_ بهشدت لوسی!
سرم را عقب میکشم و از میان کف دستانش آزاد
میکنم.
_ کجا؟ بو کشیدنت همین قدر زود تموم شد؟
به طرف حمام میروم و خندهام حتی یک لحظه
قطع نمیشود. خنده با لبهایمان آشتی کرده است.
_ شیطونی نکن! تو لباساتو عوض کن منم سریع
دوش میگیرم میام.
هنوز در حمام را کامل نبستهام که مانع میشود!
متعجب نگاهش میکنم. برخلاف ثانیههای قبل
چهرهاش جدیست اما نگاهش برق جذابیی دارد.
_ بدون من؟
یک شکاف میان در حمام ایجاد شده و هر دو یک
سمت آن قرار داریم.
_ اذیت نکن عشقم! بذار زود دوش بگیرم بیام بقیه
منتظر هستن.
کف کف دستش را روی قسمت شیشهای میگذارد.
_ برو عقب.
_ یزدان!
_ جان؟
_ برو.
_ کجا؟!
چشم درشت میکنم و یک هل محکم به در میدهم
تا بسته شود ولی زورم به او نمیرسد.
_ اذیت نکن دیگه! کجا میخوای بیای؟
ابرو بالا میاندازد و سرش را جلوتر میآورد،
باحرص میگوید.
_ منم میخوام بیام.
خندهای که کمرنگ شده است بار دیگر پر قدرت
روی صورتم حک میشود.
_ تو بیای دیر میشه.
صورتش را نزدیک شکاف در میآورد و این بار
او نگاه درشت میکند.
_ مگه قراره چیکار کنیم؟ من دارم میام کمک
کنم زودتر خودت رو بشوری.
سعی دارد خودش را از میان شکاف داخل بکشد.
به تقلایش میخندم.
_ بسیار خب! صبر کن برم عقب بیای داخل.
لبهایش به دو طرف کشیده میشود و ردیف
دندانهایش مقابل نگاهم قرار میگیرد.
خیالش راحت شده که قرار است داخل بیاد، خودش
را کنار میکشد تا من در را کامل به رویش باز
کنم.
فورا برخلاف انتظارش هر دو دستم را روی در
میفشارم و تا به خود بیاد در محکم بسته میشود.
قفل را که میزنم صوتی غرولندش کشیده میشود.
_ تا ابد که اونجا نمیمونی! بالاخره میای بیرون!
انگشت اشارهام را روی شیشه میگذارم. تصویری
محو از قامتش پیش رویم است و در حالی که
میدانم نگاهش به رد انگشتم است یک دل خیالی
برایش نقاشی میکنم.
بالحنی مظلوم از پشت در میگوید.
_ باز کن منم بیام.
نمیتوانم خواهش حل شده در صدایش را نامتوجه شده
بگیرم و به راحتی تسلیم خواستهاش میشوم.
قفل در را باز میکنم که بهسرعت داخل میپرد.
_اون مقلبی به در فشار میاری فکر نمیکنی
شرایط نرمالی نداری؟
در مقابل توبیخش پشت نگاه نازک میکنم.
_ یه دوش خواستم بگیرم ببین چه داستانی درست
کردی! زشته بیرون منتظر ما هستن!
جدی نگاهم میکند.
_ دیگه از اعتمادم سواستفاده نکن. قرار بود در
رو باز کنی! ولی فریبم دادی.
نمیدانم من زیادی حساس شدهام یا او بامنظور آن
کلمات را انتخاب کرده!
خیره به چشمانش اول چانهام میلرزد… بعد اشک
تصویرش را دچار یک موج خروشان میکند.
صدایم به رعشه میافتد و اشک بیهوا روی
صورتم باران افسردهی را به نمایش میگذارد.
_ من… منظوری نداشتم!
او را با چهرهای شوکه پشت سر خود جا میگذارم
و بدون در آوردن لباسهایم، زیر دوش میروم.
هنوز آب را باز نکردهام که با گراهی شدن بازویم در
یک حرکت به طرف خود میچرخاند مرا.
_ ارمغان!
صدایش حیران است. نگاهش نمیکنم. چانهام را با
دستش ساکت بالا میآورد.
_ به من نگاه کن.
مردمکهای خیس خوردهام با مکث عاقبت در
حدقه میچرخند و به دیدهانش خیره میمانم.
صورتش جلو میآید و بدون رهان کردن چانهام با
لبهایش اشکهایم را پاک میکند.
_ بیمنظور اونجوری اضافه کردم. گریه نکن قربونت
برم!
هق میزنم.
_ بسیار حساس شدم…
لبهایش را کنار گوش چپم نگه میدارد.
_ اوهوم… فکر کنم حاملگی هم مثل پریودی
هورمونها رو میریزه به هم… با این تفاوت که
این یکی ماهها ادامه داره…
تن آوایش پایین میآید و مظلوم مینالد.
_ بدبخت شدم…
وسط گریه به خنده میافتم. کنار میآید و حالت
دلگیری به خود میگیرد.
_ قراره سرویسم کنی میدونم.
دستی روی صورتم، روی آمیزهای از نم اشک و
لبهای او میکشم.
_ بله. قراره دوبل تو رو سرویس کنم.
_ چرا دوبل؟!
_ چون دوتا اینجا کاشتی!
نگاهش دویده دنبال کف دستم که شکمم را نشانه رفته
است.
فاصله را بیکباره با یک گام کشیده پر میکند.
بیحرف تک تک لباسهایم را در میآورد و کف
حمام میاندازد.
قلب به قلب خاموشیش میدهم و همبازی میشوم با
دستهایش.
از باز کردن کمربندش شروع میکنم و خیلی زود
خودش هم به کمکم میآید.
گرمم شده… نفسهایم شتابزده شده… ضربان قلبم بالا
راهی شده و انگار او هم درگیر مانده است با احوالی
مشابه من.
نگاهمان بیتاب به هم دوخته میشود. کف کف دستش
مینشیند روی شکمم… نوازشش آتش تمایل داشتن…
آتش نیاز را در جانم شعلهورتر میکند.
هممسیر خود مجدداً میکشدم زیر دوش و آب سرد
را غافلگیرانه روی حرارت تنمان باز میکند.
نفسم بند میآید و در بغلش تکان سختی میخورم.
نگهام میدارد! انگار فقط به فکر سرد کردن آتش
تن خود است بدون اینکه متوجه باشد من چگونه
لرز کردهام.
_ سرده… یزدا…ن…
سینهام بیوقفه بالا و پایین میشود. درست وقتی
چیزی نمانده است دندانهایم به هم بخورند آبی که
بر سر و رویمان راه گراهی شده ولرم میشود.
پیشانی به پیشانیام میچسباند و نفسهای عمیق
میکشد.
هر دو کف دستم را دور کمرش حلقه میکنم و میچسبم
به بدنش.
_ نمیگی… سنکوپ میکنم!
_ ببخشید. داشتم میسوختم.
_ منم… یزدان… دلم میخوادت.
خم میشود گوشه لبم را میبوسد.
_ بیشتر از من؟
سرما به آنی از وجودم پر کشیده است! پیچ و تاب
بدنم کف دست خودم نیست. دیده میبندم و نالان
میگویم.
_ اضافه کردم نیا…
آوایش خش افتاده… بمتر شده…
_ حتما چند وقت دیگه میخوای جای خوابت رو
هم جدا کنی!
نه! فکرش هم ترسناک است! ما حتی در آن دو
سال کذایی هم جای خوابمان را جدا نکردیم.
جوابش را نمیدهم و در مقابل حرص آشکار
دیدهانش که زیر فشار آب جمع شدهاند لب رو لبش
میگذارم.
باید به او بگویم در چند ماه پیش رو قرار است هر
دو سرویس شویم! آن سرویس شدنی که از آن اظهار کرده
بود فقط مختص خودش نیست، شامل حال من هم
میشود!
***
همه چیز مثل رویاست… مثل یک خواب دلربا…
نمیخواهم ابداً این رویا را از کف دست بدهم…
کاش بیدار نشوم اگر درگیر خیال خواب ماندهام.
بیشتر از هر مدت احساس میکنم خوشامگاهخت هستم.
شامگاهی را پشت سر گذاشتهام که بعد از مدتهای
طولانی کنار خانوادهام بودهام…
کنارشان با تمام وجود خندیدهام، در آغوش پدر
آرام گراهی شدهام و همراه بوسههای مادر جان دوباره
به سلولهایم تزریق شده است…
مسروری برادرم هزاران پروانه را در دلم به پرواز
در آورده و بخشی از وجودم هیجان راهی شدار متفاوت
مادر یزدان را دارد…
برای اولین بار مهربان به رویم تبسم زده بود… با
خانوادهام گرم گراهی شده و نمیتوانست مسروری خود
را حتی لحظهای پنهان کند! حتی با صوتی بلند به
لودگیهای سیروان میخندید…
کف دست روی شکمم میگذارم. لبهایم به دو طرف
کشیده میشود. تبسمم نم اشک را مهمان چشمانم
میکند.
_ میبینید شما نیومده چقدر همه چیز فرق کرده؟
ناراحت نیستم که به خاطر شما پدر و مادر، بابایی
قراره دوستم داشته باشن… حتی قلبم میخواد پدر
بزرگتون هم زودتر با من مهربون شه… خودمون
میریم دیدنش شاید یکبار از عروسش به خاطر
شما گرم استقبال کنه… من… سالهاست آرزو
دارم پدر و مادر کسی که عاشقش هستم دوستم
داشته باشن…
قطره اشکی درشت روی صورتم میافتد. آوای
خفه و لرزانم حل میشود درون بغض حجم گراهی شده
وسط گلویم.
حساس شدهام… بیش از حد حساس شدهام.
کف دستان یزدان از پشت سر دور کمرم حلقه میشود
و مرا اندکی به طرف خود میکشد.
فاصلهای نمیماند و در آغوش خود نگهام میدارد.
نفسش به گوش و گردنم میخورد. بدون جلب
توجه کف دست میکشم روی خیسی بر جای ماندهی
قطره اشکی که روی صورتم رد انداخته است.
صدایش در گوش جانم طنین میاندازد.
_ چی پچ پچ میکنی تو گوش فندقامون؟
دستانم را میگذارم روی گره کف دستانش به دور
کمرم و همانطور توقف کرده مقابل پنجره قدی اتاق،
پشت به او ولی در حصار امن آغوشش ساکت با
صدای گرفتهای میگویم.
_ همه خیلی خوشحال بودن.
_ مهم برای من فقط خوشحالی توئه… تو چی؟
شادی؟
میل به چرخیدن دارم، میل دارم رخ به رخش
شوم…
خودش زودتر اقدام میکند! در یک حرکت
برمیگرداند مرا و کف دستانش دو طرف شانهام
میماند.
تبسمش به نگاه سرمستم هدیه میشود و نگاهانش
روی صورتم بیحرکت به تماشا حتی پلک
نمیزند!
کف کف دست راستم را یک طرف صورتش، روی ته
ریش چند روزگارهاش میگذارم.
_ داره همون مدلی میشه که دوست دارم.
نمیگویم چگونه دو سال مرا در حسرت
کوچکترین قلبخوشیهایی که جهانیم بودهاند گذاشته
است… نمیخواهم دیگر از گذشته حرف بزنم و
گلایه کنم!
صورتش جلو میآید. فاصله نگاهانمان به حداقل
میرسد.
_ ارمغانم؟
کف دست چپم هم طرف دیگر صورتش مینشیند و با
تمام دلم لب میزنم.
_ جانم؟
خیره به چشمانم بدون بر هم زدن اندک فاصلهای
که میان صورتهایمان است نجوا میکند.
_ خوشحالی؟
برای جواب دادن حتی یک لحظه ترمشاهده کرد ندارم.
_ هیچ وقت تو حیات اینقدر خوشحال نبودم.
مرزی میان صورتهایمان نمیماند. صورتش
بیهوا تا به کام کشیدن لبهایم جلو رسیده و پاهایم
حالا تحت فرمان ارادهی او هستند.
گمان میکنم قرار است مرا بکشد روی تخت اما
به خود که میآیم پشت پیانویی قرار گحرکت کردهام که در
خاطرم نمانده انگشتانم آخرین بار کی روی
کلاویههایش رقصیدهاند!
مرا قدم به قدم بوسیده است… قدم به قدم جادو
کرده است…
نگاهم به سیاه و سفید مقابلم میخ شده است…
لبهایم هنوز رطوبت لبهای او را هممسیر خود
دارند و ذهنم به نتهای فراموش شدهای میاندیشد
که یک روزگار قدرتمند و بااحساس در خلوت
عاشقانهی دو نفرهیمان ماهرانه مینواختمشان و با
اجرایی بینظیر وجودمان غرق هیجانی غیرقابل
باور میشد.
چه بر سر زندگیام آورده بودم؟ چه بر سر
لحظههای عاشقانهیمان آورده بودم؟
چه بلایی بر سر قلب َمردم آورده بودم که دو سال
حتی برای رفع نیاز، قلبش رابطه نخواهد؟!
_ بزنیم؟
ناضافه کرده است تو بزن اما با هم بخوانیم.
بیان کرده است “بزنیم” .
گیج سر میچرخانم. بغل دستم زانو میزند و
میپرسد.
_ چی بزنیم؟
لبهایم میلرزند… لبهایی که هنوز تحت تاثیر
بوسههای او هسشتابزده.
_ من… بهشدت وقته نزدم…
لبخندش تلخ است، غم دارد…
_ منم نزدم! قرارمون همین بود دیگه؟ پیانو و
خوندن فقط برای لحظههای دو نفره باشه…
صوتیم دیگر جانی ندارد. ساکت میمانم.
_ سیاهسفید رو بزنیم؟
تنها سر تکان میدهم. طوری روی دو زانو قرار
میگیرد که راحت به پیانو تسلط داشته باشد.
دستانش بالا میآید… کف دستانم بیاختیار بالا میآید.
انگشتانمان نزدیک هم هسسریع و او لب میزند.
_ آمادهای؟
باز هم سر تکان میدهم. لحظهای بعد هممسیر با هم
به پیانو جانی مجدداً میدهیم…
چند بار حین نواختن دونفرهیمان غلط پیش میروم
و حقیقتا تمرکزی هم ندارم.
هر بار که مهربان تشویقم میکند به نواختن مجدداً
بغض وسط گلویم بزرگتر میشود.
چند قرن پشت این پیانو ننشستهام که از یک مبتدی
بیشتر ضعف دارم؟
نمیدانم برای چندمین بار به خاطر بیدقتی من
بار دیگر از اول نواختهایم اما بالاخره انگشتان و
البته ذهنم آشتی میکنند با کلاویهها… با نتها…
به خاطر میآورم باید چگونه هممسیرش ماهرانه
پیش بروم…
انگشتانمان به رقصی عجیب درست کنار هم در
میآیند و لبهایمان انگار که بیاختیار تکان
میخورند برای خواندنی سراسر ُحزن و اندوه!
_ یه سری سیاه و سفیدا خوبن مثل برف لای
موهات…
مثل کلاویههای پیانو مثل اون دوتا دیدهات…
میخواند… میخوانم… مینوازد… مینوازم…
صدای زن و مردی سرخوش از قلب گذشته در ذهنم
بیوقفه تکرار میشود… ما شامگاهیه زن و مرد آن
روزگارها نیستیم!
ما با این صوتهای گرفته و کف دستانی که لحظه به
لحظه رعشه میگیرند، ما با این بغض آشکار و
غم لانه کرده در نگاهمان امکان ندارد آن زن و
مردی باشیم که لحظههای زیادی را کنار این پیانو
غرق در حال خوب گذراندهاند!
هنوز مانده است تا پایان اجرایمان که هر دو با
دیدهانی خیس از اشک به هم نگاه میکنیم.
انگشتانمان معلق روی کلاویهها میماند و من
بهسرعت خودم را پایین میکشم.
گریان سر روی شانهاش میگذارم… گریان در
آغوشم میگیرد، محکم و پرقدرت.
چند بار هق هق کنان روی نبض گردنش را
میبوسم.
_ جبران میکنم یزدانم… به عاشقیمون قسم، به جان
خودت و بچههامون قسم میخورم که جبران
میکنم…
زیر گوشم با صدای خش افتادهای مینالد.
_ تو چیزی به من بدهکار نیستی.
_ هستم. خیلی بهت بدهکارم.
صورت گریانم را میبوسد، من هم تعللی ندارم
برای بوسیدن صورت خیس از اشک او…
قبل از اینکه روی دستان خود قد بلندم کند و دلواپس
وضعیت قرار گرفتنم باشد زیر گوشم با بغض میگوید.
_ تو دلیل من برای بودنی… ماه من.
***
روی دیدههایم را پوشاندهاند اما روح خستهام به
وضوح میشنود صوتی بوق ممتد کف دستگاهی را که
بدون شک دیگر هیچ خط شکستهای روی آن متوجه شده
نمیشود.
ولی… در آن هیاهو سلول به سلول تن بیحرکت
ماندهام بیقرار صدای گریهی نوزاد تازه متولد
شده است.
دکتر برای احیای مادرش بهشدت تلاش کرده بود…
بارها فریاد زنان شوک داده بود…
قطره اشکی که گوشهی چشم چپم را خیس میکند
غم یک پایان تلخ عاشقانه است…
صوتی دکتر هنوز در گوشم چرخ میخورد و
چرخ…
گفته بود مادر چند سال تحت درمان بوده است و
اگر بچه را از کف دست بدهد شاید دیگر تا آخر عمر
بچهدار نشود…
ولی…
مادر بیچاره حتی فرصت پیدا نکرده بود فرزندش
را ببیند… بغل کند و بو بکشد!
صدای گریهی نوزاد دور میشود… حتما پرستار
قصد دارد آن همه بیقراری را مادامی که از
نوازش مادر محروم مانده است به آغوش پدر
بسپارد.
به آغوش یزدانم!
پشت در اتاق عمل دستم را گرفته بود… تبسمش
لرزیده بود مثل سیبک گلویش.
بیان کرده بود منتظرمان میماند… منتظر من و تکهای
از جانمان.
لحظهی آخر، قبل از بسته شدن درها پشت سرم
گوش دادم که به دکتر اظهار کرد تحت هر شرایطی فقط من
مهم هستم!
اظهار کرده بود الویت، سلامتی مادر است و میان انتخاب
جان مادر و فرزند او ترجیحش تاابد همسرش
میباشد.
پارچهای که تا روی سرم بالا میآید و صورتم را
میپوشاند هممدت است با صوتی فریاد رعشه
افتادهی َمردم!
_ نکش اون و روی صورتش… برو کنار…
متنفر هستم از خود که توانایی قد بلند شدن از روی
تخت کذایی را ندارم.
صورتم بهشدت زود از زیر آن سبکی و خنکا بیرون
کشیده میشود و میان سنگینی کف دستانی داغ حبس
میماند.
_ پرستار چی میگه؟ بچه رو برام آورده و میگه
مادر رو از کف دست دادیم! تو مگه میتونی ما رو
تنها بذاری!
آوای گریهی مردانهاش زیر گوشم حقیقتا موجی
قوی دارد شدیدتر از سهمگینی شوکهایی که به
تنم دادهاند.
_ کشیده شو قربونت برم… دیدهات رو باز کن! مگه
میتونم بچهای که اون همه دیده انتظار اومدنش
بودیم رو بیارم بذارم تو بغلت و بهش بگم این
آخرین باره که میتونه حست کنه… آخرین باره
که میتونه تو رو ببینه… بگم مولینی رو دیگه
کنار خودمون نداریم!
کاش بشود کف دستم را بالا بیاورم تا روی موهایش…
کاش بشود دهان باز کنم بگویم این چنین اشک
نریزد…
_ ما رو غریب و تنها وسط این جهانی بیدر و
پیکر به حال خودمون نذار… کشیده شو من بدون تو
نمیتونم بزرگش کنم… کشیده شو باید بهش شیر
بدی…
فریادهایش غرق پریشانی و ترس است.
صورتم را که رها میکند بلافاصله دو طرف
شانههایم را میگیرد و تکانم میدهد…
مردانه هق میزند و تکانم میدهد به امید نگاه باز
کردن و من حقیقتا، تنها یک روح سرگردان هستم
که فقط میشنود و میشنود…
هیچ واکنشی نمیتوانم نشان دهم ولی قطره اشکی
در همان مسیر قبلی از گوشهی چشمم چکه
میکند.
ص.مــرادی
_ پایان ما قرار نبود این باشه! قرارمون این نبود
بیمعرف بلند شو من بدون تو نمیتونم سر پا
بمونم… بدون تو نفس ندارم کشیده شو این نباید پایان
ما باشه!
کاش بتوانم تسلی دهم او را که دیگر جان فریاد
زدن و گریستن ندارد.
کاش بتوانم کف دست روی سرش بکشم و زیر گوشش
برای آخرین بار بگویم بخشی از وجودم را به
جای گذاشتهام تا ادامهی من باشد، بگویم باید
عاشقانه مراقبت کند از این یادگار عشق…
کاش بشود لبهایم را تکان دهم و حرف بزنم…
دیگر تحمل خاموش ماندن ندارم وقتی آوایش به
رعشه میافتد.
_ این قرارمون نبود که آخر قصه من تنها بمونم…
دستانش بیحرکت دو طرف شانههایم میماند و
آوایش میمیرد انگار!
_ کات! عالی بود… عالی.
صدای دست زدن بلند میشود و یزدان با همان
صوتی خفه و ُمرده زیر گوشم تمام ضعفش را به
نمایش میگذرد.
_ حالم بده…
کف دستپاچه چنگ میاندازم به چسبهای روی
چشمانم و روی تخت نیم خیز میشوم.
تا همین حالا هم خوب دوام آوردهام برای ضبط
کامل این سکانس!
یزدان همچنان دو لا مانده است و من دلواپس
شانهاش را نوازش میکنم.
_ چی شده؟
گمان میکنم میگرنش عود کرده اما بیحال سر
کشیده میکند و با چهرهای رنگ پریده از اشک
مینالد.
_ عرق سرد نشسته روی کمرم…
کلمهی آخر را کامل بر زبان نیاورده است که
مقابل دیدهان گرد شدهام زانو خم میکند.
اطرافمان شلوغ است و بقیه همچنان ذوقزده
هسسریع از ضبط چنین سکانس بینظیری که فریاد
زنان از جا میپرم.
_ چی شد؟
قبل از اینکه بقیه سراسیمه به طرفمان بیایند فورا
از روی تخت کشیده میشوم، همانطور که لباس
بیمارستان بر تن دارم بلافاصله بانگرانی مقابلش
مینشینم و آوایش میزنم.
هر چقدر تلاش میکنم موفق نمیشوم صورتش را
ببینم.
سرش بیش از حد روی سینه خم شده است و
انگشتان کف دست راستش میخ پیشانیاش هسسریع.
_ یزدان؟ منو ببین؟ یکی دکتر خبر کنه…
بیقرار و آشفته حال، دست روی شانهاش
میگذارم که میان شلوغی اطرافمان، کسی خم
میشود زیر بغل یزدان را میگیرد.
سرش بالا میآید اما بیمیل به از حرکت ایستادن کف دست آن
یک نفر را پس میزند.
رنگ به رو ندارد و بیاعتنا به صدای کارگردان
که بانگرانی میخواهد به دکتر اطلاع دهند او هم
کف دست روی شانه من میگذارد.
_ نترس…خوبم.
پلک میزنم و قطره اشکی درشت از نگاه راستم
میچکد.
خودم را جلوتر میکشم و کف کف دستانم را دو طرف
صورتش میگذارم.
_ بچهها برید بیرون. نمیخواد وسایل رو بردارید
فعلا برید بیرون.
آوای کارگردان و کف دستوراتش را انگار از جایی
دور افتاده میشنوم.
حواسم به حرکت انگشتانی است که رد اشک از
صورت او میگیرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن