انگار به پاهام وزنه زده بودن که جاده رفتن انقدر برام سخت شده بود.
خدایا غلط کردم. فقط بهم برش گردون قول میدم خودم تا آخر جهان بچسبم بهش… فقط بمونه برام
دستشو توی دستام گحرکت کردم و هق زدم:
_آرمان منو ببخش! چشماتو باز کن… تو رو خدا این طوری مجازاتم نکن! ببخش منو… ببین قول میدم همیشه پیشت بمونم. اصلا هر چی تو بگی… نمیل داشتی منو هم اشکال نداره. تنهام بذار. حاضرم نبینمت ولی بدونم زنده ای… آرمان من متاسفم! تقصیر منه. همش تقصیر منه.
هق هقم اوج گحرکت کرد. باورم نمیشد دارم تو این وضعیت میبینمش و هنوز زندم
با ناله بیان کردم
_حق با تو بود! من هنوز دوستت دارم. ازدواجم با معین فقط به خاطر ساختن غردر شکسته ی خودم بود وگرنه من به غیر از تو چه طور میتونم دل به کس دیگه ای ببندم؟خواهش میکنم چشماتو باز کن. به خاطر من… به خاطر بچه مون… آرمان قلبم نیومد یه تیکه از تو رو از وجودم جدا کنم.بار آخری که راهی شدم سونوگرافی بیان کرد به احتمال زیاد بچت پسره… بسیار خوشحال شدم که قراره یه پسر مثل تو داشته باشم ولی اگه تو نباشی… حتی این بچه رو هم نمیخوام! باید باشی آرمان… باید باشی تا با هم بزرگش کنیم. خواهش میکنم. من بدون تو نمیتونم زنده بمونم!
صوتی پرستار حرفمو قطع کرد
_عزیزم کافیه دیگه… برای خودتم خوب نیست انقدر سرپا بمونی.
با التماس گفتم
_بذارین پیشش بمونم تو رو خدا
_نمیشه عزیزم اینجا مراقبت های ویژه هست حال خودتم خوب نیست باید استراحت کنی!
دیگه نای مخالفت هم نداشتم. خم شدم و بوسه ای روی پیشونیش زدم و جسم بی جونم و دنبال پرستار کشیدم.
اگه اون زنده نمیموند منم می مردم!
* * * *
با کابوس از کف دست دادن آرمان نگاه باز کردم و مرد آشنایی رو مشاهده کردم که داره با دکترم حرف میزنه.
دکتر اظهار کرد
_وضعیتش خیلی بهتره خداروشکر ولی هنوزم خطر سقط جنینش هست باید کامل استراحت کنه یعنی کل روزگار از جاش بلند نشه تا خطر و پشت سر بذاره شاید هم محبور باشه کل دوران باردارییش د این طوری بگذرونه. الانم فقط شانس اوردن. اون آقایی که باهاشون بود خودشو سپر ایشون کرده و خداروشکر نه ایشون نه بچه شون آسیب جدی ندیدن
_آرمان چی؟
_برای آقای زند فقط باید دعا کنید. ضربه ی بدی به سرشون خورده و متاسفانه وارد کما شدن.احتمال به هوش اومدنشون ۲۰ درصده فقط به خانوادشون خبر بدید و بگید که منتظر هر اتفاقی باشن
نفسم بند اومد و انگار از یه قد بلندی به پایین پرت شدم. کما؟ آرمان من؟
* * * * *
سه ماه بعد
دستم و روی شکم بروارد شدم کشیدم و وارد بیمارستان شدم. دیگه کم کم آمار تموم پرستارا رو با شیفت شون کف دستم اومده بود و همه رو میشناختم از بس اومده و راهی شده بودم
با همه سلام علیک کردم و به سمت مراقبت های ویژه حرکت کردم.
سه ماه بود میومدم و میرفتم و آرمان هنوز توی کما بود
195
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن