با اخم به صورتم نگاه کرد. سپس پرسید: «هیچ حرفی برای همکف دستش نداری؟»
شروع کردم: «من…» سرم را تکان دادم، دوباره با وجود کف دستهای او تمام تلاشم را کرده بودم و سر تکان دادم. «عسلم، من قبل از اینکه بری قول داده بودم که تو رو و یا کارهایی که میکنی رو زیر سؤال نبرم و سر قولم هم میمونم.» نگاه سوزانش نگاهانم را رها نکرد و من ادامه دادم: «البته سخته، چراکه تو من رو میشناسی، من در مورد هر چیزی یه حرفی برای اظهار کردن-»
حرفم را تمام نکردم. کف دستهایش آروارهام را ول کرد، بازوهایش به دور من پیچیده شدند، یک کف دستش پشت سرم نشست، آن را به یک سمت کج کرد، سر خودش را هم به سمت دیگری کج کرد و دهانش محکم روی دهانم قرار گرفت.
وقتی دهان و زبانش قلبی از عزا در آوردند، گردنش را نگه داشتم و بعد لبهایش را از لبهایم جدا کرد. سپس صورتم را روی سینهاش گذاشت، سرم را برگرداندم و گونهام روی سینهاش فشرده شد. دستهایم را از زیر بازوهایش گذراندم و کمرش را در آغوش گرفتم.
برای معمولی کردن گفتگوهایمان با نفسی که کمی بریدهبریده شده بود، به او یادآوری کردم: «زود اومدی خونه.»
لهن جواب داد: «زاهنین میگه تو یه مارویی رو سرنگون کردی.» به وضوح مشخص بود که اصلاً حوصله حرفهای معماما را نداشت.
«تی…» تردید کردم و بعد محتاطانه ادامه دادم: «اون میدونست حملهای نزدیک بود و خنجری که بوهتان بهم داده بود رو دم دست گذاشت. یه لحظه برای آماده شدن وقت داشتم.»
فشاری به من داد و غرید: «اون کوت* زیستنت رو نجات نداد سرسی. زاهنین، بین، گوست و تو این کار رو کردین. دیگه نشنوم که میگی لحظهای برات وقت خرید که آماده بشی.»
زمزمه کردم: «اوه… باشه.»
یک یادداشت ذهنی دیگر برای خودم برداشتم، دور و بر لهن به تیترو اشارهای نکنم.
ساکت ماند و این چند لحظهای طور کشید.
سپس با آوای آرامی بیان کرد: «خدام رو شکر میکنم که یه جنگجویی.»
سر تکان دادم. چند بار در چند ساعت اخیر خودم هم همین کار را کرده بودم. اصلاً نمیدانستم چنین چیزی را در وجودم داشتم اما به حد مرگ اطمینان داشتم که به خاطرش خوشحال بودم.
ادامه داد: «و بیشتر باید شکر کنم که درونت جادو داری. وقتی مبارزه میکردی، رعد و برق آسمون رو پر کرده بود. جنگجوها و همه اهالی دکسشی فهمیده بودند که این طوفان و رعد و برق عادی نبود بلکه چیزی بود که به ملکهشون ربط داشته. این به اونها هشدار داد و باعث شد خائن نتونه فرار کنه و جنگجوهای مارویی که منتظر برگشتن برادرهاشون بودن هم کف دستگیر شدن.»
وای.
وای خدا.
این را نمیدانستم. هیچ کدام از اینها را نمیخبر داشتم.
با او موافقت کردم: «بله جادو خوبه.» فشار کمی که به سرم وارد میکرد برداشته شد و سرم را عقب بردم تا به او نگاه کنم. سپس موضوع صحبت را عوض کردم: «چرا اینقدر زود اومدی خونه؟»
«صبح زود امروزگار یه قاصد از طرف کینهاک به ما رسید. جاسوسهای کینهاک که به پادشاه مارو نزدیک هستن گوش داده بودن که اون نقشه داره که به سمت من بیاد. این تصمیم هوشمندانهای بود. اونها که تصمیم داشتن به تبار زرین پایان بدن برای خودشون متحدهایی هم جمع کرده بودن. کینهاک برای این کارش پاداش میگیره.» سر تکان دادم و او حرفش را پایان داد: «با تمام سرعت تاختیم تا به دکسشی برگردیم اما دیر رسیدیم.»
با آوای ملایمی اظهار کردم: «من خوبم.»
«تمام روزگار کورکورانه تاختم و تمام چیزی که میدیدم تصویر ملکه زرین خیس خونم بود.»
خدایا. این بسیار بد بود.
تکرار کردم: «من خوبم.»
«و من توی دکسشی تاختم و تو رو خیس از خون دیدم.»
بازوهایم فشاری به او دادند. «عسلم، من خوبم.»
«میتونم این رو ببینم و حسش کنم عشق من، ولی برام اهمیت نداره. انتقام-»
یک بازویم را از دور او برداشتم، کشیدهش کردم و انگشتانم را روی دهانش گذاشتم.
«میدونم لهن. رودخونههای خون. میدونم. من رو وحشتزده میکنه، میترسونه و قلبم نمیخواد نه تو و نه هیچکس دیگهای آسیب ببینه اما میدونم. این کاریه که باید بکنی. پس این کار رو میکنی اما حالا میتونم خواهشی ازت بکنم؟ میتونی به اندازه کافی ساکت بمونی که یه بوسه به خونه خوشاومدی بهت بدم و میتونی بوسه “خدا رو شکر که ملکه زرین من سالمه” رو بهش اضافه کنی؟ بعدش میتونی هر چقدر میل داشتی در مورد انتقام حرف بزنی.»
به من چشم دوخت. بعد روی انگشتهایم گفت: «انگشتهات رو بردار سرسی، وقتی انگشتهات روی دهانمه به خیلی سخت میتونی من رو ببوسی.»
هنگامی که بدنم در بین بازوهایش آرام گرفت، به او تبسم زدم و کف دستم را برداشتم. بعد روی نوک پاهایم توقف کردم، او هم سرش را به پایین خم کرد و من یک بوسه خوشآمد گوی به شوهرم دادم که به نظرم خودم بسیار محشر بود. این طور فکر میکردم چراکه او در وسط بوسه من را بلند کرد، پاهایم به دور کمرش پیچیده شدند و او به سمت تخت به مسیر افتاد و من را پایین گذاشت و خودش رویم خیمه زد.
گوست با پریشانی غرشی کرد و از جا پرید.
دهان لهن بلافاصله لبهایم را رها و صورتش را روی گردنم پنهان کرد و کف دستهایم من به دورش محکم شدند.
اینجا بود. بزرگ. قدرتمند. شوهرم اینجا با من و توی تختمان بود.
سپس یکباره فکری به ذهنم خطور کرد و نتوانستم جلوی حبس کردن نفسم را بگیرم.
سر لهن قد بلند شد و نگاهش نگاههایم را پیدا کرد. وقتی پیدا کرد، نگاهش گرم شد.
زمزمه کرد: «عزیزم.» و نفسم مجدداً بند حرکت کرد.
قطره اشکی از دیدهم بیرون چکید و زمزمهکنان جواب دادم: «من امروز یه مرد و نصفی رو کشتم.»
سرش به سمتی کج شد و پرسید: «نصفی؟»
«بین سرش رو قطع کرد ولی من قبلش قلب و رودهش رو بریده بودم. یه زخمی بود که همون لحظه زنده میموند اما توی طولانی مدت نمیتونست ازش نجات پیدا کنه.»
آرواره لهن را دیدم که منقبض شد و نمیخبر داشتم که این کار را کرده بود که جلوی خندهاش را بگیرد یا جلوی از خشم نعره زدنش را.
سپس با صدای ساکت و ترسناکی به من اظهار کرد: «مسرورم که این کار رو کردی، چون اگه این کار رو نمیکردی اونها میکشتنت. نقشهشون این بود که تو رو بگیرن و از دکسشی بیرون ببرن اما بسیار دور نشن. بکشنت و بدنت رو توی نزدیکی دکسشی رها کنن که پیدا کنیم. به جاش با یه ملکه جنگجو، حیوان خانگی فوقالعاده و محافظینی با غریزه خوب روبهرو شدن. هیچ چیز اون طوری که نقشه کشیده بودن پیش نراهی شد. اگه میتمایل داشتن نقشهشون به بهترین شکل ممکن درست پیش بره، به جاش باید تو رو توی چادر خودمون میکشتن.»
میدانستم که این حقیقت داشت. اامان مرد من را گرفته بود و این کار را هم غیر مسلح انجام داده بود، احتمالاً من را کف دست کم گحرکت کرده بود. بعدی این کار را نکرده و با یک چاقو به سراغم آمده بود.
این من را به حد مرگ ترساند اما ترسم را بلعیدم و سر تکان دادم.
سپس قطره اشک دیگری از دیده چپم چکید و به دنبالش قطرهای دیگر از نگاه راستم چکید و حس کردم پَرّههای بینیام لرزیدند.
زمزمه کردم: «بهم خیانت کرد.» حالت صورت لهن ملایم شد، کف دستش بالا وارد شد و یک سمت سرم را گرفت، انگشت شستش رطوبت اشک روی شقیقههایم را پاک کرد. «چرا این کار رو کرد؟»
لهن نجوا کرد: «نمیدونم.»
نفس عمیقی کشیدم که در راه به ریه کشیدنم دو بار شکسته شد. «و اگه این کار رو کرد، پس چرا خنجرم رو برام گذاشت… که بهم هشدار بده؟»
«این رو هم نمیدونم عاشقی زرین من.»
من هم نمیخبر داشتم.
به چهره تیترو بعد از اینکه آن النگو را به او دادم اندیشیدم.
با چنان صدای ساکتی اضافه کردم که تقریباً قابل متوجه شدن نبود. «اون دختر من بود.» نفسم لرزید، مشاهده کردم تار شد و با هقهقهایی بدنم به لرزه دررسید.
لهن زمزمه کرد: «سرسی من.» از روی من بلند شد اما من را محکم در آغوش کشید و به سینهاش چسباند.
لهن فرصت نکرد در مورد انتقام پرحرفی کند. باید این طور بیان کرده میشد که من روزگار سختی را گذرانده بودم و وسط گریه و زاریهایم رسماً از حال راهی شدم. نمیاطلاع داشتم او دیگر چه کار کرد.
اما بعداً از خواب بیدار شدم و وزن و گرمایش را حس کردم. ملحفه تا روی کمرهایمان بالا کشیده شده بود و گوست هم در پایین تخت خوابیده بود.
در آن لحظه امنیت داشتم، شوهر در خانه و همه چیز روبهجاده بود.
بنابراین دوباره به خواب راهی شدم.
پایان فصل
فصل بیست و ششم
کورواهن
سه هفته بعد…
دیگر قطعی بود.
کاملاً اطمینان داشتم که باردارم.
توی لگن تف کردم، نفس عمیقی کشیدم و دعا کردم که دیگر بالا نیاورم.
جداً که از استفراغ کردن متنفر بودم و انجام دادن این کار توی یک لگن حتی ذرهای احساس خوبی نداشت.
هنگامی که تهوع از بین حرکت کرد و به نظر رسید که دیگر خبری نیست، به سمت تشتک آب رفتم و آب به صورتم و پاشیدم و بار دیگر شستمش. سپس دهانم را با آب شستم بعد ساقه نازکی را برداشتم که جیکاندا به من داده بود تا از آن برای شستن دندانها و زبانم استفاده کنم. از آن استفاده کردم و بار دیگر دهانم را بستم، پارچه آب گیر را برداشتم و پرسه زنان از جایی که شامگاهیه… یک حمام بود بیرون حرکت کردم.
لهن توی تخت بود، روی پهلویش دراز کشیده و ملحفه تا روی کمرش بالا کشیده شده بود. آرنجش را روی بالشت تکیه داده و نگاهش به من بود.
ماده ببرم که دیگر خیلی هم کوچک نبود و روی یک تخته خز با خواب کشیده دراز کشیده بود و زبان صورتی رنگش استخوانی را لیس میزد.
هنگامی که بار دیگر تهوع برگشت، دلم پیچ زد و نگاهم به سمت لهن برگشت.
حتی حالت تهوعم هم باعث نمیشد شوهرم خواستنییتش را برایم از کف دست بدهد.
این فقط بیماری صبحگاهی بود و از آن بیماریهایی هم نبود که بشود فکری به حالش کرد.
به تخت حرکت کردم، ملحفه را کنار زدم، یک پایم را قد بلند کردم و درحالیکه سرم روی بالشت قرار داشت طاقباز دراز کشیدم و ملحفه را بالا کشیدم و پارچه سردش را روی دیدهانم گذاشتم.
گرمای لهن را روی پهلویم و بعد کف دست بزرگش را روی شکمم حس کردم.
زمزمه کرد: «شاید من اشتباه میکردم، اگه یه دختر زرین توی رحمت داشتی اینقدر باهات خشونت به خرج نمیداد.» حس کردم نزدیکتر شد و وقتی صدای ملایمش از زیر گوشم رسید و پیش از اینکه حرف بزند، کف دستش آرام شکمم را فشرد، درک کردم درست درک کرده بودم. «معتقدم که ما یه جنگجو درست کردیم عشق من.»
زیر لب زمزمه کردم: «تا وقتی تو مسرور باشی برام مهم نیست چیه، زیرا این تنها بچهایه که قراره گیرت بیاد گندهبک.» و صوتی خندهاش را گوش دادم اما حس کردم لبهایش قبل از اینکه از من فاصله بگیرند کمی روی آن محدوده کشیده شدند.
حرکت دلنشینی بود و من عاشق گوش دادن صدای خنده لهن بودم.
اما خودم خندهام نمیگراهی شد.
یک سمت ملحفه را از روی دیدهم کنار کشیدم و به او نگاه کردم که هنوز هم نیشش باز بود و بیان کردم: «شوخی نمیکنم. از عق زدن خوشم نمیآد، واقعاً ازش خوشم نمیآد.»
ابروهایش را تماشا کردم در صورت خندانش بالا پریدند: «عق زدن؟»
«بالا آوردن، پس دادن دل و روده، استفراغ کردن، عق زدن.»
دوباره لبخند زد.
اصلاً به نظرم خندهدار نبود.
ملحفه را کنار زدم و اعلام کردم: «بعد از این یکی، همیشه باید پیشگیری از بارداری کنیم.»
خنده دیگری از لهن متوجه شدم و جویا شد: «پیشگیری از چی؟»
«پیشگیری از بارداری. بعد از اینکه لهن کوچولو یا لنساهنای کوچولو راهش رو به این جهان باز کرد، شمشیرت رو غلاف میکنی گندهبک.»
خنده از صورتش رخت بر بست و گیجی جایش را گرفت. «شمشیرم رو غلاف کنم؟»
ملحفه را بار دیگر قد بلند کردم، به او دیده غره حرکت کردم بعد نگاهم را به سمت ناحیه مورد بحث برگرداند و مطمئن شدم که منظورم را متوجه شده باشد و با سرم اشاره کوچکی به آن قسمت کردم.
منظورم را متوجه شد. وقتی خنده نعره مانندی سر داد این را فهمیدم.
باز هم به نظرم اصلاً خندهدار نبود.
ملحفه را پایین انداختم و سعی کردم تکانهای بدن بزرگش بار دیگر باعث تهوعم نشود.
سرانجام خندهاش را قطع کرد ولی گفت: «قبلاً متوجه شده بودم که توی شمال از اون چیزها استفاده میکنن اما ما توی جنوب انجامش نمیدیم ملکه من.»
نجواکنان جواب دادم: «خب، قراره پیشگام باشی.»
«پیشگام؟»
«یه چیزی رو مد کنی، اامان باشی.»
آن کف دستش که هنوز روی شکمم بود، را بالا کشید و سینهام را گرفت و با صدایی که نیمه جدی و نیمه شوخی بود به من اطلاع داد: «من هیچ چیزی رو بین خودم و ملکه زرینم قرار نمیدم.»
دهانم را باز کردم تا جواب هوشمندانهای به او بدهم ولی او کف دستش را سُراند و مجدداً روی شکمم گذاشت و به حرف زدن ادامه داد.
«و ما بچههای زیادی خواهیم داشت، جنگجوهای زیادی که به سوهتوناک خدمت میکنن، شاهزاده خانمهای زرین زیادی که پدرشون میتونه با وجودشون زیبایی تو رو توی صورتهای زیادی ببینه.»
این حرفهایش دوستداشتنی بودند، واقعاً دلبسته شدنی بودند اما… من اینطور فکر نمیکردم.
«این ححرکت کرد بهشدت دوست داشتنیه لهن اما من خیلی جدی هستم.»
«پس من هم جدی میشم و بهت میگم که من از اون… چیزها استفاده نمیکنم.»
زمزمه کردم: «پس سر به زنگاه محل رو خلوت میکنی. کاملاً اثبات نشده اما از هیچی بهتره.»
بهیکباره محلفه راهی شده بود و صورت لهن جلوی صورتم قرار داشت، بدن بزرگش روی من سایه انداخت. بلافاصله متوجه شدم که او دیگر فکر نمیکرد چیز خندهداری در این میان وجود داشته باشد.
«منیم رو روی شکمت نمیپاشم.»
اوه- اوه.
به صورتش نگاه کردم و فهمیدم که چیز خیلی خیلی بدی گفته بودم.
«لهن-»
«منی یه جنگجو عصاره وجودشه، آینده سوهتوناکه. هدر نمیره مگه اینکه قراره باشه بدترین توهینی که میتونه رو به کسی بکنه و یا اون رو روی بدن یه زاکتو بریزه. خائنها، جنگجوهای دشمن که اونقدر ضعیف باشن که زنده گیر بیفتن، جاسوسهایی که به اندازه کافی احمق باشن که لو برن، اونها منی اضافی رو دریافت میکنن. و یه جنگجو هیچ وقت تخمش رو توی رحم یه زاکتو نمیریزه. و تو ملکه زرین من، یه زاکتو نیستی.»
خیلیخب، اضافه کردنش بیخطر بود که مسیر گفتگویمان یک پیچ سریع و تیز به مسیری زده بود که نمیتمایل داشتم به آن بروم. بنابراین بیمعطلی دور زدم.
زمزمه کردم: «باشه.»
چپچپ به من چشم دوخت. سپس از پشت دندانهای به هم فشردهاش گفت: «باشه.»
با صوتی ملایمی اضافه کردم: «من، اوه… نمیدونستم.»
«حالا میدونی.»
مطمئناً میخبر داشتم.
کف دستم را قد بلند کردم و چانه ریشدارش را گرفتم و نجوا کردم: «ببخشید عزیزم. دیگه هیچوقت در این مورد حرف نمیزنم. فقط واقعاً از مریض شدن خوشم نمیآد.»
«من هم خوشم نمیآد. این یعنی نمیتونم صبحها باهات بخوابم. صبحها باهات رابطه داشتن رو دوست دارم. چیزی که ازش خوشم نمیآد تا شامگاه منتظر موندنه.»
هوم. مشخص بود که عذرخواهیم حالش را بهتر نکرده بود.
بنابراین باید حالش را بهتر میکردم و به نرمی پیشنهاد دادم: «چطوره یه جور دیگه امتحانش کنیم و ببینیم چطور پیش میره؟»
«دلم نمیخواد به خاطر کاری که سرم بین پاهات میکنه مریض بشی سرسی.»
باشه، خب، این جواب نداد.
به سمت او برگشتم و با حالت تهوع مبارزه کردم، کف دستم را روی سینهاش گذاشتم و بعد بازویم را به دورش انداختم و کف دستم را روی پشت کمرش گذاشتم. زمزمه کردم: «لهن-»
ناگهان نفسی از بینیاش کشید و چنان این کار را کرد که من از جا پریدم.
وقتی بازدمش را بیرون دمید، نگاهش در چشمهایم قفل شد و زمزمه کرد. «دو روز دیگه به مارو حمله میکنیم.»
دیدههام رو بستم و سرم را به جلو خم کردم.
این را میدانستم و نمیمیل داشتم در موردش حرف بزنم. نه آن موقع و نه هیچ وقت دیگر. خیلی زود مجبور بودم با این اتفاق زیستن کنم.
یک ثانیه بعد لبهایش را روی پیشانیام حس کردم، بنابراین نگاههایم باز شدند تا گلوی زیبایش را ببینم.
روی پوستم اضافه کرد: «جنگ ممکنه یه ماه طول بکشه، یا حتی میتونه یک سال هم طول بکشه. و تو اینجا میمونی و من نیستم.»
بسیارخب، به خاطر بحث پیشگیری از بارداری خشمگین نبود، نگران بود. این چیز خوبی بود. چیزی که برای شوهرم بد بود، این بود که من باید در این مورد حرف میزدم اما نمیمیل داشتم صحبتی کنم.»
با ملایمت اظهار کردم: «مشکلی برام پیش نمیآد.»
«میدونم که مشکلی پیش نمیآد.» کف دستش بار دیگر روی شکمم فشرده شد و عقب حرکت کردن لبهایش را از روی پیشانیام حس کردم. بنابراین سرم را کشیده کردم تا در دیدهانش نگاه کنم. «اما دختره یا پسره توی تو بزرگ میشه و من این رو نمیبینم. سنگین میشی و من اینجا نیستم که شکوفه دادن قشنگییت و حتی زیباتر شدنت رو ببینم. و دختره یا پسره ممکنه به دنیا بیاد و من اینجا نباشم که بند نافش رو ببرم و اامان چیزی باشم که میبینن تا پدرشون رو بشناسن.»
«حتی اگه اینجا نباشی هم اون میشناسدت. بچهها میشناسن.»
انگار که توهین آشکاری به او شده باشد به من زل زد، ابروهایش در هم گره خوردند. «باید موقع تولد باشه. من باید کسی باشم که اون رو از رحمت بیرون میکشه. اامان چیزی که بچهها باید ببینن پدرشونه سرسی. اامان لمسی که حس میکنن باید لمس پدرشون باشه. ارتباطشون با مادرشون طی ماهها شکل گراهی شده، پدرشون باید این رو داشته باشه تا ارتباطش رو با اون بنا کنه.»
وای، چقدر زیبا بود. ولی هرچقدر هم که دلربا بود، دوست داشتم یه مولی “اون رو از رحمم بیرون بکشه”. حتی مولییی که به یه قبیله وحشی و ابتدایی خدمت کنه. حدس میزدم که شوهرم زایمانهای زیادی رو به انجام نرسونده باشه یا حداقل توی زایمانهای زیادی شرکت نکرده باشه و اون ماما احتمالاً تجربههایی که نیاز داره رو خواهد داشت.
میدونید که فقط برای احتیاط.
به این نتیجه رسیدم که صحبت نکردن در این مورد عاقلانه بود.
در عوض آهی کشیدم و کمی او را فشار دادم.
سپس اضافه کردم: «خب. بهتره چندتا اردنگی جانانه به ماتحت ماروییها بزنی عزیزم و بعد بسیار بهسرعت ماتحت خودت رو جمع کنی بیای خونه پیش من…» مکثی کردم و بعد زمزمهکنان ادامه دادم: «سالم.»
نگاهش مدتی طولانی پیش از اینکه رو به بالا تاب بیفتند، روی صورتم گشت و گذار کرد.
زیر لب اظهار کرد: «نقشه همینه.»
نیشم را برایش باز کردم.
او هم نیشش را برایم باز کرد.
سپس تبسمش محو شد و اظهار کرد: «باید برم.»
سر تکان دادم و منتظر ماندم. سپس کف دستش روی آروارهام نشست، انگشت شستش روی گونهام کشیده شد و نگاهش با چنان حرارتی روی صورتم به گردش در رسید که انگار سعی داشت یک نسخه از آن را در مغزش داغ کند.
از صبح روز بعد از حمله هر روزگار صبح پیش از اینکه از چادر بیرون برود، این اتفاق میافتاد. حدس میزدم (ولی نپرسیدم.) این نشانهای بود از آسیب روحیای که دیده بود. وقتی که بعد از متوجه شدن نقشه قتلم که شامل خیانت متوجه شدن در چادر خودم میشد، با تمام سرعت به سمت من تاخته بود و بعد از رسیدن به خانه اامان تصویری که از من مشاهده کرده بود، این بود که خیس از خون بودم این آسیب روحی را متوجه شده بود. واضح بود که این اتفاق شدیداً روی او تأثیر گذاشته بود. از اینکه آنطور آسیب دیده بود متنفر بودم ولی فکر اینکه حتی فکر نبود من میتوانست تا این حد به او آسیب بزند، قشنگ بود.
فقط نمیخبر داشتم باید با آن چه کار کنم.
بنابراین تنها کاری که بلد بودم را انجام دادم. خودم را به او فشردم و لبخند درخشانی زدم.
پیشنهاد دادم. «این چطوره؟ امشب که برگشتی خونه من بین پاهای تو باشم.»
حرارت توی نگاهانش تغییر کرد، سپس ناپمشاهده کرد شد و به شکلی متفاوت بازگشت. بازویش به دورم حلقه شد و من را محکمتر به خودش فشرد.
غرید: «الان بهم قول دادی کاه باساه.»
کمی خودم را بلند و روی دهانش زمزمه کردم. «جر نمیزنم کاه باسان.»
نگاهش پیش از اینکه سرش به سرعت جلو بیایید و من را عمیق و خیس ببوسد، به اندازه یک تپش قلب در چشمانم خیره ماند. واقعاً شاد بودم که از این روش استفاده کرده بودم.
هنگامی که انگشتهای پایم جمع و سینههایم سفت شدند و متوجه شدم اصلاً حالم طوری نیست که بخواهم روی دهانش بالا بیاورم، لبهایم را رها کرد و خودش را بالا کشید و پیشانیام را بوسید. بدن بزرگش را از روی من کشیده کرد و از تخت بیرون حرکت کرد. از روی شانهام به بدن برهنه معرکهاش و آن باسن عضلانی بسیار خوبش خیره شدم که به سمت آن بخش کف دستشویی مانندمان راهی شد.
سپس روی تخت غلت زدم و وضعیت معدهام را بررسی کردم.
خوب بودم.
نزدیک بود لهن را صدا بزنم و این را به لهن بگویم که موجی از تهوع در قلبم غلیان کرد.
بسیارخب، خوب نبودم. بنابراین لهن را صوت نکردم.
ولی او را تماشا کردم که در فضاهای اتاقمانند و همینطور اتاقخواب چادرمان حرکت میکرد. و به صدایش گوش کردم. هنگامی که گوش سپرده بودم و تماشا میکردم همه چیز را به حافظهام میسپردم.
و به اتفاقهایی که در این شش هفته گذشته افتاده بود فکر و سعی کردم به چیزهایی که ممکن بود در شش هفته آینده (یا شاید هم بیشتر) اتفاق بیفتد فکر نکنم.
***
تا دو هفته بعد از حمله در چادرمان ماندیم. لهن هم در بیشتر آن مدت غیبش میزد تا نقشه جنگی که به وضوح به شدت نزدیک بود را بکشد. اما هر روزگار صبح من را از خواب بیدار میکرد تا یک صبح بخیر دلنشین به من بگوید و بعد میحرکت کرد و من او را تا صبح بخیر بعدی نمیمتوجه شدم.
همانطور که کف دستور داده بود، یک چادر جدید جایگرین چادر قبلیمان شده بود و در عرض یک هفته (در واقع بیشتر شامگاهیه پنج روز بود) سایه سرم شد. این یکی با پارچه تیره و ضخیمتر بود و چندین ستون داشت. وقتی چادرهای دیگر فقط یک ستون برای نگه داشتن سقف داشتند این چادر چهار ستون داشت و بینشان هم چوبهای بیشتری به حالت ضربدری در بین آنها قرار دادشت تا آن را محکم نگه دارد. این طوری حتی اگر کسی میتوانست پارچهاش را پاره کند باز هم فضای کافی برای اینکه بتواند وارد چادر شود وجود نداشت مگر اینکه برای وارد شدن چوبهای نگهدارنده بین ستونها را میشکست.
_______________________
لهن کاملاً مصمم بود که هیچ شانس ورودی وجود نداشته باشد. این حس خوبی داشت. اما هر بار که آن ستونها را میدیدم، دلگیر میشدم. دلم برای چادر قدیمیام و تیترو تنگ میشد. زیرا او را میشناختم. (نه کاملاً ولی میخبر داشتم پایانش چطور بود.)
مدت زیادی ناراحت نماندم.
چادرمان هم بزرگتر شده بود، شاید شصت سانتیمتر به محیط چادر افزوده شده بود که این خودش بهشدت زیاد و در مقایسه با چادر قبلیمان خیلی جادار بود.
وقتی متوجه بزرگتر بودنش شدم که میز دراز غذاخوریمان به چادر آورده نشد، بلکه به جایش میزی گذاشته شد که سه برابر طول و چهار صنقلبی به دورش قرار داشت نه فقط یک صندلی در دو سمتش. بعلاوه یک صنقلبی با یک چهارپایه عثمانی به دکور چادرمان معرفی شد. (بله یک صنقلبی واقعی!) صندلی از چوب سنگینی بود اما نشیمنگاه و تکیهگاهش مخده دوزی داشت و روی پارچه به رنگ گل رزش توری دوزی داشت.
اینها نعمتهای غارت کردن بودند.
به آن فکر نکردم. به جایش به این در ذهنش گذراندم که مبلمان جمشاهده کردم برای مهمانیهای شامگاهانه دخترانه عالی بودند و از آنها برای همین هدف هم استفاده میکردم. آن هم به وفور.
همینطور یک برده جمشاهده کرد هم داشتم. (نعمتهای بیشتر غارت کردن.) نامش کویشا بود، از جیکاندا و بیتس بزرگتر اما از گال و پکا کوچکتر بود. اهل کورواک هم بود.
جیکاندا، که بعد از از کف دست دادن تیترو ناخودآگاه به عنوان رئیس دخترها شناخته شد (برای من غافلگیرکننده بود، حدس میزدم گال یا شاید پکا مسئول شود ولی جیکاندا واقعاً در این کار خوب بود و دخترها بهشدت زود با او هماهنگ شدند.) کویشا را زیر بال و پر خودش گرفت و به خاطر اضافه شدن نیروی جمتوجه شد خوشحال بود.
و به من گفت که کویشا هم شاد بود و قلبیلش را هم برایم توضیح داد.
«کویشا برده به جهان اومده و اربابهاش مهربون بودم. اما وقتی به کینهاک سفر کرده بودن، جادهزنهای مارویی راهشون رو بسته بودن و اربابهاش کشته شدن. ماروییها گرفتنش و همه میدونن که ماروییها با بردههای مارویی چه طور رفتار میکنن با بردههای غیر مارویی هم که اصلاً درست راهی شدار نمیکنن. از اینکه به یه داکشانا خدمت میکنه خرسنده و به خاطر اینکه بعد از سه سال توی خونهست شاده.» سرش را تکان داد. «اونها با کویشا خوب حرکت کردار نمیکردن.»
باشه، بهشدتخب، باید قبول میکردم که این باعث شده بود در مورد اینکه لهن او را از کسی دیگر در غارتگریشان گراهی شده بود، احساس بهشدت بهتری داشته باشم. نه خیلی بهتر اما خب خوب بود.
برای من همه چیز مثل سابق بود، البته به جز غیبتهای زیاد لهن و اینکه محافظینم از دو نفر به شش نفر افزایش پیدا کرده بودند. لهن بوهتان، فیتاک و شوهرهای چار و ونتوس، تارک و یونان را هم با توجه به درجهشان در سلسلهمراتب لشکر به گروه محافظین اضافه کرده بود. این را یک روز صبح که در مورد قلبیل انتخابشان جویا شده بودم و لهن هم به اندازه کافی وقت داشت برایم توضیح داد.
«تو با همسرهای اونا ارتباط داری. بنابراین اونها نسبت به اینکه فقط ملکه زرین جنگجوشون باشی ارتباط خیلی بیشتری با تو دارن. این وفاداری رو تشمشاهده کرد میکنه. همسرهای اونها نمیخوان هیچ آسیبی بهت برسه چون با تو دوست هستن. و این جنگجوها هم احساسات خیلی عمیقی به همسرهاشون دارن بنابراین اجازه نمیدن چنین اتفاقی بیفته.»
با خودم فکر کردن این نگرش قشنگی به این مسئله بود.
وقتی لهن ادامه داد قشنگتر هم شد.
«و همه اونها جداگانه پیش من اومدن، میدونستن که من به دنبال محافظت بیشتر برای تو هستم و برای این خدمتگزاری داوطلب شدن.»
قطعاً زیباتر بود.
هیچگاه بدون اینکه حداقل دو محافظ هممسیرم باشد به هیچ جایی نمیراهی شدم. اما معمولاً چهار نفر از محافظینم هممسیرم بودند و بعد از اتفاقی که افتاده بود، حضورشان قطعاً با روی باز پذیحرکت کرده میشد.
در طی این دو هفته سه تا از چیزهایی که دییندرا به آنها «مهاجم» یا «دسته تهاجمی» میاضافه کرد مشاهده کردم. به بیان دیگر اینها عدهای از جنگجویان لشکر بودند که برای غارت کردن میراهی شدند. به افقهای دور میتاختند تا پرچم ما را بالا ببرند. در هر کف دسته تهاجمی صدها اسب با هم میتاخشتابزده. (جنگجوها و همسرانشان با هم.) به علاوه ارابههای قافلهشان. همینطور یک «گشتی» دیدم. (این اطلاعات جاده هم دییندرا به من داده بود.) اینها دستهای از لشکر بودند که در سراسر کورواک گشت میزدند تا امنیت شهروندان را در برابر غارتگران کشورهای دیگر تأمین کنند و یا در برابر تاخت و تازهای بیگانگان از آنها محافظت کنند. کورواک خودش این کار را میکرد اما نمیپذیراهی شدند دیگران این کار را با خودشان بکند. که باید گفته میشد که چنین چیزی به ندرت اتفاق میافتاد اما این گروهها به موقع وارد عمل میشدند. گروه گشتی چیزی حدود چندصد اسبسوار به اضافه ارابههایشان داشت.
لهن برایم توضیح داد که این جنگجوهایی که داشسریع برمیگشتند، گروههایی بودند که به محل دکسشی نزدیک بودند و به سمت ما تاخته بودند. ما منتظر رسیدنشان میماندیم و سپس روزگار بعد از اینکه گروه گشتی به ما پیوسته، لهن اعلام کرد که دکسشی را جمع میکنیم و به بقیه سوهتوناک در کورواهن میپیوندیم.
ضمناً کورواهن، بزرگترین شهر کورواک بود، جایی که تمام اعضای قبیله حتی با اینکه مدت زیادی در آن سپری نمیکردند، اما اقامتگاهی دائمی در آن داششتابزده.
تا کورواهن چهار روزگار راه بود و صبح روزگاری که به آنجا میرسیدیم، دخترهای من حسابی روی من کار کردند. نمیخبر داشتم اما جیکاندا به من اطلاع داد، برای اامان بار تاختن به کورواهن به عنوان سوه توناکاناسا داکشانا هاهلا باید از سر تا پا مانند یک ملکه ظاهر میشدم.
سفت و سخت با پاشیدن گرد طلا به روی موهایم و گذاشتن تاجم مخالفت کردم (به بیان دیگر قصد گذاشتن تاجم را نداشتم.) همه قبیله کورواک با هم کوچ کرده بود و نمیخواستم وقتی همه گرد جاده به تن داشتند مانند یک چراغ دریایی بدرخشم.
اما سارونگی به تن کردم که از ابریشم طلایی ساده دوخته شده بود، کمربندم صفحات گردی از طلا داشت و پارچه ابریشمی طلایی رنگی هم به دور سینههایم بسته شد با گوشوارههایی که از چند زنجیر ساخته شده بود که در انتهایشان گویی از طلا داشتند. به همراه یک گردنبند خفتی از همان زنجیرهای طلا که به طور نامنظمی از آن گویهای طلا در خود داشسریع. گرد هلویی روی گونههایم، سرخاب هلویی روی لبهایم و سایه نگاه صدفی در پشت پلکهایم داشتم. به آنها اجازه دادم روی شقیقههایم کمی پودرطلایی بریزند. (زیرا هر دختری میداند که یک کمی برق زدن همواره خوب است. حتی اگر قرار باشد یک مسیر خاکی را اسبسواری کنی.) حتی اجازه دادم به موهای مواجم گیرههای طلایی بزنند و آنها را روی پشتم بریزند.
همهاش همین بود اما فکر میکردم اینها از کافی هم بسیار بیشتر بودند.
باید به حرف جیکاندا گوش میکردم.
وقتی کورواهن وارد دید شد، اسب بین به سمت من برگشت. بین من را از روی زفیر برداشت و چهارنعل به سمت لهن رفت. لهن من را از روی زین بین برداشت و جلوی خودش نشاند. بین و زفیر هم دور شدند.
ظاهراً من باید در جلوی صف همجاده دکسم به کورواهن قدم میگذاشتم.
لهن این را با فشار بازویش به دور بدنم و زمزمهای که در گوشم کرد به من اطلاع داد.
نظری در این مورد ندادم، سرم بهشدت با بررسی کردن دو برج سنگی روشن که در پیش روی من در آسمان آبی برافراشته شده بودند، شلوغ بود. آن دو در زاویه چهل و پنج درجهای همدیگر قرار داششتابزده. یکی از آن یکی کمی قد بلندتر بود، برج کوتاهتر نزدیکتر بنا شده بود. و یک ساختمال عظیم، بینظم و به هم متصلی هم آنجا قرار داشت که از سنگهایی روشن به رنگ خاک و مجسمههای نگهبان از سنگهای تیره ساخته شده بود که صورتهایشان در هر جهت برگشته و انگار همه طرف را تحت نظر داشتند.
شگفت انگیز بود.
و از فاصله بسیار دور اینطور به نظر میرسید.
از نزدیک بهتر هم بود.
لشکر دکس دیده شده بود و مردم مدت برای آماده شدن داشتن. زنها مردها و بچههای زیادی که از شهر بیرون دویدند و با سر و صوت و قیل و قال زیادی به ما خوشرسید بیان کردند. بنابراین وقتی به جایی رسیدیم که لهن در گوشم زمزمه کرده بود که به آن گذرگاه خدایان میاضافه کردند، بین سکوهای مجسمههای خدایا مملو از جمعیت بود، همه آنها به روی من و لهن گل و گلبرگ میریختند، مقامهایمان را فریاد میکشیدند و تشویق میکردند.
حتی اگر آن گلبرگهای رنگارنگ در آسمان پاشیده نمیشدند، گذرگاه خدایان که به دل کورواهن مسیر پیدا میکرد، نفسگیر بود.
به انتهای ردیف مجسمهها خیره شدم. دو مجسمه به نوعی به سمت همدیگر خم شده بودند، دو سکوی سنگی به رنگ روشن که دست کم به ارتفاع قد یک مرد وجود داشت و روی هر کدامشان یک مجسمه زن کاملاً شامگاهیه به هم قرار داشت. (ارتفاعشان کف دست کم به اندازه قد سه مرد بود و داریم در مورد مردهای کورواکی صحبت میکنیم.) از سنگ مرمری به رنگ عاج تراشیده شده بودند. مجسمه زنی باردار بود با شکمی بزرگ و حسابی برجسته. سینههای بزرگش را نیمتنهای بندی پوشانده بود. یکی از بازوهایش به زیر شکمش حلقه شده بود، دست دیگرش را هم بالای نگاههایش گرفته بود، انگار داشت جلوی تابیدن نور خورشید به دیدهانش را میگحرکت کرد و به دور کف دستها نگاه میکرد تا چیزی را ببیند. (لهن به من بیان کرد که این یک نماد بود. دیدههای الهه مادر به راه آمدن جنگجویش دوخته شده بود.) موهای مرمرینش قد بلند و پر پیچ و تاب بودند اما تمامش با کلیپسهای طلا تزئین شده بود. این باعث میشد به نظر برسد که موها از طلای واقعی بودند و در زیر نور خورشید میدرخشیدند. (و لهن به من اطلاع داد که در حقیقت آن کلیپسها از طلای واقعی بودند.) همچنین در گردن، گوشها، مچ کف دستها و بازوهایش هم طلا داشت.
مجسمه بعدی یک مار چنبره زده بود و بخشی از بدن باریکش بلند شده و مثل چوب خشک صاف توقف کرده بود. دهانش باز و دندانهای نیش و باریکش به همراه زبان بیرون زدهاش از طلا بود. سنگهایی شامگاهیه به الماس روی چنبرهاش که آن هم از طلا بود، جا سازی شده بودند.
مجسمه بعدی یک شغال بود، هشیار توقف کرده و لکههای روی پشتش و همینطورنوک دم پشمالویش از طلا بود.
سپس نوبت شیر بزرگ و باشکوهی بود که لم داده و کل یالش از طلا بود.
بعدی اسب بود، روی پاهای پشتیاش قد بلند شده و هر دو سُم جلوییاش به هوا بلند شده بود. همه سُمهایش، یالش و دمش از طلا بود.
و سرانجام ببر، آماده شکار تراشیده شده و تمام خطهای بدنش از طلا بود.
شدیداً خارقالعاده بودند. تک تکشان شاظهار کردانگیز بودند.
و این را به لهن گفتم. (البته بعد از اینکه یکی از آن گلبرگها را از دهانم بیرون کشیدم.)
بعد از آن که گلبرگ را از دهانم بیرون کشیدم ریختن گلها متوقف نشد اما باز هم این که من و لهن آنطور باوقار سوار بر لاهکان وارد شهر شده بودیم، بیاندازه معرکه بود.
آن هم چه شهری.
مردم هیاهو به پا کرده بودند. همه جا بودند (تشویق میکردند و گلبرگ میپاشیدند.) وقتی از دور آنجا را مشاهده کرده بودم اشتباه نکرده بودم. هرچیزی که به آن نگاه میکرمشاهده کرد محشر بود. پنجرههای آهنی دو لنگه و هزران در داششتابزده. یک جاده بزرگ وجود داشت که از میان شهر میگذشت و جادههای کوچکتری هم بودند که از جاده اصلی منشعب میشدند و در جهتهای مختلفی ادامه پیدا میکردند اما این جادهها یا مالروهای تنگی بودند و یا کوچههای سرازیری پلهداری بودند که به ساختمانها منتهی میشدند. در واقع ساختمانهای زیادی وجود داششتابزده که بدون یک نقشه شهری درست و حسابی ساخته شده بودند. این ساختمانها یک، دو، سه و حتی شش طبقه هم بودند. مجسمههای چوبی تیرهای هم در بالای سقف و یا روی دیواره ساختمان داششتابزده. همه این ساختمانها هم به نظر میرسید با خشتهایی به رنگ کرم روشنی ساخته شده بودند.
در واقع همه چیز به رنگ کِرِم بود. خاک، سنگها، جادهها (سنگفرش نشده و کاملاً طبیعی بودند.)، پیادهروها، ایوانها، پلهها و ساختمانها. همهچیز.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن