رمان تارگت پارت ۴۴۱

هیجده روزگار از روزگاری که متوجه شدم حرکت کرده و بیست و

پنج روزگار از آخرین دیدارمون می گذشت و هنوز

کوچکترین خبری ازش نشده بود..

منم این روزگارا هرکاری که به ذهنم می رسید برای

منحرف کردن فکرم انجام می دادم.. از همراهی با

آفرین تو خریدهای تموم نشدنی برای جشنش.. تا

مشاهده کردن سریال های صد قسمتی..

هرچند که بازم اون وسطا یه چیزی پیدا می شد که

ذهن من و بکشونه سمت اون آدم بی معحرکت کرد..

وقتایی که با آفرین می رفتیم خرید.. امکان نداشت

یکی از فروشنده ها.. تیپش.. یا قیافه اش.. یا حتی

طرز حرف زدنش من و یاد میران نندازه..

یا حتی وقتی سریال می دیدم.. صد در صد یکی از

شخصیت های سریال شامگاهیهش در می اومد و من

عوض این که صحنه های بازی اون بازیگر و رد

کنم.. به خودم می اومدم و می متوجه شدم.. چندین بار

اون صحنه رو زدم عقب و دارم از اول نگاه می

کنم فقط چون بازیگر حین حرف زدن با انگشت

شستش گوشه پیشونیش و می خاروند و من خوب

می دونستم میران هم این عادت و داره!

الآنم که با متوجه شدن سگ ویلی پدر صدف.. یاد و

خاطره ریتا برام زنده شد که البته مثل میران

دیدنش غیر ممکن نبود.. اما تمایلی هم نداشتم به

خاطر این مسئله.. به عمه اش زنگ بزنم و ازش

بخوام اجازه بده چند ساعت با ریتا وقت بگذرونم.

صدف هنوز داشت عکسای گالری باباش و که

حالا از سگشون رد شده بود و بیشتر خانوادگی

بود نشونم می داد که همون موقع گوشی باباش تو

کف دستش زنگ خورد و من نامیل داشته.. نگاهم به اسم

اون کسی که داشت تماس می گحرکت کرد افتاد..

تمایل داشتم سریع نگاهم و بگیرم تا کارم جنبه فضولی

پیدا نکنه.. اما همچین چیزی غیر ممکن بود..

چون اون اسم.. چیزی نبود که من بتونم به همین

راحتی بی خیال خیره شدن بهش بشم و هیچ توانی

تو وجودم حس نمی کردم برای قطع این ارتباط

دیدهی!

#پارت_1422

میران! یکی به اسم میران داشت به بابای صدف

زنگ می زد و من اون لحظه اصلا نمی تونستم

بفهمم که این عادیه.. یا غیر عادی؟

میران اسم فراوونی نبود که بگم حداقل تو هر

خانواده یکی ازش پیدا می شه و اندیشیدن به

همین مسئله.. داشت من و ترغیب می کرد پام و

از حدم فراتر بذارم.. گوشی و از دست صدف

بگیرم و من جواب اون تماس و بدم و فقط در حد

یه کلمه آواش و بشنوم تا مهر تایید بزنم به این

باوری که ضربان دلم به طرز وحشتناکی تند کرده

بود!

– صدف گوشی من کف دست توئه؟

با صوتی آقای خاکپور.. به خودم اومدم و نگاه

مبهوتم و از صفحه گوشی گرفتم که صدف جواب

داد:

– آره بابا این جاست!

– وقتی زنگ می زنه بیار بهم بده دیگه!

– داشتم عکسای گرگی رو به خانوم کاشانی نشون

می دادم!

همون لحظه گوشی و به باباش تحویل داد و من

تند به چهره اش زل زدم تا عکس العملش و

ببینم..

تماس قطع شده بود اما با متوجه شدن اسم کسی که بهش

زنگ زده بود.. اخماش تو هم فرو راهی شد و نگاه

شتاب‌زدهی اول به صدف انداخت و بعد با نیم نگاه

کف دستپاچه ای به سمت من.. روش و برگردوند و

حرکت کرد سمت بالکن خونه!

با حرکت کردنش بالاخره تونستم نفس حبس مونده تو سینه

ام یه ضرب بیرون بفرستم و با احساس سرگیجه و

نبضی که همه وجودم و درگیر کرده بود دیگه

نتونستم سرپا بمونم و جای گرفتم پشت میز که صدف

به‌سرعت نزدیک شد و پرسید:

– حالتون خوبه؟ برم آب بیارم براتون؟

سرم و به معنی نه بالا انداختم و همون طور که

سعی داشتم با نفس های عمیق ریتم دلم و آروم

کنم.. نگاهم و دوختم به در شیشه ای بالکن که اون

سمتش آقای خاکپور واز حرکت ایستاده بود و داشت تلفنی

صحبت می کرد.. احتمالاا با همون میران نامی که

چند دقیقه پیش بهش زنگ زده بود و من.. داشتم

بال بال می زدم برای این که بفهمم.. این میران..

میران منه یا نه!

#پارت_1423

– اما انگار حالتون خوب نیستا! بذار برم بابا رو

صوت کنم!

با آوای صدف به خودم اومدم و قبل از این که

ازم دور بشه تند مچ دستش و گرفتم و

کشوندمش سمت خودم..

– نه نه نمی خواد.. خوبم!

مکثی کردم و با فکری که تو سرم شکل گرفت و

هرکاری کردم نتونستم پسش بزنم سؤال کردم:

– صدف.. تو قبلا اظهار کرده بودی بابات.. مدیر

کارخونه ایه که از پدربزرگت بهش رسیده.. آره؟

سرش و شتاب‌زده سریع به تایید تکون داد و من همین که

تمایل داشتم یه خط قرمز روی فرضیه بعیدی که در

عرض چند ثانیه تو ذهنم ساختم بکشم اظهار کرد:

– البته بابام وکیلم هست.. اما خب از وقتی

پدربزرگم فوت کرد و کارای کارخونه رو دوشش

افتاد دیگه زیاد وقت نمی کنه کارای وکالت هم

انجام بده!

ضربان قلبم که داشت کم کم آروم می شد با این

حرف دوباره اوج گرفت و من ناباورانه به

نگاهاش زل زدم.. چند ماه به این جا رفت و آمد

داشتم بدون این که شغل اصلی پدر شاگردم و

بدونم.. که خب قبلا به نظرم هیچ لزومی نداشت و

همین اطلعاتم خود صدف بدون پرسیدن من بهم

داده بود..

اما حالا داشتم می درک کردم چقدر مهم بود که همه

چیز و درباره آدمی که پام به هر قلبیلی به خونه

اش باز شده بود بدونم تا مثل الآن.. حس آدمی که

انگار روکف دست خورده بود و نداشته باشم!

سرم و دوباره به سمت بالکن برگردوندم و وقتی

دیدم هنوز همون جاست و داره حرف می زنه از

جام کشیده شدم و رو به صدف بیان کردم:

– می شه ازت خواهش کنم چند دقیقه بری تو

اتاقت؟ من.. یه صحبت کوچیک با بابات دارم!

– نگاه!

مثل همیشه ثابت کرد حاصل یه تربیت درسته که

سریع مسیر افتاد سمت اتاقش و منم با همون کف دست و

پای لرزونی که حتی جاده راهی شدنم و مختل کرده بود..

به سمت بالکن حرکت کردم..

#پارت_1424

در حالی که تو اون مسیر ذهنم پر شده بود از

مسائلی که شاید بی اهمیت بود ولی.. اگه بهش

بیشتر توجه می کردم.. زودتر از اینا متوجه همه

چیز می شدم!

مثل همون اامان برخوردم با میران.. که بعد از

متوجه شدنم.. نگاهی به ساعتش انداخت و پرسید:

«چطور این جایی؟»

چراکه اون ساعت تایم کلسم با صدف بود که

میرانم این و می دونست.. اون موقع فکر می

کردم از طریق تعقیب کردنم در جریان همه برنامه

هام قرار گرفته ولی حالا.. یه حسی می اضافه کرد من

از همون اول.. به میل داشت و اراده میران پام برای

تدریس به این خونه باز شد!!

اینم یادمه که اون روز آقای خاکپور چقدر حواسش

به حال بدم بود و ازم تمایل داشت کلس و زودتر

تموم کنم و حتی می تمایل داشت خودش من و برسونه

و این یعنی.. یه نفر از قبل بهش سفارش کرده بود

که حواسش بهم باشه چون من اون روزگار حال

درست درمونی نداشتم!

یا مثلا.. اون روزی که میران به بهانه واکسن ریتا

اومد در خونه و ازم تمایل داشت باهاش هممسیری کنم..

آقای خاکپور از قبل کلس و کنسل کرده بود و این

کار و.. کی می تونست کرده باشه؟ جز اون کسی

که اصرار داشت.. اون روز حتماا باهام حرف

بزنه؟!

تا به در بالکن برسم همین فکرا داشت تو سرم می

چرخید که باعث شد وقتی آقای خاکپور برگشت تو

سالن و با تعجب و منتظر به دیدهام زل زد.. بدون

تعارف و رودرواسی.. یه راست برم سر اصل

مطلب و بپرسم:

– شما وکیل میرانی؟!

از سوال صریحم جا خورد.. اما خب مطمئناا نمی

تونست همین اول موکلش و که اصرار داشت

خودش و از همه قایم کنه لو بده که لب زد:

– متوجه نمی شم؟

– اون کسی که چند دقیقه پیش باهاتون تماس

گرفت.. اسمش میران بود!

اخماش تو هم فرو رفت و با جدیت بیان کرد:

– فکر نمی کنم کار درستی باشه گوشی کس دیگه

رو نگاه کنید!

– چند ماه دروغ اضافه کردن و نقش بازی کردن برای

کسی که به عنوان معلم دخترتون وارد این خونه

شده چی؟ کار درستیه؟

#پارت_1425

– چه دروغی اضافه کردم؟

– همین که قبل از من با میران آشنا شده بومتوجه شد و

اون من و به شما معرفی کرده!

کاملا حس می کردم که از حرفام داره لحظه به

لحظه متعجب تر می شه.. ولی باز خیلی خوب

داشت خودش و کنترل می کرد که بهت زدگیش و

مخفی کنه و ظاهرش و عصبانی از کنجکاوی

های من نگه داره:

– چی باعث شده فکر کنید اونی که به من زنگ

زد.. آشنای شماست؟ بعید می دونم تو این شهر

فقط یه نفر با این اسم وجود داشته باشه!

– مسئله فقط اسم نیست و شما خودتونم این و خوب

می دونید آقای خاکپور.. مسئله اینه که چطور

آدمی مثل شما که انقدر روی تربیت بچه اش و

تفریحش و حتی غذایی که می خوره و کلا

هرچیزی که بهش مربوط می شه دقیق و حساسه..

به عنوان معلم زبان.. یه آدم تازه فارغ التحصیل

شده و بی تجربه رو انتخاب می کنه که نه هیچ

شناختی ازش داره و نه کسی معرفیش کرده! فقط

بازمتوجه شد اینستاگرامی منتشر کردم؟

– بعد از چند ماه تازه یادتون افتاده این و بسؤال کرد؟

– اون موقع انقدر به این شغل احتیاج داشتم که

نمیل داشتم به چیزی فکر کنم.. اما الآن.. همه چیز

فرق کرده و منم بیشتر و بهتر به اتفاقاتی که داره

می افته یا قبلا افتاده فکر می کنم و می فهمم..

امکان نداره شما آدمی باشه که از اینستاگرام برای

دخترتون معلم انتخاب کنید.. مگه این که.. مگه

این که یه نفر اون و معرفی کرده باشه!

دستی رو صورتش کشید و ژست کلفه ای به

خودش گحرکت کرد.. اگه این آدم جدی جدی وکیل میران

بود.. نمی تونستم امیدوار باشم که انقدر راحت

خودش و لو بده.. اونم وقتی اون آدم به شکل بسیار

سفت و سختی سعی داشت از همه مخفی بشه.

اما حداقل تلشم و می کردم.. هرچند که تا الآن

بی نتیجه بود!

#پارت_1426

– من.. متاسفانه دقیقاا نمی دونم مشکل شما چیه و

چرا با مشاهده کردن یه اسم روی گوشی من دارید همچین

فرضیه های غلطی رو کنار هم می چینید.. اما

در رابطه با انتخاب شما باید بگم که اامان نفر

نبومتوجه شد.. قبل از شما خیلی افراد دیگه به عنوان

معلم پاشون به این خونه باز شده که اتفاقاا هم

تجربه کافی داشتن و هم معرف شناخته شده.. که یا

صدف باهاشون کنار نیومد و یا من از تدریسشون

راضی نبودم. واسه همین ترجیح دادم این بار از

یه فرد جوون تر و کم تجربه تر استفاده کنم تا شاید

صدف بتونه بهتر باهاش ارتباط برقرار کنه و

زدم.. بعدشم اگه یادتون باشه خواهش کردم که یه

جلسه آزمایشی بیاید و وقتی متوجه شدم صدف راضیه..

منم به اومدنتون رضایت دادم.. همین!

نگاهم و جوری به صورتش دوختم که از همین

نگاه بفهمه حتی کلمه ای از حرفاش برام قابل باور

نیست و من به جز همون فرضیه هایی که غلط می

دونتش دوست ندارم به هیچ چیز دیگه ای فکر

کنم..

اونم صد در صد همین و از نگاهم خوند اما به

روی خودش نیاورد و با یه ببخشید خواست از

کنارم رد بشه که قلبم و با این جرات که کلس های

صدف هم تموم شده و دیگه پام و تو این خونه نمی

ذارم زدم به دریا و بیان کردم:

– می شه جلوی من.. به همون شماره زنگ بزنید؟

این دفعه تلشی برای مخفی شدن بهتش نکرد و

من با عجز بیشتری ادامه دادم:

– یا حداقل شماره اش و بمشاهده کرد تا خودم زنگ بزنم..

هرچند که اگه شماره من و ببینه جواب نمی ده و

احتمالاا مجدداً خطش و عوض می کنه.. اما اگه

شما زنگ بزنی..

نگاهم که به نگاه ناباورش خورد با کلفگی و

عجز بیشتری لب زدم:

– می دونم میل داشته بی جاییه.. اما حالا که می گید

از قبل من و نمی شناختید و فرضیه هام غلطه..

بذارید خودم بهتون بگم که من.. من چند وقتیه.. یه

گمشده به اسم میران دارم.. که واقعاا نمی دونم کجا

دنبالش بگردم.. هیچ شماره و رد و نشونی ازش

ندارم.. شاید به احتمال یه درصد.. گمشده من

همین آدم باشه.. حداقل کمکم کنید.. تا این و

بفهمم.. خواهش می کنم!

#پارت_1427

مسلماا اگه از همه چیز بی خبر بود.. با این همه

عجز من.. انسانیت وادارش می کرد به کمک..

اما با حرف بعدیش.. شک من و به یقین تبدیل

کرد وقتی گفت:

– متاسفم اما.. کمکی از من برنمیاد! این آدم از

دوستای قدیمی منه.. که هم زن و هم بچه داره.. و

فکر نمی کنم ارتباطی با شما داشته باشه! حتی اگه

با همون احتمال یک درصدی که گفتید.. همون آدم

باشه.. باز من به خودم اجازه همچین کاری رو

نمی دم.. برای پیدا کردن گمشده اتون دنبال جاده

های دیگه ای بگرمتوجه شد.. با اجازه!

جلوی دیدهای خیس و نگاه مات مونده من.. رفت

تو اتاقش و من و گیج و کلفه و شکست خورده..

وسط سالن خونه اش تنها گذاشت..

نمی دونم چند دقیقه همون جا بی حرکت و خشک

شده وایستادم و به یه نقطه روی زمین زل زدم که

بلخره با صدای صدف که از اتاقش بیرون اومده

بود حواسم جمع شد:

– خانوم کاشانی حرفاتون تموم شد؟!

نفس عمیقی کشیدم و برای برداشتن کیفم جاده افتادم

سمت میز..

– آره.. آره عزیزم.. دیگه دارم می رم.. کاری با

من نداری؟

– نه.. ممنونم ازتون واسه این مدت.. شما بهترین

معلمی بومتوجه شد که تا حالا داشتم!

یه لحظه تمایل داشتم چند تا سوالم از صدف بپرسم تا

راست و دروغ حرفایی که باباش زد و بفهمم..

ولی پشیمون شدم.. دوست نداشتم از شدت

درموندگی بخوام از سادگی این بچه هم سوء

استفاده کنم و باعث بشم دید و ذهنیتش نسبت به

باباش منفی بشه!

واسه همین فقط رفتم جلو و صورتش و بوسیدم که

بیان کرد:

– واسه اون کلس قبل از امتحانمم با بابام حرف

می زنم.. تاریخ امتحانمم بهتون می گم.. باشه؟!

تبسمی زورکی زدم و سرم و به تایید تکون دادم..

در حالی که حداقل خودم مطمئن بودم که امروزگار

آخرین باری بود که پام و تو این خونه می ذاشتم و

بعد از حرفایی که به آقای خاکپور زدم.. دیگه

محال بود یه بار دیگه بتونم حتی به عنوان معلم

صدف تو چشماش نگاه کنم!

#پارت_1428

بعد از خداحافظی با صدف.. یه بار دیگه به در

بسته اتاق آقای خاکپور خیره شدم به امید این که

شاید پشیمون شه و بخواد حرفی بهم بزنه.

اما هیچ خبری نبود و منم کلفه تر و بی انگیزه

تر از همیشگی.. رفتم بیرون و در و بستم.. عجیب

حس می کردم این آخرین و تنها راهی بود که می

تونست من و به میران برسونه و به بن بست

خوردنم یعنی ناامیدی کامل!

یعنی به همین راحتی.. بازم باید شکست و قبول

می کردم؟!

×××××

ماشین و که تو پارکینگ پارک کردم.. خریدا رو

از صندوق عقب برداشتم و با آسانسور رفتم بالا..

انقدر به جای گرفتن تو خونه عادت کرده بودم که یه

روزگار بیرون راهی شدن به اندازه چند ساعت من و به

اندازه کوهنوردی کردن خسته می کرد و الآنم

دقیقاا تو همچین وضعیتی بودم!

هرچند.. تنها قلبیل از پا افتادنم خستگی جسمی نبود

و روح خسته و بی حوصله و.. قلب دلتنگمم.. سهم

زیادی تو این حال بد داشتن..

اما از همه اینا بدتر.. صدایی بود که یه سره تو

گوشام می پیچید و می بیان کرد.. این وضعیت و

خودت خواستی و حالا حالاها ادامه داره.. پس

باهاش کنار بیا و انقدر زود از پا نیفت..

تو آینه آسانسور نگاهی به چهره خنثی و بی تفاوتم

انداختم.. چقدر امروز با خودم کلنجار راهی شدم.. چند

بار پام و گذاشتم رو گاز و فرمون و پیچراکهدم به

سمت اون آدرس مورد نظر.. فقط به این امید که

شاید بتونم یه بار.. اونم از فاصله به‌شدت دور

نگاهش کنم.. ولی باز مغزم کف دست و پام و از

حرکت نگه داشت و اجازه این کار و بهم نداد!

چون می دونست برای این دل هزار تیکه شده از

دلتنگی.. فقط همون مشاهده کردن از فاصله زیاد کافی بود

تا همه چیز و فراموش کنه.. بزنه زیر همه شرط

و شروط و قول و قرارایی که باهاش گذاشتم و

وادارم کنه اون فاصله رو در عرض چند ثانیه از

بین ببرم و وقتی به خودم بیام که جسم ظریفش

داشت توی بغلم له می شد!

#پارت_1429

برای همین بود که ترجیح می دادم تمام وقتم توی

خونه بگذرونم..

چراکه این جوری راحت تر می تونستم خودم و

کنترل کنم و جنگ و جقلب مغز و دلم انقدر خسته

ام نکنه!

در واحدم و با کلید باز کردم و راهی شدم تو..

یه خونه جمع و جور و نقلی تو یه آپارتمان پنج

طبقه که بعد از یه ماه هنوز بهش عادت نکرده

بودم..

اگه اون هشت سال حیات تو پرورشگاه و در نظر

نمی گرفتم.. باقی عمرم و تو خونه های بزرگ و

ویلیی گذروندم و اولین بار بود که یه همچین

آپارتمان نسبتاا شلوغی رو برای زندگی انتخاب

کرده بودم..

هدفم این بود که بعد از یه مدت.. تنهایی بیش از

حد دیوونه ام نکنه و حداقل با چند تا همسایه دور

و برم در حد سلم علیک چند کلمه حرف بزنم..

یعنی در واقع.. پیشنهاد فرخ بود که فعلا این

همسایه ها جز سر و آوای زیاد.. سودی برام

نداشتن و اون تنهایی و خاموشی و ترجیح می دادم!

اما خب.. کم کم به اینم عادت می کردم..

عادت کردن.. بهترین راه حل برای رد شدن از

همه مراحل سخت حیاته که یه زمانی فکر می

کردی محاله بتونی از پسش بربیای..

اما همین که بهش می رسی.. می بینی که فقط

کافیه عادت کنی.. بعدش همه چیز بسیار راحت تر

می گذره!

خریدای توی دستم و گذاشتم رو کانتر آشپزخونه و

تمایل داشتم برم سمت سرویس و کف دستام و بشورم که

قدم هام.. دیگه جلوتر نحرکت کرد با چیزی که به دیدهم

خورد و هرکاری کردم نتونستم نگاهم و ازش

بگیرم!

میز کوچیک توی آشپزخونه.. خالی نبود!!

عجیبه که وقتی اومدم تو آشپزخونه هم متوجه

خالی نبودنش شدم که خریدا رو گذاشتم رو کانتر

اما اصلا دقت نکردم تا ببینم چرا خالی نیست!

فکر می کردم مثل همیشه روش پر از آشغال و

ظرف های قرار گرفته اس اما.. این ظرف های تمیز

و با سلیقه چیده شده.. اونم برای دو نفر.. اصلا با

تصوراتم همخونی نداشت!

#پارت_1430

چشمای گمسرور شده ام و بدون پلک زدن چرخوندم و

به قابلمه روی گاز و شعله روشن زیرش خیره

شدم.. با بهت و عجله راهی شدم سمتش و درش و باز

کردم.

هرچند احتیاجی به باز کردن درشم نبود.. بوی

آشنای ماکارونی.. اونم همون ماکارونی خوش

طعم و عطری که فقط یه نفر می تونه درست

کنه.. تو کل آشپزخونه پیچیده بود و من.. تازه تازه

داشت حواسم به دور و برم جمع می شد و می

درک کردم.. هیچ چیز این خونه شبیه وقتی که داشتم

بیرون می رفتم نبود!

ضربان دلم به شدت بالا راهی شده بود و نفس هامم

یکی در میون می راهی شد و می اومد.. ولی وقت

مکث و تعلل نبود باید این معمای عجیب و غیر

قابل باور و حل می کردم تا آروم می گرفتم!

از آشپزخونه زدم بیرون و نگاهی به هال و سالن

انداختم.. همه جا تمیز و مرتب شده بود و منی که

از بی حوصلگی.. هر چند روز یه بار اونم از سر

اجبار.. یه دستی به سر و گوش خونه می کشیدم..

می دونستم این جا چه بازار شامی بود و حالا…

هنوز از بهت این تغییرات بیرون نیومده بودم که

در اتاقم باز شد و شوک اصلی رو درین.. با

بیرون اومدنش از اتاق بهم وارد کرد!

چه خبر بود این جا؟ اینا تو واقعیت داشت اتفاق

می افتاد یا.. یا داشتم خواب می مشاهده کردم؟

با دیدن من در آستانه سکته که جز مردمک نگاهام

هیچ کدوم از اعضای بدنم و نمی تونستم حرکت

بدم.. تبسمی زد و حین جمع کردن موهاش بالای

سرش نزدیک شد:

– سلم.. چه بی سر و صوت اومدی!

با عادی ترین حالت ممکن.. که مطمئناا فقط برای

بیشتر و بیشتر شوکه کردنم بود.. از کنارم رد شد

و راهی شد تو آشپزخونه..

– عه خرید کردی؟ مشاهده کردم هیچی تو یخچال نیست..

منم حرکت کردم یه چیزایی خریدم که بتونم شام درست

کنم!

مشغول بیرون کشیدن خریدا از تو پلستیک شد و

با نیم نگاهی به من مجسمه شده لب زد:

– تا بری لباسات و عوض کنی منم اینا رو جا به

جا می کنم!

#پارت_1431

نفس حبس مونده ام و بریده بریده بیرون فرستادم و

بالاخره تونستم پاهام و وادار به حرکت کنم..

نزدیک تر که شدم ناخودآگاه منم خیره شدم به

لباسای تنش!

یه باماز شلوار پشمی تو خونه ای پوشیده بود.. با

پاپوش های شکل گوزن و ست لباسش و در کل..

چیزی که مسلماا آدم توی خونه خودش می پوشه..

نه جایی که می ره مهمونی!

این دختر با این کارا.. با این راهی شدارهای خونسرد و

نرمال می میل داشت چی رو به من ثابت کنه؟

سرش و که به سمتم برگردوند و نگاه خیره ام و به

لباساش متوجه شد.. به‌سرعت توضیح داد:

– این جا بسیار سرده.. یکی دو تا از شوفاژا بیشتر

کار نمی کنه.. باید بگی یکی بیاد سرویسشون کنه!

فکر کنم هواگیری کنن درست بشه!

چشمام و محکم به هم فشار دادم و نفسم و یه

ضرب بیرون فرستادم.. چم شده بود من؟ این

گیجی و تعلل و بی حرکتی برای چی بود؟

منی که امروز به معنای واقعی جون کندم تا نرم

سمت خونه اش و یه وقت دیدهم حتی از فاصله

دور بهش نیفته تا حالی به حالی بشم.. حالا که این

جا تو یه قدمیم وایستاده بود.. داشتم به توضیحاتش

راجع به هواگیری شوفاژ گوش می کردم؟

نه.. من همچین آدمی نبودم! درسته حضورش تو

این خونه برام هیچ توجیهی نداشت و مغزم مدام

داشت آلارم می داد اما.. اون لحظه افسارم کاملا

کف دست دلم بود که می تمایل داشت هرجور شده این

دلتنگی رو رفع کنه.. بدون در ذهنش گذراندن به چیزی..

واسه همین وقتی دستش حرکت کرد سمت کیسه خرید

بعدی.. به‌سرعت مچش و گرفتم و همین که نگاه

متعجبش برگشت سمتم جوری کشیدمش سمت

خودم که برای نیفتادن چاره ای نداشت جز این که

بچسبه به سینه ام و منم با سوء استفاده از فرصت

پیش اومده کف دستام و محکم دور بدنش حلقه کردم و

دقیقاا همون جوری که توی تصوراتم بود جوری به

خودم فشارش دادم که چیزی تا له شدنش باقی

نمونه!

#پارت_1432

درسته یه ماه هر مصیبتی رو به جون خریدم..

نگاهم و روی دلتنگیم هم برای خودش و هم برای

مهناز و لی لی بستم و سختی انجام دادن کارهام از

جاده دور و قبول کردم که کار به این جا نکشه که

بخوام با یه مشاهده کردن بار دیگر.. با یه بغل کردن.. با یه

بو کشیدن عطر خوش موهاش.. همه چیز و

فراموش کنم و برگردم به نقطه صفر!

اما فقط یه احمق اگه جای من بود می تونست

خودش و تو همین شرایطم کنترل کنه و تنها قلبیل

حیات و زنده بودنش و پس بزنه!

با متوجه شدن صدای نفس های شتاب‌زده شده ناشی از گریه

درین.. چند تا بوسه محکم روی سرش و موهاش

نشوندم و کف دستم و رو کتفش بالا و پایین کردم!

اونم با این بغل یهویی.. دیگه از فاز نقش بازی

کردن در اومده بود و داشت حس واقعیش و رو

می کرد.. ولی.. اما من این و نمی تمایل داشتم..

من از درین و همه حیاتم قلب کندم و جدا شدم که

یه بار دیگه شاهد اون شکلی اشک ریختن و متوجه شدن

درموندگیش نباشم..

اگه می دونستم انقدر زود قراره این جدایی تموم

بشه و مجدداً برگردیم به نقطه ای که هیچ کدوم

نمی دونیم باید چی کار کنیم.. این کارا چه فایده ای

داشت؟!

ذهنم کم کم داشت به حالت نرمال برمی گشت و

سوالا یکی یکی تو سرم می چرخید.. اصلی ترینم

این بود که درین.. چه جوری آدرس این خونه رو

پیدا کرده!

هرچند که یه چیزی فراتر از پیدا کردن آدرس بود

و این که حتی کلید داشت و قبل از من اومده بود

تو خونه..

این که امروز فرخ یهو زنگ زد و ازم خواست

برم دفترش و یه کم باهم حرف بزنیم..

این که حتی حرف خاصی هم نداشت و فقط برای

این که من و بیشتر اون جا نگه داره سوالای بی

ربط و چرت و پرت می پرسید..

این که تنها نقطه مشترک من و درین.. متاسفانه

همون رفیق نارفیق بود..

همه اش فقط یه معنی داشت!

#پارت_1433

جواب همه سوالام به فرخ ختم می شد که حتی یه

ماه کامل نتونست روی قولش بمونه و کاری کرد

تا من.. یه بار دیگه توی زیستنم.. از رفیقی که

بهش اعتماد کرده بودم.. نارو بخورم!

در ذهنش گذراندن به همین چیزا باعث شد حین جدا

کردن درین از خودم با خشمگینت بغرم:

– فرخ.. فرخ.. فــــرخ!

گوشیم و از تو جیبم درآوردم و با عصبانیت راهی شدم

سمت اتاقم تا بهش زنگ بزنم که صوتی لرزون

درین از پشت سرم بلند شد:

– زنگ نزن بهش.. اون تقصیری نداره.. من ازش

تمایل داشتم.. من ازش خواهش کردم!

با همون حرصی که هنوز خالی نشده بود برگشتم

سمتش و داد زدم:

– واسه چـــــی؟!

یه کم جا خورد.. نمی دونم از آوای بلندم یا

سوالی که سؤال کردم.. تا این که چند قدم نزدیک شد و

درک کردم علت تعجبش سوالم بوده:

– واسه چی؟ واقعاا نمی دونی واسه چی؟ این که

یهو.. گذاشتی راهی شدی و کلی آدم و نگران خودت

کردی.. این که کسی هیچ جاده ارتباطی هم باهات

نداشت و حتی نمی تونستیم بفهمیم مرده ای یا

زنده.. قلبیل خوبی نبود واسه این که بخوام التماس

یه آدم و بکنم تا تو پیدا کردنت بهم کمک کنه؟!

نمی دونم چرا.. اما دلیلش قانعم نکرد! شاید..

شاید چراکه خودش و با بقیه جمع بست! شاید چراکه

قلبم می میل داشت حرف از بی‌قراری و عشقی که

وادارش کرده بود به خاطر من به قول خودش به

یکی التماس کنه رو بزنه.. نه فقط یه مضطربی که

لنگه اش حتی تو وجود بچه های شرکتم پیدا می

شه!

واسه همین چشمم و رو حسی که دوباره داشت

وادارم می کرد برم سمتش و محکم بغلش کنم بستم

و حین راهی شدن سمت اتاق لب زدم:

– اوکی! فهمیدی زنده ام! دیگه می تونی بری!

– میــــران!

رفتم تو اتاق.. در و بستم و قفل کردم و دیگه بهش

اجازه صحبت کردن ندادم.. اونم سعی نکرد از

پشت در حرفاش و بزنه..

هرچند مطمئن بودم به همین راحتی نمی ره و

اومده که حرف بزنه و خودش و خالی کنه..

#پارت_1434

اما منی که هنوز از شوک مشاهده کردنش در نیومده

بودم.. به یه زمانی احتیاج داشتم برای پیدا کردن

خودم!

برای اندیشیدن به حرفایی که می تمایل داشت بزنه و

جوابی که باید بهش می دادم.. گوشی و انداختم رو

میز.. الآن وقت زنگ زدن به فرخ و بیشتر شدن

عصبیتم نبود!

بلخره کاری بود که شده بود و من بعداا وقت

داشتم برای بازتمایل داشت کردن اون آدم.. الآن قلبم

نمی تمایل داشت عصبیتم و با حرفام سر درین خالی

کنم و بازم دلش و بشکنم!

حالا که حرفام و توی اون نامه نفهمیده بود.. حالا

که انقدر سرخود عمل کرده بود گند زده بود به

برنامه ای که حداقل برای یه سال آینده امون چیده

بودم.. باید خودم با آرامش براش توضیح می دادم

تا شاید این دفعه قانع بشه و با این شرایط کنار

بیاد..

البته.. حالا که بار دیگر دیدمش.. حالا که تمام سلول

های تنم بیرون حرکت کردن از این اتاق و خیره شدن به

تک تک کاراش اونم وقتی با اون لباس داشت تو

خونه ام می چرخید و می خواست.. باید اول خودم

و دوباره قانع می کردم برای نمتوجه شدنش!

×××××

روی یکی از مبل های سالن جای گرفته بودم و حین

سریع شتاب‌زده تکون دادن پام.. نگاه پر از حرص و خشمم

و دوخته بودم به در اتاقی که میران توش بود!

پسره بیشعور.. انگار نه انگار من این جام.. حرکت کرد

تو و در و بست! موهاش دیگه قد بلند شده بود و به

دست می اومد و من چقدر قلبم می تمایل داشت دونه

دونه اشون و این بار با کف دستای خودم بکنم و این

دفعه کامل کچلش کنم!

چی فکر کرده بود با خودش؟ بعد از اون همه بدو

بدو کردن ها و دیوونگی کردن ها و خواهش و

التماس.. از منشی شرکتش گرفته تا آقای خاکپور..

واسه رسیدن به این جا.. حالا که متوجه شدم سالمه ول

کنم و برم؟!

منظورم و بهش اشتباه رسوندم.. ولی حالا که این

جا بودم و دیگه وقت داشتم.. تا بهش نمی فهموندم

هدف اصلیم از این کارا چی بود که نمی راهی شدم! منم

نمی فهموندم.. دیر یا زود خودش می درک کرد!

#پارت_1435

نفس عمیقی کشیدم و چشمام و بستم.. یاد اون

روزگاری افتادم که با نهایت ناامیدی از خونه صدف

اینا زدم بیرون.. اما قبل از این که به آسانسور

برسم نظرم عوض شد و برگشتم!

چراکه نمی تونستم از اون موقعیت انقدر راحت

بگذرم و بار دیگر برم بشینم تو خونه و ماتم بگیرم

که چرا کاری از دستم برنیومد!

زنگ درشون و که زدم خود آقای خاکپور در و

برام باز کرد.. با قیافه عصبی و جدی شده جوری

که انگار آماده بود تا من یه کلمه حرف بزنم و اون

من و با قلبایل منطقی تر ساکت کنه یا شاید حتی از

خونه اش پرت کنه بیرون..

اما من این فرصت و بهش ندادم و گفتم:

– آقای خاکپور نمی دونم چقدر از رابطه من و

میران خبر دارید و اتفاقاتی که بینمون افتاده رو

می دونید یا نه.. مهمم نیست.. اما الآن بسیار قلبم

می خواد بدونید که میران تنها آدمیه که تو این جهان

برای من مونده.. علی رغم هرچیزی که بینمون

پیش اومده.. انقدری می خوامش که واسه دوباره

پیدا کردنش حاضرم حتی بهتون التماس کنم.. در

عین حال.. جونش و سلمتیش انقدر برام مهم

هست که اگه به خاطر سکوت الآنتون و تنها

موندنش.. بلیی سرش بیاد و کسی نباشه تا به

دادش برسه.. از دیده شما می بینم و اون موقع

اس که می فهمید یه آدم به ته خط رسیده مثل من..

که تنها آدم زیستنشم از دست داده.. چه کارایی

ازش برمیاد.. اینم تهمشاهده کرد نیست.. مسلماا کاری با

شما و حیاتتون نمی تونم داشته باشم.. ولی اون

موقع من دیگه قلبیلی واسه زنده موندن ندارم و

دیگه نمی دونم چه جوری می خواید با وجدانتون

کنار بیاید بعد از این که با خاموشیتون باعث مرگ

دو نفر شمشاهده کرد! حتماا از وضعیت سلمتی موکلتون

خبر دارید و لازم نیست من چیزی بگم.. پس اینم

می دونید که همچین چیزی غیر ممکن نیست و هر

اتفاقی ممکنه تو تنهایی براش بیفته و تا شما

خبردار بشید.. همه چیز تموم بشه..