رمان تدریس عاشقانه پارت ۴۱

دقیقا به هدفش رسیده بود.جلب توجه آرمان…. نگاه سرزنش بارش و ازم گراهی شد و با بلند شدنش نگاه همه رو کشوند سمت خودش…
یکی از بچه ها گفت
_هراسیدم داداش…آروم تر بلند شو!
بدون جواب دادن از آشپزخونه حرکت کرد بیرون. بی طاقت خواستم بلند بشم که معین کف دستمو گحرکت کرد.
به نظرم داشتیم زیاده روی میکردیم. آرمان به‌شدت در حقم بد کرده بود ولی هیچ وقت با کس دیگه ای جز من نبود. من ولی جلوی چشمش داشتم با یه شارلاتان عاشقی بازی میکردم.
معین برام لقمه گحرکت کرد و عین یه شوهر عاشق اظهار کرد
_بخور عزیز قلبم
نتونستم جلوی نفرت نگاهمو بگیرم. کف دستش و پس زدم. یکی از جمع اظهار کرد
_انشالا کی شام عروسی شما رو بخوریم معین جان؟
_به زودی… قرار بود سال بعد عروسی بگیریم اما احتمال زیاد همین امسال همتون یه شام عروسی افتادین.
صدای همشون بلند شد. دیگه نتونستم طاقت بیارم و بلند شدم. با تبسم مصنوعی گفتم
_ببخشید من صبح زود صبحونه خوردم الان میل ندارم با اجازتون…
نموندم تا کسی چیزی بگه و از پله ها بالا حرکت کردم.
وارد اتاقم شدم و با عصبانیت اون لباس مسخره رو از تنم در آوردم و جاش یه سویشرت کشیده پوشیدم و دستمال گردنی بستم و بیرون زدم.
قلبم نمیخواست این بازی و ادامه بدم. قلبم میخواست برم پیش آرمان و داد بزنم بچه تو سقط نکردم.. بیا با هم بزرگش کنیم ولی حیف که جفت مون پلای پشت سرمونو خراب کرده بودیم
با بغض از ویلا خارج شدم و خودمو به دریا رسوندم. حواسمون نبود داشتیم همو نابود می کردیم در حالی که عاشق همیم من اونو عاشق شدم اونم منو اما نمی تونستیم به هم برسیم.
اصلا نمیدونستم چه قدر گذشت که مثل دیوونه ها مسیر راهی شدم.
موقعی که اومدم بیرون ساعت 10صبح بود اما به خودم که اومدم هوا داشت کم کم تاریک میشد.
به اطراف نگاه کردم و همه جا به نظرم غریبه اومد.
اصلا دقت نکردم از کدوم مسیر اومدم.
قلبم داشت ضعف می رفت… به سمت دکه ای که اونجا بود حرکت کردم و بیان کردم
_ببخشید آقا من راهمو گم کردم هیچ جا رو هم بلد نیستم.
پیرمرد نگاهم کرد و اظهار کرد
_اسم کوچه تونو بگو جادهنماییت کنم دخترم!
اندیشیدم و درمونده اضافه کردم
_نمیدونم.
به تلفنش اشاره کرد و بیان کرد
_زنگ بزن یکی بیاد دنبالت
با تردید نگاهش کرد. من شماره ی معین و حفظ نبودم ولی آرمانو…

تردید و کنار گذاشتم بهتر از این بود که کل شامگاه دنبال مسیر برگشت باشم.
شمارش و گرفتم. بعد از چند تا بوق بالاخره صداش توی گوشم پیچید
_بله؟
تا الو اظهار کردم عصبی داد زد
_کدوم قبرستونی راهی شدی تو؟
آروم اضافه کردم
_نمیدونم راهمو گم کردم.
عصبی تر شد
_احمقی… میمیل داشتی جایی بری می گفتی ببرمت کدوم گوری هستی الان؟
نمیدونم چرا مثل بچه ها بغض کردم و اضافه کردم
_خوب میگم که نمیدونم کجام
نفس عمیقی کشید و اضافه کرد
_خوب نمیخواد مثل بچه ها مظلوم بشی کسی اونجا هست گوشی و بدی بهش؟
بدون حرف گوشی و سمت پیرمرد گحرکت کردم…
تا اون آدرس و بده منم روی صنقلبی نشستم… اصلا نمتوجه شدم چی گفت و کی قطع کرد. از این اخلاقم متنفر بودم می رفتم توی هپروت و هیچی حالیم نمیشد.
اخه یکی نیست بگه دختره ی احمق حواست به مسیر نبود به قار و قور شکمتم نبود؟
انگار خدا آوامو گوش داد که پیرمرد یه لیوان چای به همجاده بیسکویت جلوم گذاشت و اضافه کرد
_گفت گرسنه ای ازت پذیرایی کنم تا خودشو برسونه
با لبخندی محو لیوان چای و برداشتم مه باز اظهار کرد
_بسیار نگرانش کردی معلومه بسیار دوستت داره
پوزخندی ته قلبم زدم
_منم یه زمانی یه نفر و همین قدر عاشق شدم. حیف که اون موقع جوونی کردم و نتونستم نگهش دارم ولی هر عاشقی و که میبینم نصیحتش میکنم.. قدر عاشقی تو بدون دخترم هیچی با ارزش تر از عشق نیست اینو وقتی میفهمی که به سن و سال من برسی
میتمایل داشتم بگم من همین الانشم متوجه شدم… هیچ کس برای من آرمان نمیشه ولی چه فایده که اون اونقدر در حقم بدی کرده که اگه بخوامم نمیتونم باهاش باشم.
تمام دلخوشیم یادگاریه که ازش توی شکمم دارم.

یادگاری که اون فکر میکنه من به‌شدت وقت پیش سقطش کردم.
زیاد طول نکشید که قامتش و دیدم و قلبم براش ضعف حرکت کرد.
به این سمت اومد و با نگرانی سر تا پامو رصد کرد و اظهار کرد
_خوبی؟
سر تکون دادم مه گفت
_نمیگی بی خبر میری من میمیرم و زنده میشم؟
جوابی ندادم اما خدا می دونست ته دلم چه خبره اصلا میتمایل داشتم تا ابد گم و گور شم و اون همین طوری دلواپسم بشه.
با اون پیرمرد حساب کرد و بعد از تشکر ازش دستمو گراهی شد و دنبال خودش کشوند
مسخ شده دنبالش مسیر افتادم. تمایل داشتم کف دستمو از کف دستش بیرون بکشم که اجازه نداد و محکم تر کف دستمو گراهی شد.
کل وجودم داشت می سوخت. نگاهم و لحظه ای نمی تونستم از کف دستای به هم گره خوردمون بردارم
این عشق چی بود که مغز آدمو از کار مینداخت؟
در ماشینش و باز کرد و سوارم کرد.. خودشم سوار شد معلوم بود عصبیه ولی مراعات حالمو می کنه.
ماشین و روشن کرد و با سرعت به مسیر افتاد بعد از گذشت نیم ساعت تازه متوجه شدم ما اصلا سمت ویلا نمیریم.
طاقت نیاوردم و پرسیدم
_داری منو کجا میبری؟
جواب نداد حتی نگامم نکرد. آوام بالاتر راهی شد
_با توعم ارمان کجا داریم میریم؟
این بار بیان کرد
_الانو نمیدونم ولی توی همین هفته با هم میریم امریکا
نگاهام گرد شد و اظهار کردم
_چی؟ معلومه چی میگی؟ من باهات هیچ جا نمیام آرمان ماشین و نگه دار.
عصبی تر از من گفت
_به زور میبرمت سوگل. تو مال منی نمیتونم بذارم جلوی نگاهم اون کثافت حروم زاده بهت کف دست میزنه. حالیته؟همین که اضافه کردم میریم آمریکا نیای به زور میبرمت

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان آخرین بُت

مشاهده و دانلود ←