– میران؟!
با تکون دادن کف دستش جلوی چشمام نگاه خیره ام و با چند تا پلک گراهی شدم و در جواب سوالی که ازم جویا شد و منتظر نظرم بودم اظهار کردم:
– بهشدت زیباه.. اما این جا بعضیا.. زیبایا رو دوست ندارن!
پوف کلافه ای کشید و جاده افتاد سمت پنجره اتاق..
– این مسئله تنها چیزیه که باعث می شه نخوام برای همیشگی این جا حیات کنم.
چرخید سمتم و با مضطربی ادامه داد:
– و البته هوای آلوده اش که واسه تو هم مثل سم می مونه!
– آدم کم کم به همه چیز عادت می کنه.. منم یه جوری باهاش کنار میام.. نگران نباش!
– ولی تو قول دادی وقتی شرایط کارت.. این جا اوکی شد.. بیای و اون جا یه شعبه بزنی و خودت مستقیم قطعات وارد کنی! بابا هم قرار شد از طریق دوستاش بهت کمک کنه!
چپ چپی نگاهش کردم و همون طور که می راهی شدم سمت میزم جواب دادم:
– قول ندادم.. اظهار کردم بهش فکر می کنم.. در ضمن.. کی اظهار کرده من کمک اون آدم و قبول می کنم؟
– تو هنوز از بابا غمگینی؟ یادت که نراهی شده با کمک همون دوستا و آشناهاش بهترین دکترا رو آورد بالا سرت و نذاشت پات و قطع کنن!
– نه یادم نراهی شده.. بابتشم ازش تشکر کردم. ولی اینم هیچ وقت قرار نیست یادم بره که اون آدم.. تو رو از اون زن خرید.. بدون این که فکر کنه چه بلایی سر خانواده ای که بچه اشون و از کف دست دادن میاد.
با غمگینی ازم فاصله گحرکت کرد و اون سمت میز رو به روم واز حرکت ایستاد..
– انقدر کینه نداشته باش. بابا خودشم از این مسئله غمگین و پشیمونه.. اگه پشیمون نمی شد.. شما هیچ وقت نمی تونستید من و مجدداً پیدا کنید.
نفس عمیقی کشیدم و دیگه چیزی نگفتم.. این موضوع چیزی نبود که به این راحتی باهاش کنار بیام و از نظرم.. پدر ناتنی لی لی.. درست به اندازه مادر درین.. گناهکار بود و نقش داشت تو از هم پاشیدن زندگیمون.
اما نتونستم این حس و به زبون بیارم چراکه.. به قول لی لی سر درمانم مدیونش بودم و وقتی برای اامان بار باهاش رو به رو شدم که قبلش مهناز بهم گفت وقتی تو آی سی یو بودم چقدر دوندگی کرده تا بهم کمک کنه و از همه اعتبارش مایه گذاشته برای پیدا کردن بهترین متخصص اون کشور..
در واقع یه جورایی تمایل داشته از این طریق.. روی گناه شونزده سال پیشش سرپوش بذاره و منم.. هم به خاطر کمکش و هم به خاطر لی لی ناچار شدم زبونم و بسته نگه دارم..
ولی اینا دلیل نمی شد که برای کار و شغلم بهش رو بندازم.. ضمن این که.. هیچ تصمیمی برای حرکت کردن به خارج و تاسیس شرکت واردات قطعات نداشتم و اگه اظهار کردم بهش فکر می کنم فقط به خاطر راضی کردن موقت مهناز بود که یه کم راحتم بذاره و نخواد بار دیگر پا پیچ من و زندگیم بشه!
با چند ضربه ای که به در اتاق خورد.. لی لی از میز فاصله گرفت و منم از خدامیل داشته برای تموم شدن این بحثی که علاقه ای بهش نداشتم رو به ساحل که بیرون اتاق وتوقف کرده بود و منتظر اجازه من بود بیان کردم:
– بیا تو!
اومد تو و با مشاهده کردن لی لی توی اتاق جا خورد..
– سلام.. ببخشید.. نمی دونستم مهمون دارید!
لی لی که به طرز عجیب غریبی نسبت به همه چیز ذوق داشت.. جلو راهی شد و با ساحل دست داد و من خیره تو نگاهای گیجش معرفیش کردم:
– خواهرمه!
– عزیزم! همونی که خانوم محمدی درباره اش گفته بود؟
سرم و به تایید تکون دادم که با اشتیاق بیشتری با لی لی احوال پرسی کرد و بعد اومد سمت میز من و برگه هایی که باید امضا می کردم و جلوم گذاشت..
کارم که تموم شد.. یه کم مکث کرد و پرسید:
– امممم.. قرارداد شرکت آیکو رو نمی دید تو سیستم وارد کنم؟
– اون و که هفته پیش دادم بهت!
– مگه.. مگه امروزگار بار دیگر برای بستن قرارداد نیومده بود این جا؟
– کی؟
– خانوم کاشانی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن