خداحافظی کردم و با نگاهای بسته ای که نا نداشتم بازشون کنم حواسم پی بغض صدای امیر بود و ناخواسته زمزمه کردم
تو دیگه بغض نکن عین مولینت…
عین…..مولینت؟؟
پلکام از هم باز شد و سرمو قد بلند کردم
چرا از ظهر به فکرم نرسید؟
چرا به جای این ور و اونور رفتن یادم رفته بود اون…..جونش به جون امیرحسین بنده و راحت میتونم سمت خودم بکشونمش؟
رفتم تو گالری گوشیم و عکسی که تازه ازش گرفته بودم و براش فرستادم….
خوابشم نمیدیم یه روزگار اینقدر منتظر این باشم که اون بهم زنگ بزنه و من در به در دنبال یه نشونه ازش خیابونا رو گز کنم
_زنگ بزن بهم…..فقط زنگ بــــ…..
شاید یه ربع هم نشد….متوجه شدن شماره ش رو مانیتور ماشین
یه نفس راحت برای بار دیگر اومدنش به طرفم
تبسمم عمق گرفت
کم شدن التهاب سرم بسیار مشهود بود
حس عجیب ملایمش و یه خیال راحت
همه ی اینا تو صدم ثانیه جایگزین اضطراب و شاید….ترسم شد
و آوای نیما
“بهم ثابت کن بهش حسی نداری”
_من ندارم…..اما تو یا هیچ کثافت دیگه ای ام حق نداری داشته باشه…..
خندیدم به تصویر خودم تو آینه ی جلوی ماشین
تاریک بود ولی برق دیدهام زیر نور ماه که خبر از پیروزگاری این بازیه بچگانه بین من و نیما میداد…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن