می فهمی که قراره چی کاره باشی.
هیچ از حرفاش سر در نیاوردم. چاره ای نبود باید آماده می شدم. از جا قد بلند شدم و لباسامو پوشیدم و دنبالش راه افتادم. توی کوچه بی اراده وایسادم و بین درختای چنار دنبال فرهاد گشتم. تپش های دلم بهم می بیان کرد که هنوزم اینجاست! تو اون تاریکی شیئی تکون خورد. با تعجب به اون سمت چشم دوختم که شهرام با تشر گفت:
– باز چت شده؟ چرا ماتت برده؟ بیا دیگه!
به ناچار دنبالش مسیر افتادم. وارد باغ بزرگ آقای آریا نسب شدیم. اطراف باغ پر بود از گلهای رز و محبوبه شب و لاله عباسی. بوی مست کننده محبوبه شامگاه، در فضا پیچیده بود و طبق معمول منو مست می کرد. با اینکه همیشه آرزو داشتم روزی وارد این باغ بشم ولی یاد ندارم زمانی که برای پا به این باغ گذاشتم حتی ذره ای ذوق و شوق تو خودم حس کرده باشم. با شهرام وارد خونه شون شدیم. از همون دم در با چندین دست مبل استیل و سلطنتی مبله شده بود. فرش های ابریشم، ویترین های سراسر کریستال و عتیقه جات! به قول مولینم آدم لوچ می شد. با استقبال گرم پدر و مادرو برادر کوچیک تر خسرو که هم سن و سال خودم بود روبرو شدم. در عین حال متوجه نگاهای غیر عادی اونا و خونواده خودمم بودم. خود خسرو هم مثلاً با شرم روی مبلی قرار گرفته بود و سرشو پایین انداخته بود. روی مبلی کنار شیلا نشستم و سرمو زیر انداختم. خدمتکارشون ازم پذیرایی می کرد و مولین و پریدخت خانم (مامان خسرو) با هم حرف می زدن. آقاجون و آقای آریا نسب هم کنار هم جای گرفته و آقای آریا نسب پیپ می کشید. خسرو و شهرام و خشایار داداش خسرو هم حرف می زدن، ولی حاضرم قسم بخورم که خسرو هیچ توجهی به حرفای شهرام نداشت و همه حواسش به من بود. کم کم بحث ها جمعی شد و همه با هم حرف می زدن. منم که کلا تو هپروت خودم و حرفای فرهاد سیر می کردم، جمله جمله اش در گوشم زنگ می زد:
– خواب و خوراکم تو شدی، همه زندگیم شدی
– شیفته شیطنت نگاهت، جاده رفتنت، طرز نگاهت، حرف زدنت و خلاصه همه چیت شدم!!
– شاید فکر کنی دیوونه ام، آره هستم، من فرهادم!! فرهادی که شیرینش تویی، می خوام با تو ازدواج کنم. هر طور که شده! به هر قیمتی که شده!
اینقدر غرق افکارم بودم که نفهمیدم چرا همه دارن کف دست می زنن! تبسمی که از تاثیر افکارم روی لبام نشسته بود محو شد و با تعجب به بقیه نگاه کردم. آقا جون داشت با آقای آریا نسب حرف می زد و می خندیدن، اینا چی می اضافه کردن؟!! آقا جون می اظهار کرد کنیزتونه؟!! کی کنیزه؟ آقای آریا نسب کیو غلام اعلام کرد؟!! اونجا چه خبر بود؟!! صوتی شیلا از جا پروندم:
– چته مثل منگولا نگاه می کنی؟!! تو که تا همین الان داشتی میخندیدی! مامان کلی از دستت حرص خورد، عروس که نباید نیشش اینقدر شل باشه!
نفس تو سینه ام گره خورد ، دیدهام گرد شدن و اضافه کردم:
– چی؟!!
– نخودچی! چه مرگته تو؟!! نه به اون موقع که آقا جون ازت می پرسه راضی هستی نیشتو باز می کنی نه به الان!
– راضی؟!! راضی به چی؟!!
– شکیلا نیستیا! ازت تمایل داشتگاری کردن واسه خسرو …
دنیا دور سرم می چرخید، اصلاً برام قابل هضم نبود! من ؟ خسرو؟ ازدواج؟!! مگه می شه؟!!! همه شیرینی می خوردند وکف می زدند. فرهاد، کیمیا! وای خدایا! من کجام؟ اینا کین؟ چی می گن؟ یاد صوتی بغض آلود فرهاد آتیشم می زد! کیمیا … پس کیمیا چی می شد؟! مگه نه اینکه اون جونش رو هم برای خسرو فدا می کرد؟ مگه نه اینکه من بهش قول داده بودم در صورت میل داشتگاری خسرو جواب منفی بدم؟ ای خدا چقدر قلبم می خواست از اونجا فرار کنم، ولی نمی شد. فقط همه جا دور سرم می چرخید و تصاویر دور و بریام هی دور و نزدیک می شدن. شیلا حرف می زد، ولی هیچی نمی شنیدم. یهو به خودم اومدم دیدم دارم سقوط می کنم، تمایل داشتم کف دستمو به جایی بند کنم ولی دیر شده بود، وقتی به خودم اومدم که نقش زمین شدم …
از بعد از به هوش اومدنم دیگه چیز زیادی یادم نیست، فقط همین قدر یادمه که دلیل غش کردنم رو همه گذاشتن پای همون سردرد کذایی که اضافه کرده بودم دارم. می دونی که تو خونواده مون میگرن ارثیه! بعضی وقتا هم شدت سردرد باعث تشنج می شه، اینه که آقا جون و مامان برای خونواده خسرو قضیه رو توجیه کردن. از اون به بعد من شدم یه مرده متحرک، یه رباط و خسرو شد نامزدم!! چند روزگار بعدش هم خونواده خسرو اومدن خونه مون و دوباره مراسم خواستگاری انجام شد و پریدخت خانم حلقه ظریفی به رسم نشونه، کف دستم کرد. منم فقط نگاه می کردم. اینقدر قلبم میتمایل داشت بگم نه! بگم نمی خوام! ولی کی تو روی آقاجونم وایساده بودم که بار دومم باشه! می تمایل داشتم خودش بفهمه، از غم نگام بفهمه نمی خوام. ولی یا نمی فهمید، یا نمی خواست که بفهمه! از اون روزگار زندگی برام سخت شد. شیلا هم جز قلبداری دادن کاری از کف دستش بر نمی یومد. شیلای بیچاره خبر نداشت درد من فقط ازدواج با خسرو نیست، درد من درد دلدادگییه که یهو به جونم افتاده بود و داشت بیچاره م می کرد! درد نگاه تب آلود فرهاده!!! کیمیا وقتی خبردار شد، با ما قطع رابطه کرد. البته نشنیدم که چه بلایی سرش اومده و برای همین هم خیلی خیلی نگرانش بودم. خوش حال تر از همه این وسط، بعد از خسرو آقا جون بود! آقا جون از داشتن چنین دولیدی به خودش می بالید و همیشه می گفت، دخترم خوشبخت شد، ولی در حقیقت من خوشامگاهخت نشدم! دختری که خنده از روی لباش نمی راهی شد و هر روز مشغول یه شیطنتی بود دیگه کسی خنده رو روی لباش ندید. من شدم یه شکیلای دیگه! زندگی می کردم ، ولی هیچ قلب خوشی نداشتم. تا اینکه بار دیگر فرهاد رو دیدم. تو جاده کلاس زبان فرانسه بود. داشتم از کلاس برمی گشتم خونه که یه دفعه یه کف دستی منو کشید توی یه کوچه تنگ و خلوت … از ترس نزدیک بود پس بیفتم. نگاهامو بستم و اومدم جیغ بکشم که با کف دست جلوی دهنمو گحرکت کرد و صوتشو درست کنار گوشم شنیدم:
– نترس نترس منم، فرهاد.
فکر نمی کردم دیگه اونو ببینم. حتی فکر نمی کردم دیگه صداشو بشنوم. نمی دونستم بایدمسرور باشم یا دلخور؟ بترسم یا بیخیال باشم؟ با تعجب و چشای گمسرور شده بیان کردم:
– تو اینجا چی کار می کنی؟ می دونی اگه خسرو تو رو اینجا ببینه چی می شه؟
از دیدنش خیلی شاد بودم، اما دختر حاج باقر بودم. یه چیزایی سرم می شد، دیدار من و فرهاد صحیح نبود. من نشون کرده بودم، پس بیان کردم:
– چرا دست از سر من بر نمی داری؟
با دلخوری اظهار کرد:
– می دونی چند روزه دارم دنبالت می یام؟ همیشه با اون پسره ایه. آخرش کار خودت رو کردی؟!! شکیلا راست می گن، که می گن دختر حارج باقر عروس آقای آریا نسب شده؟!! آره شکیلا؟!! بگو که دروغه!!! بگو … جان عزیزت بگو …
داشت بغضم می ترکید، ولی به زور جلوشو گحرکت کردم و نالیدم:
– آخه برای چی دنبالم می یای؟ چرا برات مهمم؟ آره من نامزد کردم، با خسرو نامزد کردم …
بدجور بین کف دستای فرهاد اسیر بودم و هیچ جادهی برای فرار نداشتم، همه ترسم ا زاین بود که یه دفعه کسی سر برسه. فرهاد کف دستاشو کنارم سرم مشست کرد گذاشت روی دیوار و لباشو محکم جوید، چشماشو بسته بود و درد رو می شد تو چهره اش خوند … بعد از چند ثانیه بالاخره لب باز کرد، بریده بریده بریده حرف می زد و نا مفهوم:
– ع … عق … عقد … که … ن … نکرد … دین؟
دیگه طاقت نیاوردم، لبمو محکم گزیدم که اشکام وقتی می ریزه روی صورتم بی آوا باشه، به سختی بیان کردم:
– نه هنوز …
چرا داشتم امیدوارش می کردم؟!! اون لحظه خودمم نمیدونستم!!! آواش یه کم جون گرفت، ولی بازم بیحال بود و کم انرژی:
– شکیلا، دوستت دارم… باور کن دختر … اگه … اگه … با من ازدواج نکنی … نمی دونم چه بلایی سرم میاد. وای شکیلا …
از صمیمیت کلامش آزرده نمی شدم. انگار صداش آرومم می کرد. می دونستم این ساکتش گناهه محض، ولی مگه کف دست خودم بود که بیخیال اون ملایمش بشم؟!! نه کف دست من نبود کف دست قلبم بود! به زور اظهار کردم:
– بله؟
با بغضی که می رفت به گریه بدل شود، گفت:
– دوسش داری؟
نمی دونم چی شد که گریه ام صدا دار شد، انگار تازه یه نفر داشت منو می دید! یه نفر داشت این سوال لعنتی رو که خیلی وقت بود خودم از خودم می پرسیدم رو ازم می پرسید، وسط هق هق بیان کردم:
– نه.
دیدهاش باز شد، تبسم زد ولی به محض دیدن اشکام تبسمش ناپدید شد، زمزمه کرد:
– گریه می کنی؟
لبمو جویدم و سرمو انداختم زیر، باید جلوی اشکامو می گراهی شدم. با درد بیان کرد:
– گریه برای چیه آخه؟!! من حرف بدی زدم؟!!
– نه … ولی اولین کسی هستی که از احساسم پرسیدی ..
– زیرا برام مهمه … احساس تو زندگی منه شکیلا … جونم بهش بسته است! نمی خوام … از کف دستت بدم … تو که می گی دوسش نداری. می تونی منو دلبسته شده باشی؟! به خدا اگه مال من بشی، من سر تا پاتو طلا می گیرم … کاری میکنم عاشقم بشی، خیلی زود …
با کلافگی اشکامو پاک کردم و اظهار کردم:
– درسته که دوسش ندارم، ولی بابا خیلی قبولش داره. منم نمی تونم حرف رو حرف بابام بزنم.
باز نگاه فرهاد طوفانی شد، باز غرید:
– پس من چی؟ اصلا برات مهم نیست چه به روز من بیاد؟ نمی فهمی دوستت دارم؟!!
از ابراز علاقه اش گر می گرفتم. سرمو زیر انداختم و نسنجیده گفتم:
– خوب تو می تونی با شیلا ازدواج کنی. چه فرقی داره؟
خنده ای عصبی سر داد و بیان کرد:
– چی داری می گی؟ من عاشق تو شدم! می فهمی؟! اون جذابیتی که تو داری منو مجذوب کرده. اون نگاه شیطون و نجیب تو منو داغون کرده. نگاهای سبزت بیچاره م کرده!!! من نمی گم شیلا بده، ولی من تورو می خوام نه شیلا رو! در ضمن پیمان شیلا رو می خواد. از بس که من از تو تعریف کردم، پیمان کنجکاو شد بیاد ببینتت ، روزگاری که اومد تو رو ببینه به جای تو شیلا رو دید و خوشش اومد.
با عصبانیت گفتم:
– خوب می گی من چی کار کنم؟
با هیجان اضافه کرد:
– نامزدیت رو به هم بزن. من قول می دم که پدرتو راضی کنم.
با ترس و حیرت گفتم:
– چی داری می گی؟ مگه از جونم سیر شدم؟ بابام منو می کشه!
با لحنی فوق العاده مهربان بیان کرد:
– مگه من می ذارم؟ بهت قول می دم که نذارم کوچکترین بلایی سرت بیارن.
– ببین تو رو خدا برو. الان خسرو و بابا همه جارو دنبال من می گردن. برو می خوام برم.
دستاشو برداشت و بیان کرد:
– باشه برو. من همیشه اضافه کردم، باز هم می گم، هیچ وقت دلم نمی خواد واست مشکل درست کنم، ولی اینو بدون غروری که توی چهره ات موج می زنه، می گه که تو قادر به انجام دادن هر کاری هستی.
دیگه منتظر ادامه حرفاش نشدم و از کوچه خارج شدم. تا خود خونه دویدم که دیر نرسم. به خودم دروغ نمی تونستم بگم از روزای دیگه خیلی سرحال تر شده بودم، فقط دیدن فرهاد برام یه دنیا آرامش و شادی آورده بود.
وقتی رسیدم خونه با چهره غضبناک خسرو روبرو شدم. اینقدر سرخوش بودم که زود تند سریع، یه خورده دروغ براش سر هم کردم، تا باورش شد که من رفته بودم در خونه یکی از دوستام برای گراهی شدن جزوه. اونم که دید سرحالم خیلی به پر و پام نپیچید. هر بار که خسرو رو می دیدم، بیشتر می فهمیدم که هیچ حسی بهش ندارم. از اخلاقش خوشم نمی یومد، از غیرتش خوشم نمی یومد، از ریختش خوشم نمی یومد. توی محله خاطر خواهاش خیلی زیاد بودن و فکر می کنم من تنها کسی بودم که از اون خوشم نمی یومد. دنیا بر عکس شده بود، منی که باید ازش خوشم می یومد، حالم ازش به هم می خورد. حرفای فرهاد توی گوشم زنگ میزد، شاید باید تکونی به خودم می دادم و مخالفتمو اعلام می کردم. ولی گفتنش آسون بود، به عمل که می رسید جا می زدم! حدود یک ماه گذشت، تا اینکه بار دیگر فرهاد رو دیدم. اینبار تو مسیر برگشتن از خونه دوستم بودم. دفعه پیش حرفاش جنبه پیشنهاد داشت، ولی اینبار بوی التماس می داد! با چشمایی غمبار از من می تمایل داشت که نامزدیمو به هم بزنم. در حواب حرفاش فقط تونستم خاموشی کنم، همین و بس. چه طور بهش حالی می کردم جرئت ایستادن تو روی آقا جونم و شهرام رو ندارم؟!! چرا فکر می کرد قضیه به همین سادگی هاست؟ وقتی ازش جدا شدم برعکس دفعه قبل حسابی داغون بودم. یاد خواهش هاش که می افتادم، گریه ام می گراهی شد. چون کاری نمی تونستم بکنم. اینطرفی ها هم خوب از خاموشی من سو استفاده می کردن و می بریدن و می دوختن. چراکه رفت و اومد خسرو به خونه ما زیاد شده بود، آقا جون تصمیم گحرکت کرد یه مراسم نامزدی بگیره تا در دهن همه رو ببنده. و من بازم فقط خاموشی کردم و گذاشتم اونا هر طور که می خوان در مورد جشنمون تصمیم بگیرن. بار سومی که فرهاد رو دیدم درست وقتی بود که برای جشن نامزدیم آرایشگاه حرکت کرده بودم. حالا خداییش بود که خسرو اروپایی فکر می کرد و دوست نداشت بند انداز بیاد توی خونه منو آرایش کنه! توی آرایشگاه قرار گرفته بودم و حدود دو ساعت تا تموم شدن کارم و اومدن خسرو مونده بود که یکی از کارکنان اونجا صوتم زد و بیان کرد:
– آقایی دم در با شما کار داره.
با خودم در ذهنش گذراندم که صد رد صد خسروئه! لابد به قول خودش قلبش برام تنگ شده بود!! با بی حوصلگی رفتم بیرون، اما به جای خسرو فرهاد رو دیدم! با دیدنش نا خودآگاه از ته دلم خرسند شدم. اون روزگار فرهاد هیچ حرفی نزد، ایستاد جلوم و فقط بهم چشم دوخت. ده دقیقه نگام کرد و وقتی تصمیم گحرکت کرد بره فقط یه کلمه به زور از توی جنجره پر بغضش بیرون کشید و بیان کرد:
– نجاتم بده …
راهی شدنش خوردم کرد، شکستم! مگه نه اینکه دوسش داشتم؟!! مگه نه اینکه هیچ حسی به خسرو نداشتم؟ مگه نه اینکه خسرو مال کیمیا بود؟!! پس چرا برای نجات خودم و فرهاد و کیمیا هیچ غلطی نمی کردم؟!! بازم افمارم فقط در حد فکر باقی موند و اون شامگاه توی خاموشی خسرو رو هممسیری کردم و مراسم نامزدیمون با شکوه هر چه تموم تر برگزار شد! خسرو یه لحظه حرفای عاشقونه از دهنش نمی افتاد. در حالی که من آرزو می کردم ای کاش به جای اون، فرهاد بود. آرزویی محال…! بعد از نامزدی با خستگی به اتاق رفتم و خوابیدم.
صبح روزگار بعد برای خرید از خونه خارج شدم. البته خرید بهونه بود، دلم می میل داشت فرهاد رو ببینم. یمتمایل داشتم بدونم با شرایط پیش اومده حالش چطوره! خسرو می میل داشت دنبالم بیاد که نگذاشتم و هر طور بود پیزیرادمش. خودم تنها رفتم، چون می دونستم اگه خسرو نباشه حتماً سر و کله فرهاد پیدا می شه. همینطور هم شد! تا از کوچه خارج شدم، فرهاد رو اون طرف خیابون با ظاهری آشفته دیدم. وسط کوچه و خیابون درست نبود باهاش حرف بزنم. اگه کسی ما رو با هم می دید و به گوش بابا می رسوند، بیچاره می شدم. یه کوچه خلوت همون دور و برا بود، سریع پیچیدم داخل کوچه و فرهاد هم بلافاصله پشت سرم وارد شد. به دیوار تکیه دادم و بهش خیره شدم، از نگاهاش خون می بارید. این بار بر خلاف تصورم نرمشی تو کلامش وجود نداشت. در حالی که رگ گردنش متورم شده بود با فریاد گفت:
– دیگه اعصابم از دستت خورد شده! خوب یه کلمه بگو منو می خوای یا نه؟ چرا اینقدر منو سر می دوونی؟ دوست داری التماسامو بشنوی؟ آره؟ قلبت می خواد تیکه های غرورم رو از این که هست خورد تر کنی؟ قلبت همینو
می خواد؟!
از داداش وحشت کرده بودم، ولی اونقدر شدید نبود که لال بشم، عاشق شدم از احساسم خبر داشته باشه، شاید اینجوری می تونستم یه کم از زجری که می کشید رو کم کنم، برای همینم برای اولین بار حجاب از صورت عشقم برداشتم و با بغض اظهار کردم:
– چرا بهت دروغ بگم؟ منم از تو خوشم میاد، ولی نمی تونم حرفی بزنم. من می ترسم!
دیدهاش ستاره زد، آب دهنشو قورت داد و نگاهاشو یه بار باز و بسته کرد. بعد زا چند ثانیه خاموشی، با لحنی که خیلی ملایم تر شده بود، شامگاهیه زمزمه گفت:
– آخه تا کی می خوای بترسی فدات شم؟ برو یه کلام بهشون بگو خسرو رو نمی خوای. به خدا دیگه دارم دیوونه می شم. خواب و خوراک ندارم. کارم شده اینکه کشیک تو رو بکشم و هر وقت تنها بودی بهت التماس کنم تا بلکه از کف دستت ندم. شکیلا من طاقت از دست دادن تو رو ندارم. چطور تصور کنم که اون نامزد عوضیت کف دستتو بگیره، بخواد ببوستت …
به اینجا که رسید من کپ کرده رنگ لبو شدم و خودش هم با کلافگی پشتشو به من کرد و ایستاد. صوتی نفس های عمیقش نشونی از حال خرابش بود، بعد از چند لحظه خاموشی سعی کردم حرف رو عوض کنم. به خاطر همین گفتم:
– راستی می دونی پیمان اومده تمایل داشتگاری شیلا؟
چرخید به سمتم و بدون اینکه نگام کنه، در حالی که به دویار پشت سرم نگاه میکرد اظهار کرد:
– بله می دونم. فقط اینو نمی دونم چرا من دربه در نباید به آرزوم برسم؟ ولی پیمان باید اینقدر راحت صاحب شیلا بشه.
دلم به شور افتاده بود، داشت دیرم می شد و نگران این بود که خسرو بخواد بیاد دنبالم، پس اضافه کردم:
– اینم از شانس ماست. من دیگه باید برم، زیرا باید خریدم بکنم. دیر می شه.
آهی کشید و بیان کرد:
– برو به سلامت. مواظب خودت باش! شکیلا سعی کن یه کاری بکنی.
از ته قلبم گفتم:
– سعی خودم رو می کنم. تو هم مواظب خودت باش.
دیگه اینبار فهمیدم که واقعاً عاشق فرهاد شدم! ولی چی کار می تونستم بکنم؟ آقاجون از بابای پیمان خیلی خوشش اومده بود. همین طور هم از خود پیمان. آقاجون قبول کرده بود که اون روزگار پیمان و فرهاد، قصد مزاحمت نداشته و فقط از ما خواستگاری کرده بودن. آقاجون فهمید، ولی خیلی دیر! قرار بود روزگار عقد کنون من و شیلا یه روزگار باشه. ولی من هنوز کاری نکرده بودم. بعضی وقتها به خاطر ترسو بودن اینقدر خودمو سرزنش می کردم که حد نداشت! دو سه روز قبل از عقد کنون قلبمو به دریا زدم و رفتم سراغ آقا جون تا شاید بتونم حرف قلبمو بزنم، مشغول قرآن خوندن بود. قرار گرفتم کنارش و وقتی قرآن خوندش تموم شد تازه نگاهش به من افتاد. تبسم زد و بیان کرد:
– به! عروس خانوم!!
گونه هام رنگ گراهی شد و اعتراض کردم:
– آقا جون …
خندید و در حالی که قرآنش رو می بوسید تا بذاره لب طاقچه اضافه کرد:
– جانم بابا؟ کاری داشتی؟
نگام روی ریش های سفید و عبای تنش خشک شد، روی چشماش مهربونش، چی می تونستم بهش بگم؟!! بگم نمی خوام؟ بگم مراسم عقد رو به هم بزنه؟!! چی به سر آقا جون می یومد؟!! وجدانم داد کشید:
– تو می ترسی!!! ربطی به علاقه ات به آقاجون نداره … تو ترسویی!
قبل از اینکه بتونم جلوی خودم رو بگیرم از جا قد بلند شدم و از اتاق دویدم بیرون. صدا کردن های آقا جون هم تاثیری نداشت. من بزدل بودم! خیلی هم بزقلب بودم!اینقدر کف دست کف دست کردم تا بالاخره روزگار موعود فرا رسید. روز عقد کنون من و خسرو و شیلا و پیمان. دیگه تا اون روزگار وقت نشده بود فرهاد رو ببینم چون خسرو یه لحظه هم منو به حال خودم نمی ذاشت. پیمان خیلی قلبخور و تو هم بود. می دونستم که به خاطر فرهاد غمگینه، ولی دیگه کار از کار گذشته بود. من و شیلا به آرایشگاه حرکت کردیم و بعد از چند ساعت آماده شدیم. خسرو و پیمان با دو ماشین گل زده به دنبالمون اومدن. از آرایشگاه که خارج شدم، یاد روزی افتادم که فرهاد دم آرایشگاه ازم خواهش کرده بود که نامزدی رو به هم بزنم، ولی من جرئتشو نکرده بودم. با کنجکاوی به همون جایی که بار قبل فرهاد ایستاده بود خیره شدم، یه بردگی پشت شمخوشحالها بود. در کمال حیرت و تعجب فرهاد رو دیدم که همون جا وایساده و با دیدهایی خیس از اشک منو نگاه می کرد! احساس کردم دلم فشرده شد. طاقت دیدن دلخوریشو نداشتم. چه برسه به اشک ریختنش رو، کف دستش رو گذاشته بود جلوی دهنش و با بهت به من توی لباس عروس خیره شده بود. داشتم دق می کردم! سریع سوار ماشین شدم زیرا اگه چند لحظه بیشتر بهش خیره میموندم اشک سرازیر می شد. خسرو هم سوار شد و با عصبانیت اضافه کرد:
– این اینجا چی کار می کنه؟
حال خودم یادم حرکت کرد و با تعجب اظهار کردم:
– کی؟
– این پسره که اوندفعه مزاحم شما شده بود! قیافه اش خوب تو ذهنم مونده. ببین آشغال چطوری نگاه به تو می کنه! شیطونه می گه برم فکشو جا به جا کنم.
خونم به جوش اومد و برای اولین بار با عصبانیتی که از من بعید بود بهش توپیدم:
– شیطونه غلط کرده. بشین سر جات!
با تعجب اظهار کرد:
– تو چت شد یک دفعه؟ ببینم چرا ازش طرفداری می کنی؟
سریع حرفم رو ماست مالی کردم:
– من طرفداری نمی کنم، ولی حوصله جنجال هم ندارم.
خسرو ماشین رو جاده انداخت و در همون حال با تردید بیان کرد:
– خیلی خوب چرا می زنی؟
اصلاً حوصله غیرتای بی موردشو نداشتم. هر چی بیشتر می گذشت، به جای اینکه جذبش
بشم، ازش متنفر می شدم! هر دو اتومبیل به باغ رسیدن. مراسم تو باغ خونه خودمون بود. خسرو در رو برام باز کرد و میل داشت که به من کمک کنه، ولی من کمکشو قبول نکردم و خودم پیاده شدم. حرکت با اون لباس سنگین، برام سخت بود. داشتم پایین لباسم رو به حالت اولیه بر می گردوندم که کنار یکی از درختای کاج نگاهم به فرهاد افتاد. معلوم نیست چه جوری دنبال ما تا اینجا اومده بود. تکیه داده بود به دیوار، حال خرابش کاملاً مشخص بود. کف دستاشو مشت کرده گذاشته بود به دیوار و همینطور که زل زده بود به من و لب پایینشو کشیده بود توی دهنش سرشو از پشت چند بار کوبید توی دیوار. دیگه طاقت نداشتم. چرا کاری از من بر نمی یومد؟ عشقم داشت جلوی چشمم جون می کند! اشک توی نگاهم جمع شد، ولی اگه گریه می کردم، همه می فهمیدن، چون پایین نگاهام کامل سیاه می شد. خدا رو شکر اینبار خسرو متوجه فرهاد نشد، فقط بازومو گرفت و اضافه کرد:
– بریم عزیزم … همه منتظر ما هستن …
مثل مرده متحرک دنبالش کشیده شدم. اصلاض نفهمیدم توی مسیر تا اتاق عقد کیا رو دیدم و چیا گفتم! من و شیلا و دو تا داماد ها سر سفره نشستیم. شیلا آروم در گوشم اضافه کرد:
– حیف شد! کاش یه کاری کرده بودی. پیمان می گه حال فرهاد اصلاً خوب نبوده و توی باغ هم نیومده.
حرفای شیلا حالم رو بدتر کرد. دیگه فهمیدم که بدون فرهاد زندگی برام معنایی نداره. باید یه کاری می کردم، باید برای اولین بار خودخواه می شدم و فقط به خودم فکر می کردم. من فرهاد رو می تمایل داشتم حتی اگه به قیمت جونم تموم می شد. یه آن تصمیم خودمو گرفتم و اضافه کردم:
– به پیمان بگو بره بهش بگه بیاد تو.
نمی دونم شیلا توی دیدهام چی دید که با ترس بیان کرد:
– می خوای چی کار کنی؟
با جدیتی که از من بعید بود بیان کردم:
– کاریت نباشه! بهش بگو.
شیلا که جدیت منو دید، آروم حرفای منو به پیمان بیان کرد. پیمان با نگرانی نگام کرد. آروم پلک زدم که یعنی پاشو برو. پیمان شونه هاشو بالا انداخت و پاشد راهی شد بیرون. خسرو که از پچ پچ های چیزی کف دستگیرش نشده بود گفت:
– چی شده عزیزم؟ دو تا عروس خیلی پچ پچ می کنین!
بدون اینکه جوابشو بدم نگامو به پایین دوختم و اون طبق معمول به حساب شرم و حیای من گذاشت و چیزی نبیان کرد. چند دقیقه بعد پیمان اومد و در گوش شیلا چیزی گفت. شیلا هم آروم در گوش من اظهار کرد:
– پیمان می گه به سختی تونسته راضیش کنه که بیاد تو. حالا هم توی اتاق بغلیه، ولی دیگه اینجا نمی تونه بیاد!
لبخندی زدم و اظهار کردم:
– مهم نیست. همون جا هم خوبه. می خوام صوتمو بشنوه.
بعد آروم کف دستشو فشار دادم و گفتم:
– ممکنه من امروزگار بمیرم. حلالم کن!
شیلا با بغض گفت:
– تو رو خدا شکیلا! دیوونگی نکن. حالا من یه چیزی بیان کردم! ولش کن.
– نه شیلا. این کاریه که من باید زودتر از اینا انجامش می دادم. تا حالا هم خیلی دیر شده. من مرگ رو ترجیح
می دم به زندگی با خسرو که حالم ازش به هم می خوره.
شیلا که سعی داشت هر طور شده منو متقاعد کنه اظهار کرد:
– آخه چرا؟ خسرو به این زیبای، به این مهربونی! اون تو رو خیلی دوست داره. مطمئن باش بعد از ازدواج، اینقدر بهت محبت می کنه که بعد از یه مدت فرهاد رو از یاد می بری.
حالا نه به اون شوری شوری نه به این بی نمکی! دیگه حرف تو گوشم نمی راهی شد، سفت و سخت تصمیمم رو گراهی شده بودم، اشکا و حال داغون فرهاد واقعا نابودم کرده بود.
– نه نمی شه. من همون اول هم وقتی که هنوز پای فرهاد در میون نبود، از خسرو خوشم نمی یومد. تو راست
می گی. خسرو پسر خوبیه، ولی با من خوشبخت نمی شه. بهتره با کسی ازدواج کنه که خوشامگاهختش کنه. شیلا! خسرو سهم کیمیاس.
شیلا که دید اصرار فایده ای نداره، دیگه ادمه نداد. ولی کف دستمو توی کف دستش محکم فشار می داد. آقا برای خوندن خطبه اومد. قرار بود اول صیغه بین من و خسرو خونده بشه. تموم بدنم یخ زده بود. کاری که من
می خواستم انجام بدم، کار کمی نبود! آقا خطبه رو سه بار خوند. بار سوم همه نگاها به دهن من بود. پریدخت خانم به گمون اینکه زیر لفظی می خوام، گوشواره های بزرگ و قیمتی رو تو کف دست من گذاشت و بیان کرد:
– بله رو بگو دیگه عروس خانم، پسرم الآن غش می کنه.
دیگه وقتش بود، بس بود هر چقدر لالمونی گحرکت کردم. یه دفعه از جا قد بلند شدم. نمی دونم چه مرگم شده بود! تو نقشه ام وایسادن در کار نبود، استرس گراهی شده بودم شدید. همه با تعجب به من نگاه می کردن، ولی من سعی می کردم که به کسی نگاه نکنم. دلم نمی میل داشت با نگاه به مولین، همه حرفام از یادم بره. دامن لباسم به تنگ آب گحرکت کرده و تنگ توی سفره برگشته بود. گل های رز پر پر شده به دامن لباسم چسبیده بودن. نگاهمو از لباسم گراهی شدم و با بدبختی بالاخره با آوای قد بلند گفتم:
– نه! من زن آقای خسرو آریا نسب، فرزند آقای امیر بهادر آریا نسب نمی شم!
اظهار کردن این جمله برای به پا کردن یه قیامت بس بود! انگار کبریت انداختم تو انبار باروت! یهو همه چی منفجر شد! همهمه به آسمون کشیده شد. همه با نفرت به من نگاه می کردن. خونواده دولید سریع از خونه رفتن بیرون. خسرو میل داشت یه چیزی بگه که مادرش با عصبانیت کف دستشو کشید و از اتاق خارج شدن. تو کمتر از چند ثانیه همه چیز به هم ریخت و در کمتر از چند دقیقه خونه تخلیه شد، ولی من هنوز سر جام ایستاده بودم و نفس نفس می زدم. کل بدنم می لرزید اما شاد بودم که خلاص شدم! حالا به هر قیمتی! خبری از هیچ کس نبود، حتی شیلا هم نبود! حال مولین به هم خورده بود، سفره عقد به هم ریخته بود و هر چیزش یه گوشه افتاده بود. جمعیت که هول می زدن برن زدن همه چیو نابود کردن! من ولی مثل یه روح اون وسط وایساده بودم و منتظر بودم تا یه خبری بشه. چقدر خوب می شد اگه می تونستم اون لحظه مدت رو ببرم جلو. چیزی طول نکشید که آقا جون مهربونم کمربند به کف دست وارد شد و قبل از اینکه بتونم تکونی بخورم یا از خودم دفاعی بکنم به جون من افتاد. در همون حین شیلا و پیمان رو که اومدن توی اتاق تا هر طور شده جلوشو بگیرن به زور از اتاق بیرون انداخت تا کسی نتونه کف دستای قدرتمندشو نگه داره. در اتاقو هم بست و قفل کرد، فریاد می زد:
– کثافت حالا برای من زبون در آوردی؟ حالا نمی خوای زن خسرو بشی؟ تو غلط می کنی! مگه من آبرومو از سر راه آورده بودم که تو اینقدر راحت به بادش دادی؟
ضربات سنگین سگک کمر بند روی کمر و پهلوم نفسمو بند آورده بود! صدای التماسهای مولین که گویا با شنیدن خبر کتک خوردن جگر گوشه اش درد خودش یادش حرکت کرده بود و پشت در اومده بود رو به همجاده صوتی شیلا می شنیدم، ولی برای آقاجون مهم نبود و فقط می زد. میون هق هق گریه صوتی محکم در رو هم می شنیدم که کوبیده می شد. انگار کسی می میل داشت وارد اتاق بشه، ولی در قفل بود. با گریه فریاد زدم:
– کمک! تو رو خدا نزن آقا جون. مگه من چی گفتم؟ خوب از خسرو بدم می یاد! آقا جون تو رو خــــدا …
آقاجون با فریاد بیان کرد:
– خفه شو! خفه شو دختره سلیطه. زیر سرت قد بلند شده؟ زبون درازی می کنی؟!
دیگه طاقت ضربه های کمر بند رو نداشتم. داشتم از حال می حرکت کردم، آخرین توانمو جمع کردم و با گریه فریاد زدم:
– فرهاد! فرهاد! مگه قول ندادی که نذاری بلایی سر من بیاد؟ پس کجا حرکت کردی؟ نامرد دارم می میرم! بابام شیرینتو کشت.
یه دفعه در با صوتی بلندی باز شد و فرهاد وارد اتاق شد! سریع خودش رو به من رسوند. آشفتگی اون از من کتک خورده هم بیشتر بود. جلوم ایستاد و رو به آقاجون گفت:
– مگه شما دین و ایمون ندارین که اینطوری دخترتون رو کتک می زنین؟ اون که گناهی نداره! مقصر منم که عاشقش شدم. بیاین منو بزنین. بیاین منو تیکه تیکه کنین، ولی کاری به شکیلا نداشته باشین.
آقاجون این بار به سمت فرهاد حمله کرد و فرهاد با کمال میل پذیرای ضربات محکم و دردناک کمربند آقاجون شد. وسط کتک خوردن ما شهرام هم که برای کاری بیرون رفته بود برگشت و وقتی فهمید قضیه چیه به یاری آقاجون اومد و هر دونفرشون باهم اینقدر من و فرهاد رو زدن که جون تو بدنامون نموند. بعضی وقتا فکر می کنه خوبه آقا جون با کتک زدن ما خشمشو تخلیه کرد وگرنه اگه دور از جونش سکته می کرد من چه خاکی تو سرم می ریختم؟!! وقتی خسته شدن شهرام در حالی که هنوز هم عربده می کشید از خونه خارج شد و آقاجون گوشه اتاق روی زمین قرار گرفت و گریه رو سر داد. من که کاملا بی حال و جون بودم و همه چیزایی که می شنیدم، توی یه هاله ای مه قرار داشتن. ولی همه حرف آقاجون یه چیز بود اینکه آبروشو من به باد دادم! اون روز فکر می کردم من کار بدی نکردم! فقط حرف قلبم رو زده بودم. ولی حالا می فهمم بدترین راه رو برای زدن حرفم انتخاب کردم. من آقاجونم رو بی آبرو، داداشم رو بی غیرت و خسرو رو نابود و آواره شهر غربت کردم! بگذریم … اون روزگار به کمک پیمان و چند تن از اقوام که اونجا مونده بودن من و فرهاد رو به بیمارستان رسوندن و هر دو بستری شدیم. چند روز بعد که زخمای تنمون بهتر شد و مرخص شدیم آقاجون ما رو به عقد هم در آورد و اضافه کرد که دیگه هرگز نمی خواد منو ببینه. من خیلی غمگین بودم، زیرا خونوادمو دوست داشتم. فرهاد اصرار داشت که هر چه زودتر بریم سر زندگی خودمون توی خونه بزرگی که پدرش برامون تهیه کرده بود. ولی من قسم خورده بودم که تا روزی که آقاجون با من آشتی نکنه، از اون خونه نرم! همین طور هم شد. بعد از عقدد به هبونه جمع کردن وسایلم برگشتم توی خونه و دیگه پامو بیرون نذاشتم. حتی برای یه خرید جزئی هم از خونه نمی رفتم بیرون که مبادا درو دیگه روم باز نکنن. آقاجون همیشه به مولین با صدای بلند می گفت، به این لکه ننگ بگو از خونه من گم شه بیرون نمی خوام ببینمش. ولی من نمی راهی شدم! گوشم هم به طعنه ها و حرفای آقاجون و شهرام بدهکار نبود. به فرهاد هم می گفتم که برای دیدن من همونجا بیاد و تو حیاط همو می دیدیم. فرهاد بیچاره شکایتی نداشت، اون واقعاً عاشق شد منو خرسند کنه. آقاجون خیلی گوشه و کنایه می زد. به فرهاد هم خیلی بد و بیجاده می گفت. ولی من توجهی نداشتم. سه سال از عقد من و فرهاد می گذشت. از کیمیا فقط همینو می دونستم که با خسرو ازدواج کرده! همین … البته می دونستم که آقاجون همه خبر ها رو داره، ولی به من نمی گه. کم کم صدای بابا و مولین فرهاد در اومد که چرا من سر خونه و زندگیم نمی رم؟! فرهاد همه حقو به من می داد، ولی به هر حال نامزدی ما خیلی طولانی شده بود و من باید یه کاری می کردم. یه روز تصمیم خودم رو گرفتم، عزمم رو جزم کردم و وارد اتاق آقاجون شدم و دقیقا مثل همون سه سال پیش اونو در حال قرآن خوندن دیدم. جلوش روی زمین قرار گرفتم و دستم رو روی آیه های قرآن گذاشتم و با بغض اظهار کردم:
– به همین آیه ها قسم اگه منو نبخشید، خودمو می کشم.
آقاجون جوابمو نداد. شروع کرد از حفظ بقیه آیه ها رو خوندن.
بار دیگر بیان کردم: – شما که نمی خواین از طرف من یه لکه ننگ دیگه هم روی زندگیتون به وجود بیاد؟
آقاجون بالاخره سکوتشو شکست و اظهار کرد:
– پاشو از اتاق من برو بیرون.
همین که باهام حرف زده بود خودش خیلی ارزش داشت. از شوق اشکام جاری شدن و اضافه کردم:
– نمی رم! تا منو نبخشین از جام جم نمی خورم.
آقاجون که پیدا بود یخش آب شده و دیگه مثل قبل کینه ای از من نداره، قرآنش رو بوسید روی رحل گذاشت و اظهار کرد:
– به نظر خودت کاری که کردی قابل بخشش بود؟
دو زانو یه کم بهش نزدیک شدم و با عجز گفتم:
– می دونم بابا. من نباید عقد رو به هم می زدم، ولی به خدا نمی تونستم در کنار خسرو خوشامگاهخت بشم. اول فکر می کردم که بعد از یه مدت عاشقش می شم، ولی نشدم. تازه بدتر ازش متنفر می شدم. بابا من اگه اون روزگار بله رو می اظهار کردم، بدون شک بدبخت می شدم.
– خسرو تو رو دلبسته شد خیلی هم زیاد. تو می دونی که چه به روز اون آوردی؟ توی بیست و چهار سالگی موهاش از کف دست تو سفید شده. اون دیگه نمی میل داشت هیچ وقت ازدواج کنه. نمی دونی چقدر باهاش حرف زدم و از توی دیده سفید بی آبرو بد گفتم، تا راضی به ازدواج با کیمیا شد. بالاخره یه روزگاری آه اون جوون می گیردت. بد کردی شکیلا خیلی بد کردی.
هق هق کردم و بیان کردم:
– بابا می دونم بد کردم، ولی نه اینکه فکر کنین وقتی می گم ازدواج من با خسرو برام بدبختی میاره، به خاطر اینه که خسرو عیب و ایرادی داره. نه! به خاطر خودم بود بابا. من نمی تونستم اونو خوشبخت کنم. با این ازدواج هم من بدخت می شدم، هم اون. بابا اونم خوشامگاهخت نمی شد، زیرا من در برابرش یه کوه یخ بودم. ولی با این حال اگه شما بخواید می رم به کف دست و پاش می افتم و ازش می خوام منو ببخشه. فقط اگه شما بخواید. بابا ببین من با اینکه عاشق فرهادم حاضر نیستم بدون رضایت شما پا به خونه اش بذارم. به خدا خیلی دوستون دارم!
آقا جون هم مثل من دیدهاش بارونی شد، گوشه نگاهشو چلوند و گفت:
– من خیلی وقته که تو رو بخشیدم. کیه که نتونه اولاد خودشو ببخشه؟ من خودم از خسرو حلالیت طلبیدم. اون همون سالی که با کیمیا ازدواج کرد، برای همیشه راهی شد اصفهان! زیرا دیگه نمی تونست توی این شهر زندگی کنه.
با ناراحتی گفتم:
– وای! پس من دیگه نمی تونم کیمیا رو ببینم؟ چقدر بد!
با شنیدن این خبر دلخور تر از قبل و سوزناک تر اشک می ریختم. آقاجون بعد از سه سال آغوش خودشو به روم باز کرد و من توی بغلش خزیدم و آقاجون با من آشتی کرد. یه هفته بعد خونواده فرهاد برای اجازه بردن عروسشون به خونه ما اومدن و من و فرهاد به دنبال مراسم با شکوهی به خونه خودمون راهی شدیم. سال اول زندگیم با فرهاد باردار شدم، ولی به سه ماه نکشیده بچه سقط شد. این قضیه خیلی تو روحیه ام اثر منفی گذاشت ولی به کمک فرهاد سعی کردم مجدداً خودم رو پیدا کنم. شش ماه بعد بار دیگر باردار شدم، ولی بچه دومم هم توی شش ماهگی سقط شد. دیگه کارم به جنون کشیده بود. همه اش می بیان کردم اینا از نفرین های خسروئه. دل شکسته خسرو باعث این اتفاق شد. فرهاد که آب شدن منو به چشم می دید دیگه ازم بچه نخواست، ولی در عوض کلی تقویتم کرد. سه سال بعد دوباره باردار شدم. همین که فهمیدم باردارم حرکت کردم مشهد و از خود آقا بچه مو خواستم. اونجا نذر کردم اگه سالم به دنیا اومد و پسر شد اسمشو بذارم رضا. با شفاعت آقا بود که خدا رضا رو به ما داد. رضا نگاه و چراغ خونه مون شده بود و من براش می مردم. فکر می کردم خسرو فراموشم کرده که خدا هم منو بخشیده و رضا رو بهم هدیه داده. رضا دو ساله بود که پدر و مادر فرهاد تو سانحه ای کشته شدن و داغشون به دل ما موند. فرهاد ضربه خیلی بزرگی خورد و کمی طول کشید تا مثل سابقش شد. با به دنیا اومدن تو فرهاد مجدداً مثل اولش شد. زیرا عاشق دختر بود. درست مثل پدر و مادر من.
میون حرف مولین رفتم و بیان کردم:
– پس آقا جون و خانم جون چطور فوت شدن؟
– اونا هم اول خانم جون یه شب که خوابید دیگه بیدار نشد و به فاصله سه ماه بابام که عاشق مامان بود، فوت کرد. این هم ضربه بزرگی برای من بود، ولی با وجود تو و رضا و فرهاد این غم کم کم برام کم رنگ شد.
– مامان نگفتی که خاله شیلا چی شد؟ شما عقدو به هم زدین. اونا چی کار کردن؟
– وقتی این اتفاق افتاد، خونواده پیمان زود پس کشیدن، ولی پیمان سفت سر جاش ایستاد و چند روز بعد شیلا رو برد یه محضر و عقد کردن. ولی عروسی اونا هم همزمان با عروسی ما برگزار شد. بعد از عروسی هم متاسفانه پیمان مشکل داشت و بچه دار نمی شدن. انگار بخت ما دو تا خواهر باید عیناً مثل هم می شد. مشهد که حرکت کردم شیلا هم باهام اومد و من حاجت خودم و اون شفای پیمان رو از آقا گحرکت کردیم. وقتی برگشتیم شیلا هم باردار شد ، برای همینم بچه هامون تقریباً هم سنن، سام فقط دو سه ماه از رضا کوچیکتره.
ولو شدم روی کاناپه، سرمو گذاشتم روی پاهای مولین و پاهامو روی هم آویزون کردم و اضافه کردم:
– وای مولین چه داستانی داشتین شما! بابا هم برای خودش یه پا فرهاد کوه کن بوده ها! ولی من شانس ندارم. نه تونستم بابا بزرگ و مادر بزرگ پدری رو ببینم و نه تونستم بابا بزرگ و مادر بزرگ مادری رو ببینم.
مولین مشغول نوازش موهام شد و بیان کرد:
– عزیزم قسمت نبود که تو این چهار تا فرشته رو ببینی.
بعد خم شد و گونه منو بوسید و اضافه کرد:
– درسته که خدا چهارتا فرشته رو ازمون گرفت، ولی در عوضش یه دونه فرشته بهمون داده که جای هر چهار نفر رو گرفته.
با شیطنت گفتم:
– اِ؟ من که بد بودم و تخس و شیطون و بچه و لوس؟ چی شد حالا شدم فرشته؟
مامان خندید و خواست جوابمو بده که تلفن اتاق زنگ زد. سرمو از روی پای مولین برداشتم تا بتونه گوشی رو جواب بده. مولین هم بلند شد حرکت کرد سمت تلفن و زیر لبی اضافه کرد:
– خدا کنه باز کیمیا نباشه!
نگاهامو گرد کردم و اومدم یه چیزی بگم که گوشیو برداشت و حرف من تو هوا موند. از طرز حال و احوالش فهمیدم خود خاله کیمیاست. بعد از سلام و احوالپرسی اظهار کرد:
– چقدر حلال زاده ای! همین الان با رزا ذکر خیرت بود.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان وصله ناجور دل - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←