بلافاصله اسب لهن را متوجه شدم زیرا دستکم به اندازه یک کف دست کشیدهتر از بقیه اسبها بود. جانوری بزرگ، غولپیکر و به شکل آشکاری قدرتمند و کاملاً مناسب او بود. بعلاوه اسب لهن را زودتر از همه مشاهده کرده بودم زیرا در کنار یک اسب به شدت سفید و قشنگ از حرکت ایستاده که من هیچگاه در کل زندگیام که گهگداری هم با اسبها گذشته بود، ندیده بودم.
پدرم از یازده تا چهارده سالگی بدبختی کشیده بود تا من را از خطرهای کلاسهای اسبسواریام مصون نگه دارد. این کار را کرده بود زیرا عاشقم بود و این کار را کرده بود چراکه دختری داشت که مادرش را از کف دست داده بود و میتمایل داشت آن چیزی که او بیشتر از هر چیزی در دنیا میمیل داشت را برایش فراهم کند. میمیل داشتم مادرم برگردد اما چراکه این کار عملاً غیر ممکن بود، کلاسهای اسبسواری چیزی بودند که بیشتر از هر چیز دیگری میتمایل داشتم. وقتی متوجه شدم که باباییام چه پول زیادی باید برای این کلاسها بپردازد و چقدر پرداخت کردنش برای او سخت بود، از او میل داشته بودم که دیگر به آنها پول ندهد اما در نهایت آخر هفتهها تا دو سال بعد از آن میتوانستم روی پشت اسبها بنشینم و این کار را در ازای تمیز کردن طویله شش اسب، مجانی به دست میآوردم.
و در نهایت اینکه اسب لهن را به این خاطر شناخته بودم چراکه دییندرا و سیریم جلوی آن از حرکت ایستاده بودند.
صورت و بدنش را به دنبال نشانهای از این که سیریم هم با آن همه خشمی که شامگاه گذشته نشان داده بود، رویش دست قد بلند کرده باشد گشتم اما هیچ نشانهای نداشت. با این حال لحظهای که نگاهش به صورت من افتاد، حالت صورتش ملایم شد، شانههایش آویزان شدند و حتی از آن فاصله دور هم نمدار شدن چشمانش را متوجه شدم.
آره، مطمئناً، قطعاً و حقیقتاً دییندرا را دلبسته شدم و اگر زمانی موفق میشدم از این دنیای خرابشده بروم قلبم برایش تنگ میشد.
لهن ما را مستقیم به سمت دییندرا و سیریم برد و روبهروی آنها توقف کردیم. دستم را رها کرد و بازویش را دور شانههایم پیچید و من را کمی چرخاند، به این شکل قسمت جلویی بدنم به پهلوی او چسبید. در جلوی متوجه شد مردمش و بدون هیچ چاره دیگری کف دستم را دور کمرش انداختم و به دییندرا چشم دوختم که وقتی لهن داشت صحبت میکرد نگاهش روی من بود.
سپس دییندرا حرف زد: «از من میخوان که براشون ترجمه کنم.»
جواب دادم: «منظورت اینه که بهت کف دستور داده.» دییندرا لبهایش را به هم فشرد.
سپس زمزمه کرد: «بله داکشانا سرسی.»
من را با مقامم صوت زده بود چراکه حالا دیگر فقط دوست من نبود بلکه در حضور پادشاهش بود.
سر تکان داد؛ برایم سر تکان داد و به لهن نگاه کرد.
لهن من را به سمت اسب سفید برگرداند و دست بلندش را دراز کرد و افسارش را گحرکت کرد، این کار را بدون رها کردن من انجام داد. وقتی داشت صحبت میکرد، پوزه سفید و درخشان اسب را کشید و به ما نزدیک کرد. آنقدر سفید بود که به نظر میرسید حالهای از جذابترین رنگ آبی یخی در اطرافش میدرخشید.
دییندرا بیان کرد: «این هدیه من به ماده ببرمه.» و نگاه من به سمت لهن که هنوز هم داشت صحبت میکرد برگشت. «وقتی قبیله میتازه، ملکهشون هم با اونها میتازه.»
بدون اینکه حتی یک کلمه بگویم به او نگاه دوختم. بعد ساکت نگاهم به سمت هیولای زیبای پیش رویم برگشت.
لهن چیزی گفت و دییندرا ترجمه کرد: «این دختر اسم نداره سرسی.»
سر تکان دادم، نگاهم هنوز هم به اسب بود و یک دستم را با احتیاط کشیده کردم و روی بینیاش گذاشتم. اجازه داد لمسش کنم، بنابراین نوازشش کردم.
با آوای ملایمی گفتم: «سلام دختر.»
سرش را کمی بالا کشید، ولی این حرکتش به وسیله لهن که هنوز افسارش را نگه داشته بود، کنترل شد اما کف دستم از اسب فاصله گرفت. سپس اسب مجدداً سرش را پایین آورد و با پوزهاش به دستم زد. به او تبسم زدم و نوازشش کردم.
نجوا کردم: «تو خوشگلی.» کمی جلو رفتم و بازوی لهن از دورم جدا شد، افسار اسب را رها کرد و دختره ساکت با پوزهاش یک سمت سرم را لمس کرد. «با مشاهده کردن تو، هیچ اسمی وجود نداره که قشنگییت رو توصیف کنه، پس چرا سعی نکنم فقط خزت رو توصیف کنیم. نظرت در مورد زِفیر چیه؟»
سرش را دوباره قد بلند کرد، کمی تکانش داد و بعد من در جواب سه بار بالا و پایین شدن سرش را دیدم.
موافقت.
به حیوان تبسم زدم، هر کف دستم را در یک سمت پوزهاش گذاستم و سرش را پایین آوردم تا دیده در دیده شویم.
بیان کردم: «پس زِفیر.» خُرهای کشید که امیدوار بودم تأییدش بوده باشد (افسوس که نمیتوانستم حرف این حیوان را در این دنیا متوجه شوم.) و نیشم که باز شده بود، به لبخندی تبدیل شد.
لهن صوت زد: «لنساهنا.» و من نگاههایم را بستم، برای آخرین بار زفیر را ناز کردم، رهایش کردم و به سمت شوهرم برگشتم. سرم را بالا گراهی شدم تا در نگاهانش نگاه کنم.
برای اینکه من را با ملایمت بین بازوهایش بکشد هیچ تردیدی به خرج نداد. دستم را آرام روی پوست گرم سینهاش گذاشتم. سپس او حرف زد و دییندرا ترجمه کرد.
«اون تو رو خوشحال کرد؟»
به زبان خودش جواب دادم: «مینا.»
با صوتی آهستهی به زبان من جواب داد: «خوبه.» و من پیچشی در دلم احساس کردم.
سپس نگاهش روی صورتم به حرکت دروارد شد و به گونهام افتاد. لحظهای طولانی پیش از اینکه نگاهش مجدداً به نگاهانم بیفتد و با ملایمت حرف بزند، گونهام را بررسی کرد.
دییندرا ترجمه کرد: «وقتی ماده ببر من گریه میکنه خوشم نمیاد.»
با خودم در ذهنش گذراندم؛ پس نباید کاری کنی که گریه کنه. ولی هیچ پاسخ کلامی به او ندادم.
کمی صبر کرد اما جوابی نگحرکت کرد. او مردی بود که میتوانست هر چیزی که میتمایل داشت را داشته باشد و اگر اینطور نمیشد هم مردی بود که آنقدر قدرت داشت تا هرچیزی که میخواست را به کف دست بیاورد.
به جز یک چیز.
من.
آه کشید. کف دستش را روی چانهام گذاشت و انگشت شستش را آهسته و به مانند نسیمی روی پوست زیر کبودیام کشید. با این حال باز هم باعث نیش دردی شد و ابروهایم به اعتراض در هم گره خوردند. آن حرکت را مشاهده کرد و آروارهاش منقبض شد.
سپس دوباره چیزی بیان کرد و دییندرا ترجمه کرد: «خوشم نمیاد که ملکهم کبودی که من درست کرده باشم رو تحمل کنه.»
با خودم اندیشیدم: پس نباید کبودش میکردی. اما باز هم ساکت ماندم.
صبر کرد ولی من هیچ جوابی به جز نگاهم به او ندادم.
مجدداً صحبت کرد، این بار بیشتر انگار داشت با خودش صحبت میکرد ولی دییندرا باز هم ترجمه کرد: «حتی چنگالهاش رو برای من غلاف کرده.»
در ذهنش گذراندم: دقیقاً همینطوره اما باز هم هیچ جوابی ندادم.
نگاهش به دقت روی چشمانم تمرکز کرد. «شک ندارم که خیلی زود چنگالهات رو دوباره برای خودم به کف دست میارم ماده ببر من.»
در خاموشی نصیحتش کردم: تا اون موقع نفست رو حبس نکن.
منتظر ماند و من هم همینطور.
سپس بار دیگر حرف زد و دییندرا ترجمه کرد: «بسیارخب سرسیِ من، بهت اجازه میدم مدتی خودت رو کنار بکشی و زخمهات رو بلیسی.»
با تمسخر در ذهنش گذراندم: خب خیلی ممنونم عوضی.
به صورتم چشم دوخت، نفس عمیقی کشید و آن را خیلی ساکت رها کرد. سپس من را محکمتر در آغوش کشید و چیزی را توی گوشم زمزمه کرد، چیزی که من معنایش را نمیفهمیدم و دییندرا هم آن را نمتوجه شد.
سپس یکباره بدنش منقبض شد، سرش را کشیده کرد و از روی شانهاش به عقب نگه کرد. یکی از بازوهایش را پایین انداخت، برگشت و در کنارم توقف کرد.
تازه آن موقع بود که ناهکا را دیدم که نوزاد دخترش را به سینهاش بسته و دستش، دست پسر کوچولویش را گحرکت کرده بود. دست دیگر پسرک هم در دست ناریندا بود که هممسیر ناهکا قدم برمیداشت. پسرک در بین آن دو بود. به نظر میرسید که عجله داشتند ولی با وجود پسر کوچک که سرعتشان را کم کرده بود، بهشدت راضی نبودند.
در پیش روی آنها کف دست کم پنج قدم جلوتر، جنگجویی قدم برمیداشت که حالت سختی به صورت داشت، جعبه قد بلند و مستطیلی در کف دست داشت که از چوب درخشانی ساخته شده بود، نگاهش روی من بود و به نظر میرسید که داشت به سمت ما میآمد.
چه شده بود؟
نگاهم به سمت ناریندا که داشت به من لبخند میزد، برگشت و لحظهای که نگاهش به کبودی روی صورتم افتاد را با چشمهای خودم مشاهده کردم. زیرا لبهایش از هم باز و قدمهایش کند شدند. بعد نگاهش به سمت لهن برگشت و دیدهانش پر از ترس شدند.
ولی ناهکا به کشیدن پسر کوچکش ادامه داد و دییندرا هیچ چاره دیگری به جز جلو آمدن نداشت.
مرد با حالتی که کاملاً مشخص بود هدفی در سر دارد، جلوی لهن ایستاد، برای گفتن منظورش صبر نکرد و دییندرا هم بلافاصله شروع به ترجمه کرد.
مرد شروع کرد: «دکس لهن، با همسرتون یه حرفی دارم.»
لهن جواب داد: «اول باید با من حرف بزنی.» منظورش کاملاً مشخص بود.
مرد بیان کرد: «پس شما نشنیدین.»
لهن پرسید: «چی رو نمتوجه شدم؟»
«دیروزگار، در حضور همسر من و شاهدهای زیادی، ملکه زرین حقیقی ما زیستن پسرم رو نجات دادن.»
بازوی لهن به دور کمرم محکمتر شد و کمر من بهیکباره صاف شد. بعد دییندرا حرفش را ترجمه کرد: «چی؟»
مرد شروع به توضیح دادن کرد و من نگاه لهن را به روی خودم احساس کردم. «پسرم نفس نمیکشید. ملکه یک سری کارهایی رو انجام دادن که اضافه کردن توی سرزمینشون یاد گحرکت کردن و تکه گوشتی که داشت پسرم رو خفه میکرد رو بیرون آوردن. اگر این کار رو نکرده بودن، پسرم زنده نمیموند تا به قبیلهش خدمت کنه.»
سؤال کرد: «حقیقت داره؟» و من به او نگاه کردم.
با صدای ملایمی بیان کردم: «چیزی نبود.» و دییندرا حرف را ترجمه کرد و وقتی حرفهای دیگری از دهان جنگجو خارج شد به ترجمه کردنش ادامه داد: «موافق نیستم ملکه من، موافق نیستم که چیزی نبود، اگر به خاطر این کار شما نبود پسر من امروزگار زنده نبود و داشتیم برای تشیع جنازهش هیزم جمع میکردیم.» و مرد جنگجو به لهن نگاه کرد.
زمزمه کردم: «اوه-»
دییندرا زمزمه ام را ترجمه نکرد اما حرفهای مرد را ترجمه کرد.
«من تا دیروزگار به پادشاهم و به قبیلهم خدمت میکردم، به عنوان وظیفهم به ملکه جدیدم هم خدمت میکردم. حالا، دین من به شما هیچ وقت قابل پرداخت نیست. خانواده من پایدار و قوی میمونه. همسرم دیگه از زیر نقابی از عزا به دیگران نگاه نمیکنه. وقت داریم تا وقتی که پسرم ما رو ترک میکنه تا رنگ رو بپذیره باهاش حیات کنیم. خدایان بخوان اون قدری زنده میمونه تا غنایم خودش رو جمع کنه و همسرش رو باردار و آینده قبیله رو تضمین کنه، همونطور که من این کار رو کردم و پدرم این کار رو قبل از من انجام داد. این هیچی نیست، این همه چیزه ملکه من و وقتی همهچیز رو مدیون هستی، این دینی میشه که نمیشه ادا کرد.»
زمزمهکنان اضافه کردم: «اوم… باشه.»
اضافه کرد: «ولی حتی با این وجود، با رضایت دکس لهن، من یه هدیه به شما پیشکش میکنم.» سپس در جعبه را باز کرد و من به خاطر نور خورشید که روی نقره و جواهرات درخشان میتابید، پلک زدم.
سپس با دهان باز مانده آن را تماشا کردم.
این خنجری بود که از نقره عالی و درخشانی ساخته شده بود و کف دستهاش پوشیده از جواهر بود. این خنجر بد ساخت و زمخت نبود بلکه عالی ساخته شده بود، آنقدر عالی که سنگهای برلیانش از همه جهت برق میزدند. یاقوت کبود و زمرد به وفور داشت ولی الماس هم داشت و این الماسها هم اصلاً کوچک نبودند. بزرگ نبودند، کوچک هم نبودند ولی تعداد این سنگهای قیمتی این اثر کف دستساز را به شکل قابل توجهی ارزشمند کرده بود. حتی برای کسی مثل من که هیچ چیزی از قیمت اینطور چیزها نمیخبر داشت هم قابل انکار نبود. در دنیای من، چنین چیزهایی دهها هزار قلبار یا شاید هم صدها هزار قلبار ارزش داشت.
اوففف!
به او چشم دوختم و شروع کردم: «نمیتونم-» اما او به همجاده دییندرا میان حرفم پریدند.
«نقره و جواهرات از اعماق کورواک بیرون کشیده شدن، اما جواهرسازی که این رو ساخته اهل سرزمین شما بود. این خنجر والریاییه و این نشانهای برای ملکه ماست که مدتی والریایی و حالا کورواکی هستن و این دو تا ابد با هم جذابیی خلق میکنن.»
خیلی زیبا بود، قشنگیی غیر طبیعی داشت و اشک در چشمهایم منزل کرد و بیان کردم: «فقط مانور هایملیخ بود. جدی میگم. مردم بهشدت زیادی توی اوه… سرزمین من بلدن این کار رو بکنن.»
جواب داد: «این واقعاً هیچی نیست ملکه زرین حقیقی من.»
لهن آهسته پشتم را فشرد و با ملایمت گفت: «کف دست از مقاومت بردار محبت من و خنجر رو بگیر. با تردیدت بوهتان رو خوار میکنی.»
کف دستهایم بهسرعت بالا حرکت کردند و بوهتان جعبه را روی آنها گذاشت و من از پس اشکهایم پلک زدم و به او نگاه کردم.
نجوا کردم: «من… نمیدونم چی باید بگم.» دییندرا حرفهایم را ترجمه کرد و بعد جواب او را هم ترجمه کرد.
«هیچی نگید ملکه من، قبول کنین که در آینده چادر ما رو مفتخر کنین و تبسم به لبهای همسرم بیارین. همونطور که دیروزگار چند ساعت بعد از اینکه جون پسرمون رو نجات دادین، این کار رو کردین.»
جواب دادم: «من، اوه… باشه.» صورت جدی جنگجو ملایم شد و به من تبسم زد.
من هم به او لبخند زدم.
سپس او به لهن نگاه کرد و سرش را با یک «کاه دکس.» برای او پایین آورد. برگشت و با قدمهای کشیده رفت. او را متوجه شدم که به ناهکا رسید که چند قدم دورتر ایستاده بود. پسرش را در بین بازوهای عضلانیاش کشیده کرد و او را روی پهلوی خودش نگه داشت. کف دست دیگرش را دور ناهکا انداخت و او را با خودش برد. ناهکا به عقب خیره شد و با پسرش برایم کف دست تکان داد. من هم در جواب برایش کف دست تکان دادم.
ناریندا همانجایی که بود توقف کرد و به من دیده دوخت. پیش از اینکه لهن با صدای بلند چیزی بگوید و من از جا بپرم، میمیل داشتم با حرکت دهانم چیزی به او بگویم. توجهم را به اتفاقاتی که در اطرافم جریان داشت برگرداندم و خواجه را متوجه شدم که نزدیک ما حضور داشت و مشخص بود که مدتی در آنجا بود. او هم چیزی برای گفتن داشت و منتظر بود تا مدت صحبت کردنش برسد.
اما نگاهش دو بار و بسیار کوتاه روی من قرار گرفت و بعد مجدداً به سمت او برگشت و چیزی در نگاهش حس غلطی به من داد.
پیش از اینکه بتوانم انگشتم را روی علت نگاهش بگذارم، شروع کرد به حرف زدن و دییندرا ترجمه کرد: «دکسشی نزدیکه که کامل برچیده بشه پادشاه لهن، تا یک ساعت دیگه میتازیم.»
لهن با تکانی به چانهاش گفت: «دوهنو.» خواجه سر تعظیم فرود آورد و پیش از اینکه برگردد و به سرعت برود، نگاهش یک بار دیگر به من دوخته شد. هنگامی که لهن یک بار دیگر من را به سمت خودش برگرداند، منظره دور شدن او را از دست دادم. هر دو بازویش روی شانههایم بود و هنگامی که شروع کرد به حرف زدن سرم را قد بلند کردم تا به او نگاه کنم. دییندرا ترجمه کرد: «به زودی وقتی هنوز آفتاب شدت داره زیر نور خورشید به جاده میافتیم. روی زفیر راحتی یا نیاز به سایبان داری؟»
بلافاصله جواب دادم: «زفیر.» این حقیقت را که او قلبواپس و بنابراین مهربان شده بود را نامتوجه شده گراهی شدم.
بعد از فشاری که به شانههایم داد، پی حرفش را گرفت: «ماده ببر من، سرخی پوستت حالا رنگ عسل شده اما نور خورشید چهار یا پنج ساعت دیگه هم پیش از کف دست دادن قدرتش، همچنان شدت داره. قلبم نمیخواد یه بار دیگه بیمار بشی.»
به او اطمینان دادم: «مشکلی برام پیش نمیآد.» پیش هم نمیآمد. یک بعد از ظهر بهشدت با تمام روز در زیر آفتاب جای گرفتن فرق داشت. میخبر داشتم که حسابی برنزه شده بودم و باید یک کاری درباره تفاوت نقاط برنزه با نقاط سفید پوستم که در زیر لباس میماند، انجام میدادم. خودم را نمتوجه شده بودم اما حتماً شبیه اسکلها به نظر میرسیدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن