رمان تدریس عاشقانه پارت ۴۳

این بار که دیدهام و باز کردم اامان چیزی که به یاد آوردم آرمان بود.
توی اتاق کسی نبود. به سختی تن خشک شدم و تکون دادم و نشستم. سوزن سرم رو از دستم کشیدم و قد بلند شدم. سرم گیج رفت و درد بدی توی ناحیه ی گردنم احساس کردم ولی بی اعتنا از اتاق بیرون راهی شدم و با دیدن پذیرش به سختی بیان کردم
_ببخشید آرمان کجاست؟
با دیدنم متعجب اظهار کرد
_عه تو چرا بلند شدی؟مگه بهت نبیان کردن خطر سقط داری؟
عجیبه که اون لحظه برام بچمم بی اهمیت شده بود. ملتمس گفتم
_تو رو خدا باید آرمان و ببینم.
شونه مو گراهی شد و اظهار کرد
_باشه این جا بشین من برات ویلچر بیارم بری شوهرت و ببینی
ناچارا نشستم.. رفت و با یه ویلچر برگشت.
بعد اینکه قرار گرفتم منو به سمتی برد… با گریه بیان کردم
_حالش خوبه مگه نه؟
شونه بالا انداخت
_چی بگم والا؟ بریم خودت ببین!
با این حرفش بیشتر وحشت کردم. چند دقیقه بعد جلوی مراقبت های ویژه نگهم داشت و گفت
_میتونی کشیده شی از پشت شیشه ببینیش.
بلند شدم و با دیدنش نفسم بند اومد
این مردی که کلی سیم بهش وصل شده بود و بی جون روی تخت افتاده بود آرمان من بود؟
اشکام شدت گحرکت کرد.
قلبم داشت از جاش در میومد. انگار تازه داشتم می درک کردم بدون اون زندگی چه قدر برام بی معنیه
اصلا غیر ممکنه من بدون آرمان چه طور میخواستم زنده بمونم؟
به هق هق افتادم پرستار شونه مو گحرکت کرد و گفت
_عزیزم نباید خودت و دلخور کنی. تا الانم معجزه ست که بچه تو از کف دست ندادی
با گریه بیان کردم
_میشه از نزدیک ببینمش؟ تو رو خدا!
_نمیشه عزیزم… کسی حق ورود نداره.
به التماس افتادم
_خواهش میکنم فقط پنج دقیقه تو رو خدا…
با ترمتوجه شد نگاهم کرد و گفت
_باشه ولی فقط پنج دقیقه
سر تکون دادم که درو برام باز کرد.
خودم راهی شدم تو و هر چی بهش نزدیک تر میشدم حال و روزم بدتر میشد

انگار به پاهام وزنه زده بودن که مسیر حرکت کردن انقدر برام سخت شده بود.
خدایا غلط کردم. فقط بهم برش گردون قول میدم خودم تا آخر دنیا بچسبم بهش… فقط بمونه برام

دستشو توی کف دستام گحرکت کردم و هق زدم:
_آرمان منو ببخش! دیدهاتو باز کن… تو رو خدا این طوری مجازاتم نکن! ببخش منو… ببین قول میدم همواره پیشت بمونم. اصلا هر چی تو بگی… نخواستی منو هم اشکال نداره. تنهام بذار. حاضرم نبینمت ولی بدونم زنده ای… آرمان من متاسفم! تقصیر منه. همش تقصیر منه.
هق هقم اوج گراهی شد. باورم نمیشد دارم تو این وضعیت میبینمش و هنوز زندم
با ناله اظهار کردم
_حق با تو بود! من هنوز دوستت دارم. ازدواجم با معین فقط به خاطر ساختن غردر شکسته ی خودم بود وگرنه من به غیر از تو چه طور میتونم دل به کس دیگه ای ببندم؟خواهش میکنم نگاهاتو باز کن. به خاطر من… به خاطر بچه مون… آرمان قلبم نیومد یه تیکه از تو رو از وجودم جدا کنم.بار آخری که رفتم سونوگرافی بیان کرد به احتمال زیاد بچت پسره… به‌شدت خوشحال شدم که قراره یه پسر مثل تو داشته باشم ولی اگه تو نباشی… حتی این بچه رو هم نمیخوام! باید باشی آرمان… باید باشی تا با هم بزرگش کنیم. خواهش میکنم. من بدون تو نمیتونم زنده بمونم!
صوتی پرستار حرفمو قطع کرد
_عزیزم کافیه دیگه… برای خودتم خوب نیست انقدر سرپا بمونی.
با التماس اضافه کردم
_بذارین پیشش بمونم تو رو خدا
_نمیشه عزیزم اینجا مراقبت های ویژه هست حال خودتم خوب نیست باید استراحت کنی!
دیگه نای مخالفت هم نداشتم. خم شدم و بوسه ای روی پیشونیش زدم و جسم بی جونم و دنبال پرستار کشیدم.
اگه اون زنده نمیموند منم می مردم!

* * * *
با کابوس از دست دادن آرمان چشم باز کردم و مرد آشنایی رو مشاهده کردم که داره با دکترم حرف میزنه.
دکتر اظهار کرد
_وضعیتش بسیار بهتره خداروشکر اما هنوزم خطر سقط جنینش هست باید کامل استراحت کنه یعنی کل روز از جاش بلند نشه تا خطر و پشت سر بذاره شاید هم محبور باشه کل دوران باردارییش د این طوری بگذرونه. الانم فقط شانس اوردن. اون آقایی که باهاشون بود خودشو سپر ایشون کرده و خداروشکر نه ایشون نه بچه شون آسیب جدی ندیدن
_آرمان چی؟
_برای آقای زند فقط باید دعا کنید. ضربه ی بدی به سرشون خورده و متاسفانه وارد کما شدن.احتمال به هوش اومدنشون ۲۰ درصده فقط به خانوادشون خبر بمتوجه شد و بگید که منتظر هر اتفاقی باشن

نفسم بند اومد و انگار از یه کشیدهی به پایین پرت شدم. کما؟ آرمان من؟

کف دستم و زیر تنم زدم و تمایل داشتم بلند بشم که متوجهم شدن. دکتر گفت
_قد بلند نشو عزیزم باید استراحت کنی!
با صدای ضعیف و دورگه ای بیان کردم
_آرمان.
اخمای معین در هم حرکت کرد. انگار نه حال من براش اهمیتی داشت نه وضعیت آرمان.
با گریه گفتم
_باید آرمان و ببینم!
_فعلا نمیشه عزیزم. باید استراحت کنی تا حالت خوب بشه به خاطر بچت.
کف دستشو گراهی شدم و ملتمس اضافه کردم
_آرمان خوب میشه نه؟ تو رو خدا بهم بگید حالش خوب میشه.
با مهربونی اظهار کرد
_حتما که خوب میشه عزیزم. جوون خیلی قوی هست تو دلواپس نباش و استراحت کن الان میگم بیان برات آرام بخش بدن.
از اتاق بیرون رفت. برای اینکه ریخت معین و نبینم ملافه رو روی صورتم کشیدم که به ثانیه نکشید ملافه رو. کنار زد و عصبی بیان کرد
_داشتین با هم فرار میکردین نه؟
با نفرت نگاهش کردم و بیان کردم
_همش تقصیر توعه آشغال تو کارو به اینجا رسوندی
با پوزخند گفت
_مثل اینکه یادت رفته جنابعالی فرار کردی.نقشه تون بود نه؟یه طوری فرار کنید کسی بهتون شک نکنه. بعدش چی؟ یادت رفته بود من شوهرتم؟ بدون اجازه ی من نمیتونی پاتو از ایران بذاری بیرون چون من اون قلم پاتو میشکونم.
باورم نمیشد تو این موقعیت داشت این حرفا رو بهم می زد. واقعا پرو و وقیح بود.
با نفرت گفتم
_از جلوی نگاهم گمشو معین حالم از متوجه شدنت بهم میخوره.
با همون اخمش بیان کرد
_چیه؟میخوای با یاد عشقت گریه کنی؟ اتفاقا دعا کن بمیره. زیرا اگه زنده بمونه هر روزگار آرزوی مرگ میکنه. هم تو هم اون!
با خشم نگاهش کردم که از اتاق بیرون حرکت کرد.
آشغال عوضی امیدوارم بمیری.

* * * * *
سه ماه بعد
کف دستم و روی شکم بروارد شدم کشیدم و وارد بیمارستان شدم. دیگه کم کم آمار تموم پرستارا رو با شیفت شون کف دستم اومده بود و همه رو میشناختم از بس اومده و راهی شده بودم
با همه سلام علیک کردم و به سمت مراقبت های ویژه راهی شدم.
سه ماه بود میومدم و میحرکت کردم و آرمان هنوز توی کما بود

195