یک کت تک آبی روشن با سرشانههای چرم مشکی و یک بلوز سورمهای و شلوار کتان کرمرنگ. این اولینبار است به ظاهر او دقت میکنم. بهادر افخم واقعاً خوشظاهر است.
_ گلی، اگر نمیمیل داشتم بریم جایی، الان از پس گردنت گراهی شده بودم تا خونه میکشوندمت هیچ؛ چندتا کمربندم میخوردی.
ابروهایم بالا میپرد. ظاهرش جدی است، پس چرا حس میکنم حرفش جدی نیست؟
_ چیه؟! بهم نمیآد خشن باشم؟
_ اومدن که میآد، فقط نمیدونم واقعاً منو اینجوری شناختی که از پس گردنم بگیری، اینهمه راه بکشی، بعد کتکمم بزنی؟ خب یکم عقلانی نیست!
ماشین را روشن میکند و میخندد:
_ اما قبول کن لیاقت همهٔ اینا رو داری، اما خب، من نهایت خشونتم روی تو، همون تو تخت باشه.
شانهای بالا میاندازم. بهادر است و شوخیهایش.
_ باشه، فهمیدم خشنی. دیگه بازترش نکن.
میخندد و کف دستش محکم روی رانم مینشیند. دیگر نمیخندد و جدی نگاهم میکند. خیابان خلوت است. کنار میکشد و میایستد.
_ گلی، یهچی میگم، خوب گوش کن. اول اینکه ازاین بهبعد حق نداری مثل امروزگار منو قال بذاری بری… خوب گوش بده… اگه بحثی شد، چیزی بود که من مقصر بودم، صبر میکنی تا ازت عذر بخوام و از قلبت دربیارم. اگه تو مقصر بودی، منتظر میمونم عذر بخوای و حلش کنیم… اینبار که بری و من مثل گیجا نفهمم چی شد و قرار باشه ساعتها مرور کنم که چه خطایی کردم و آخر نتیجه نگیرم… دیگه دنبالت نمیآم… خب؟… دوم… این مدل رابطه برای من جمشاهده کرده، من حتی با پرستو هم این مراحلو نداشتم… خونه پر، تو رابطهٔ جنسی با هم عالی بودیم… ولی بقیهٔ کارا، من واقعاً فرصت نداشتم بهش برسم… اینا برای من جمتوجه شده.
جای ضربهٔ کف دستش را ماساژ میدهد، پس واقعاً عمدی زد؟ نگاه خیرهام را که میبیند، تبسم میزند.
_ راستش اونقدر عصبیام که بیشتر دلم میتمایل داشت گردنتو بشکنم. اما خب، در اینحد رضایت دادم… هنوز از بعدازظهر درد دارم.
به رانم اشاره میکند و لبخند می زند. حتماً کبود میشود.
_ من عمدی نزدم، اما تو عمداً منو زدی بهادر.
ماشین را از پارک درمیآورد، ماشین قبلی بیشتر به او میآید با این ابهت و خشونت.
_ منم قصد ااماهم زدن نبود… قبول کن گلی بهشدت اذیتم میکنی… اصلاً مسیر نمیآی… از هر دری میآم تو، از یکی دیگه فرار میکنی… من آدم دنبال زنجماعت دویدن نیستم… تو منو انداختی رو تردمیل، با آخرین سرعت.
سعی میکنم به لحن جالبش نخندم، ولی نمیشود. کف دست پیش میبرم.
_ باشه، بیا کف دست بدیم. آشتی… فقط میدونی من هروقت از خواب بیدار بشم، اخلاقم گنده؛ اهل معاشرت نیستم و از اینکه بخوای اونی بشم که تو میخوای، متنفرم!
کف دستم را میگیرد و روی رانش میگذارد.
_ آره… منم حیات یادم داده مالمو سفت نگه دارم، مردمو دزد نکنم، پس از من انتظار فکر باز و ریلکسی نداشته باش.
او هم نمیبیان کرد، در این مدت میزان سلطهگری او را روی اطرافش میشد متوجه شد، کاملاً متوجه شدهام که بهادر افخم، بهصورت وسواسگونهای همهچیز را زیرنظر دارد.
آوای زنگ موبایلش میآید. آن را از جیبش درمیآورد و پاسخ میدهد و من از پنجرهٔ ماشین، نظارهگر خیابانهای پرنور هستم که اینشامگاهها، بهمناسبت اعیاد، چراغانی است.
یک لحظه دیده روی هم میگذارم. مصطفی دواندوان میآید با یک شیرینی دانمارکی داغ و از نردهٔ کوچک پنجرهٔ زیرزمین تاریک و نمور، چیزی را بهطرفم پرت میکند.
_ بیا مهگل، برای تو برداشتم. تا آقام نمشاهده کرده بخور، شیرینی جشن اماموقته.
دادش هوا میرود وقتی لگد بیهوای فاضل بر پهلویش مینشیند.
_ پدرسگ دیوث، مگه ناظهار کردم عنم به این سگپدر ندین… ها؟ کرهخر.
از همان روشنایی نیمبند پنجره، شیرینی را پیدا میکنم و همه را یکجا به دهان میبرم، آن روزگار ششساله شدم.
_ گلی؟ شیرینی میخوای بگیرم؟
نمیدانم از کی نگاه باز کردهام و در ترافیک ایجاد شده برای جشن و تعارف شیرینی و شربت، خیره به آن سینیهای دانمارکی هستم.
_ آره، دانمارکی دوست دارم.
لحظهای خیرهام میشود. نگاهش را حس میکنم. اامانبار است از چیزی خوشم میآید و میگویم. گوشهای پارک میکند و پیاده میشود و لحظهای بعد، در میان جمعیتی که درحال بزنوبکوب و شادی هستند، گم میشود. صوتی بوقهای مکرر بدرقهکنندگان یک عروسی میآید، ولی دقایقی بعد، در ماشین باز میشود و بهادر با یک پاکت پر شیرینی که روی پایم میگذارد، سوار میشود و من فراموش میکنم آن بوقها و سروآواها را.
_ اینهمه چرا، الان میگن ندیدبدیدن.
ماشین را حرکت میدهد و تبسم روی لب میآورد. او با لبخند، مرد مهربانتری بهنظر میرسد.
_ از اونا نگحرکت کردم. پشت دکهای که شربت و شیرینی پخش میکردن، شیرینیپزی باز بود، خریدم… داغو تازهست. بخور، به منم بده… یادم نمیآد کی بوده از اینا خوردم.
بوی شیرین وانیل و گرمای آنها هیجانزدهام میکند. یکی را به دهان میبرم و اامان گازی که میزنم، اشک بههمراه خود دارد. بعد از دو روز گرسنگی، بابت…
_ خوبه؟
قطره اشکی که از گوشهٔ دیدهم میچکد را پاک میکند. نگاهش غمگین میشود، اما نمیپرسد چرا اشک میریزم. درحالیکه میدانم او تشنهٔ اطلاع داشتن است.
_ عالیه بها… فکر کنم اگه هرروزگارم از اینا بخورم، بازم عاشق شده باشم.
سر تکان میدهد و نگاهش خیره به روبهرو است. یک شیرینی به طرفش میگیرم و او همه را در دهان جا میدهد و من میخندم به شیطنتهای سادهٔ او.
_ اظهار کردی جایی باید بریم؟
سومین شیرینی را میبلعم و نگاه او برق میزند. نمیخواهم فکر کنم او من را دوست دارد. اصلاً نمیخواهم به علاقه و عاشق شدن فکر کنم. اگر برای راهی شدارهایش اسم بگذارم و نسبت دهم؛ پایبند او میشوم و او میان خیالهای دخترانهام جا خوش میکند. من یکبار بهفنا حرکت کردهام، فقط بهخاطر خیالات خام و احمقانه. ولی این لحظه میدانم هیچ تضمینی برای فردای این رابطه نیست.
_ جوری نگاه میکنی، انگار آخرین لحظهٔ زیستنه… گلی، یکم مهربونتر باش بابا.
میخندد و من متعجب از اینهمه زیرکی او در خواندن افکارم.
_ داریم میریم سراغ مهران، نیلیو بگیریم. حالش خوبه، گناه داره بیشتر بمونه پانسیون.
میان روزگارمرگیهایم آن دختر شیطان را فراموش کردهام. ویلی را بیشتر دلبسته شدم. شیطانتر و بامحبتتر بود. شاید هم، چراکه ماده نبود.
_ با این سرووضع، عیب نداره جلوی دوستت؟
نگاهی گذرا میکند و مسیر را تغییر میدهد.
_ از اونشامگاه که متوجه شدت، بدتر نیست. اون مقنعه رو درست کن. همیشگی کجه، عین دخترمدرسهایا میشی… وبامزه.
با تردید سایبان را پایین میآورم برای مشاهده کردن آینه. این دومین مشاهده کردار من و مهگل اینروزهاست، او کناری متوقف میشود. من فقط قسمت چانه را با وسواس نگاه میکنم و نه بیشتر.
_ درست شد، خوبه. وقتی کج میشه، بسیار بانمک میشی.
سایبان را بالا میدهد. میدانم میخواهد حرف دیگری بزند، اما مراعات میکند. چندبار مسعود گذشتهام را کف دستاویز مسخره و شوخی کرد؟ باید از خودم بپرسم چندبار این کار را نکرد؟ حتی محمد و مصطفی… لعنت به همهٔ آنها و خاطراتشان.
_ تو اتاقش یه آینهٔ بزرگ داشت… جوری بود که از روی تخت میتونستی خودتو ببینی… آخرین بار… آخرین رابطه… بیشتر… یه تجاوز بود… تا رابطه… وقتی… کارش تموم شد… صورتش… نگاهش، نگاه من… کثیفترین صحنهای بود که میمتوجه شدم… دیگه هیچوقت به آینهها نگاه نکردم… شاید بهنظرت مسخرهست، اما اون حقارتی که تو آینه داخل نگاهای اون مهگل بود… تو همهٔ آینهها هست… حالا میدونی.
…….
جاده میافتیم. نیلی را درون یک باکس جمشاهده کرد تحویل میگیریم و من از مهران تشکر میکنم بابت کارهایی که انجام داده است. قول میدهد تا چند روزگار دیگر، یک گربهٔ نر دیگر برایم بیاورد تا این دخترک بامزه تنها نماند. یک قلادهٔ دلربا دور گردن اوست، با نامی که روی پلاک آن حکاکی شده و این کار بهادر است. بهادری که از لحظهای که ماجرای آینه را تعریف کردهام تاکنون، خاموشی کرده و در تمام مدت در فکر است.
نیلی را روی زمین میگذارم تا جایی برای خودش پیدا کند. بهادر وسایل جمشاهده کردی که مهران داد را داخل بالکن میگذارد و بستر خاک حیوان را آماده میکند. او را برای اامانبار اینقدر آرام میبینم.
او را برای اامانبار اینقدر آرام میبینم.
_ بهت نمیآد از این کارا کنی بها.
نیلی میآید و به داخل خاک مخصو دفعش میغلتد و بازی میکند، اینهم روش نشانهگذاری است. بهادر در باکس را میبندد و نیلی شروع میکند با در لولایی بازی کردن.
_ چرا نیاد؟ من تاحالا حیوون نداشتم. خیلی از کسایی که میشناسم دارن. حتی آنا یه سگ داره، اما حالا که فکر میکنم، من گربهها رو دوست دارم… از همون روزگار تو دفتر که اون حیوون بیچاره مرد، تو فکرش بودم برات یکی بگیرم.
دوست دارم محبتی که بهخاطر این مهربانی او حس میکنم را نشانش دهم، بغلش کنم و یک بوسهٔ تشکر. ولی همهٔ این خیالات، فقط به یک سر تکان دادن ختم میشود. هرچه دورتر، درامانتر.
_ مهران گفت یکی دیگه میآره، بهنظرت لازمه؟ اگه بازم چیزیشون بشه…
بدون انتظار، کف دستش روی شانهام مینشیند و بوسهای آهسته روی موهایم مینشاند. قلبم برای این حرکت کردار پدرانهٔ او ضعف میرود. پدرم، همان مرد خندان خاطرات کودکی، همیشه اینگونه مرا میبوسید.
_ نترس گلی، چیزیش نمیشه… آب و غذا برای نیلی بذار، برم دستامو بشورم. از غذای ظهر هست، گرم کنم. حتماً گرسنهای.
با آنهمه شیرینی که خوردهام، تنها حسی که ندارم، گرسنگی است.
_ یادت راهی شده اونهمه دانمارکی خوردم؟ سیرم، خودت میخوای بخور. من برم بخوابم.
قدم برنداشته، بازویم را میگیرد. گرمی دستش روی بازوی سرد من دلپذیر است.
_ رختخواب جای هردومونو نداره. برو رو تخت. منم خستهم، بخوابیم.
سر تکان میدهم. چند روزی است که میدانم کنار او بودن، حس خوبی دارد.
بازهم یکی از تیشرتهای او را تن میکنم، راحت و گسرخوش است. تن زیاد از حد باریکاندامم را میپوشاند، تن نهچندان دلربا…
_ آی آی آی، ببین مهمون داریم که… نکنه میخوای هرشب اینجا ولو بشی دختر؟
تبسم عمیقی میزند و نیلی را نوازش میکند و موتور خُرخُر او روشن میشود، او بهادر را دوست دارد.
_ بیا گلی، اینم قراره شاهد ماچوبوسِ ما باشه.
فقط یک شلوارک اسپرت سیاهرنگ به تن دارد، مردها عاشق برهنه گشتن در خونهاند و گویا استثنا هم ندارند. هرچند، منهم کف دستکمی ندارم.
_ گلی، یهوقت نصفشامگاه گرسنهت شد، تو یخچال خوراکی هست.
پتوی نازک تخت را تا گردنم بالا میکشم. حال او خیلی چیزها دربارهٔ من میداند. خاطرهٔ آینه را حتی در ذهنم نیز مرور نمیکردم. با وجود رابطهٔ یکطرفهٔ امروز، از او خجالت میکشم، اگرچه از تن من چیزی برای او پنهان نیست.
تنش بوی عطر جمشاهده کردی میدهد که برایم تازگی دارد. این عطر بوی تمیزی دارد، بوی بعد از حمامهای کودکی. تحریک کننده و درعینحال ملایمشبخش. عمیق بو میکشم و نزدیکتر میروم. نگاهانش را با آرنج پوشانده، لبخند میزند. بهادر هیچکاری بیقلبیل انجام نمیدهد.
بهادر هیچکاری بیدلیل انجام نمیدهد. حتی عطری که زده و من حس دختربچهای را دارم که با یک شکلات گول میخورد و میداند، اما بازهم پیش میرود.
_ چیه گلی، عین گربه سرک میکشی؟
خودم را به نفهمی میزنم و سعی میکنم به آن سر تخت بروم، ولی نمیگذارد. سرم را روی بازویش میگذارد و از پشت بغلم میکند.
_ این بوی عطرو دوست داری؟
سر تکان میدهم.
_ خوبه، زیرا مخصوص تو خریدم… بوی حموم میده و شوینده، تو عاشق بوی شویندههایی… همواره پارچهها رو بو میکشی.
بهسمت صورتش برمیگردم. زیر گردن و روی موهای کمپشت سینهاش این بو عمیقتر است. چه زود من را حفظ شده، ولی من حتی نمیدانم او چه چیزهایی دوست دارد.
_ از اینکه اونا بوی آدم بدن متنفرم، بوی عرق نه فقط… بدترین بو هم بهنظرم بوی… بعد از سکسه.
موهایم را نوازش میکند و دستش از زیر تیشرت، پوست کمرم را نوازش میکند و من منتظر پیشروی او هستم؛ هرچند آمادگی برای آن ندارم.
_ پوست نرمی داری، لطیفه… بدون عطر بوی خوبی میده… البته وقتی مثل حالا استرس داری، یکم بوی گرمتری داری… اونجوری نگاه نکن… من مَردم، یه شکارچی… باید به همهچی دقت کنم.
نگاهش پر از مهربانی خاصی است که برایم تازگی دارد، این نگاه را همیشه پدرم داشت.
_ بابام عین تو نگاه میکرد. بهشدت چیزی ازش یادم نیست، ولی… همیشه تبسم میزد، نگاهشم مثل الان تو بود.
پیشانیام را میبوسد، صدایش بم و مردانه است. بهادر افخم هیچکدام از معیارهای من را برای عاشق شدن یک مرد ندارد. نه اندامش متوسط است؛ نه قدوقامت متوسطی دارد. صورتش هم هیچ ظرافتی ندارد، خشن است. اما او برای من مرد ملایمشبخشی است.
_ حتماً خیلی دوسِت داشته گلی. بخواب.
این جمله را میان خوابوبیداری میشنوم و آخرین چیزی که میبینم، تصویر پدرم است که برای در آغوش گراهی شدنم بغل باز میکند. موهایم کشیده است، روی پایش مینشاند و موهایم را میبافد. او مرد تنومند و خاصی نیست،
یک مرد معمولی است که موهای خرماییاش زیر نور آفتاب میدرخشد. دستانش ظریف و مهربان است، کشش آن را روی پوستم دوست دارم. موهای بافته شدهام را با یک کش صورتی میبندد.
_ دخترم مثل گل شامگاهبو میمونه. ماه که درمیآد، بوش همهٔ خونه رو میگیره… مگه نه مهگل بابا؟
_ تو اونو لوسش میکنی مهیار، چیه همهش به خودت میچسبونیش.
مادرم است، نگاهش هیچوقت به من مهربان نیست، پشت پدرم میخزم و او لبخند میزند.
_ چرا اینجوری میگی مهتاب؟ بچهمون عین گله. من نازش نکنم، لوسش نکنم، کی نازشو بکشه؟ تو که میدونی همین فرصتای کم برامون میمونه… بیا تو رو هم لوس کنم…
آوای خندههای مادرم، من و پدرم… زمان زیادی نگذشت بعد از آن که او دیگر از خواب قد بلند نشد؛ درحالیکه من میان بازوان سردش بهخواب حرکت کرده بودم.
نگاه باز میکنم. اتاق تاریک است و تنها منبع نور، شامگاهخوابهای سالن پذیرایی است. آوای نفسهای سنگین بهادر نشان از خواب عمیق او دارد. هنوز سرم روی بازوی اوست و دست او بهدور من. سالها بود خواب پدرم را نمتوجه شده بودم، صدایش را از یاد برده بودم. تُن ساکت و شیرینی داشت. نگاههای میشیرنگ و مهربانش. پدرم که بود، بیمحبتیهای مادرم رنگ میباخت. او چگونه توانست بعد از او با فاضل ازدواج کند؟! تَن خوشبو و صورت مهربان پدرم کجا و آن مرد کجا.
نیلی متوجه بیدار شدنم میشود. ملایم بهسمت من میآید، میترسم بهادر را بیدار کند. بهآرامی از زیر دست او بیرون میآیم تا بیدار نشود و پاورچین بیرون میروم. امشامگاه برایم طولانی است. دلم در ذهنش گذراندن میخواهد، به پدرم، تنها مردی که میدانم عاشقانه دوستم داشت.
خاموشی شامگاه در تراس منزلٔ بهادر دوستداشتنی است، نیلی روی شکمم خوابیده و من در تاریکی، روی صنقلبی لم دادهام، نور چراغها از این بالا مشاهده کردنی است. آپارتمانهایی که بعضی هنوز شاهد شبزندهداری ساکنین خود هستند. هر خانهای حکایتهای زیادی برای تعریف دارد. مثل همان خانهٔ قدیمی پدر من، با آن حیاط کوچک که زمانی پر از گل بود، ولی بعد از او، همهچیز نابود شد… حتی دخترک صاحبخونه.
_ نیل! تو گربهٔ خوشامگاهختی هستی دختر که گیر بها افتادی، مگه نه؟
با آن چشمهای آبی فقط نگاهم میکند و باز قلب به نوازش شدن میبندد. حسی که امشامگاه دارم را آخرین بار در کنار پدر داشتم. عجیب ملایم و خوشحالم از بودن در این شرایط. هرچند میدانم اینهم موقتی است؛ ولی هرچه هست، خوب است، حتی موقت.
……
***بهادر
حس سبکی روی بازویم باعث میشود از خواب بپرم. اولین فکری که به سرم میزند این است که مهگل رفته. مضطرب میشوم، جایش سرد است. بهسرعت بلند میشوم و دنبال مهگل فرضی میدوم، انگار او همین حالا دارد میرود. چگونه میتواند بعداز اینهمه که باهم خوب بودیم، رفته باشد؟
بهسمت در میروم ولی حرکتی در تراس، با نور کمی که از چراغهای سالن است، توجهم را جلب میکند و نفس حبس شدهام رها میشود.
مهگل است. روی صنقلبی خوابیده و پایش روی نردههاست. این حس جمشاهده کرد است، نفس راحت از بودن کسی.
اگر راهی شده بود، میدانم بازهم بهدنبالش میحرکت کردم، برعکس آنچه امشامگاه به او اضافه کردم. میراهی شدم تا پیدایش کنم، تا او را آنقدر به خودم نزدیک کنم که نرود. نمیدانم چرا، ولی انگار این دختر از اول در زندگی من بوده است؛ فقط مدتی گم شده بود. از روزی که پیدا شد، هیچچیز روال سابق را ندارد. هیچ زنی برایم دلربایت ندارد. دیگر تنها بودن و بدون او سرکردن فقط یک کابوس است. کابوس تنهایی.
روزگاری که پرستو را حین خیانت متوجه شدم، تا وقتی که مهگل را دیدم، بدترین روز حیاتم بود. سخت، دردناک و پر از سرزنش خود. ولی از روزی که او را دیدم، سختترین روزگارهایم همان یکهفتهٔ ندیدن او بود و “امروزگار”وقتی حرکت کرد. غزال گریزپای بهادر.
دست زیر پایش میبرم. نیلی روی شکمش خوابیده، نگاه خماری میکند و گویا میبیند من هستم، بازهم دیده میبندد. خوابش سنگین است و این برای مهگل، بهنظرم عجیب میآید. زیرلب چیزهایی میگوید که نمیشنوم. نیلی پایین میپرد و کشوقوس میآید. او را روی تخت میگذارم و کنارش دراز میکشم.
شاید شیرینترین لحظهها، بیاهمیتترین آنها باشد. مثل وقتیکه او خودش را در خواب، بهسمت بازو و سینهٔ من میکشد تا بخوابد. چه خوب است کل روزگار پرفرازونشیب، به کنار او بودن ختم شود.
……….
با نگاههایی پفکرده از خواب به آشپزخانه میآید. املت صبحانه را داخل ظرف میریزم و روی میز، کنار نانهای تازه میگذارم. سر روی دست گذاشته، چرت میزند.
_ صبحانه بخور ببرمت سر کار.
“اوم” تنها چیزی است که به گوش میرسد. موهایش را نوازش میکنم. سر بلند میکند.
_ تو دیشامگاه منو آوردی تو تخت؟
اامان لقمه را برای او میگیرم. هربار که نگاهش میکنم، گویا درحال شکستن است. لقمه را به دهان میبرد.
_ جات خوب نبود اونجا… امروز یه ست صنقلبیراحتی سفارش میدم… البته فکر کنم بگم یکی بیاد کل آپارتمانو یه کف دستی بکشه… هوم؟
نگاهی بیعلاقه به اطراف میکند و شانه بالا میاندازد.
_ آپارتمان خودته، من نظری ندارم. به تشک من کف دست نزنن تو کمد دیواری، بقیهش به من چه.
خندهام میگیرد از اینهمه همکاری و نظر.
_ خسته نشی گلی، میگم یه تشک دونفره از لحافدوزی اصغرآقا، لحافدوزِ محل سید بیارن. خوبه؟ پشم باشه، لحافشم بیارن. عروسدامادی.
خیره نگاهم میکند، بدون تبسم. این همان مهگل است که میشناسم و دوست دارم… بله، من او را همینگونه دوست دارم.
_ هی میخوام جواب درشت ندم، نمیذاری بها… عروس ننهٔ منه یا دولید بابای تو… قرار نیست همهش تو حلق هم باشیم که… خونهته، هرجور میخوای درست کن… تو که پول داری، یه فکری واسه تلویزیون آپارتمان دوستت بکن.
لقمهٔ بعدی را خودش میگیرد و این پیشرفت او در امر غذا خوردن است. او برخلاف دخترهای دیگری است که متوجه شدهام. آنها عموماً بعد از یکهفته رابطه، شروع به نظردادن میکنند و این کلافهکننده است. احساس صمیمیت، افکار دخترانه و حس مالکیت.
_ این اامانباره نظر دوستدخترمو میپرسم. اینقدر بدعنق نباش گلی.
بلند میشود و بهسراغ لیوان و کتریبرقی میرود که تازه جوش آمده… بازهم یک لیوان، چای حاضر است.
_ خودت میگی دوست دختر… زنت که نیستم، خواهر و مادرتم نیستم… هرچی میخوای برای خونهت بگیر… اظهار کردی طبقهٔ پایین یه واحد کوچیکتر خالیه؟
مینشیند. آن چشمهای سیاه و درشت در این صورت ظریف و باریکاندام، معصومیت خاصی دارند که با این سردی او هیچ تناسبی ندارد. شاید اگر نگاه گرمش نبود، فکر میکردم مهگل روزهای اول است.
_ چرا اینجوری نگاه میکنی بها؟ انتظار داری بشینم مبل و پرده و ست فلان و بهمان انتخاب کنم؟ من تو خوابمم همچین جایی رو تصور نمیکردم. اتاق فلان، اتاق بهمان… از استخر و سونای اختصاصی تا سالن بیلیاردو کوفتو درد… بیخیال، من بزرگترین خونهٔ کوفتیای که توش بودم و فکر میکردم یه روز خانومش میشم ولی گهشم نبودم، خونهٔ…
حرفش را میخورد، قد بلند میشود و لیوان پر را داخل سینک پرت میکند. میدانم غمگین است، سرخورده و عصبانی. فکری مثل خوره مغزم را میجود،” مهگل هنوز هم دوستش دارد”؟
یادم باشد سر صبحانه بحثی باز نکنم. قبلاً این من بودم که در خاموشی کنار دخترها میجای گرفتم و حتی علاقهای به گوش دادن حرفهای کسی نداشتم. پرستو تنها کسی بود که با او هممنزل شدم. یادم است یکبار سر صبحانه بحث از تعویض دکور آپارتمان کرد، آنمدت یک خونهٔ معمولی در یک محلهٔ وسط شهر داشتم. آنقدر مشغول کسب دررسید بودم که به او بیان کردم فقط دوستدختر من است و نمیتوانم هزینههای اضافی داشته باشم. حال این منم که میخواهم او وسایل آپارتمان را بهسلیقهٔ خودش انتخاب کند.
……….
همان لباسهای همیشگی را به تن دارد. یککف دست سیاه. چشمانش در این رنگ چند برابر دلپذیر است و سپیدی صورتش بیشتر.
_ ببخشید بهادر… نمیمیل داشتم اینجور بشه… اضافه کردم که اکثر مواقع اخلاقم گنده.
مقنعهاش را صاف میکنم. تقصیر من است که بیمقدمه، آنهم صبح چنین مکالمهای را شروع میکنم، ولی بازهم از دوری کردنش آزردهم.
_ بریم؟
کلاهکاسکتش را به دستش میدهم و کولهاش را میگیرم. کمی پابهپا میکند و بازویم را میگیرد.
_ بها! من تو رابطه با مسعود له شدم… خیلی چیزا هست که تاحالا کسی نمتوجه شده… شایدم هیچوقت نفهمه… ببخشید.
صورتش رنگپریدهتر و نگاهش تیرهتر از همیشه است، از کنارم میگذرد.
_ هنوز عاشقشی گلی؟
نمیتوانم با این سؤال مغزم را هرلحظه رنده کنم. میآید روبهرویم و نگاه میکند. این تصویری است که از او همیشگی دوست دارم؛ سربالا، شانه عقب، فکها محکم و نگاه مستقیم.
_ چی باعث میشه فکر کنی نسبت به مردی که منو له کرد و تحقیر کرد… وادارم کرد کفش دوست خیانتکارم رو با زبون پاک کنم؛ میتونم جز نفرت، حس دیگهای داشته باشم؟
نگاهش سخت و غیرقابلنفوذ است. با او چه کردهاند؟ چرا؟ میخواهم او را در آغوش بگیرم، ولی عقب میرود و انگشت تهمشاهده کرد بهسمتم میگیرد و صوتیش از حد معمول بلندتر است.
_ لعنت بهت افخم… کف دستت به من نخوره. من نیازی به ترحم تو ندارم… گور پدر تو و مسعود و هرکی تازهبهدورانرسیدهٔ الدنگه.
کلاه را به زمین میکوبد و با پا پرتش میکند. حرف او دلم را بهدرد آورد، پس او تا چهحد میتواند خرد شده باشد.
_ گلی؟ بس کن این خودخوریتو… اون کثافت به درک راهی شده…
_ به درک راهی شده؟! از کدوم درک حرف میزنی بهادر افخم؟ اونی که به درک راهی شده منم. اون که به کثافت کشیده شد منم… تو چی؟ تو خودت چندتا دخترو به گه کشیدی و مثل آشغال پرتشون کردی؟ اون دختره اون روزگار… یادته بها؟ توام همون کارو کردی… توام لهش کردی…
خاموشی میکنم، در برابر این آتشفشان چه میتوانم انجام دهم؟ فریادهایش از سرِ درد است. منهم چنین کردهام؟ آنشامگاه با “فران” که حتی آنقدر برایش ارزش نگذاشتم که نامش را کامل حفظ کنم… یا دیگرانی که حتی یادم نمیآید صورت یا اسمشان. روی زمین مینشیند و تکیه به دیوار میدهد. گریه نمیکند، بهندرت مشاهده کردهام ضجه زده باشد. مقنعهاش را درمیآورد و پرت میکند.
_ متاسفم… حق ندارم گندوکثافت گذشتهٔ خودم رو، روی تو بالا بیارم… تو آدم خوبی هستی بهادر… عوضی هستی؛ ولی ته قلبت خوبه… اون نبود. همین.
کشیده میشود، مقنعهاش را از روی پارکت چنگ میزند. نیلی تمام مدت از روی مبل شاهد این ماجراست، حتی حیوان هم ترسیده.
………..
بدون هیچ حرفی کلاه را میدهد و کولهاش را مانند یک بار سنگین بهدوش میکشد.
_ مهگل!
با کرختی برمیگردد، اما نگاهم نمیکند. میدانم افسرده است. راهی شدووارد شد آدمها و ماشینها اینجا زیاد است؛ محل کار جمتوجه شدش در مرکز شلوغی شهر قرار دارد. یک مسیر طولانی برای هر روزگار.
قلبم میخواهد بگویم دیگر اینجا نیا، پیش خودم بمان. اما میدانم به غرورش لطمه میخورد. برمیگردد و همزمان پسر جوانی، فامیلی او را صدا میزند. قامتی متوسط و صورتی معماما دارد، موهای خرمایی و پوستی روشن. مهگل برایش سر تکان میدهد و نزدیکتر میآید.
_ اینجوری نرو. آدما بحث میکنن دیگه.
پسر مصرانه منتظر اوست. کلاه از سر برمیدارم و نگاهش میکنم، تبسم میزند.
_ بحث میکنن… من حرفای خوبی نزدم بهت. خر نیستم، فرق بین توهین و بحثو میدونم… بهادر.
سر پایین میآورم شاید صورتش را ببینم، آن را از من مخفی میکند.
_ هنوز هیچچیزی عوض نشده. عصری میرم خوابگاه، فکراتو بکن بها. رودربایستی که نداریم. چند روزگار همدیگه رو نبینیم… بعد تصمیم بگیر.
پسر میرود داخل و فکر من معطوف به اوست. اما حرفهای مهگل رشتهٔ افکارم را پاره میکند.
پسر میرود داخل و فکر من معطوف به اوست. ولی حرفهای مهگل رشتهٔ افکارم را پاره میکند.
_ باز شروع کردی گلی؟ تو بگو یهروز! عصر میآم دنبالت، برو قرارداد رو فسخ کن. چرتوپرت روشنفکرانهتم بردار ببر برا اون بچهسوسول که دو ساعت منتظرت بود.
تبسم میزند. سعی میکنم کمی سربهسرش بگذارم، ولی واقعاً از هر مردی اطراف او خوشم نمیآید. ما مردها همدیگر را میشناسیم.
_ نمیخواد براش گارد بگیری. اون “رامین احدی”، یکی از همدورهایهای دانشگاهمه… اینجا همکاریم… یهجورایی اینجا شریکه.
کلاهم را میگذارم و گونهاش را لمس میکنم. گونهاش رنگ میگیرد، هرچند بوسیدنش را ترجیح میدهم.
_ برو سر کارت، عصری میآم دنبالت. اگه نتونستم، این کلیدای خونه. بهت زنگ میزنم.
کلید یدک را اینبار بدون بحث میگیرد.
……….
به خونه برمیگردم و با استقبال پرشور نیلی مواجه میشوم. دخترک شیرین دور پاهایم میومیوکنان میرقصد.
_ یه چند روز صبر کن دختر دلبره، برات یه دوست میآرم تنها نباشی… یه جای دلنشینم میدم براتون درست کنن.
به خودم میخندم که برنامهام را برای یک گربه شرح میدهم. وسایل صبحانه هنوز روی میز است. حرفهای مهگل از گذشته، از دیشامگاه فکرم را مشغول کرده است. مگر میشود اینهمه رذالت در حق دختری که تمام دخترانگیاش را به پایت ریخته، بهخرج داد؟
من مرد صادق و بیگناهی نیستم. ادعای آنرا هم ندارم، ولی ابداً کسی را با وعدهووعید به تخت نکشاندهام. ابداً هیچ دختری را از آنچه در این جامعه شرافت محسوب میشود، محروم نکردهام. حتی پرستو را با وعدهٔ ازدواج فریب ندادم. میدانم که رفتار درستی در رابطههایم نداشتم. تا وقتی روی نقطهضعفهایم کف دست نگذاشتهاند، راهی شدار ناپسندی نداشتم. اما آنچه خاطرات مهگل است، چیزی جز رذالت نیست.
شمارهٔ عباس را میگیرم. او بهترین فردی است که میتواند حتی اطلاعات در بارهٔ مارک شیرخشک یک نفر در نوزادی را بهکف دست بیاورد.
_ سلام آقا، صبح به این زودی، خیر باشه.
_ عباس! برای هرکی آقا باشم، برای تو یکی بهادرم… این اولاً بود. دوم اینکه میخوام از ده سال پیش تا بعد مرگ اینی که میگم رو دربیاری، مسعود شکاری. شش سال پیش تو تصادف مرده. باباش فکر کنم مختار شکاری باشه. قبلاً جراح ارتوپد بوده، ولی الان زمینگیره… فقط یهجور که اسم مهگل ساریخانی که تو زیستنشه، سر زبون احدی نیفته.
_ مسعود شکاری، فرزند مختار… حل شده بدونین… راستی! آقا بهادر انگار وضع دوماد سابقتون خوب نیست.
یادم میافتد که عباس را مسئول کارهای لازم بیمارستان کرده بودم. افراد بستری در بیمارستان را کلاً از یاد بردهام، مهگل تمام حجم ذهنم را دربرگحرکت کرده است.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن