آب دهنم و قورت دادم و با ناباوری زل زدم بهش.. یعنی.. واقعاً قصد آشنایی داشت؟
– برای چی؟
کف دستی رو صورتش کشید و نگاه کلافه اشو به بیرون دوخت..
– نمی دونم چه جوری بگم.. راستش من..
نفسش و بیرون فرستاد و یه ضرب گفت:
– من یکی و دوست دارم!
با این حرف منم نفس راحتی کشیدم و منتظر ادامه حرفش شدم..
– یه نفری که.. مورد پسند خانواده ام و.. همین خاله خانومی که حرف اول و می زنه نیست.. اما اینکه تا این سن و سال ازدواج نکردم.. نشون میده که خاطر اون یه نفر چقدر برام عزیزه و من.. حاضرم چند سال دیگه هم صبر کنم تا به کف دستش بیارم..
بی اختیار لبخندی رو لبم جای گرفت.. چقدر جای اون یه نفر بودن می تونست لذتبخش باشه.. وقتی یکی انقدر دوستت داشته باشه که حاضر نشه تحت هیچ شرایطی جایگاهت و توی حیاتش بده به یکی دیگه!
– اینا رو همین اول گفتم که بدونید.. قصد و غرضی ندارم و مزاحم زندگیتون نمی شم.. اینطور که درک کردم شما هم تمایلی به این روش آشنا شدن ندارید و حس کردم که با حرف خاله ام تو عمل انجام شده قرار گحرکت کردید درسته؟
خیره به کف دستام سرم و به تایید تکون دادم.. کاش زودتر می راهی شد سر اصل مطلب..
– اگه موافق باشید.. برای اینکه هم من.. هم شما.. یه مدت راحت بشیم از این تعیین تکلیف کردنا.. یه کم طبق نقشه اشون پیش بریم.. بعد با یه قلبیل و بهونه ای تمومش کنیم و بگیم.. به تفاهم نرسیدیم.
لبم و به دندون گراهی شدم و نگاهم و دوختم به ساعت ماشین.. وقت همینجوری داشت می گذشت و من هنوز تو این ماشین بودم..
– فکر نمی کنم.. لزومی به این کار باشه! به هر حال.. اونا که مستقیم این پیشنهاد و به ما ندادن.. فقط.. یه جوری حرکت کردار کردن که مثلاً ما اتفاقی هم و ببینیم و..
– شاید برای شما اینطوری باشه.. اما خاله من مستقیم بهم گفت با چه مشاهده کردی به شما نگاه کنم و خب.. بدون تعارف و اغراق میگم که شما.. یکی از مناسب ترین و بهترین موردهایی هستید که.. توسط خاله ام معرفی شده و من هیچ قلبیل و بهونه ای ندارم واسه رد کردن این پیشنهاد!
– ممنون.. لطف دارید!
– حقیقت و بیان کردم! می دونم شاید براتون سخت باشه و شاید.. اصلاً کس دیگه ای تو حیاتتونه و نخواید چیزی بدونه.. اگه اینجوریه من درخواستم و پس می گیرم..
– نه کسی نیست ولی…
– پس خواهش می کنم کمکم کنید.. من تجربه اش و داشتم.. وقتی چند باری با یه دختری بیرون رفتم و اون دختر حالا به هر قلبیل من و نخواسته.. تا چند وقت خاله ام موردی پیشنهاد نمی داد و منم آهستهش داشتم.. اگه الآنم شما این لطف و در حق من بکنید و خاله ام ببینه که حداقل من تلاشم و کردم و بازم نشد.. یه عمر ممنون و مدیونتونم! وگرنه حتی اگه شما اعلام کنید راضی نیستید انقدر تلاش می کنه واسه این دو سه بار بیرون حرکت کردن.. که واقعاً من یکی کم میارم و مطمئناً شما هم اذیت می شید!
نچ کلافه ای بیان کردم و زل زدم به صورتش..
– من.. من دوست دارم کمک کنم اما.. اینجوری هم درست نیست! اون موقع من باید دنبال یه قلبیل و بهونه بگردم واسه نمیل داشتن شما!
– همین اختلاف سنی بهترین دلیل نیست؟ بگید از ظاهرش مشخص نبود ولی بعد از چند تا برخوردمون و حرفایی که زدیم درک کردم جهانمون با هم فرق داره.. منم همین حرف و می زنم.. اینجوری دیگه کسی به خودش اجازه نمیده مجبورمون کنه.
– ببینید آقای..
– علیرضا هستم!
مکثم واسه این بود که فامیلیش و بگه ولی حالا که خودش بیان کرد منم به اسم صداش زدم:
– آقا علیرضا! این یه کم عجیب و غیر منطقی نیست.. که یه آدم عاقلِ چهل و یک ساله.. هنوز تحت تاثیر بزرگترا و چه می دونم حرف خاله اش باشه؟! وقتی یه نفر هست که انقدر دوسش دارید.. چرا بیخیال حرف اطرافیان نمی شید؟ حتی اگه به قیمت طرد شدن و نمتوجه شدنشون باشه.. به نظرم اون یه نفر که انقدر براش صبر کرمشاهده کرد.. ارزش داره که از این به بعد زندگیتون و باهاش شریک بشید!
تبسم خسته و دلگیری رو لبش جای گرفت و گفت:
– این چیزا فقط به حرف دلنشینه.. شور و تب و تابشم مال همین سن جوونیه.. وقتی تو قلب ماجرا قرار می گیری.. می بینی انقدری هم که فکر می کنی راحت نیست.. به خصوص وقتی اون یه نفر.. تو رو با همه خانواده ات بخواد.. نه تنها و بی کس و کار.. اونم تمام این سال ها به خاطر من صبر کرده.. حق داره دلش بخواد روزگار خواستگاری.. پیش خانواده اش سربلند باشه و بگه این بود کسی که به خاطرش ازدواج نکردم. وگرنه یه پیر پسر چهل ساله که حتی نتونسته خانواده اش و با خودش ببره تمایل داشتگاری دختری که می خواد.. چه امتیاز ویژه ای می تونه داشته باشه نسبت به بقیه میل داشتگارایی که تا الآن داشته؟
قلبم سوخت براش. نزدیک بیست سال ازم بزرگتر بود و نه می تمایل داشتم و نه می تونستم یه کاری کنم که هی ازم خواهش کنه..
نمی دونم شایدم فقط به خاطر دیرتر از این نرسیدن سر کلاس بود که آروم گفتم:
– باشه قبول!
– واقعاً ازتون ممنونم.. هرجور که بتونم جبران می کنم لطفتون و!
خواهش می کنمی گفتم و بعد از رد و بقلب کردن شماره واسه هماهنگی قرار بعدی و تشکر واسه رسوندنش پیاده شدم و با قدم های قد بلند راه افتادم سمت دانشگاه..
اینم یه بدبختی دیگه بود که انگار باید بیشتر از بقیه بدبختی های حیاتم دلواپس و دلواپسش می شدم.. زن دایی فریده.. تا حالا انقدر جدی تو این مسئله دخالت نکرده بود و حالا.. یه جورایی غیر مستقیم از نظر خودش و مستقیم از نظر خودم.. بهم فهموند بهتره هرچه زودتر بار و بندیلم و جمع کنم و برم!
فکر دیر رسیدن به کلاس و تحمل برآشفتهت های استادم.. تو یه لحظه انقدر شمشاهده کرد شد.. که فکر و خیالات اضافی رو پس زدم.. یا حداقل موکولش کردم به یه وقت دیگه و به قدم هام سرعت دادم.
ولی همینکه پام و تو راهروی دانشگاه گذاشتم.. با متوجه شدن تجمع دانشجوها جلوی کلاسمون قدم هام شل شد و با تعجب زل زدم بهشون..
تا اینکه از لا به لای جمعیت چهره سرخ شده آفرین جلوی چشمم جون گرفت و صوتی کشیدهش تو گوشم پیچید:
– تو غلط کردی.. یه بار دیگه کف دست تو کیف من بکنی میگم حراست بیاد پدرت و دربیاره! شهر هرته مگه اینجـــا؟ جزوه می خوای بگو خودم بهت بدم غلط می کنی کف دست می کنی تو کیف مــــن!
سریع دوییدم سمتشون تا ببینم با کی داره اینجوری حرف می زنه که با شنیدن صوتی نفر دوم در عرض یک ثانیه فهمیدم این جنجال واسه چیه و پاهام به زمین چسبید..
– چته حالا چرا وحشی بازی درمیاری؟ تو کیفت طلا جواهر داری می ترسی بدزدم؟
قضیه خیلی تند برام روشن شد با متوجه شدن صوتی آراد.. دوست پسر آفرین که همه دانشگاه می دونستن جونشون واسه هم در میره و این دعوا.. نشون می داد که آفرین داره رفاقت و در حقم تموم می کنه و واسه عقب انداختن وقت کلاس همچین جنجال مسخره ای رو مسیر انداخته!
تبسمی که داشت به خاطر این حرکت جسورانه اش رو لبم شکل می گراهی شد با متوجه شدن صدای استاد تقوی درجا از بین رفت:
– تمومش کنید دیگه.. با هر دوتونم! یا این دعوای مسخره رو ببرید یه جای دیگه و بیخودی وقت کلاس و نگیرید یا بگم حراست دانشگاه همین الآن بیاد به روش خودشون تکلیفتون و روشن کنن!
آفرین تا دهنش و باز کرد حرف بزنه چشمش یه لحظه به من افتاد و همونطور که جواب و استاد و داد به صورت نامحسوس با دستش به من اشاره کرد که برم تو کلاس..
– آخه استاد اامان بارش نیست.. دیگه داره عادت می شه براش.. من چقدر ساکت بمونم؟
خوشبختانه استاد تقوی پشتش به من بود و نمشاهده کرد که با قدم های آروم به کلاس نزدیک شدم و خودم و از پشت جمعیت فرستادم تو..
انگار آرادم من و مشاهده کرد که قبل از استاد به حرف اومد و بهسرعت اضافه کرد:
– باشه معذرت می خوام.. دیگه تکرار نمی کنم قول میدم!
– باشه اگه قول میدی اشکال نداره.. بریم دیگه وقت کلاس و نگیریم! استاد تو رو خدا ببخشید!
خنده ام گحرکت کرده بود از کاراش.. نه به اون دعوای شوری که جاده انداخت.. نه به این آشتی کردن بی نمکشون! استاد تقوی هم این کلافگی رو با تکون دادن سرش به چپ و راست نشون داد..
اما خب.. همه می دونستن به خاطر بابای آفرین.. که دوست صمیمی و قدیمیش بود نمی تونست زیاد چیزی بهش بگه و آفرین هم یه جورایی از این قضیه به خاطر من سوء استفاده کرد و من واقعاً ازش ممنون بودم..
هم چوب خط غیبتم.. هم دیر رسیدنم سر کلاس استاد تقوی پر شده بود و من باید بهشدت محتاطانه این ترم و تموم می کردم و اگه این امدادهای غیبی نبودن.. بدون شک توسط این استاد بد عنق و بی رحم حذف می شدم!
آفرین که رو صنقلبی کناریم نشست یه بوس برام فرستاد و من لب زدم:
– دیوونتم به خدا!
روم و برگردوندم سمت آراد که مثلاً به خاطر دعواش با آفرین اون سمت من جای گرفته بود که نبیندش و من کف دو تا کف دستام و به نشونه تشکر به هم چسبوندم و بی صدا لب زدم:
– جبران می کنم!
دیدهکی زد و اون اخم جذابش و رو صورتش نشوند که نشون بده هنوز بابت اون جنجال عصبیه و آفرین یه کم صنقلبیش و بهم نزدیک کرد و دم گوشم اظهار کرد:
– پدر سگ و می بینی چه جوری داره با اخمش قلببری می کنه؟
– قلببری دیگه واسه چی؟ مگه دعواتون واقعی بود؟
– آره یه کم قهر بودیم.. ولی وقتی به خاطر تو بهش رو انداختم نه نگفت.. این مرام گذاشتنش من و دیوونه کرده دیگه..
بی آوا خندیدم ولی استاد تقوی که بدجوری روی من فوکوس کرده بود احتیاج به گوش دادن صوتی خنده ام نداشت و همین مشاهده کردنش کافی بود تا نگاه غره بدی بهم بره و خفه ام کنه!
کاش می دونستم مشکل این آدم با من چیه.. جز غیبت ها و دیر رسیدنم سر کلاس.. هیچ مشکل شخصی یا مشکلی توی درسش نداشتم و اکثر نمره هام بالا بود.. آخه یه آدم بی حاشیه و کم سر و صوت مثل من.. چه مشکلی می تونه ایجاد کنه که حالا اینجوری برام شمشیرش و از رو بسته..
آفرین که همیشگی اینجور موقع ها قضیه رو جنایی می کرد می اظهار کرد حتماً یاد عشق قبلیش که بهش خیانت کرده رو براش زنده می کنی و من با اینکه به حرفش می لبخند زدم ولی بعضی وقتا شک می کردم که نکنه واقعاً همین باشه.. وگرنه این حجم از خشم و حتی گاهی اوقات نفرتی که تو چشمای یه استاد دانشگاه نسبت به دانشجوش متوجه شده می شه.. اصلاً طبیعی و منطقی به نظر نمی رسه..
*
– میگما! ما هم اصلاً نمتوجه شدیم دعواتون زرگری بود!
به محض حرکت کردن استاد.. یکی از همکلاسی هام رو به آفرین اضافه کرد و آفرین هم با آوای قد بلند خندید..
– باریکلا به شما! با سه چراغ روشن رفتی مرحله بعد!
– نمکدون! رفیقت دیر رسیده بود که حراست چوب می کرد اونجات!
کف دست انداخت دور گردن من و جواب:
– آدم واسه رفیقش جونشم میده! اونجاش پیشکش!
– کشتی من و تو با این رفیقت.. خدایی بدجوری سوژه کرمشاهده کرد خودتون و تو دانشگاه با این اسم «داف» که رو تیمتون گذاشتید!
قبل از اینکه آفرین چیزی بگه.. یکی از همکلاسی های به شدت از دماغ فیل افتادم چینی به بینیش انداخت و نگاه متعجبش و به ما دو تا دوخت..
– شما اسم خودتون و گذاشتید داف؟
یه جوری می تمایل داشت بفهمونه شما کجاتون به داف ها می خوره و خب در برابر چهره اون.. من و آفرین زیاد حرفی برای اضافه کردن نداشتیم ولی خب آفرینم طبق معمول کم نیاورد و جواب داد:
– اسم خودمون نه عزیزم اسم گروه دو نفرمون! سه تا حرف مشابه آخر اسممون و که حذف کنیم می مونه سه تا حرف دال و الف و ف.. که سرهمش می شه داف!
– آهان! میگم آخه! تعجب کردم.. اندیشیدم از نظر ظاهری همچین اسمی روتون گذاشتید!
– نترس عزیزم.. به خاطر سلامتی تو هم که شده همچین ادعایی نداریم!
– چه ربطی به من داره؟
سقلمه ای به پهلوش زدم که دیگه تموم کنه اما آفرین به این راحتیا کوتاه بیا نبود..
– از اونجایی که خیلی برات مهمه سر کف دسته همه داف ها و پلنگ های دانشگاه باشی و برای اینکه از بقیه عقب نمونی هر روزگار تو یه نقطه از صورت و بدنت ژل فرو می کنی.. می ترسم یهو خدای نکرده تو این راه سر خودت و به باد بدی و اگه بخوای یه حرف ساده هم بزنی پوستت از چند جهت بشکافه! اون موقع عذاب وجدانش می مون واسه ما! خیالت راحت باشه عزیزم تنها کسی که با هر قدمش تو دانشگاه هزارتا کشته مرده میده خودتی و بس.. بذار ما بی شکل و شمایلا با بازی حروف اسممون خوش باشیم!
دختره یه کم خیره خیره به آفرین چشم دوخت و بعد کشیده شد.. حین بیرون حرکت کردنش از کلاس با عصبانیت حرف زد:
– من چرا باید شخصیت خودم و پایین بیارم با دهن به دهن گذاشتن بیخود با تو!
– از داشته هات حرف بزن عزیزم.. دیگه شخصیتی نمونده که بخوای پایین و بالاش کنی!
دختره که رفت پوف کلافه ای کشیدم و اظهار کردم:
– ولش کن بابا.. حوصله داری باهاش کل کل می کنی؟ بچه ها همه می شناسنش دیگه.. کسی محل نمیده بهش به خاطر همین راهی شداراش!
– نه آخه حرصش بهشدت وقته تو جونمه! اندیشیده نمی دونم داره مسیر به مسیر به آراد نخ میده و تیک می زنه.. جلف عوضی! خجالتم نمی کشه با اون لباش که شامگاهیه کون شتره! کی قلبش میاد اون لبا رو ببوسه آخه؟ من جای پسره باشم روشون بالا میارم..
روش و که به سمتم برگردوند متوجه خنده ای که داشتم به زور مهارش می کردم شد و توپید:
– بخندی با پشت کف دست می زنم تو دهنتا! حرص تو هم تو جونمه با این راه به جاده دیر کردنات!
کوله ام و برداشتم و همونطور که بلند می شدم که بریم بیرون با درموندگی اظهار کردم:
– کف دست رو قلبم نذار.. چاره داشتم خودمم چند تا تو دهنی به خودم می زدم تا یاد بگیرم انقدر بیخودی بله و چشم و باشه نگم به این و اون!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن