رمان تاوان پارت ۳۸

**

دکتر بعد از معاینه بیان کرد از اونجایی که جای کوفتگی رو بدنش نداره ماشین اصلا بهش نخورده و خودش از حال حرکت کرده

تعجبی ام نداشت با اون همه گریه زاری غش و ضعف کنه

جلوی پنجره ی اتاقی که براش گحرکت کرده بودم داشتم محوطه و آدما رو نگاه میکردم

حالم از اون حس به هم میخورد

حس پوچی که وقتی تو خیابون بی هوش مشاهده کردمش تو وجودم اومد

ولی بعد از کلی اندیشیدن به این نتیجه رسیدم که من یه آدمم ،وجدان دارم برعکس اون

بایدم برام مهم باشه….چون من باعث اون حالش شده بودم

راننده رو فرستادم حرکت کرد و من هنوزم اینجام…..نمیدونم تا کی…..شاید تا وقتی به هوش بیاد و برسونمش

اما مگه خونه ی دوستشو بلده؟تا حالا نیومده بود بیرون

آوای زنگ خفیف گوشی اومد

مطمئنا برای اون بود

رفتم سمت ساکتش

زیب بزرگش و بازکردم و…..با اامان چیزی که مشاهده کردم……ماتم برد

همون جوجه ی آبی پسرش بود که خودم براش خریده بودم؟!

باورم نمیشد هنوز داشته باشتش؟

کهنه شده ولی هنوزم سالمِ

صدای گوشیش مجدداً کشیده شد

و حواسمو برگردوندم بهش

#تاوان

#پارت۱۸۰

کی خبر داره آزاد شده که یه بند داره زنگ میزنه

اصلا کی رو داره؟؟

داشتم میگشتم…..

_پس کجاس؟

بالاخره جا زیب کناری پیداش کردم

یه پوزخند

گوشی ای بود که خودم براش خریده بودم

شماره ناشناس بود

منکه نمیتونم جواب بدم

انقدر کف دستم موند تا قطع شد و من خیره به صفحه ی گوشی…..

عکس پس زمینه ش…….روزگارعقدمون

خوب یادمه…..همون وقتی که برای اامان بار اجازه داد کف دستشو بگیرم و………بغلش کنم

منم باید خوب نقش بازی میکردم

کف دستمو حلقه کردم دور کمرش و پیشونیش و بوسیدم

مثلا بگم بسیار عاشقم

اون لحظه هیچ وقت یادم نمیره

ذوق هممسیر با خجالتی که ازم میکشید

از اامان مرد زندگیش

فربدم با همون ژست ازمون عکس گرفت

اگه نمیدونستم این دختر باهام چیکار کرده فکر میکردم خدا داره ازم انتقام میگیره….چراکه خاطراتی که تمام زورم و زدم پاکشون کنم مدام تو مغزم زنده میشن

حتما وقت نکرد وگرنه اولین کاری که بعد از روشن کردن گوشیش میکرد پاک کردن این عکس بود…..

مجدداً گوشیش زنگ خورد و من به ناچار راهی شدم بیرون اتاق و سمت ایستگاه پرستاری

#تاوان

#پارت۱۸۱

به یکی از اونا گفتم خودش جواب بده و بگه اینجاست

بیان کردم من شوهرشم و با خانواده ش مشکل دارم که نمیتونم جواب بدم

مجبور بودم وگرنه اینجا گیر میکردیم تا بخوان یکی رو پیدا کنن برای نسبت داشتنش

باهاش حرف زد

وضعیتشو گفت و اسم بیمارستان و داد

وقتی قطع کرد با یه کنجکاوی بی مورد جویا شدم

_ببخشید کی بود؟؟

تعجبشو که مشاهده کردم میل داشتم سوالمو توجیح کنم

_آخه شاید خواهرش باشه که به یاد من با یه شماره ی ناشناس بهش زنگ زده…..

چپ بهم چشم دوخت

الان فکر میکنه من چه جور مردی ام که زنش ازش اینطور میترسه

هر چند اگه بدونه چقدر به خونش تشنه م دیگه اینطوری نگام نمیکنه

_نه گفت دوستشِ…..تا نیم ساعت دیگه ام میاد

برام مهم نیست….سرمو تکون دادم

حتما همون دخترس

خوبه تازه یادش افتاده ولش کرده

منم دیگه اینجا کاری نداشتم

کارای ترخیصشو کردم و حرکت کردم بیرون

میمیل داشتم برم ولی……….بزار اون بیاد بعد…..

ده دقیقه ای گذشت تا صدای قد بلند یه نفر جلوی بیمارستان نگاهمو برد اون سمت