الآنم.. قصد نداشتم چیزی رو اعتراف کنم و امید توی قلب امیرعلی رو که این اواخر حس می کردم.. نسبت به تغییر رابطه امون ایجاد شده.. بیشتر کنم.
فقط باید می متوجه شد.. به عنوان یه دوست انقدری برام عزیز هست که نخوام خار به پاش بره.. به خصوص اگه.. عاملش من و زندگی و همه مشکلات و دردسرام باشه!
بعد از چند لحظه نگاهش و ازم گراهی شد و ماشین و بار دیگر به حرکت درآورد:
– به هر حال.. این تنها راهیه که پیش روته.. وگرنه حالا حالاها باید توسط میران بازی بخوری و بین زمین و هوا معلق بمونی تا بفهمی هدفش از برگشتن به زندگیت چیه. فکرات و بکن.. اگه قصد کردی این بار تو حمله رو شروع کنی و اون و لای منگنه بذاری.. بهم بگو! من هر کاری از کف دستم بربیاد.. بدون هیچ دیده داشتی.. برات انجام می دم زیرا.. چراکه از نظرم.. بیشتر از هرکس دیگه ای.. لیاقت یه حیات پر آرامش و بدون دغدغه رو داری.. چیزی که بعد از این همه سال.. هنوز بهش نرسیدی!
حرفاش منطقی بود و آدم و به فکر فرو می برد.. به خصوص اون رسیدن به ساکتشی که فکر می کردن تو این یک سال گذشته یه کم تجربه اش کردم.. اما اونم کاذب بود و بهشدت بهسرعت.. با متوجه شدن یه خواب.. یه مکان آشنا.. تداعی شدن یه یادگار یا حتی خوردن یه غذا از بین می رفت.
من توی زیستنم به یه ملایمش واقعی و همیشگی احتیاج داشتم.. که تا همین الآن تو هیچ دوره ای از حیات نصیبم نشده بود..
ولی امیدی هم نداشتم که با نقشه امیرعلی.. بخوام به این ساکتش برسم و برعکس.. در نظرم همه چیز جوری به هم می ریخت که آرزوی هر شبم این بود که کاش این کار و نکرده بودم.
واسه همین بهتر بود یه ضربدر درشت قرمز روش بکشم و اصلاً وقتی برای اندیشیدن به تحریک نقاط ضعف و حساسیت های میران.. صرف نکنم..
×××××
با خشم و برآشفتهتی که از چند ساعت پیش.. یه درصدشم کم نشده بود و حتی.. داشت همین جوری بهش اضافه می شد.. راهی شدم تو اتاقم و بعد از انداختن تن کوفته ام روی تخت.. از تو گوشیم.. آهنگ مورد علاقه یک سال گذشته زندگیم و پلی کردم و صوتش و تا آخر بالا بردم..
شاید گوش دادن این آهنگ که بعضی وقتا که ذهنم و آروم می کرد و باعث می شد خواب راحت تری داشته باشم.. الآنم به کمکم می اومد و این حجم خفه کننده توی گلوم و از بین می برد و مغزم و از انفجار نجات می داد!
..روزها قاتلمن..
..غیر از جمعه که خون ریزتره..
..حال و روزگارم جمعه ها..
..از خود جمعه غم انگیزتره..
..کوچ کردی از من..
..قهر کردی حتما..
..یه زمستون سردم..
..بگو برمی گردم..
دیدهام و محکم بستم و پشت پلک های بسته ام.. تصویر اون بی شرفی که کنار درین تو اون ماشین نشسته بود جون گرفت..
تصویر نگاه ها و نگاه حق به جانبش که می گفت.. من می دونم تو کی هستی اما.. انقدری قدرت دارم که بخوام از سر مسیرم کنارت بزنم و هرچیزی که مال تو بود و تصاحب کنم!
..شامگاه ها بیدارم..
..همه شامگاه هایی که بی تو مردم..
..همه زخم هایی که..
..همه عمرم از فراقت خوردم..
..همه رو پس می گیرم..
..نه شوخی کردم..
..شهرزاد قصه ها..
..بگو برمی گردم..
..پریشونم پریشونم پریشون..
..پشیمونم پشیمونم پشیمون..
آره پشیمون بودم و این واضح ترین و صریح ترین اعتراف زندگیم بود. چند تا پشیمونی بزرگ توی حیاتم داشتم و اصلی ترینش مربوط به وقتی بود که شامگاها.. با ساکتش.. بدون این که حس هوس و شهوت و آزار و اذیت نسبت به درین داشته باشم.. تو بغلم می گرفتمش و اونم.. با خوندن داستان های شهرزاد.. کمک می کرد که زودتر خوابم ببره و منم.. در نهایت تعجب می خوابیدم.
اگه یه روزگاری به عقب برمی گشتم.. حتماً پرونده اون انتقام کوفتی رو توی همون نقطه می بستم و رابطه ام و وارد یه مسیری می کردم که اون حس خوب و ملایمشی که از هم می گرفتیم.. همیشگی بشه..
اما حیف..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن