میخواهم بچرخم و نگاهش کنم شاید بهتر درک کنم چه گفته است ولی تواناییاش را ندارم!
خودش میآید مقابلم میایستد. حیران نگاهش میکنم، عصبی نفسش را از بینی بیرون میدهد و سینهاش تکان میخورد.
_ اجازه میدی حرف بزنم یا قراره اون قاضی باشی که گوشی برای شنیدن دفاعیات نداره زیرا آخرش همون حکمی رو میده که خودش قلبش تمایل داشته!
انرژی سر پا ماندن ندارم. ملایم از کنارش میگذرم، در خاموشی…با شوکی که به جانم انداخته است بیرمق قدم بر میدارم و روی اولین مبلِ بر سر مسیر خود تقریباً سقوط میکنم.
پشت سرم آمده است و مردد مقابلم میایستد.
خسته، بریده از همه چیز و آشفته حال نگاهش میکنم.
_ کی آتیش زده؟
آوایم گحرکت کرده و مرتعش است.
دو قدم جلو میآید، روی دو زانو مینشیند و کف دستانش را از دو طرف روی دسته مبل میگذارد.
خیره میماند به نگاهانم و برخلاف انتظار من برای یک پاسخ کامل، آرام میپرسد.
_ خوبی؟
نه خوب نیستم. درد قلبم اندکی بهتر شده است ولی نمیدانم موفق شوم امشامگاه را زنده بمانم…
_ کی آتیش زده؟
به تقلید از خودش عمل کردهام و او کلافه دست راستش را از روی کف دسته مبل بر میدارد و میفرستد میان موهای به هم ریختهاش.
_ نمیدونم کار کدوم بیپدریه!
تیز نگاهش میکنم.
_ تو از کجا متوجه شدی؟
برای جوابم را دادن مکثی ندارد.
_ کلانتری گفتن. تمام مدت پیگیر بودم.
_ چرا به من ناظهار کردی؟
_ نخواستم بترسی…نمیل داشتم نگران شی. یه نفر قصد داشته ما رو بکشه و شاید هنوز هم قصدش رو داشته باشه، همین فکر برای تو کافی بود تا…
میپرم وسط حرفش.
_ کار شکایت و پیگیری رو سپردی کف دست نوشین؟ مضطرب من بودی که با فهمیدن چنین موضوعی نتونم ترسم رو کنترل کنم اما نگران نبودی وقتی بفهمم پرونده رو سپردی کف دست نوشین چه واکنشی میتونم داشته باشم؟ اون دختر خودش آتیش زندگی منه!
_ چارهای نداشتم ارمغان! تو شرایطی که هر روز یه تیتر از ما تو مجازی بود نمیتونستم ریسک کنم…فقط پرونده کلبه نبود…من از اون یارو هم به خاطر افشاگریهای حاشیه سازی که برامون داشت شکایت کردم…اعتماد نداشتم به هیچکس که بیفته دنبال شکایتها و جایی درز نکنه.
نمیدانم بخندم یا جیغ بکشم. سیخ سر جایم مینشینم و حس میکنم چیزی به سکته کردنم نمانده است.
_ اون وقت به دخترخالهات اعتماد داشتی؟ به اون دختر اعتماد داشتی که پرونده بدی دستش؟ اون خودش دشمن زندگی من و توئه!
عقب میرود. عصبی کف خونه مینشیند و این بار هر دو کف دستش میان موهایش چنگ میشود.
_ یه وکیل آشنا که در جریان بهشدت چیزها بود برای ما بهتر میتونست اقدام کنه.
چطور آهسته بمانم؟
خودم را جلو میکشم و خیره در دیدهانش باحرص، غضب و خشمی بیانتها میغرم.
_ اون دختر سالها عاشق تو بوده. وقتی قرار به ازدواج داشتید و کم به زمان نامزد شدنتون مونده بود یهو زیر همه چیز زدی و با من ازدواج کردی…حالا بعد از سالها راهی شدی یه پرونده قطور سپردی دستش که بشه وکیل خودت و زنت؟!
حین چنگ زدن به موهایش عصبی نگاهم میکند و من هیستریک میخندم.
_ این مرحله حتی تو فیلمهای ترکی هم قفل مونده!
حق به جانب میگوید.
_ در ذهنش گذراندم فراموشم کرده. تو اون موقعیتی که نمیدونستم چی درسته چی غلط در ذهنش گذراندم بهتره برم سراغ اون تا بی سر و صوت اقدام کنه…من به فکر خودمون بودم اصلاً چیز دیگهای برام مهم نبود.
خندهام در لحظه به اخمی غلیظ دچار میشود.
_ تو فقط به فکر خودت بودی، به فکر آبروی خودت…اونقدر خودخواهی که به هیچکس جز خودت اهمیت نمیدی! خوب عقلت رسیده بری سراغ کی زیرا میدونستی با استفاده از احساسی که نوشین هنوز بهت داره میتونی شرایط رو جوری که میخوای کنترل کنی وگرنه فقط دخترخاله تو داخل این شهر وکیل نبود!
قلبخور نگاهم میکند و لب میزند.
_ واقعاً من رو چنین آدمی شناختی؟
سریع سر تکان میدهم.
_ آره. تو از من جدا نشدی، دو سال تو این خونه نگهام داشتی که فقط تو نگاه مردم از محبوبیتت کم نشه، حرف پشت سرت راه نیفته! از من متنفر بودی اونقدر که از روی شهوت هم حاضر نبودی همخواب باشیم اما طلاق رو انتخاب نکردی!
با اخم و فکی سفت شده خیرهام مانده است و من خیال ندارم حرفی را بر قلب خود نگه دارم.
_ رفتی سراغ دختری که خوب میدونستی من اگر بفهمم چطور میشکنم…خوب میدونستی چطور دوباره اون دختر رو هوایی میکنی ولی مهم نبود چون هدف داشتی…مردم مهم بودن…نباید از محبوبیتت کم میشد!
نفس میگیرم و در حالی که دارم خفه میشوم ادامه میدهم.
_ اگر خودم نمیدرک کردم هیچ وقت نمیاظهار کردی!
حرصش گرفته است و سریع میگوید.
_ درک نمیکنی!
بر سرش فریاد میکشم.
_ نه درک نمیکنم! چرا باید درک کنم؟ اگر برعکس اتفاق افتاده بود…تو با موبایل من و پیامهای دیونه کننده اون مدلی رو به رو میشدی درک میکردی؟ اگر من برای کمک میحرکت کردم سراغ مَردی که تو حساسیت داری حتی به اسمش، درک میکردی؟ امشب این خونه رو جهنم نمیکردی برای من؟ همینطور حق به جانب مینشستی جلوم؟
نگاه از صورتم میگیرد. کف دستانش کنار بدنش رها میشود و سر در گردن فرو میکند.
صدایی خفه از میان لبهایش خارج میشود.
_ نه من تحملش رو نداشتم…دیونه میشدم.
حس میکنم با چاقو به جانم افتاده است. درد، ریشهای عمیق در دلم حفر میکند…
_ یه زن باید درک بالایی تو هر زمینهای داشته باشه اما وقتی نوبت به اون مَردی که پر از ادعاست میرسه ورق بر میگرده! بیدرکی یه مَرد رو باز هم یه زن باید درک کنه! نامردیهای یه مَرد رو چون منت گذاشته و توضیح داده یه زن حتماً باید قبول کنه…چراکه اگر به میل اون مَردِ خودخواه عمل نکنه ترک میشه…حتی وقتی شما کج میرید ما زنها مقصر هستیم چراکه غلط میکنیم درک نکنیم…غلط میکنیم حق رو ندیم بهتون حتی اگر حق تمام و کمال شامل حال خودمون باشه!
سر به زیر شقیقههایش را ماساژ میدهد.
کاش بروم سومین قرص را هم در دهانم بچپانم.
_ من الان غلط میکنم به تو حق ندم و درکت نکنم! اگه دلم شکسته باشه و حس کنم بازی خوردم باز هم غلط میکنم بذارم از خونهات برم زیرا از هم پاشیده شدن این رابطه میفته گردن خودم!
اشکم قطره قطره روی صورت برافروختهام فرو میچکد. فریادی در حنجره ندارم دیگر…
_ تو میدونی چقدر جنگیدم برای این زیستن؟ چقدر جنگیدم تا دستم از دستت جدا نشه…قید رویاهام رو زدم تا فقط تو رو داشته باشم…میتونی بفهمی حال یه آدم خسته و شکست خورده رو؟ میتونی بفهمی چه قیامتی برام ساختی؟ چرا من رو رسوندی به لحظهای که شک پیدا کنم به تک تک لحظههای عاشقانهامون؟
من هم سر پایین میاندازم. دیگر نمیخواهم نگاهش کنم.
صوتیم تحلیل میرود وقتی مینالم.
_ ارمغان با اون عاشقیی که یه روزگار تو قلبت بود همون وقتی که متوجه شدی بچهات رو سقط کرده برات مُرد…بعد از اون من فقط…فقط…قاتل بچهات بودم!
سناریو در ذهنم کامل شده است و دیگر هیچ چیز برایم مهم نیست حتی اگر همین حالا بمیرم.
همسر من یک بازیگر است…یک سوپراستار کاربلد که هر نقشی را بامهارت مشاهده کردنی قادر به اجرا میباشد، چگونه فکر نکردم مَردی که در هر فیلمنامه عاشقی را بینظیر برای نقش مقابل خود بازی میکند میتواند تمام مدت برایم نقش بازی کند؟!
هدف داشت و صدر تمامشان انتقام، کینه و خشم قرار گحرکت کرده بود…
متوجهی قد بلند شدنش و رها کردنم توسط او در وضعیتی که هستم میشوم ولی بیحرکت بر سر جای خود میمانم.
باید هم بگذارد و برود. چه توضیحی میخواهد برای من داشته باشد؟ کف دستش رو شده است…بد هم رو شده است.
کاش قرص دوم را نخورده بودم…میل داشتم زنده بمانم برای چه؟ به چه امید؟
قرار گرفتهام روی خرابههای حیاتام و چگونه قصد دارم خود را قوی نشان دهم؟!
حالا چه میشود؟ باید قد بلند شوم چمدان ببندم و خانهام را ترک کنم؟
غرق شدهام در باتلاق افکارم که کف دستش هممسیر با یک لیوانِ آب به طرفم دراز میشود.
هاج و واج سر بالا میآورم، نگاهم پر میکشد به طرف صورتش…
نگاهانش دریای خون هسسریع. خیره به من با جدیت میگوید.
_ بخور و بعد به حرفهام گوش کن.
میخواهم بپرسم مگر حرفی هم مانده است اما کلمات را زیر دندانم نگه میدارم.
به خود که نمیتوانم دروغ بگویم…خوشحالم که مرا در چنین وضعیتی رها نکرده است.
جنونآمیز است برای یک زن که در چنین وضعیتی ترک شود. حتی اگر مَردش توضیحِ کاملی هم نداشته باشد باز هم دلش میخواهد بشنود.
قلبم میخواهد بشنوم! قلبم نمیخواهد باور کنم باختهام.
لیوانِ آب را از دستش میگیرم که میآید مقابلم میایستد.
زانو نمیزند. قصد دارد این بار من برای تماشای او سر بالا بگیرم.
چند جرعه آب مینوشم و حینِ فشردن لیوان میانِ کف دستانم خیره میمانم به جدیت چهرهاش.
_ آدم وقتی یه کار رو انجام نداده اما متهم میشه به انجام دادن اون کار بهشدت میریزه به هم. مثل من، همواره به تو، به زیستنم وفادار بودم اما حالا متهم شدم به خیانت…میتونم بگم به درک، میتونم بذارم برم،میتونم برم با نوشین بریزم رو هم تا حداقل به خودم بگم آره تو چنین کاری رو انجام دادی و دلم نسوزه از این قضاوت.
کف دست راستش را مقابل نگاهم تکان میدهد و حواسِ من پرتِ نیمی از قلبِ آویز مانده بر گردنش میشود.
_ وقتی یه مرد نمیگه به درک، وقتی میمونه و مثل آدم توضیح میده…توجیه نمیکنه، دروغ به هم نمیبافه، داد و فریاد نمیکنه تا کف دست پیش رو گحرکت کرده باشه…وقتی میمونه و برای تو دونه دونه قلبیلهاش رو میشماره که چرا چنین تصمیمی گحرکت کرده یعنی اون زن و زندگی براش ارزش داره…یه قرص خوردم و میدونم تا سردردم به اوج نرسیده باید برم استراحت کنم اما اومدم اینجا جلوی تو توقف کردم زیرا برام مهمی…بیشتر از اینکه به خودم فکر کنم دارم به تو فکر میکنم که اگه تو این حال ولت کنم چه فکرهای بدتری سراغت میاد.
کف دستش را عصبی کنار بدنش میاندازد.
نفسش را محکم از بینی بیرون میفرستد و من زل میزنم به نگاهانش…
_ من اگر نوشین رو میمیل داشتم سالها قبل تو رو انتخاب نمیکردم…دل مادرم رو نمیشکستم که ازم ناراضی بمونه. من اگر اون دوسال همبستر زن دیگهای شده بودم ترسِ تو از تاریکی برام مهم نبود شامگاههایی که خونه بودم بیام کنارت بخوابم. دوست داری فکر کنی قاتل بچهام میبینمت؟ قلبت میخواد فکر کنی بهت خیانت کردم، ازت سواستفاده کردم و بازیت دادم؟ آره؟
لبهایم را بر هم میفشارم. فقط نگاهش میکنم.
یک قدم عقب میرود، رو بر میگرداند و پشت به من موهایش را چنگ میزند.
_ یه مَرد بیشتر از عاشقی به آهستهش نیاز داره…من حس کردم با تو آرومم…من اول از تو آهستهش گراهی شدم بعد عاشقت شدم…فکر میکردم یک عمر کنارت آرومم…
پشت به من میایستد و برای ادامهی حرفهایش تمایلی به نگاهم کردن ندارد!
دوستان چراکه که زیاد می پرسید در ارتباط با پایان رمان؛ پایانش کاملا خوش هست🤍
_ دیگه ساکتشی نمونده…خسته شدم دیگه، اون دختری که من عاشقش شدم…زنِ بیمنطق و عصبی امروزگار نبود.
باغیظ میگویم.
_ تو این بلا رو سرم آوردی! تو به این حال دچارم کردی!
نتوانستهام ساکت بمانم.
یزدان با مکث به طرفم میچرخد اما برای بر زبان آوردن حرفهایش هیچ تعللی ندارد.
_ زیادهخواهیهای خودت به اینجا رسوند تو رو! جنگیدن برای اهداف و رویاها قشنگه اما نه به هر قیمتی! تو به هر قیمتی تمایل داشتی جاده صدساله رو یک شامگاهه پیش بری!
نمیتوانم خشمم را کنترل کنم. دیگر حتی کنترلی روی رفتارم نیز ندارم!
لیوان داخل دستم را به یک سمت پرت میکنم و آوای فریادم هممدت است با هزار تکه شدن لیوان.
_ تو بودی که مثل مردهای بیسواد تمایل داشتی من رو با یه بچه خونه نشین کنی! تو بودی که از موفقیتهای من هراسیدی و احساسِ خطر کردی! تو یه موجود خودخواه و کینهای و انتقامجو هستی…
سری از روی تاسف برایم تکان میدهد و حتی یک لحظه نگاه نچرخانده است به طرف لیوانِ شکسته شده.
_ من هر چی که بودم ولی به حرف تو بودم. میتونستی با من حرف بزنی وقتی مشاهده کردی احساس خطر کردم…ولی رفتی پنهانی از من قرص خوردی و بچه سقط کردی! یه بازیگر وسطِ حیات خودش هم که نباید نقش بازی کنه خانمِ بدیع! تو وسط لحظههای عاشقانهامون هم نقش بازی کردی! باشه من همهی اونهایی که تو اضافه کردی بودم ولی خودت چی؟ تو تقصیری نداشتی؟ کی از اون یزدانِ عاشق این آدم رو ساخت؟
اشکهایم بیاختیار روی صورتم قطره قطره فرو میچکد و یزدان حتی یک قدم به طرفم بر نمیدارد.
_ کارم اشتباه بود راهی شدم سراغ نوشین. شاید تو درست میگی، خودخواه شدم و فقط به خودم اندیشیدم اما اون وقت تصمیمم رو درست میدونستم. میتمایل داشتم بهت بگم اما، همون شامگاه که بیرون بودیم بهت گفتم منم حرف دارم باید دربارهی موضوعی با تو صحبت کنم…حتی قبلترش هم تو متوجه شده بودی قصد دارم موضوعی رو بهت بگم اما نمیگم چون دلواپست بودم، دکترت تاکید کرد یه مدت از هر تنش عصبی دور باشی…همون فیلمی که ساکت موندم تا نقشی که دوست داری رو بازی کنی به اندازه کافی آزاردهنده بود برات، نمیتمایل داشتم بیشتر آسیب ببینی.
تبسم میزند! واقعاً کجای این جهنم لبخند زدن دارد!
یقیناً او هم دیوانه شده است!
_ از این وضعیت زیستنمون به خنده میفتم! از اینکه باید الان تو دیدهت نگاه کنم و بهت بگم…
عمیق نفس میکشد و ادامه میدهد.
_ من حتی از روی شهوت هم نمیرم با یکی دیگه بخوابم زیرا مَردی نیستم که افسارم کف دست پایین تنهام باشه. احتیاجی هم به رابطه با یکی دیگه نداشتم که بتونم جلوی خودم رو بگیرم و دو سال به سمت تو نیام…من یه مَرد هوسباز و خائن نیستم خانم!
عصبی میگویم.
_ اما دو سال با وجود اینکه متنفر بودی از من تو این خونه نگهام داشتی تا محبوبیتت بین مردم از بین نره! به جدایی فکر نکردی چون حرف مردم برات مهم بود، تو هم اون شهرت برات مهم و حیاتی بود.
_ شاید همین باشه که تو میگی اما اونی که من خواستم خانم این خونه باشه تو بودی، کسی که خواستم خانم این خونه بمونه تو بودی.
دست روی دیدههایم میکشم. رد اشک را میگیرم و او نجوا میکند.
_ من به میل خودم حاملهات کردم، آره زیرا ترسیده بودم از کف دستت بدم، عاشقت بودم که یه بچه از تو میمیل داشتم…تو چی؟ پنهانی از من سقط کردی…من پای نوشین رو فقط به خاطر یه پرونده حقوقی به حیاتمون باز کردم…تو با سهیل مَلکان گرم گراهی شدی و رفاقت کردی تا پدرش تو فیلمهاش بهت نقش بده…من دو سال زیستن رو برات جهنم کردم ولی تو وقتی متوجه شدی من نمیخوام بهت گوش کنم راحت عقب کشیدی و خودت رو غرق کار کردی…من دور شدم…تو دور شدی درست تا اون شامگاهِ افشاگری و صوتیی که از تو و مَلکان پخش شد…تازه همون موقع تونستی ببینی که چه بلایی سر حیاتمون اومده…انگشت کف دستی رو که به طرف من گراهی شدی، سه انگشتش به طرف خودت نشونه گرفته شده عزیزقلبِ من!
سریع پلک میزنم. حرفهایش زیادی حق هسشتابزده. حرفهایش یک مشت کوبنده روی دهانم شده است.
_ نمیخوام تمام تقصیرها رو گردن تو بندازم اما ببین…از خودت یه زن عصبی ساختی که لیوانِ تو کف دستت رو پرت کنی بزنی بشکنی! باشه سعی میکنم درکت کنم…شرایط روحی خوبی نداری و کم آسیب روحی ندیدی…سرِ این تنشهای عصبی دلت بیمار شده…سرِ این آشفته بازار زندگیمون من مرضِ میگرن گرفتم اما دیگه بسه ارمغانم…بسه خانمم…بسه من دیگه تحمل ندارم، خستهام…خستهام عزیزقلبم، به چه زبونی بگم؟
کف دستانش را از دو طرف باز میکند و خیره به نگاهانم، دلخور میگوید.
_ کم آوردم. خطاها رو برات شمردم…حالا هم میگم با وجود هر چی که شده یا نگاه ببند و نفسِ من بمون بذار آهستهشمون رو پیدا کنیم یا…
دستهایش بیرمق پایین میافتد. نگاه از صورتم میگیرد و در جهت اتاقمان قدم بر میدارد.
_ یا برو…دیگه جلوت رو نمیگیرم.
انگار نفسهای آخرِ این عشق است که آسان میگوید اجازه دارم ترکش کنم و جلویم را نمیگیرد!
نگاهم تا وقتی که وارد اتاق خواب میشود دنبالش میکند.
در را پشت سر خود باز میگذارد شاید زیرا امید دارد قد بلند شوم و در همان مسیر قدم بردارم تا برسم به آغوشش…
کلافه، عصبی و آشفته حال، سرم را میان کف دستانم نگه میدارم.
ذهنم بد به هم ریخته است. صوتیی در پسِ همین ذهنِ پریشان هشدار میدهد این آخرین ریسمانِ رابطهام است…این ریسمان اگر امشب محکم چنگ زده نشود…همه چیز تمام است!
دلم میگوید یزدان را باور کنم…حتی عقلم نیز همین را میگوید! قلب و عقلم یک نظر واحد دارند!
نوشین یک رقیبِ قسم خورده است چرا باید میدان برای او خالی کنم؟ چرا باید برسد به همان که میخواهد؟
یزدان همیشگی انتخابش من بودهام و رو از نوشین برگردانده است چرا خودم باید مَردم را به طرف آن دختر سوق دهم؟!
مَردی که به خستگی و کم آوردن اعتراف میکند و آهستهش گم کرده است حوصلهی نازخریدن و قهر معشوق را ندارد…حالا وقت خوبی برای رو برگرداندن من نیست حتی اگر از درون متلاشی شده باشم.
حرفهایش…سیلی محکمی زیر گوشم شده است.
راست اظهار کرده است همه را. اصلاً من حتی یک جاهایی از خودش خطاکارتر هستم.
اگر نوشین از عشق برای او نوشته است و پیام داده…سهیل هم…در همین خانه وقتی پنهانی مسیرش دادم به حریم زندگیام از عشق گفته بود.
سر بلند میکنم. نمیخواهم یک زنِ شکاکِ احمق باشم…نمیخواهم زیستنام را حالا که جانِ مجدداً پیدا کرده است از دست بدهم.
بیرمق بلند میشوم و آهسته پیش میروم.
من هم خستهام…من هم کم آوردهام…من هم آرامش میخواهم.
غمگین تکیه میدهم به در اتاق و نگاهش میکنم.
دراز کشیده روی تخت و آرنج دست چپش را تا روی چشمانش بالا آورده است.
دلم بعد از مصرف دومین قرص آهسته گحرکت کرده است ولی جانم…خاکستر شدهام!
_ یزدان…
بلافاصله کف دستش را کنار بدنش رها میکند و به طرفم میچرخد.
_ جانم؟
بغض، وسط گلویم بیشتر حجم میگیرد.
هنوز هم “جانش” هستم…
تکان نمیخورم. فاصلهها را پر نمیکنم. بر سر جای خود میمانم.
_ بهم خیانت نکردی؟
خودش را بالا میکشد و مینشیند.
نگاه در دیده من لب میزند.
_ هیچ وقت خیانت نکردم دورِ چشات بگردم. عطرِ تن تو رو مگه میتونم از یاد ببرم؟
بغض بیشتر رعشه به جانِ صوتیم میاندازد.
_ پرونده رو ازش میگیری؟
_ هر چی تو بگی قربونت برم. غلط کرده امشب پیام داده و حرف مفت زده! دیدی که چطور حقش رو کف دستش گذاشتم…
_ چیز دیگهای نمونده که من ندونم؟
بدون لحظهای مکث جواب میدهد.
_ نه. فقط همین بود…
تکیه از در اتاق میگیرم. قدمهایم سست و ناتوان هستند.
درمانده گوشهای از تخت مینشینم که تند خودش را به طرفم میکشد.
خم میشود گونهام را میبوسد.
_ لباس من به تن تو چقدر قشنگتره.
خسته نگاهش میکنم. لبهایم میلرزند…چیزی به شکستن بغضم نمانده است.
کف دست دور شانهام میاندازد و مرا چفتِ آغوش خود میکند.
_ هر قسمی بخوای میخورم برات تا خیالت راحت شه.
کف دست میگذارم روی نقطه ضعفی که همیشه داشته است…این قسم همیشگی قادر بوده است به هم بریزد او را.
_ بگو مرگ ارمغان خیانت نکردم.
محکم به خود میفشارد مرا و با حرص زیر گوشم میغرد.
_ حق نداری من رو به مرگ خودت قسم بدی!
صورتم را مماس قفسه سینهاش قرار میدهم و مینالم.
_ خواهش میکنم…فقط اینجوری خیالم راحت میشه.
بیمیل و مردد زیر گوشم نجوا میکند.
_ مرگ ارمغان خیانت نکردم.
نفسی سوخته از اعماق جانم بالا میآید و داغیاش روی سینهی عریانِ او مینشیند.
روی موهایم بوسه میزند و آغوش در آغوش خود در حالی که مرا به طرف خود چرخانده است روی تخت درازم میکند.
صورتش را مقابل صورتم نگه میدارد و موهایم را نوازش میکند.
به دیدههایش زل میزنم و حس میکنم از سرخیاش کاسته شده است.
_ فردا رو استراحت کن نیا سر صحنه خب؟
سوالش را نامتوجه شده میگیرم و بیمقدمه میگویم.
_ اگه ازت بخوام دیگه بازی نکنی قبول میکنی؟
به نظر میرسد شوکه شده است، حتی پلک نمیزند.
در حلقهی دستش، نزدیک به آغوشش و رخ به رخش میمانم.
_ من و تو زوجی نبودیم که پر پرواز هم باشیم! هر کدوم درِ موفقیت و پیشرفت رو میخوایم به روی اون یکی ببندیم…
ابروهایش فاصله کم میکنند.
_ قصدم تلافی نیست، فقط میخوام بدونم اون وقتی که من با جهانی شهرت خداحافظی میکنم و به خاطر تو…به خاطر حیاتم، پا روی رویاهام میذارم تو هم حاضری این کار رو انجام بدی؟ یه شغل دیگه رو انتخاب کن به جز بازیگری…
اگر قصدش حذف من از سینما بوده باشد تا بعد از پررنگ کردن خود وقتی همه مرا تقریباً فراموش کردهاند و تبدیل به یک مهره سوخته شدهام آن وقت راحت طلاقم بدهد ابداً چنین درتمایل داشتی را قبول نخواهد کرد…
_ باشه.
هاج و واج نگاهش میکنم. باور ندارم درست متوجه شده باشم و او مطمئن لب میزند.
_ تو یک روزگار خداحافظی میکنیم. به شرافتم قسم تا روزگاری که راضی نباشی یک نقش هم بازی نمیکنم.
آوایی در سرم میپیچد و تشر میزند خاک بر سر من اگر بخواهم حتی یک لحظهی دیگر به این مَرد شک داشته باشم.
بیتاب فاصلهی میانمان را پر میکنم و بر شانهاش بوسه میزنم.
قلبهای شکسته در گردنمان قفل هم میشوند و یک دلِ کامل میسازند…
زیر گوشم قربان صدقهام میرود و من به گریه میافتم.
چندین بار پی در پی سر و صورتم را میبوسد، حرفهایی قلبگرم کننده میزند…از فرداهای قشنگ میگوید…از آینده روشن و روزگارهای زیبایی که پیش رو داریم.
میگوید سکانس آخر فیلم را که بازی کردیم دوتایی میرویم شمال…میگوید کلبه را بار دیگر برایم میسازد…میگوید از شمال که برگردیم هر دو پرونده بازیگری را میبندیم و یک زندگی راحت و بیدغدغه باعاشقی شروع میکنیم.
حرفهایش…وعدهها و قولهایش زیبا هسسریع.
ملایم که میگیرم، در حالی که اشک چشمم را گراهی شده است و همچنان در آغوشش هستم زیر گوشم شعری را لالاییوار میخواند…
در تاریکترین شب زیستنام خوابی سراسر آرامش میخواهد به من هدیه کند.
_ رنگ سرخ اون غروب تو چشمات
دست گرم و عاشقم تو دستات
اون دیوونه بازیا پا به پات
یادت حرکت کرده
نگاه میبندم و یقین دارم دیگر هیچ طوفانی قادر نیست کشتی حیاتام را تا مرزِ غرق شدن بکشاند.
نوشین سببِ یک امر خیر در زیستن ما شده بود! رابطهی ما جانِ بار دیگر گحرکت کرده و دیگر شکی نمانده…
_ ما تو اوج سختیا ریز خندیدیم
لحظه های عاشقو بوسیدیم
ما تو تاریکی به هم تابیدیم
یادت رفته
شقیقهام را میبوسد و نفس داغش به گوشم میخورد.
_ هنوزم ما عاشقیم باور کن
حال این روزگارامونو بهتر کن
شعرای منو دوباره از بر کن
یادت حرکت کرده
روحم در آغوشش دارد به آرامشی حقیقی میرسد…روحم دارد از تاریکی به سمتِ روشنایی پر میکشد.
_ مشاهده کردی اون همه ترانه چه ساده از لبامون پرکشید
دیدی بهار رفت و خزون چه زود سر رسید
دیدی دوست دارمو گوشامون دیگه نگوش داد
ولی…
حلقهی کف دستش دور کمرم تنگتر میشود. نزدیک گردنم عمیق نفس میکشد و با صدای بم و گحرکت کردهاش میخواند.
_ هنوزم ما عاشقیم باور کن
حال این روزگارامونو بهتر کن
شعرای منو دوباره از بر کن
چنان خسته و بیرمق هستم که قادر نیستم ثانیهای بیشتر بیدار بمانم.
زنی هستم که خونین ولی پیروزگار از میدان جنگ برگشته است…
زنی هستم که زره جنگ از تن کنده است و دیگر قصد ندارد مَردِ میدان باشد…
زنی هستم که انگار در یک شامگاه صدسال بر سن او اضافه شده است و بسیار چیزها آموخته!
“دنیاى درون یک زن می تواند
به همان سرعتى تغییر کند
که دنیا
در جنگ تغییر مى کند…”
نگاهم را از روی صورتش بر میدارم و به جلو زل میزنم.
_ بین منو برادرت اگه مجبور به انتخاب باشی عجیب نیست نخوای یه غریبه رو انتخاب کنی!
_ خودت رو غریبه میدونی؟!
صوت انگار متعلق به مرد شوخی که سالهاست میشناسم نیست!
شاید بهتر است برگردم و نگاهش کنم اما انجامش نمیدهم.
مصرانه به مقابلم مینگرم و حتی پلک نمیزنم.
_ اگه ازش جدا شم چی؟ اون وقت برات غریبه نمیشم؟
شوکه شده و این امر از تک به تک کلماتش و البته لحنش مشخص است.
_ عقلت رو از کف دست دادی؟ این حرفا چیه میزنی! درست حرف بزن بدونم چی شده. حتماً خیال میکنی یزدان حرکت کرده با نوشین ریخته رو هم به تو خیانت کرده! فکرش هم خنده داره!
دیگر نمیتوانم خیره به جلو بمانم. باغیظ سر میچرخانم و به صورت عصبیاش نگاه میکنم.
_ وفاداره به من و الان داره پاستاآلفردو خوردن نوشین رو نگاه میکنه؟ شاید هم خانم الان دیگه پاستای دوم رو سفارش داده باشن! برادرت به من وفاداره و میگه خونهام ولی سر قرار با دخترخاله جونش…
_ ارمغان یه لحظه به من گوش کن. منو نبین عشق و عاشقی سرم نمیشه و به هیچ دختری وفادار نیستم، یزدان با من بسیار فرق داره. اون از اول هم اهل دختربازی و رابطه با این و اون نبود. تک پر بودن تو خونش جریان داره.وقتی هم که عاشق تو شد خودت بهتر میدونی چطوری نفسش بند نفست موند پس این حرفا چیه میزنی؟! شاید برای امروزگار قلبیل خودش رو داره، دروغ اضافه کرده اما حتماً قلبیل داره. قلبیلش هر چی که باشه خیانت نیست.
چند بار عمیق نفس میکشم اما آتش دلم قرار نیست خاموش شود.
_ چقدر رازدار هستی؟
مردد کنار میرود و روی استخوان فکش و ته ریش روییده بر آن کف دست میکشد.
در جوابِ سوالم با جدیتی که بهشدت کم از جانب او دیدهام میگوید.
_ هر چقدر هم رازدار باشم نباید راز خصوصی رابطهاتون رو بذاری کف کف دست من.
برای حرف زدن تعلل ندارم.
_ من دیگه نمیتونم این راز خصوصی رو تو دلم نگه دارم.ما داریم به هم آسیب میزنیم…
تن صدایم پایین میآید و نجواکنان ادامه میدهم.
_ هیچ وقت نشد کنجکاو بشی اون شب افشاگری چرا یزدان میاضافه کرد دیگه منو نمیخواد و وقتی بیدار میشه نباید تو خونهاش باشم؟ با خودت فکر نکردی چیکار کردم که داد میزد و خودش رو سرزنش میکرد که چرا از ترس آبروش خفه مونده و منو از خونهاش پرت نکرده بیرون؟ نشد قلبت بخواد بدونی چرا از من حساب میگراهی شد که چطور دو سال راحت سر روی بالش گذاشتم یا با چه رویی تو آینه به خودم نگاه کردم؟
اشکهایم بار دیگر در کاسه دیدهانم جوشیدهاند.
_ شوکه نشدی وقتی داد میزد کاش مُرده بودم؟ هان سیروان؟ وقتی درک کردی آرزوی مرگ منو داشته ذهنت آشوب نشد که ارمغان چه غلطی کرده که…
_ به من ربطی نداشت.
با جواب سریع و کوبندهاش ناچار ساکت میشوم.
درمانده سرم را میان دستانم میگیرم و بیصدا گریه میکنم.
پس قصد ندارد بشنود. شاید آنقدر به خودش مطمئن نیست که تواناییاش را داشته باشد.
حتماً وحشت کرده است از واکنش خودش…
_ از اتفاقات زیستنت واسه هیچکس حرف نزن. من یا رفیقت و حتی مامانت نمیتونیم درست تو رو جادهنمایی کنیم چون دلسوزی چاشنی راهی شدارمون میشه.یه آشنا نمیتونه مشاور خوبی واسه زندگی تو باشه چون حس علاقه و نسبتش با تو بیتاثیر نیست…اون وقت غلط بهت خط میده. وقتی قدرت مصمم شدن نداری کافیه اونی که باهاش درد و قلب میکنی به اشتباه تو رو مسیرنمایی کنه اون وقت پشیمونیِ چند صباح بعدش دیگه به درد نمیخوره. میخوای حرف بزنی خالی شی؟ خیلی خب برو پیش یه آدم بیطرف…یکی که کارش این باشه که فقط بشنوه بدون قضاوت…یکی که تخصص راهنمایی داره. میدونم موقعیتی که داری برای این اعتماد چقدر میتونه مردد کنه باشه، ترسِ اینکه حرفهات مسکوت پشت در اون اتاق مشاوره نمونه رو درک میکنم اما من یه نفر رو میشناسم که از نگاهام بیشتر بهش اعتماد دارم.حتی حرفهاتو به منم نمیگه.کارش حرف نداره،قرار بذارم باهاش؟
آشفته سر بالا میآورم و قلبخور نگاهش میکنم.
_ من دلم میتمایل داشت با تو حرف بزنم اون وقت تو داری ارجاعم میدی به یکی دیگه؟
کمی به طرفم مایل میشود و بیهوا دو طرف صورتم را با ملایمت میگیرد.
_ من سر علاقهام به تو و یزدان نمیتونم گزینه مناسبی واسه مسیرنمایی کردن باشم. یهو اون روی سگیم بالا میاد بدتر همه چیزو خراب میکنم! معلوم نیست با زیستنتون چیکار کردید!
پسش میزنم. دلم به حالِ بی کسی خودم…بیپناهیام…زخمِ بر جانم مانده که بالاخره قصد داشتم از آن با یک نفر حرف بزنم اما اجازهاش به من داده نشد…عمیقاً میسوزد.
آدمها یک وقتهایی دلشان فقط صحبت کردن با آشنایی را میخواهد که ساعتها بگویند و بگویند…
نمیگویم مراجعه به یک مشاور بد است…نه! اتفاقاً عالیست اما تو گاهی قلبت میلِ به صحبت با غریبهها را ندارد.
_ ارمغان؟ دلخور شدی؟
نگاهم روی فرمانِ ماشین مانده است و زیرلب میگویم.
_ میشه بریم خونهات؟
احتیاج دارم چند ساعتی دور باشم…چند ساعتی را به هیچ چیز فکر نکنم…چند ساعتی را بمیرم…
_ باشه تو بیا این طرف بشین من رانندگی کنم.
نمیپرسم پس ماشین خودت چه. بیحال با قدمهایی سست پیاده میشوم.
خودش هم پیاده میشود و بهسرعت به طرفم میآید. کف دست زیر بغلم میاندازد و کمک میکند دوباره داخل ماشین بنشینم.
از این همه ضعف بیزار هستم. سر تکیه میدهم به پشتی صندلی و سیروان تند میرود ماشینش را جایی مناسب پارک میکند. وقتی بر میگردد قبل از حرکت به صورتم زل میزند. من نگاهم به رو به رو است ولی از گوشه دیده دیدهام خیرهام مانده!
_ زنگ بزنم به دوستم بیاد خونه حرف بزنید؟
پوزخند میزنم. من فقط دلم میمیل داشت با او حرف بزنم با وجود تمام تردیدهایم! ولی اجازهاش را نداده بود…
_ نه. حوصله ندارم.
_ لج نکن.
تیز نگاهش میکنم. چهرهاش سرخوشابی همواره را ندارد.
_ لج نکردم فقط دیگه قلبم نمیخواد حرف بزنم. خوابم میاد.
دلخور سر تکان میدهد.
_ بسیار خب عصبانی نشو.
رو بر میگردانم سمت شیشهی سمت خود. سکوتش درستترین انتخاب است.
ماشین جاده میافتد و من نگاه میبندم. کف دستم نامحسوس مینشیند روی شکمم.
حسش میکنم! یک زن برای مادر شدن به همین حس نیاز دارد…من دفعه قبل حتی اندکی از این حس را نداشتم!
دفعه پیش انگار یک نفر دیگر بودهام!
شرایط روحیام آنقدر بد است که میترسم اتفاقی که نباید رخ دهد.
قلبم از دست دادن این معجزه را نمیخواهد.
باید بتوانم آهستهش خودم را حفظ کنم…سخت است میدانم اما باید موفق شوم…به خاطر این بچه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن