_این نه اون نه… دختر کم کم داری بیست و شش سالت میشه. تا کی میخوای رو همه عیب بذاری و بگی نه؟
بی حوصله اظهار کردم
_الان اومدم دانشگاه مامان وقت ندارم.کاری نداری؟
_شامگاه اینا میان دختر دیر نکنی.
_آها پس من امشب شیفتم. خدافظ
قبل از اینکه حرفی بزنه قطع کردم.
دیگه کم کم داشتم کلافه میشدم.بسیار قلبم میمیل داشت زندگی مو از پدر و مادرم جدا کنم. حالم از نگاه ها و ترحمشون به هم میخورد. تا یه میل داشتگار برام پیدا میشد طوری به خودشون میپریدن انگار چه خبره!
توی خانواده ی ما انگاری جا نیوفتاده بود دختر تا این سن بی شوهر بمونه.
مدامم سر کوفت دخترای فامیل که تو هجده سالگی عروس شدن توی سرم میخورد انگار من…
سینه به سینه ی کسی شدم و سریع عقب راهی شدم.
با دیدن دکتر هینی کشیدم و اضافه کردم
_شما اینجا چی کار میکنین؟
لبخند شیطنت آمیزی زد و گفت
_چه طور؟ حق ورود به این دانشگاه و ندارم؟
با اخم گفتم
_چرا همش سر راه من سبز میشین؟
ابرو بالا انداخت و گفت
_شما با همه سر جنگ دارید یا مشکلتون یا منه؟
جواب ندادم. چی می اضافه کردم؟چراکه شامگاهیه آرمانی ازت بدم میاد؟
مثل بز از کنارش گذشتم.هر دفعه با متوجه شدنش عصبی میشدم و دست خودمم نبود.
سر کلاسم قرار گرفتم و موبایلم و درآوردم. به سمیرا مسیج زدم
_مهمونا تون نراهی شدن من امشامگاه بیام خونه تون؟
خیلی زود جواب داد
_نه تا آخر هفته هستن. چرا چی شده؟
نفسم و فوت کردم. پس باید از ساعت هفت که کارم تموم میشد توی بیمارستان میموندم تا مصیبت این تمایل داشتگار جمتوجه شد تموم بشه.
ده دقیقه ای از ساعت تشکیل کلاس گذشته بود ولی خبری از استاد نبود.
به شونه ی شیوا که جلوم قرار گرفته بود زدم و بیان کردم
_اگه استاد برومند نمیاد که بریم؟
_مگه خبر نداری بازجای گرفته شده؟
متعجب اضافه کردم
_بازقرار گرفت شده؟
_آره بابا در واقع از اول ترم هم نباید میومد حالام که شانسش سکته کرده دیگه براش استاد جایگزین قراره بیاد.
پوفی کردم و اضافه کردم
_یه استاد خوبم که بود پرید. حالا خدا میدونه کیو میخوان بذارن جاش…. از همین روزگار ااما دیر کرده.
_بهتر بابا اونم دیگه زیادی پیر شده بود.
تا خواستم جواب بدم دکتر شایان وارد کلاس شد و به سمت جایگاه استاد رفت و من با متوجه شدنش رسما سنگ کوپ کردم
باورم نمیشد حالا توی دانشگاه هم باید به عنوان استاد تحملش کنم.
یعنی اینکه من قراره در طول روز کلا این بشر رو ببینم، صبح دانشگاه و ظهر هم بیمارستان!
پوست لبم و کندم.آرمان هم…
به خودم تشر زدم
_سوگل احمق…هنوز هم داری به آرمان فکر میکنی؟اون الان کنار زنش خوش و خرم داره زندگی میکنه تو هنوز به فکرشی و با مشاهده کردن یه آدم که شبیهشه به هم میریزی. اصلا دیگه حس بدی به جناب دکتر نخواهم داشت.
اتفاقا خیلی هم آدم متوجه شده ای هست… نامرد باشه کسی که باز باهاش سر جنگ برداره.
_خانوم زند.
به خودم اومدم و تند گفتم
_هان؟
صدای خنده ی بچه ها بلند شد.با اخم گفت
_اگه خوابتون میاد تشریف ببرید بیرون کلاس.
خونم به جوش اومد و بی ملاحظه بیان کردم
_نه راحتم خوابمم گحرکت کرد همینجا میخوابم!
باز هم کل کلاس زدن زیر خنده. اون ولی اخمش شدید تر شد و گفت
_لطفا از کلاس برید بیرون!
خون خونم و میخورد. ببین خدا جون خود این بشر لیاقت قلبسوزی نداره.
با خشونت از جام قد بلند شدم و گفتم
_اتفاقا خودمم سر کلاسای کسل کننده نمیشینم.
به کوله م چنگ انداختم و زیر سنگینی نگاه همه از کلاس زدم بیرون.
عقده ای… حالا فکر کرده چراکه استاد جایگزین شده خیلی شخص مهمیه
مطمئنم دو روز دیگه به خاطر تدریس غلط از دانشگاه میندازنش بیرون.
برای اون روزگار صد تا صلوات نذر میکنم.
فقط اتفاقی بیوفته تا من نگاهم هیچ وقت به این بشر نیوفته.
از دانشگاه بیرون زدم.کلاس دیگهای نداشتم.
به سمت ماشینم رفتم. تمایل داشتم سوار بشم که کسی اسمم و صدا زد.
برگشتم. یه موتوری بود یه جعبه به کف دستم داد.
متحیر اظهار کردم
_شما؟
بدون این که چیزی بگه گازش و گحرکت کرد و حرکت کرد.
با دیدهای گرد به جعبه نگاه کردم. نکنه بمب باشه؟
نه احمق جلوی دانشگاه بمب چرا کف دستت بدن حالا نه انگار بسیار شخص مهمی هستی؟
سوار ماشینم شدم و بعد از کلی کلنجار رفتن با خودم در جعبه رو باز کردم.
داخل جعبه یه عکس بود.
برش داشتم و با دیدن عکس خودم و آرمان نفسم برای لحظه ای بند اومد.
سلفی که سالها قبل با هم تو گوشی آرمان گحرکت کرده بودیم و من هر چه قدر اصرار کردم عکس و واسم بفرسته نفرستاد
ولی این عکس… الان این جا چیکار میکنه؟
گیج شده بودم.
حال عجیبی بهم دست داد. همه ی یاد هامون دونه دونه جلوی دیدهم اومد.
با خشم عکس و هزار تیکه کردم. شیشه ی پنجره رو باز کردم و عکس و هممسیر جعبه انداختم پایین!
هر کی بود قصد داشت اذیتم کنه..
درست مثل همون عکسا…
باز اعصابم ریخت به هم… ماشین و روشن کردم و با حرص گاز دادم. باز هم یادم اومد که نارویی از پری خوردم.
با پخش کردن عکس منو آرمان طوری آبرومو برد که تا یه مدت طولانی توی دانشگاه همه پشتم حرف میزدن و با کلی سختی از زیر اخراج شدن در رفتم.
آرمان… پری… مولین و بابام… از همشون به یه نحوی خورده بودم و الان فقط خودم برای خودم اهمیت داشتم… فقط خودم. * * * *
با عصبیت موبایل و پرت کردم روی زمین که صوتی سمیرا در اومد
_هووو چته؟شکست گوشیت.
از روی زمین برش داشت.با حرص اضافه کردم
_آخه ببین کاراشو؟بهش گفتم قرار خواستگارا رو کنسل کن. کنسل نکرده هیچ،از طرف من عذر خواهی کرده و بیان کرده دخترم شیفت شامگاهه!
_خوب بگه. حرص و جوشت واسه چیه؟
صوتم راهی شد بالا
_واسه اینکه مولین شازده آدرس بیمارستان و میل داشته تا فردا پسرش بیاد همو ببینیم. مامان احمقمم آدرس و داده.
دیدهاش گرد شد و اضافه کرد
_خوب حالا مولین تو فحش نده اونم خوبی تو میخواد.
روی نیمکت نشستم و اظهار کردم
_خسته شدم. قلبم میخواد ازشون جدا بشم از این مملکت برم واسه خودم زیستن کنم ولی نه پول دارم نه شرایطشو…دیدی که واسه بورسیه هم جون کندم ولی کو شانس؟
_خوب حالا هم اگه با این پسره حرف بزنی چی میشه؟شاید واقعا…
یه جوری نگاهش کردم که خفه خون گراهی شد
_تو چرا نمیفهمی من حالم از روابط احساسی و تعهد به هم میخوره؟
_خوب بابا نخور منو…من باید برم برای شام باید خونه باشم بیا با من.
نچی کردم
_نمیام تو برو.. _پس تو کجا میمونی؟
شونه بالا انداختم
_میمونم بیمارستان
سری تکون داد و اضافه کرد
_باشه پس من برم فعلا… به راهی شدنش چشم دوختم. مثل چی خوابم میومد ولی اعصابمم بدجور خورد بود شاید واقعا به یه دکتر روانشناس نیاز داشتم.
_میتونم بشینم؟
سرم و بلند کردم و با دیدن دکتر نفسم و فوت کردم
تو این شرایط همین و کم داشتم ولی نباید باهاش لج میکردم هر چی نباشه قباما من الان بستگی به این یارو داشت
با اکجاده سر تکون دادم که جای گرفت.
با کمی تاخیر بیان کرد
_ناتمایل داشته حرفاتو شنیدم.
چشمام و گرد کردم و بهش خیره شدم. با غیظ غریدم
_بگین فال گوش توقف کردم
خندید
_همواره برای همه چی انقدر جبهه میگیری؟ این همه عصبیت برای این سن خوب نیستا
حالا کمم مونده بود از این نصیحت بشنوم.
از جام بلند شدم و بیان کردم
_ببخشید من میخوام برم کار دارم… هنوز دو قدم برنداشته بودم اضافه کرد
_یه پیشنهاد واست دارم. زیرا گوش دادم میخوای بری خارج کشور
از حرکت ایستادم.
برگشتم و بیان کردم
_ولی من کمکی از کسی نمیخوام.
نچی کرد
_کمک نیست. یه معامله ی دو سر برده!
ابرومو بالا انداختم.کشیده شد و روبه روم توقف کرد. اظهار کرد
_چیزایی که بین تو و آرمان گذشته رو میدونم.
جفت ابروهام بالا پرید و اظهار کردم
_شما از کجا…
وسط حرفم پرید
_منو آرمان بهترین رفیقای همیم!
نفسم بند اومد. حیرت زده حتی نمی تونستم نفس بکشم.
حالم و متوجه شد و ادامه داد
_میدونم اون کاری با زندگیت کرد که الان نمی تونی به هیچ مردی اعتماد کنی
عصبی اظهار کردم
_تو کی هستی؟برای چی…
شتابزده دستش و جلوم گحرکت کرد
_صبر کن… صبر کن… من با هیچ قصدی سمتت نیومدم.امشامگاه که حرفاتو متوجه شدم فقط خواستم بهت پیشنهاد بدم. یه پیشنهادی که به نفع جفت مونه باشه؟
با شک سؤال کردم:
_چه پیشنهادی؟
تبسم ژکوند و معناداری زد و جلوتر اومد * * * * *
دو هفته بعد
_خوب شما تاریخ خاصی برای عقد در نظر دارید؟
بابام یه نگاهی به من انداخت و بیان کرد
_حالا که شما جوونا راضین به نظرم دیگه لازم نیست کشش بدیم.
معین سر تکون داد و گفت
_پس اگه موافق باشید آخر هفته مراسم عقد و توی خونه ی من بگیریم.
بابام به من خیره شد که سر تکون دادم.
تایید کرد و گفت
_باشه پسرم حالا که این طوری میخواین.
نگاهی به مولینم انداختم و اخمام در هم رفت.یه جوری خرسند بود انگار که چهل سالمه!
معین از جاش قد بلند شد و اضافه کرد
_پس بیشتر از این وقت تونو نمیگیرم آقای زند… باقی هماهنگی ها رو با خود سوگل خانوم انجام میدم.
132
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن