️
واکنش نشان نمیدهم، وسایل داخل کف دستش را روی تخت میگذارد و ملایم میآید پشت سرم میایستد.
_ پدرم در اومد تا گاردت رو کنار بذاری.
آن روزها دختر جوانی بودم با دنیایی آرزو…اغراق نیست اگر ادعا کنم جانم را برای تئاتر و موفقیت در آن وسط گذاشته بودم!
جنگیدم برای امروزگارم…برای سوپراستار شدن و متوجه شده شدن…هیچکس نمیداند چقدر سخت گذشت تا برسم به این شهرت…
صورتش بدفعتاً نزدیک گردنم میشود و بینیاش را روی پوستم میکشد.
_ دق کردم از بس لباسهات رو بو کردم. دقم دادی با این جدایی…آخه من کی اینقدر ازت دور مونده بودم بیانصاف؟
بیحرکت میمانم. کف دستانش دور کمرم حلقه میشوند و از پشت سر بغلم میکند.
_ دورت بگردم…غلط کردم ناامیدت کردم…خدا دو بار هشدار داده بهم، جونِ سومی رو ندارم…اگه اتفاقی برات بیفته من میمیرم.
صدایش ضعیف است، لبهایش روی گردنم کشیده شدهاند و به لالهی گوش راستم رسیدهاند.
_ نفسِ منی…
شکستگی دلی که بیمارش کرده آنقدر شمشاهده کرد است که محبت برای حضور جانی ندارد!
گونهام را میبوسد و عقب میرود.
_ بیا عزیزم.
دستم را میگیرد و مرا مثل خوابگردی که اختیاری روی قدمهایش ندارد به طرف تختِ داخل اتاق راه میدهد.
مینشاندم و آینه را دستم میدهد.
_ میخوام وقتی آرایش میکنی نگاهت کنم.
نمیتوانم، نمیشود با چند رفتارِ عاشقانه همه چیز را از خاطر ببرم.
_ وقتی با اتفاق داخل کلبه به خودت نیومدی و سریع یادت حرکت کرد چطوری آرزو داشتی خدا بهمون یه فرصت دیگه بده امکان نداره این دفعه هم سرت به سنگ خورده باشه! احساسات حریف خودخواهیهات نمیشه!
اخم میکند. لبهای خوشفرمش روی هم فشرده میشوند تا جوابِ شتابزده و تیزی ندهد.
عصبی چند قلم از لوازم آرایشم را بر میدارم و آینه را روی تخت میاندازم.
سعی میکنم توجهای به سنگینی نگاهش نداشته باشم و زودتر خود را از مخمصهای که گرفتارش شدهام خلاص کنم.
صورتم را که خوب رنگ میدهم با دیدن زیبایی نگاهگیر در قاب آینه حسِ قدرت پیدا میکنم.
دستانش بیهوا قفل زنجیر گردنبدِ آن سرویسی که از او قبول نکرده بودم را دور گردنم میبندند.
تصویرمان در آینه صامت مانده است و او زیر گوشم زمزمه میکند.
_ دیگه نمیخوام بندِ گذشتهی تلخمون باشم…بیا روزهای بد رو فراموش کنیم.
کاش میتوانست…ولی حقیقت این است که نمیتواند…قلبش میخواهد فراموش کند اما نمیتواند!
شانههایم را نرم میگیرد و مرا به طرف خود میچرخاند.
نگاهش از روی دیدهانم سقوط میکند و میخِ سرخی لبهایم میشود.
نمیخواهم فکر کند به محض اینکه اراده کند میتواند مرا داشته باشد…نمیخواهم خیالش راحت شود همواره راحت بخشیده میشود.
صورتش جلو میآید و قصدِ بوسیدنم را دارد که بهسرعت رو بر میگردانم.
به فشرده شدنِ قلبم محل نمیگذارم و برای برداشتن مانتو و شالم از کنار بهتی که او درگیرش شده است سریع عبور میکنم.
_ بریم زودتر من زیاد نمیتونم بمونم. به خونه خبر ندادم میخوام فکر کنن سر صحنهی فیلمبرداری هستم.
به او فهماندهام قرار نیست به همین راحتی برگردم آن هم به خانهای که توانِ قدم گذاشتن در اتاق خوابمان را ندارم!
میچرخد و با جدیدت نگاهم میکند.
_ پس قصد لجبازی کردن داری!
عصبی هستم. تیز نگاهش میکنم.
_ هر جور دلت میخواد فکر کن! اصلاً فکر کن بچه شدم.
_ تو متوجه نیستی رابطهامون به تار مویی بنده و نباید بذاریم این تار مو اونقدر کش بیاد که پاره بشه!
حرفش دلم را میلرزاند و نفسم را میبرد.
خوب نگاهش میکنم. عضلاتش خیالِ دریدن تار و پود پیمسیرن سفیدی که تن کرده است را دارند…سه دکمهی بالایی را باز گذاشته و آستینهایش را تا آرنج بالا داده…اندکی از مچ پاهایش از زیر شلوار پارچهای چهارمنزلای که پوشیده و پیمسیرنش را داخل آن فرستاده مشخص است و تمایل داشتنیتر از هر وقت مقابلم از حرکت ایستاده و از تمام شدن همیشگی رابطهیمان میگوید؟
واقعاً فکر میکند آنگونه که نقش بازی میکنم نسبت به نبودنش، نداشتنش و از کف دست دادنش بیتفاوت هستم؟ فکر قلبم را نمیکند که بیرحمانه ترس به جانم میاندازد؟
_ مَردِ تموم کردن نیستم من! خودتم میدونی اما تو داری جفتمون رو به جدایی عادت میدی!
نقطه ضعفِ یک زنِ عاشق همین است…تهدید کردن او با به پایان رسیدنِ عمر رابطهای که حتی فکرش هم او را دچار جنون میکند!
یزدان هم خوب نقطه ضعف مرا شناخته است…در واقع تمام مردها این نقطه ضعف را خوب بلد هسشتابزده.
قلبم برای قلبهای زنانِ عاشقِ بیپناهی که پناهشان تا ابد مَردیست که وابستهی حضورش هسسریع میسوزد.
قلبهایی ترسان…بیدفاع…لرزان و گریان…
یک کلمه هم بر زبان نمیآورم و شتابان از اتاق بیرون میزنم.
چند نفس عمیق میکشم و دلم نمیخواهد برای خوردن یک لیوان پُر آب به آشپزمنزل بروم، چون نباید بفهمد آتش گراهی شدهام.
سخت است اما باید بتوانم بر خود مسلط بمانم.
حقیقتاً من در زیستن شخصیام نیز یک بازیگر قهار هستم!
کیفم را از روی مبل چنگ میزنم که آوایش را از پشت سر میشنوم.
_ داری تلافی میکنی! بهشدت خب…تا هر جا که حس میکنی حالت خوب میشه تلافی کن…فقط یادت بمونه من خسته شدم از این وضعیت، از این زیستن، از این همه حالِ بد خسته شدم…بخوای دو سال هم تو نبخشی هیچی از این رابطه نمیمونه…تو ماشین منتظرتم.
نگاهم دنبالش میکند و نفسهایم سوزان شدهاند.
چرا همیشه ما زنها باید فوراً کوتاه بیاییم مبادا مَردمان خسته شود؟! چرا حق نداریم یک وقتهایی زود نبخشیم؟!
چرا یزدان کف دست نمیکشد از حق به جانب بودن؟ چرا بیشتر برای بدست آوردن دوبارهام تلاش نمیکند؟
با یک سرویس طلا و چند حرف و حرکت کردار عاشقانه باید آن سونامی که تا یک قدمی مرگ مرا سوق داده بود را فراموش میکردم؟!
اگر همین حالا نروم یک لیوان آب سر بکشم قطعاً خفه خواهم شد!
***
خدمتکار در سالن را باز میکند و با تبسم خوشرسید میگوید.
پای حرکت کردنم سست شده است! ترس مثلِ یک سرطان بدخیم در وجودم ریشه دوانده و علایمش همین حالا، درست قبلِ عبور از در بازِ سالن عود کرده.
ایستادهام و مردد به تبسمِ زن مقابل خود نگاه میکنم. میگوید تشریف نمیآورم داخل و من دارم فکر میکنم چقدر قلبم میخواهد در همین لحظه کنارِ خانوادهام جای گرفته باشم…
حسِ کسی را دارم که قرار است با پای خود به مسلخ برود!
سایهاش میافتد کنارِ سایهام…دستش روی کمرم قرار میگیرد و نجوایش پر از آهستهش است زیرِ گوشم.
_ مثل کوه پشتتم. کسی چپ نگاهت کنه با من طرفه.
کف دستش از روی کمرم لیز میخورد و چیزی نمیگذرد که انگشتانش میانِ انگشتان دستم پیچکوار میپیچند.
_ بیا عزیزم.
نگاهم به رو به رو است، حتی یک لحظه سر نچرخاندهام تا دیدهانمان را به هم پیوند دهم.
ساکت، باطمانینه و بدونِ هرگونه شتاب زدگی مرا قدم به قدم همراهِ خود میکند.
قدرتِ یک زن اگر میشد ترسیم گردد، قدرتِ یک زن اگر میشد نمایشنامهای بینظیر از آب در بیاید و به اجرا در آورده شود، خلاصه میشد در همین لحظه، همین صحنه و هیچ کارگردانی شهامتِ کات اضافه کردن نخواهد داشت!
از قدرتِ یک زن اگر در چند سطر بخواهم بگویم، این چنین برای مخاطب خود ترسیمش میکنم…قدرتِ یک زن یعنی کف دست در کف دست مَردش، شانه به شانهاش، قدم به قدم با او در حالی که چند لحظه قبلتر گوشهایش صدای بم مَردانهاش را شنیدهاند که مثل کوه پشتش است و اجازه نمیدهد کسی چپ نگاهش کند پیش برود و درست همان موقع دردِ لاعلاج سرطانِ ترسهایش دچارِ معجزه شده باشند!
قابِ حمایت جذابست و خارقالعادهترین تصویر، قطعاً تعلق دارد به زوجِ عاشقی که، محکم، استوار و مطمئن کنارِ یکدیگر در آن قاب، قدم بر میدارند…
عاشقی یک فرایند عجیب است از نظر من زیرا میتواند مثلِ یک بچهی بازیگوش وقتی سر زانوهایش زخم شده گوشهای پناه بگیرد و قلبچرکین باشد از همبازی خود اما چیزی نگذرد که مجدداً دست در دستِ همان همبازی قد بلند شود!
عاشقی میتواند در یک لحظه با نفرت شعله بکشد و لحظهای بعد درگیرِ یک معجزه شود برای دلدادگیِ دوباره!
عشق…محبت…عاشقی، یعنی همین حسِ قدرتِ اکنون من مقابل دیدههایی که تیزی به برندگی یک چاقو دارند!
از گوشهی دیده نگاه میکنم به جدیتِ چهرهی مَردی که فشارِ انگشتانش دورِ انگشتانم، حمایت و شجاعت تزریق میکنند در بطنم و تسلیمِ یک اعترافِ یکبارهی میشوم!
محبت، یعنی او…عشق یعنی همبازی که حتی اگر قلبیل زمین خوردنم گردد، تنها کف دستیست که برای کشیده کردن دوبارهام دراز میشود…
_ به به! مشتاقِ دیدار عروس!
صوتی خشافتادهی پدر یزدان و لحنِ سراسر پرخاش او که عیان است، سوتِ شروعِ یک جنگِ ترسناک میباشد…
نمیتوانم لبخند بزنم و صدایم وقتی کلمهی “سلام” را لب میزنم لرز کرده است!
نمیدانم باید جلو بروم و بعد از یک مدت طولانی که پدرشوهرم را میببینم با او کف دست بدهم یا بر سر جای خود بیحرکت بمانم.
_ سلام بابا.
یزدان که دستم را رها میکند و برای در آغوش گرفتن پدرش جلو میرود متوجه میشوم دیواری در آستانهی فروپاشی بودهام که او حکمِ ستون را داشته است!
کف دستانم را به بدن لرزانم میچسبانم و سعی دارم تعادلم بر هم نخورد…
یزدان وقتی از آغوش پدرش بیرون میآید بلافاصله بر میگردد و مرا نگاه میکند.
دیدههایش سراسر ساکتش است…پر از شکوفههای حمایت…پر از پروانههایی که مهربانی را در شامگاهِ تاریک نگاهش به رقص در آوردهاند.
_ چرا سر پا ایستادید؟!
مادرش قصد دارد از سنگینی فصای حاکم فاصله بگیریم اما همسرش انگار شمشیر از رو بسته است!
_ من شامگاه ازدوجت با پسرم به تو چی اضافه کرده بودم دختر؟
لب میگزم و یزدان عصبی نگاه از روی صورت من بر میدارد.
_ وقتی عاشقم عاشقم مسیر انداختید و کار خودتون رو انجام دامتوجه شد به تو نبیان کردم حالا که زوری شدی عروس خانوادهی مَجد باید راهی شدارهات در شأن این خانواده باشه؟
جدیت و اقتدار این مَرد همواره قادر است مرا مضطرب کند…
نمیتوانم پاسخی بدهم و فقط لبم را بیشتر زیر دندان میکشم.
_ چرا در شأن عروس خانوادهی مَجد رفتار نمیکنی؟! کجا بزرگ شدی که رفتار درست رو بهت یاد ندادن؟ میفهمی با بیفکریهات آبروی ما رو هدف گرفتی؟
عصبی شدهام و دلم مثل یک گنجشکِ زخمی تند میکوبد!
_ بسه بابا!
صوتی قد بلند یزدان باعث میشود پدر و مادرش ماتِ چهرهی سرخ شدهی او گردند.
_ احترام شما و مامان واجب اما اجازه نمیدم به زنم بیاحترامی کنید!
بهسرعت به طرف من قدم سریع میکند و دستم را سفت نگه میدارد.
_ بیا. اشتباه کردم اضافه کردم همجادهم بیای.
مرا دنبال خود جاده میدهد و حقیقتاً میانِ تجربهی بدترین حسها، دلم بدفعتاً آهسته گراهی شده از این حمایت و مردانگی…
_ یزدان جان، مولینم صبر کن…
مادرش بهسرعت خود را مقابلمان میاندازد و سد مسیرمان میشود.
_ پدرت منظوری نداشت. عصبی بود یکم سریع حرکت کرد.
_ برو کنار مامان.
_ حق بده به خاطرِ اتفاقات اخیر تو حال خودمون نباشیم.
یزدان با عصبانیت و نفسهایی سریع شده میغرد.
_ حق نمیدم.
صدای پدرش از پشت سر کشیده میشود.
_ همیشه باید فکر شازده باشیم که با حرف خاطرش مکدر نشه! زنت خطا کرده پسر، نمیتونی ما رو سرزنش کنی چون یه لشکر آدم ازمون توضیح میخوان! همه جا شده حرف از عروس من!
یزدان خصمانه به عقب بر میگردد و با فکی سفت شده میگوید.
_ خب توضیح ندید! زن من خطاکاره؟ کی میتونه این رو تعیین کنه به جز من؟! حتی اگر ارمغان خطایی هم مرتکب شده باشه فقط من اجازه دارم به اون خطا رسیدگی کنم.
لبهایم را روی هم میفشارم مبادا نگاه در نگاه مادرشوهرم تبسم بزنم.
_ سلام علیکم. کی باز اخوی ما رو هاپو کرده؟
سریع و از روی بیقراری گردن میکشم، مادرشان مقابلم است اما میبینمش. جلو میآید و با تبسم دندان نمایی مثل همواره بیتفاوت در مقابل هر بحثی ادامه میدهد.
_ پدرِ من بذار برسی، بذار عرقت خشک شه بعد زره بپوش بیا جنگ!
لبهایم کش میآیند که بهسرعت نگاهم میکند.
_ تو بیا اینجا ببینم.
کف دستش دراز میشود و به محض گحرکت کردن شانهام مرا بیهوا سمت خود میکشد.
کف دستم از کف دست یزدان جدا میشود و سیروان محکم بغلم میکند.
_ دیگه افقی نشدی که؟
خندهام را فرو میخورم که زیر گوشم ساکت طوری که فقط خودم بشنوم ادامه میدهد.
_ همهی این آتیشآ از گور تو قد بلند میشه. کیوتِ پر حاشیه.
غش غش میخندم اما بیصوت.
روی سرم را میبوسد و صدای خدمتکار، مادرشان را به تکاپو میاندازد.
_ خانم میز شام آمادهاس.
_ بهشدت خب تو برو الان میاییم…بسه دیگه بحثی نداریم، حالا که بعد از یک مدت طولانی امشامگاه دور هم جمع شدیم قلبم نمیخواد شاهد این بحثها باشم. بیایید سر میز.
خودم را کنار میکشم و به چهرهی برافروختهی یزدان نگاه میدوزم.
نزدیک میآید و سر خم میکند، زیر گوشم میگوید.
_ میخوای بریم؟ مجبور نیستی بمونیم.
قبل از اینکه فرصت جواب دادن پیدا کنم سیروان که مخفیانه سرش را جلو آورده است، کنار گوشمان هوار میکشد.
_ مولین! داره به زنش میگه بیخیالِ حرفِ مولینم تو لب تر کنی میریم…
فوراً سرم را عقب میکشم و دست روی گوشم میگذارم.
قبل از اینکه بتواند عقب برود همانطور که گردن کشیده بود میان سرهای ما یزدان خشمگین پس کلهاش میکوبد.
_ نمیشد امشامگاه کلاً نیای؟
سیروان خودش را نگه میدارد با صورت کفِ سالن فرود نیاید و بیدرنگ عقب میپرد.
کف دست روی گردن خود میگذارد و چهرهاش را کج میکند.
_ چلاق شی خیر نمتوجه شدهی نابرادر، میدونی که تازگیها هر چی میگم خدا سریع تو دامنتون میذاره…شمال رو که یادت نحرکت کرده؟ پس برو بترس از آه مظلومانهام…در ضمن چرا نباید میاومدم وقتی یه امشامگاه میتونم غذای خوب بخورم و خبری نیست از رژیم و سالاد و توجه مامان به سلامت جسم؟
قهقه میزنم و یزدان شتابزده نگاهم میکند.
گرهی ابروهایش در لحظه باز میشود. مهر مثلِ یک نسیمِ نوازشگر میآید و خشم را از روی صورتش کنار میزند.
_ بله حل شد. زنش خندید دیگه اوکیه. امنیت بر قراره، مولین خانم، یکی طلبت. یادت بمونه وگرنه پسر هاپوی جنابعالی دهن همهی ما رو امشامگاه سرویس میکرد که این موجود موذی رو ناراحت کردیم.
سیروان به طرف مادرش میرود و یزدان فاصلهی میان خودم و خودش را پر میکند.
_ مولین؟ خوشت اومد موذی خطابش کردم؟ کلمهی مورد علاقهات رو به کار بردم.
_ ساکت باش بچه! بابات اعصاب نداره.
_ اونم خودم برات میسازم. ببین مثل یه شیر داره میره سر میز، تو بذار امشامگاه هر چی عاشق شد بخوره هی غر نزن باید رژیم رو رعایت کنه اون وقت میبینی چطور گاردش رو پایین میاره.
یزدان بیتوجه به بقیه در حالی که دست حلقه کرده است دور شانهام، لبهایش را نرم روی گونهام میکشد.
_ بریم یا بمونیم عشقم؟
خندهام را فرو میخورم و قبل از اینکه خود را عقب بکشم میگویم.
_ بمونیم. دلم برای سیروان تنگ شده بود.
منتظرش نمیمانم، آرام قدم بر میدارم و کیف و مانتویم را روی یکی از مبلهای سر مسیرم میاندازم.
خودش را به من میرساند و همقدم که میشویم نجوا میکند.
_ زیاد نمیمونیم.
نمیتوانم ادعا کنم از اینکه به فکرِ من هست و زیرِ چترِ حمایتهای همیشگیاش قرار گراهی شدهام، احساساتم به غلیان نیفتاده است…
خاصیت محبت است دیگر! کمرنگ میشود…درگیرِ نفرت میشود، درد میشود…به رنگ غم در میآید ولی…چیزی به اسمِ مرگِ عشق وجود ندارد!
در واقع دلدادگی اگر دلدادگی باشد هرگز نمیمیرد…
صنقلبی را برایم عقب میکشد، ناچار هستم زیر نگاهِ خیرهی خانوادهاش تشکر کنم و بنشینم.
کنارم قرار میگیرد و بیتوجه به بقیه بشقابم را طبق علاقهی غذاییام پر میکند.
_ کافیه!
کف دست دراز میکنم بشقاب را قبل سر ریز شدن غذا، از داخل کف دستش بیرون بیاورم که سیروان فوراً آن را میقاپد!
_ فدایی داری داداش. راضی به زحمت نبودم.
یزدان با چشم غره و من با تبسم نگاهش میکنیم.
خونسرد سمت دیگر من مینشیند و تند به جانِ محتوای بشقابی که یزدان برایم آماده کرده است میافتد!
_ جووون! مزهی محبت میده…به به.
یزدان عصبی به طرفمان خم میشود.
_ خودت مگه کف دستت شکسته؟
سیروان با دهان نیمه پر چشم درشت میکند و جواب میدهد.
_ زنت مگه دستش شکسته که تو براش میکشی؟
بلافاصله به طرف مادرش چشم میچرخاند و قاشق خود را بالا میگیرد.
_ مولینم لایکم کن.
لب میگزم آوای خندهام کشیده نشود و به بازویش میکوبم.
_ تو که طرف من بودی! چی شده اون طرفی شدی؟
تُنِ صوتیم پایین است و فقط خودش میشنود.
بیتوجه به غرولندهای یزدان خندان نگاهم میکند و نگاهک میزند.
_ آرایش جنگی رو عوض کردم، دارم سعی میکنم برم داخل تیمشون ببینم چه خبره…نمتوجه شدی میگن به دشمنت نزدیک شو تا راحتتر کله پاش کنی؟
صوتی خندهام قد بلند میشود و بار دیگر به بازویش میکوبم.
_ لعنت بهت سیروان.
_ لعنت به خودت، اینقدر نکوب به بازوم! کبود میشه باید کلی وقت بذارم توضیح بدم! یکی دوتا هم که نیست! یه مطلب رو صد بار باید فک بزنم…البته تازگیها یه روش جمشاهده کرد یاد گرفتم، از قبل پیام آماده میکنم همون رو برای همهاشون میفرستم…
بیتوجه به نگاه خیرهی بقیه میخندم و نمیتوانم خوددار باشم.
_ متاسفم برات!
_ متاسف نباش کیوتم، اگه بدونی چه دستآوردی همین امشب داشتم بهم افتخار میکنی.
یزدان بشقاب جمتوجه شدی که برایم پر کرده است را مقابلم میگذارد.
_ بخور عزیزم.
قبل از اینکه بتوانم جوابی بدهم سیروان با دهان پر میگوید.
_ نترس بابا این یکی بشقاب اونقدر پر و پیمونه که نمیتونم به بشقاب دوم فکر کنم!
حوصلهی هیچکس را ندارم حتی یزدان، قلبم میخواهد آنقدر غرقِ حضورِ سیروان شوم که فراموش کنم پدرشان در سکوت هر قاشقی که دهان میگذارد کنارش مرا هم خصمانه نگاه میکند، از یاد ببرم مادرشان مقابلم است و زل زده به صورتم…
میلی به خوردن ندارم، درد خفیفی زیر قلبم حس میکنم و دلم نمیخواهد فکر کنم حتی یک درصد حدسم میتواند درست باشد!
_ چه خبر پسرم؟ کارهات خوب پیش میره؟
یزدان سرگرمِ پاسخ دادن به مادرش میشود و من قبل از اینکه قاشقِ پر کردهام را داخل دهان بگذارم رو به سیروان میپرسم.
_ دست آورد امشامگاهت چی بود؟
سریع با نیش باز نگاهم میکند.
_ تا حالا اینقدر به خودم افتخار نکرده بودم.
حینِ جویدن غذایم منتظر میمانم خودش ادامه دهد.
_ ماشینم خراب شده بود. زنگ زدم اومدن بردن تعمیر کنن، عجله داشتم میخواستم قبل از اینکه جنازههای خونینتون روی کف دستم بمونه بهسرعت برسم خونه، در ذهنش گذراندم دربست بگیرم زودتر میرسم تا دنبال آژانس و اسنپ باشم که آیا مسیرمو قبول کنن یا نه…هر چقدر سر خیابون کف دست تکون دادم مسلمونا یکی منو سوار کنه بابا پول بیشتر میدم هیچکس نگه نمیداشت بعد میحرکت کردن دو قدم جلوتر واسه دو تا دختر که اونطرفتر بودن ترمز میکردن!
خندهام را با قاشقِ نیمه پری که داخل دهانم میگذارم فرو میخورم.
_ جلوی پای اون دوتا دختر ترافیک مسیر افتاده بود بعد حتی یه موتور واسه من نگه نمیداشت! حرصم گحرکت کرده بود از همونجا که از حرکت ایستاده بودم داد زدم سوار شید منم ببرید، برام پشت نگاه نازک کردن و جواب ندادن…یه پراید داغون اومد بپیچه جلو این دوتا پریدم جلوش گفتم منو سوار کن تا بتونی سوارشون کنی، اول چپ چپ نگاهم کرد بعد که گفتم این دوتا سوار مقلب بالاترین ماشینها هم نشدن و انگار هدفشون تاکسیِ قبول کرد…اظهار کردم اول منو برسون بعد تو مسیر مخ این دوتا رو بزن.
به خنده افتادهام و دست از خوردن کشیدهام.
_ هیچی دیگه ما روی صنقلبی جلو نشستیم، کلهامو از شیشه بیرون فرستادم داد زدم دیدید منم سوار کردن اون دوتا هم به خنده افتاده بودن…یارو براشون نگه داشت اینا هم اندیشیدن جدی جدی تاکسیِ که منم سوار شدم چراکه ماشین پیدا نمیشد، اومدن سوار شدن. ببین با مسیرکاری که من دادم یارو با پراید قراضهاش اون دوتا رو تونست قد بلند کنه…
غر زدم.
_ اون دوتا بدبختو گذاشتی طرف ببره؟ اگه بلایی سرشون بیاره؟
چشمک میزند.
_ نه دیگه! داداشتو نشناختی هنوز!
مشکوک نگاهش میکنم. توجهی یزدان هم به طرف ما جلب شده است.
_ چیزی به پیاده شدنم نمونده بود که تو یادداشتهای موبایلم جریان رو براشون تایپ کردم و برگشتم عقب بیان کردم خانمها ببخشید این آدرس همین جاست دیگه؟ تا اینا کنجکاو به موبایل من زل زده بودن یارو بیان کرد ببینم داداش؟ اضافه کردم حاجی گمون نکنم این منطقه رو بشناسی خودمم تا حالا اینورا نیومدم، امشامگاه شرکت یه مورد نظافت منزلِ توپ داشت منو فرستادن…ته توضیحاتم برای دخترا نوشته بودم هر جا پیاده شدم شما هم بپرید پایین…قشنگ معلوم بود ترسیدن، فوراً بیان کردن بلد نیستن منم بیان کردم فکر کنم همین جاها باشه و تا داشتم پول یارو رو میدادم که پیاده شم یکی از دخترا پول و انداخت سمت راننده و پریدن پایین…حالا اون بدبختِ ناکام هی میگفت کجا خانما هنوز که شما رو نرسوندم! منم ریلکس کرایه رو گذاشتم جلو ماشینش و پیاده شدم.
صدای خندهام قد بلند شده است و درد شکمم شدت گرفته.
_ تند رفتم دنبال دخترا اظهار کردم شرمنده من عجله داشتم مجبور شدم، اونجوری هیچکس سوارم نمیکرد…از یه نفرشون هم خوشم اومده بود خلاصه یکم وقت گذاشتم اظهار کردم درسته بچه پولدار نیستم اما مَرد حیات هستم…دختره هم از من خوشش اومده بود گفت اصلاً پول براش ملاک نیست…شماره رو گحرکت کردم حالا فردا میخوام سورپرایزش کنم با خود واقعی پولدارم برم سراغش.
کف دست روی شکمم گذاشتهام و نمیتوانم خندهام را کنترل کنم.
_ بسیار بدجنسی سیروان! تو چه جونوری هستی آخه!
فرصت جواب دادن پیدا نمیکند زیرا پدرشان عصبانی از پشت میز قد بلند میشود!
اثری از خندهام نمیماند و لب میگزم.
_ حداقل جلوی ما حفظ ظاهر کن و به خاطر آبروریزی که مسیر انداختی یه ذره ادای آدمهای ناراحت رو در بیار!
یزدان عصبی تشر میزند.
_ بابا!
میخواهد نیم خیز شود که تند بازویش را میگیرم.
پریشان حال بر میگردد نگاهم میکند که لب میزنم.
_ خواهش میکنم.
_ عادل بس کن!
_ مرگ بر آمریکا.
جملهی آخر را سیروان بلند در ادامهی اعتراض مادرش میگوید و من بیکباره از روی صندلیام بلند میشوم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن