رمان ترمیم پارت ۵۳

تمام سه ساعت را بالای سرش میمانم، نکند که پس بزند یا افت اکسیژن… شاید هم چراکه شجاعتم بیرون از اینجا تهنشین میشود.
باز هرچه پیش آمد را مرور میکنم. آن مرد کنار رستوران وقتی به منزل فرامرز میراهی شدیم. او که از لحظ های غفلت استفاده کرد و در ماشینی که باز شد.
خوب به یاد دارم چه گفت، جمله به جمله… که اگر از ارث نگاه نپوشم، شاپرک را ازکف دست میدهم. که بهادر را به خطر میاندازم. چاقو که بیخ گلویم راهی شد متوجه شدم جدی است. متوجه شدم کار فاضل است یا پسرانش، ولی حتی فکرش را
هم نمیکردم که پدرم ثروتی هنگفت برایم گذاشته بود. آن روزگار فقط خونه را میدانستم… شاپرک به ازاء خانه… معامله خوبی بود. حتی به بهادر هم نبیان کردم.
نمیتمایل داشتم دلواپس شود. وقتی مصطفی درست روزگار بعد از سیزده فروردین سر مسیرم پیدا شد، آن هم مدتی که شاپرک را به مرکز برمیگرداندم…

هیچوقت فکر نمیکردم او کسی که تهمشاهده کردم کرده بود باشد. محمد یا حتی فاضل چرا، ولی او نه.
_ دختر جون، یه صندلی بذار بشین و بچه تو بغل کن؛ جای اینکه مثل مجسمه وایسی.
رئیس بخش است، میگویند بهترین است، ولی بداخلاق… شاید زیادی رک.
شوکه از حرفش فقط نگاه میکنم که خودش صنقلبی برایم میآورد. پرستار سر میرسد .

– بچه ر و بدا بغلش، بذار همه کاراش رو بکنه. فردا صبح بفرستش زیر سینه
تا ببینم بعدش چی میشه.
بغض مانع از تشکر کردنم میشود. کاش بهادر بود و اینها را میمتوجه شد. یعنی دلش برای بهارش تنگ نمیشود؟ یعنی بهادر که آنگونه عاشق شاپرک بود و او را تروخشک میکرد، فرزند خودش را دوست ندارد؟ یعنی حتی مضطرب حال من هم نمیشود ؟

آخرین تصویر او در آی.سی.یو بود و جملهای که باید برای آن توضیح دهد .
مصطفی و حرفهایش دارند مغزم را میجوند، اما بازهم این بهار است که گریه میکند و من را از فاضلاب گذشته دور میسازد. پرستار دورش پتو
میپیچد. این اامان بار است، اولین آغوش… و لمسش که مسکنم، اشکهایم سرریز میشوند. کوچک است، شاید دو وجب، دختر نقنقو.

_ راهی شدی بیرون، گوشیتو بیار فیلمی که گرفتمو بریزم توش برات… اامان بغل کردن این کوچولو رو .
اینجا کیست که نداند من چگونه با حال نزار به این اتاق سر میزدم و این دختر شد تنها امید روزگارهای سختی، روزهای بی بهادرم.
امروزگار برای اامان بار بهار رو بغل کردم و تو نبودی. چه جوری جبران میکنی؟ تمام این نبودنها رو
برایش پیام را ارسال میکنم. به امید اینکه شاید روزگاری گوشی اش را روشن کند.
از این شکنندگی بیزارم. از این تنهایی و ناتوانی، ولی دیگر آن مهگل منفعل قبل نمیشوم. نمینشینم به یاد گذشته ها اشک بریزم و سیاهپوش کنم
تمام دنیایم را.
…………………
_بهادر

نمیدانم آیا تعداد دفعاتی که وسوسه میشوم به گوشی ام سر بزنم قابل شمارش است یا نه، ولی میتوانم تعداد دفعاتی که خودم را لعنت کرده ام
بدانم؛ هر بار که به او فکر میکنم و لعنت به من که هر دقیقه به او و آخرین مشاهده کردارمان فکر میکنم و زمانی نیست که مرور نکنم تک تک لحظهایمان را…

از همان لحظه ای که دخترک سیاهپوش آن روزها پا به اتاقم گذاشت و همسر رنجور این روزگارهایم که روی تخت بیمارستان رها کرده ام.

_ سلام، پسرخاله… ننه برات نون تازه و پنیر و سرشیر فرستاده…
صورت سفید و لپهای صورتی با نگاهان رنگی و موهایی بور… همه اینجا چنین اند، چهره های زیبا و اصیل. مادرم نیز همین صورت را داشته است.
عکسش را برای اولین بار مشاهده کردم، همین چند وقت پیش. دلربا و ظریف بود. گفته بودند عقل درستی نداشته که به پدرم دادندش. حاج ساعد که میاظهار کرد پدرم نیز شیرین عقل بود .

_ تو که میری پایین؛ یکم هیزم شکستم. بیا ببر برای ننه.
نسیم خنک کوهستان میوزد و من به راهی شدن پسربچه ایی نگاه میکنم که نوه خاله ام است داراب ! برخلاف سن کمش از من مردتر است
چشمانم میسوزند. مادرم اگر زنده بود، بهار نوه او میشد. زن شیرین عقلی که هنوز مردمان این روستا عاشقی و شیدایی او را به پدرم، به یاد دارند. مرد‌ شاعری که یک روزگار سر از یک روستا درمیآورد و زمین گیر دخترکی بی پروا میشود. عکسش را متوجه شدم؛ وقتی باج دادم به برادرش، حاج ساعد. چه کسی فکر میکرد روزی برای داشتن یک عکس باج بدهم و برای داشتن یک نشانی از
خواسته هایم بگذرم ؟

پدرم یک مرد معمولی بود؛ کمی شامگاهیه من، ولی قدوقامتش معماما بود. حاجی بیان کرد پدرم عقل درستی نداشت، روزهای آخر عمر را به نسیان گذراند .
چه کسی میداند که چه شد ؟
ظرفهای شیر و مخلفات را برمیدارم .
پیرزن نای مسیر راهی شدن ندارد، ولی برای من تمام وجودش را مایه میگذارد.
میگویند مادرم شامگاهیه او بود و ننه ام، زن جذابیی است در هشتاد و پنج سالگی و نام مادرم را که میشنود میگرید. اگر بداند که عروس دارد و ربابه هنوز نام نتیجه و من در نهایت نامردی رهایشان کرده ام، حتماً دیگر اینقدر مهربان نیست.

چشمانم هنوز میسوزند.

میگویم برای دود چوب است، اما میدانم قلبم برای
زنی پر میزند که هیچ‌گاه من را نخواهد بخشید. گلی هیچوقت فراموش نمیکند.
اینبار من برای له نشدن فرار کرده ام؛ از روزگاری که گلی بداند برای هیچ چیز،همه چیزش را از او گراهی شدم… پسرمان را…
…………….
***مهگل

_ به من آدرس نمیدی، عباس آقا ؟
وسایل بهار را داخل اتاقش میگذارد، اتاق شاپرکم. او در چه حالی است؟ حتی نمیدانم شاپرکم چه میکند.
– بذارید تنها باشه، خانوم. برمیگرده.
دلم نمیآید بهار را روی تخت شاپرک بگذارم. فرصت نکردیم برای دوقلوها تخت بخریم. باورم نمیشود روزگاری که از اینجا حرکت کردم، هنوز دو فرزند در بطن خود داشتم .
آن روزگار…

نگاهم کشیده میشود به ریزه های باقیمانده از عکسها.
– آدرس بهادر و نمیخوام، شاپرک کجاست… اون دخترمه… به آقای افخم بگو که مهگل گفت: شرط کردی زنت بشم در ازای شاپرک. زنت شدم،
شاپر کو میخوام… بعدش هرجا تمایل داشتی میتونی بری.
سر پایین میاندازد. نمیخواهم امیدم به آینده ازبین برود. این حرفها تیغ دولبه است. اگر بتوانم او را کنار بهار بیاورم، شاید فرصت دوبار های برایمان باشد.
– بهادر نامرد نیست، مهگل خانوم… شما و بچه ها… براش باارزشید…
در نهایت بهار را داخل کریر میگذارم. این اتاق صورتی و آبی… نگاه میگردانم از رنگها.

– بله، باارزش… املاکشم براش باارزش هستن. موتورش، همون که اامان دارایی ش بود… اونم باارزشه برای بهادر افخم… ولی فقط در همین حد! نامردی رو نمیدونم چی معنا میکنین، ولی آقابهادر شما مرز نامردی رو رد کرده… اینا همه حرفه، آقا عباس. بهش بگید مهگل شاپرک رو میخواد. از قول من بگید، مصطفی پول داد اونو ازم گراهی شدن… اگه عرض هی پس گرفتنش رو نداری، بگو
تا خودم اینکارو بکنم .

شاپرکم… آخ، شاپرکم. مصطفای رذل… او مثل موریانه درون زیستنام نفوذ کرد. آنقدر که حتی توانست خانواده شاپرک را پیدا کند، درمقابل میراثی که حتی از آن خبر نداشتم.
– شما الان عصبی هستین، میفهمم… اما اقا شوکه اس!

دیگر تاب نم یآورم و فریادم بالا میرود:
– بهادر و برای من توجیه نکن، آقا عباس! اگه هنوز اینجام، چراکه بهم اونقدر خوبی کرد که بگم به جهنم تمام حرفاش… حرفایی که من تو این سن از دردش سکته کردم، میفهمی؟ من تا آستان هی مرگ حرکت کردم. اگه ارسلان مرد، چراکه بهادر باعثش شد. اگه بهار اینهمه مدت بستری بود،چون اون باعثش شد. زیرا بهادر حتی نموند تا حرف بزنیم. زیرا با من مثل یه خائن راهی شدار
کرد… حساب درست و غلط حرفای مصطفی موکول به بعده. بهش بگو بیاد گندی رو که زده، جمع کنه .

این گندی است که هر دوی ما باهم به صورتی کاملاً حرف های به حیاتمان زده ایم.
عباس که میرود روی زمین ویران میشوم. در این منزل ماندن برای من شامگاهیه شکنجه است. چهارکف دست وپا میروم به سمت تکه عکسهای باقیماندهی زیر وسایل.
فقط چند ثانیه… مصطفی من را بوسید.
……………………….

غروب پن جشنبه است و هوا قلبگیر.
آخرین امضا را میزنم. یک تکه از میراث پدر را میفروشم. تکه ای که هر بار
از در آن وارد میشدم، یاد تلخی های کودکی نابودم میکرد… اگر فقط چند تصویر پدرم نبود…
– یک هفته برای تخلیه، طبق قرارداد .
مبلغ هنبیان کردی است برای یک منزل کلنگی. حال میفهمم چرا فاضل روزگاری که سند اصلی املاک را به کف دستم میداد، درحال سکته بود. بنگاه دار میگوید:
– آقا فاضل خوب چیزی بهتون داد…
نگاهش میکنم، این مرد را سالهاست در این محله قدیمی میشناسم. اگر وقت داشتم، کارم را به این آدم بیخود نمیسپردم که از قبالش سود کند.

– فاضل قصاب به گور پدرش لبخند زد که چیزی به من بده! این ارث پدرمه که اون حرومخور این همه سال توش کپید… فاضل گور نداره که کفن داشته باشه.
مرد بنگاه‌دار خودش را جمع میکند. خریدار هم…
بهار داخل کالسکه بیدار میشود. و برای شیر نق میزند. این روزگارها هوشیارتر شده است .

– آدم درستی نبود. هیچوقت…
باتمسخر نگاهش میکنم .
– تو که خوب براش خم میشدی، مش سلمان… کاراش تموم شد، برای محضر بگو بیام .
چک را تحویل میگیرم. میتوانم با آن یک آپارتمان و یک ماشین بخرم.
دو هفته از ترخیص بهار گذشته و از او هیچ خبری نیست. به گوشی ام پیام میآید، درست وقت خروج. از خانم ارفعی است، تنها کسی که این روزگارها هرازگاهی قلبدار یام میدهد. از مشاهده کردن پیام او ذوق میکنم. آدرس شاپرک را فرستاده است. نمیمانم تا تعارفات دروغ او را گوش بدهم. کالسکه را جمع‌ میکنم و پشت ماشین آژانس میگذارم. راننده کمک میکند. بهار هم شیرش
را میخورد. دیدهان و نگاهش خود بهادر است. موهایش که دروارد شده بور است،
نه تیره… و هرچه بزرگتر میشود، پوستش روش نتر میگردد. ارسلان اما
موهای سیاهی داشت. سبزه بود. اگر بود… صورت بهار را میبوسم. برای ارسلان هنوز حتی یک قطره اشک هم نریخته ام. بهادر این عزاداری را به من
بدهکار است

عزای فرزندم، فرزندش، پسرمان را .
گوشی زنگ میخورد، دیگر امیدی به تماس او ندارم. انگار او واقعاً از زیستن ام بیرون حرکت کرده است.

– سلام، مهگل جان. کجایی، دخترم.
آوای گرفت هی فرامرز است. کاش واقعاً دخترش بودم. مدتی است دیگر زیاد
کنارشان نیستم. این آدمها متعلق به زندگی بهادرند نه من… حتی اگر خوب باشند.
– بیرونم، آقا فرامرز. ستاره خانوم خوبن ؟
– خوبه. گفت زنگ بزنم شامگاه که دخترا بیرونن، بیای شام خونه ما. شلوغ نباشه، راحت تری… قلبمون برای بهار تنگ شده .
در این دو هفته سه بار برای دیدن بهار رسیدند، ولی هیچ چیز جز احوالپرسی بینمان نبود، شاید آنها هم میخواهند بهادر را از یاد ببرم .
– یکم کار دارم راستش…ولی بخواید، بهار و میتونم بذارم پیشتون.
– خودتم میخوایم ببینیم، مهگل. وقت برای کار هست. وکالت کارات و بده،
میدم بچه‌ها انجا مبدن. اینجوری سختت میشه…
کارت بنگاهی که میخواهم بروم را به راننده میدهم. قرار است چند خونه نشانم دهد .
– ممنون، اقا فرامرز. خودم باید از پسش بربیام. من بهادر نیستم که اونقدر زورم برسه با وکلا کار کنم. بهتره یاد بگیرم از پس کارام بربیام.
نفس عمیقی میکشد. کلافه است، این را فهمیده ام. نمیداند باید چه کند، ولی من میدانم .