رضائی با صدای نسبتا آرومی گفت
– آقای کهن خیلی خرسندیم که شما بهوش اومدین اما برای سلامت خودتون و
خانوادتون لازمه برای ما بگین چه اتفاقی اون شامگاه افتاد ؟
صوتی امیر رو نمتوجه شدم اما آقای رضائی گفت
– نه … تو دوربین شما و آقای نادری بودین که از کادر خارج شدین . ماشین
دختر دائیتون وارد عمارت میشه . بعد هم آقای نادری میره . ولی شما دیگه دیده
نمیشین تا همسرتون شمارو پیدا میکنه . خود صحنه ضربه خوردن شما تو
دوربین نیست .
بازم صدای امیر رو نشنیدم که نادری گفت
– یعنی هیچ چیزی ازش نمشاهده کردین ؟
یه لحظه صدای امیر رو شنیدم که بیان کرد از پشت سرم اومد… اما صدای امیر
بسیار ضعیف بود و قابل تشخیص نبود
آقای رضائی بار دیگر اضافه کرد
– پس کار خود آقای نادری نبوده . بعد رفتن ایشون برای شما پیش اومد…
– بله … داشتم به ماشین سام نگاه میکردم که اتفاق افتاد
از جواب امیر جا خوردم
واقعا ؟ امیر متوجه نشده بود کس بهش حمله کرد ! نمیتونستم باور کنم
آخه امیر بهشدت هوشیار بود همیشه ! شاید چون انتظار نداشت !
اعصابم از اندیشیدن به دردی که امیر کشید خورد شدو کلافه شدم
آقای رضایی تشکر کردو بیان کرد دوباره میاد برای سوالات دیگه ولی قبل رفتن از
امیر پرسید
– کسی هست که بهش شک داشته باشین ؟ که ممکنه کار اون باشه ؟ از اقوام
از همکاران خودتون یا پدر بزرگتون
نمتوجه شدم امیر چی بیان کرد اما رضائی بعد مکثی تشکر کردوبیرون اومد
از من هم تشکر کردو حرکت کرد ولی اون سرباز رو پشت در اتاق برای امنیت امیر
کذاشت
برگشتم داخل و بی تحمل کف دست امیر رو گرفتم
پیشونیشو بوسیدم که دستش رو گونه ام قرار گرفتو نرم گونه ام رو به لبش رسوند
بوسه ای رو گونه ام کاشت و کنار گوشم گفت
– سلام …
نفسشو نفس عمیق کشیدمو نرم رو لبشو بوسیدم و اظهار کردم
– خیلی دوستت دارم امیر
آروم و بی رمق خندید . کنارش جای گرفتم و اظهار کرد
– حتما باید تو این حال باشم تا دوستت دارمو از زبونت بشنوم
براش چشم چرخوندمو تمایل داشتم دستشو ببوسم که کف دستشو عقب کشیدو آروم گفت
– ترنم… ملک حسان اینجاست ؟
سر تکون دادم که گفت
– بهش میگی بیاد … باید ببینمش
از حرفش جا خوردم . اونم وقتی تو این حاله . اما چیزی نگفتمو بهسرعت
موبایلمو بیرون آوردم . زنگ زدم به گیتی خانم و گفتم امیر میگه باید ملک
حسان رو ببینه .
قلبم برای گیتی خانم سوخت و گفتم میام پائین تا اون جای من بیاد بالا و امیر
رو ببینه
دوست نداشتم خودخواه باشم . ولی واقعا دلکندن از امیر برام سخت بود
به امیر اظهار کردم
– من میرم پائین که مولینت بیاد بالا
کف دستمو گراهی شدو گفت
کیا پائین هستن ؟
– الانو نمیدونم … قبلا که ائی و بلور پائین بودن… چطور مگه ؟
– هیچی … زود برگرد پیشم …
دلم از حرفش گرم تر شدو بار دیگر آروم لب امیر رو بوسیدم
اینبار امیر آروم اضافه کرد
– دوستت دارم ترنم
بغضمو عقب فرستادمو پلک زدم تا اشکم نریزه . تو قلبم بار دیگر خدارو شکر
کردم
لبخندی به امیر زدمو زیر لب گفتم من بیشتر
اونم آروم لبخند زدو بیان کرد من بیشتر…
هر دو خندیدیمو به سمت در رفتم . حس میکردم دوباره متولد شدم
حس میکردم جهان زیبا شده حتی مسیررو های بیمارستان هم برام زیبا شده
بودن
رسیدم به پذیرشو گیتی خانم به همراه ملک حسان بالا حرکت کردن
احساس تنهائی بدی داشتم
از دور دائی امیر رو دیدم که تنها جای گرفته بود .
نفس عمیق کشیدمو به سمتش رفتم از اینکه بلور نبود شاد شدم. با رسیدنم
دائیش بهم چشم دوختو اضافه کرد
– چیزی خوردی ترنم جان ؟
– نه … میل هم ندارم
بلند شدو اضافه کرد
– بیا بیرم تریا یه چیزی بخور … حالا که خداروشکر امیر بهوش اومده شما
هم باید یه چیز بخوری …
هممسیرش رفتم ولی اقعا میل نداشتم
وارد تریا که شدیم با دیدن بلور و دیبا میل نداشته ام بدتر شدو دلم پیچید
هر دو برگشتن سمت منو بلور اخم هاش تو هم حرکت کرد
واقعا نمیدونستم این دخترو کجای قلبم بذارم . هیچوقت رابطه ام با آدم ها خوب
نبود . مخصوصا دخترای دیگه ! برای همین هیچ دوستی نداشتم و میدونستم
بخش زیادی مشکل از من بود . انگار یه انرژی منفی دورم بود که همه از من
دوری میکردن . اما رفتار بلور دیگه باهام بسیار زیادی بد بود .
میدونستم بخاطر علاق اش به امیر یا دشمنیش با اون یا هر چیز دیگه ایه .
ولی نه دیگه در این حد که وقتی امیر بهوش اومده بخواد اینجوری ابراز
احساسات کنه
نزدیک که شدیم از رو صندلی بلند شدو گفت
– من میرم تو سالن انتظار
کسی چیزی ناضافه کردو بلور رفت . خدارو شکر کردم راهی شدو به بحث نکشید
کارمون
قرار گرفتمو دیبا گفت
– امیر بهوش اومده ؟ حرف زدین ؟
– آره … اما در حد چند کلمه … چراکه بسیار خسته است …
– اضافه کرد کی این کارو کرده ؟
– نه … بیان کرد ندیده
دیبا سری تکون دادو لبخند بی رمقی زد
دائی امیر با یه لیوان بزرگ شیر کاکائو و کیک برگشت .
واقعا میل نداشتم ولی به اصرار دائیش خوردمو دیبا هم قد بلند شد تا بره پیش بلور
.
با رفتن دیبا دائی امیر اظهار کرد
– فکر کنم خودت هم متوجه شدی … بلور به امیر …
مکث کرد اینجا و خودم اضافه کردم
– امیر برام قضیه رو اظهار کرده …
خیره با حرکت قاشقم تو لیوان شیر کاکائو بیان کردم
– من درجریان نبودم . بعد اتفاقی که بلور سرم آورد … امیر بهم بیان کرد …
– اون اتفاق از قصد نبود
کلافه اظهار کردم میدونم … از اینکه تو هر شرایطی همه از بلور میتمایل داشتن دفاع کنم
خوشم نمی اومد.
شاید زیرا هیچوقت خانواده ای نداشتم که اینجوری حتی وقتی مقصر هستی هم
پشتت باشن .
زندگی خودمو که مرور میکردم حتی وقتی بی گناه بودم هم بابا طرف الهام
رو میگرفت
ناخداگاه بغض کردم … قلبم برا بابا تنگ شده بود
سعی کردم با پلک زدن اشکمو بفرستم عقب که دائی امیر کشیده شدو گفت
– با من کاری نداری ترنم جان ؟ من یه سر برم خونه
سریع گفتم نه و تشکر کردم . از خدام بود تنها باشم .
تنهائی از بودن تو جمعی که در عذابی مسلما بهتره .
دائی امیر حرکت کردو منم به اشک هام اجازه دادم آزادانه جاده خودشونو برن
یکم قلبم سبک شدو میل داشتم برگردم که حس کردم سام رو متوجه شدم
از درتریا وارد شدو متوجه من نشد
نگاهمو ازش گرفتم تا متوجه من نشه
تجربه بهم ثابت کرده بود هر وقت به کسی نگاه میکنم متوجه نگاهم میشه و
برمیگرده سمت من .
سام با عجله وارد سالن بیمارستان شد
باید به بازپرس خبر میدادم اما شمارش نداشتم
سریع زنگ زدم به گیتی خانم و تا جواب داد اظهار کردم
– من سام رو دیدم که اومد تو … از در تریا وارد بیمارستان شد
– مطمئنی ترنم ؟
– بله همین الان دیدمش
– کی پیشته ؟
– من تنهام … دائی حرکت کرد خونه . بلور و دیبا هم تو سالن انتظارن
– برو پیش نگهبان بیمارستان… تنها نمون … قطع هم نکن … ما الان میایم
چشمی بیان کردمو گوشی رو کنار گوشم نگه داشتم
به سمت انتظولیت بیمارستان راهی شدم و به مسئولش اظهار کردم چی پیش اومده
اونم اضافه کرد برم داخل وایشسم تا بیان دنبالم
هیمن لحظه گیتی خانم از پشت تلفن اضافه کرد
– ترنم جان کسی اینجا نیست . مطمئنی خود سام بود
– بله … مطمئنم …
– باشه عزیزم … کجائی الان بیام دنبالت
تمایل داشتم جواب بدم که سام رو متوجه شدم دوباره داشت از پله ها پائین میراهی شد . از
انتظامات دوئیدم بیرونو داد زدم
– سام …
گیتی خانم از تو گوشی اظهار کرد
– چی شده ؟
سام منو متوجه شدو سرعتشو بیشتر کرد تا دور شه ولی یهو پشیمون شدو دوئید سمت
من
تو گوشی گفتم
– سام … داشت میراهی شد… الان داره میاد سمت من …. جلو در اصلی
بیمارستان …
– تکون نخور ترنم ما الان میایم
شوکه از حرکت ایستاده بودم سام چند قدم با من فاصله داشت و اظهار کردم
– اینجا چکار میکنی سام ؟
با دیدن دیده های عصبانیش حس حماقت بهم دست دادو میل داشتم برگردم سمت
انتظامات که سام چنگ زد به بازومو گفت
– تو فضول همه جا باید باشی ؟!
خواست منو همجاده خودش بکشه که کف دستمو از دستش بیرون کشیدم و گفتم
– الان میان میگیرنت …
– به همین خیال باش
سام بازو دیگه ام رو محکم تر از قبل گحرکت کرد تا بکشه که گیتی خانمو سرباز
همجادهش رسیدن .
سام با مشاهده کردن اونا ولم کرد. خلاف جهت دوئید به سمت خروجی حیاط بیمارستان
حالا با دیدن گیتی خانمو سرباز همجادهش ترسم ریخته بودو پشت سر سام جاده
افتادم
ولی اون بهشدت سریع دوئیدو سوار ماشینش شد
گیتی خانم به من رسیدو سرم داد زد
– چرا نموندی تو انتظولیت ترنم … میدونی ممکن بود چی بشه ؟
از دادش جا خوردم
انتظار این برخوردو نداشتم
درست مثل امیر بود … چند لحظه که گذشت نفس عمیق کشیدو برگشت سمتم .
با کلافگی سری تکون دادواضافه کرد
– معذرت میخوام عزیزم… بسیار ترسیدم وقتی دیدم دستتو گحرکت کرده …نباید تنهات
میذاشتیم
– شما درست میگین من نباید از انتظولیت میومدم بیرون … ولی اینجا چی
میتمایل داشت ؟
– نمیدونم … بریم ببینیم اجازه بررسی دوبینای بیمارستانو میدن
سری تکون دادمو گفتم
– بلور و دیبا اونو ندیدن ؟
از قصد اینو جویا شدم چون یه حسی درونم میبیان کرد سام اومده بلور ببینه
هرچند بلور اضافه کرده بود اصلا سام رو نمیشناسه
ولیمن باورم نمیشد
همه شواهد نشون میداد بلور با سام در ارتباطه …
گیتی خانم گفت
– نمیدونم… من دخترارو نمشاهده کردم … بریم ببینیم اونا کجان اصلا
وارد شدیمو دنبال دیبا و بلور گشتیم اما خبری از اونا نبود.
سرباز به آقای رضایی خبر داده بودو اونم بهشدت زود رسید
گیتی خانم زنگ زد به بلور … اونم گفت با دائی اومده خونه دیبا هم خودش
گفت میره خونه .
ولی به نظرم یه جای کار میلنگید …
سام برای چی باید بیاد این بیمارستان ! اونم وقتی میدونه دنبالشن
آقای رضائی حرکت کرد دوربین های بیمارستانو چک کنه و منم راهی شدم بالا تا امیر رو
ببینم
در اتاق امیر بسته بود و با ملک حسان در حال صحبت بود
نمیمیل داشتم گوش وایسم ولی صوتی ملک حسان رو شنیدم که گفت
– مطمئنی نمیخوای با بازپرس بگی امیر ؟
در اتاق امیر بسته بود و با ملک حسان در حال صحبت بود
نمیخواستم گوش وایسم ولی صوتی ملک حسان رو گوش دادم که اضافه کرد
– مطمئنی نمیخوای به بازپرس بگی امیر ؟
نمتوجه شدم امیر چی اضافه کرد
تق ای به در زدمو وارد شدم
هر دو به من چشم دوختن و امیر با صدای آروم ولی نگرانی گفت
– سام اومده بود ؟
سری تکون دادمو کنار تختش قرار گرفتم .
جلو ملک حسان خجالت میکشیدم کف دست امیر رو بگیرم
خیره به کف دست های امیر گفتم
– نتونستن بگیرنش… فرار کرد
– چی میمیل داشت اینجا ؟
امیر و ملک حسان هم زمان اینواضافه کردن و من شونه بالا انداختم و اظهار کردم
– نمیدونم … اول متوجه من نشد حرکت کرد داخل … موقع بیرون رفتن منو مشاهده کرد اومد
سمتم که مولین و نگهبان رسیدن …
– تو چرا تنها بودی ؟
امیر با خشمگینت اینو اظهار کردو بخاطر این کارش نفسش رفتو به سرفه افتاد
ملک حسان با اخم به امیر بیان کرد
– آروم پسر … تو یادت رفته تو بیمارستانی ها
با این حرف نگاه سریعی هم به من انداخت و گفت
– من میرم پائین … حواست به امیر باشه … برآشفتهش نکنی
هم خجالت کشیده بودم هم عصبانی نشده بودم
فقط سر تکون دادمو رو به امیر بیان کردم
– برم بپرسم میتونی آب بخوری یا نه ؟
– نه … خوبم … تو نمیخواد هیچ جائی بری
اینو گفت و مجدداً سرفه کرد
کف دستشو گحرکت کردم و گفتم
– باشه … پس آروم باش و نفس عمیق بکش
خودمم با مشاهده کردن راهی شدار سام یکم ترسیده بودم .
ولی نه در این حر که تا پیش پرستار هم نرم .
ملک حسان که راهی شد امیر بیان کرد
– غیر تو کی پائین بود ؟
ملک حسان که راهی شد امیر اضافه کرد
– غیر تو کی پائین بود ؟
– میگن هیچکس اما من فکر میکردم بلور و دیبا هم هستن
امیر آروم سری تکون دادو چیزی نگفت
بلند شدم موهای پریشونشو از رو پیشونیش کنار زدم
آروم پیشونیشو بوسیدمو گفتم
– بسیار وحشت کرده بودم وقتی بیهوش بودی
مضطربی چشم هاش کمی کم شدو لبخند زد
با دستش سرمو به سمت پائین تر هدایت کردو لب هامو به لب هاش رسوند
نرم لب هامو بوسیدو اضافه کرد
– من حالا حالا ها هستم جوجه
بی صوت ریز خندیدم …
مولینم آخرین بار بهم گفته بود جوجه ، جوجه طلائی من …
هر بار یاد خاطرات بچگیم می افتادم غم سنگینی وجودمو میگراهی شد
ولی اینبار اون حس سراغم نیومد
شاید از بس مضطربی ها و مشکلات دیگه پیش اومده بود که اون حس ضعیف
شده بود
شایدم حضور امیر تو زیستنم بهم کمک کرده بود در برابر غم گذشته قوی تر
باشم
جای گرفتم کنار امیر و اضافه کردم
– سام اون شامگاه جلو در خونه چی میگفت ؟
امیر هنوز جواب نداده بود که سر و آوایی از سالن قد بلند شد
خواستم برم بیرون ببینم چه خبره که امیر دستمو محکم نگه داشتو گفت
– از پیش من جائی نرو
– امیر اینجا که …
صوتی شکستن چیزی اومدو ساکت شدم
چند دقیقه سر و صدا ادامه داشت تا بلاخره آروم شدو یه پرستار اومد تو اتاق
ما و اضافه کرد
– خانم شما باید برین بیرون . میخوایم ایشون رو منتقل کنیم بخش عمومی
– خانمم پیشم میمونه
امیر اینو بلند و محکم اظهار کرد
یه جورایی لحنش منو یاد ملک حسان مینداخت
پرستار اخمی کردو بیان کرد
– آقای محترم این جز قوانین بیمارستانه
– جز قوانینتون مشتری مداری نیست مگه ؟ من میخوام خانمم پیشم باشه
پرستار با اخم به من چشم دوخت
به زبون بی زبونی با معذرت خواهی نگاهش کردم
میدونستم حق با اونه
ولی واقعا نمیتمایل داشتم امیر رو عصبانی کنمو بگم نه میرم پائین . برای همین
اظهار کردم
– من نمیام جلو دست و بالتون . انگار اصلا وجود ندارم
پرستار نفس با حرصی بیرون دادو گفت
به زبون بی زبونی با معذرت خواهی نگاهش کردم
میدونستم حق با اونه
ولی واقعا نمیتمایل داشتم امیر رو عصبانی کنمو بگم نه میرم پائین . برای همین
اضافه کردم
– من نمیام جلو دست و بالتون . انگار اصلا وجود ندارم
پرستار نفس با حرصی بیرون دادو اضافه کرد
– اگه از من ایراد بگیرن میگم شما به زور موندین
– باشه اگه کسی ایراد گراهی شد بگین من خودم جواب میدم
امیر اینو گفتو دست منو فشار آرومی داد
پرستار راهی شد بیرون و رو به امیر بیان کردم
– من میرفتم پائین پیش مولینت اینا … چرا انقدر نگرانی
– تو هیچ جا نمیری تنهائی … تا این قضیه تموم شه
– سام که الان تو بیمارستان نیست تو انقدر مضطربی
– من فقط دلواپس سام نیستم
تازه دوزاریم افتاد منظور امیر کسیه که اون رو به این روزگار انداخته
رو بهش اضافه کردم
– تو به کسی مشکوک نیستی که این بلا رو سرت آورده باشه ؟
زود اضافه کرد
– نه … ولی باید مواظب همه بود ترنم… همه
لحنش یکم عجیب بود
انگار چیزی میدونست که نمیتمایل داشت به من بگه
یاد عکس های رو دیوار پذیرائی افتادمو گفتم
– تو و دیبا بسیار صمیمی بودین همیشه
متعجب برگشت سمتو اظهار کرد
– چرا اینو میپرسی ؟
– از رو عکس هاتون اظهار کردم
– عکس های ما !
– عکس هایی که تو پذیرایی بود ! چرا حالا ایقدر تعجب کردی ؟ یه سوال ساده
جویا شدم
واقعا این حجم از تعجب و شوک امیر برام عجیب بود
بهسرعت خودشو جمع و جور کردو بیان کرد
– نه یهو سؤال کردی تعجب کردم … آره ما بچگی همبازی بودیم
– بزرگسالی هم گویا رابطه خوبی داشتین …
– زیاد همو نمیدیدم … اما رابطه بدی هم نبود … من با کسی جز ملک حسان
رابطه ام خراب نبود
اینو اظهار کردو نگاهشو از من گرفت
انگار نمیخواست بحثو ادامه بده
ولی این کارش باعث شده بود بیشتر از قبل راجب دیبا کنجکاو بشم
خواستم باز سوال بپرسم که گوشیم زنگ خورد
گوشیم زنگ خورد . شماره ناشناس بود . جواب دادم
ولی کسی حرف نزد .
چندبار الو بیان کردم اما وقتی آوایی نیومد قطع کردم . امیر مشکوک نگاهم کرد
که اظهار کردم
– شماره اش سیو نبود حرف هم نزد!
– شماره اش رو بفرست برای بازپرس پرونده
– نه بابا شاید اشتباه گحرکت کرده باشه اگه دوباره زنگ زد میفرستم
– ترنم
امیر اسممو خیلی جدی و عصبانی بیان کرد
انگار نه انگار تو بیمارستانیم و اونم بین اینهمه دستگاه و مانیتوره !
انگار همون امیر مغرور و قدرتمند همیشگیه
دوست نداشتم ناراحتش کنم
باشه ای اظهار کردمو مثلا خودمو با فرستادن شماره مشغول کردم که پرستار اومد تا
امیر رو ببرن برای اسکن
به من اخمی کردو گفت
کنرا وایسا دکتر ببینه شاکی میشه
چشمی بیان کردمو شت سرشون مسیر افتادم …
امیر :::::::::::
دوست نداشتم ترنم یه لحظه هم از جلو چشمم کنار بره
با اتفاقی که برای من افتاد نمیتونستم حتی فکرشم بکنم چه بلایی میتونه سر
ترنم بیاد
ملک حسان هم باورش نشده بود وقتی براش بیان کردم
خودمم تو شوک بودم !
تا مشخص نشدن نهایی نمیمیل داشتم ترنم یا بازپرس یا هیچ کس دیگه بدونه .
به ملک حسان هم برای این گفتم که امنیت ترنم حفظ شه !
آه .. ترنم …
بهش نگاه کردم که مضطرب و مظلوم یه گوشه ایستاده بود
وقتی تمایل داشتم باهام ازدواج کنه ! وقتی تمایل داشتم باهام بیاد تو عمرات ! فکرشم
نمیکردم انقدر دردسر درست شه !
یه لحظه هم تصور نمیکردم کسی بخواد انقدر برای ما دردسر درست کنه !
حس میکردم مقصر همه اتفاقات خودمم
بلاخره همه چی به گذشته من وصل میشدو من بی تقصیر نبودم
از کار سام مونده بودم !
یعنی تو چاقو خوردن من اونم کف دست داشت ؟!
همه چی به هم گره خورده بود .
دکتر به نتایج اسکنم خیره شد و اظهار کرد
– شرایطتون خوبه …
– کی مرخص میشم
متعجب برگشت سمتمو گفت
– شما تازه از کما برگشتی … یکم برای پرسیدن این سوال زوده
از حرفش عصبانی شدمو قفسه سینه ام درد گراهی شد
سعی کردم آروم باشم و تبسم زورکی زدم و بیان کردم
– منظورم روتین مرخصی موارد مثل من بود
– حدودا ۷۲ ساعت بعد
لعنتی … ۳ روز …
سری تکون دادمو بار دیگر نفس آروم و منظم کشیدم
نمیخواستم با حرص خوردن و فشار به بدنم این روتین رو طولانی تر کنم
به ترنم چشم دوختم که نگران نگاهم میکرد
این سه روز چطور مواظب ترنم باشم
دکتر رو به پرستار دستورات جمتوجه شدو دادو منو منتقل کردن به بخش عادی
خوشامگاهختانه بازم اتاقم انفرادی بودوبا وجود اینکه بخش آقایون بود ترنم میشد
پیشم بمونه
کنارم رو صنقلبی جای گرفتو سرشو گذاشت رو کف دستم
شالشو از سرش پائین دادمو شروع کردم به نوازش موهاش
آروم گفت
– دوست ندارم بدون تو برم تو اون عمارت … میشه برم خونه خودمون
– یکم تحمل کنی برمیگردم
برگشت سمتمو نگاهم کرد
نگاه هاش نم داشتو آماده گریه بود
آروم صورتشو نوازش کردمو گفتم
– کسی اونجا اذیتت میکنه ؟ مولینم هواتو داره بهش بگی
تبسم بی رمقی زدو اظهار کرد
– بدون تو سخته …
دوباره سرشو برگردوند رو کف دستمو دیگه حرفی نزد
منم سرمو به بالشت تکیه دادمو در حالی که موهاش نوازش میکردم نگاه هامو
بستم
چطور میتونم هم امنیت ترنم حفظ کنم … هم نذارم اذیت شه …
خدایا چرا همه چی انقدر بهم ریخته بود
نمتوجه شدم کی خوابم برد
با صوتی مولین بیدار شدم
ترنم هم انگار خوابش برده بود سرشو قد بلند کردو مامان با تبسم گفت
– سلام بچه ها… سام رو گراهی شدن …
ترنم ::::::::
نمیدونستم خرسند باشم یا آزرده !
سام رو گرفته بودن باید مسرور میبودم
اما حس عجیبی داشتم. انگار این شادی کاذبه و مقصر جای دیگه ایه
امیر اضافه کرده بود نمشاهده کرده کی چاقو زده بهش
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن