اامان حدسم دوستش.. آفرین بود که توی مراسم مادرش هم نمشاهده کردمش و همون جا حدس زدم که باید هنوز خارج باشه..
با این حال بازم به ادامه حرفاش گوش دادم:
– پس چرا زودتر نگفتی؟
…
– نه حالا نمی تمایل داشتم بیام فرودگاه استقبالت.. ولی باز باید می بیان کردی دیگه!
…
– من؟ اوممم.. یه کاری دارم مربوط به شرکته.. اومدم انجامش بدم..
…
– آره بعدش آزادم.
…
– اتفاقاً منم بسیار باهات حرف دارم.. حالا متوجه شدمت بهت می گم..
…
– این چند وقته.. بهشدت سخت گذشت.. نه تو.. نه آفرین.. هیچ کدومتون نبودید که من بتونم حرفام و بهش بزنم. با کوروشم که نمی شه دو کلمه حرف زد!
تازه اون جا بود که متوجه شدم حدس اشتباه زدم و درین اصلاً با آفرین حرف نمی زد.. قبل از این که بخوام یه بار دیگه مکالمه اش و توی ذهنم مرور کنم.. با حرف بعدیش خون توی تنم و به جوش آورد:
– الو؟ الـــو؟ امیرعلی؟ صدا میاد؟
نفهمیدم چی شد.. فقط حس کردم دیگه نمی تونم حتی یه کلمه از اون مکالمه رو بشنوم و هیچ کاری نکنم.. واسه همین در و باز کردم و حرکت کردم داخل اتاق که درین با ورود یه دفعه ایم جا خورد و اون تماس کوفتی رو با گفتن:
– بعداً صحبت می کنیم!
قطع کرد.. در حالی که من.. همه حواسم پیش اون بعداً بود که قلبم نمی تمایل داشت هیچ وقت بیاد و هیچ ایده ای هم نداشتم برای این که جلوش و بگیرم!
از آدم هایی که مامورشون کرده بودم دورادور حواسشون به درین باشه و هر آدرس جمتوجه شدی ازش پیدا کردن برام بفرستن.. یه چیزایی شنیده بودم درباره رفت و آمد یه پسر جوون به خونه اش!
اما مدام سعی داشتم به خودم بقبولونم که اونا اشتباه کردن و درین.. آدمِ رفاقت بدون قصد و غرض با جنس مخالفش نیست و حالا.. اون واقعیت داشت به شکل وحشتناک و اعصاب خورد کنی.. خودش و بهم نشون می داد و من و به این باور می رسوند که تو این مدت دوری و غیبتم.. بهشدتا فرصت نزدیک شدن به درین و داشتن!
– سلام!
با صوتی سلامش بود که به خودم اومدم و سعی کردم با هر جون کندنی هم که شده.. خودم و از اون وضعیت آشفته بیرون بکشم..
– سلام!
مسیر افتادم سمت میزم که وسط راه نظرم عوض شد و مسیرم و به سمت مبل هایی که درین روش قرار گرفته بود تغییر دادم و در حالی که داشتم سخت تلاش می کردم تا بدون لنگ زدن راه برم.. رو به روش جای گرفتم.
نگاهش مثل دفعه قبل بازم به پام خیره بود که تبسم موذیانه ای رو لبم نشست و پای راستم و روی پای چپم انداختم و با انگشتام روی زانوم ضرب گراهی شدم..
ولی هنوز با نهایت کنجکاوی بهم زل زده بود و من به این نتیجه رسیدم که به جز درآوردن شلوارم.. از هیچ طریق دیگه ای نمی تونم این دخترِ درگیر عذاب وجدان و متقاعد کنم که دارم با پای خودم زندگی می کنم!
نگاهش که طولانی شد سرم و به شکل نمایشی پایین آوردم تا در راستای نگاهش قرار بگیره و همین که دیدهش به صورتم افتاد جویا شدم:
– خوبی؟
کف دستپاچه سرش و بالا گراهی شد و اضافه کرد:
– بله!
حس اذیت کردنش بار دیگر داشت تو وجودم فوران می کرد که اضافه کردم:
– کاری داشتی اومدی؟ یا فقط خواستی سر بزنی؟
با حرفم به خودش اومد.. از اون حالتی که به یه دختر خنگ شامگاهیهش می کرد فاصله گرفت و با قیافه جدی و پر اخمی مشغول گشتن توی کیفش شد..
منم با تبسم کجی که روی لبم نشسته بود.. عمیق تر بهش خیره شدم. لباسای سر تا پا مشکیش و که توی برخوردهای قبلی متوجه شده بودم.. حالا با یه پالتوی طوسی و یه شال طرح دار طوسی و سفید عوض کرده بود و صورتشم می شد گفت که یه نمه آرایش داره..
نگاهم بی اختیار به سمت شلوارش کشیده شد و یاد اامان قرارمون و توصیه ای که بابت پوشوندن مچ پاش کرده بودم افتادم.. اما خدا رو شکر.. دیگه از اون شلوارای نفرت انگیز خبری نبود و کشیدهی پاچه گمسرور شلوارش.. تا کف کتونیش می رسید!
– این لیست قطعات مورد نیازمونه!
«دوستان اون کانالی که ازش پارت بر میداشتم بیان کرده مشکل برا کانالش پیش اومده دیگه پارت نمیذاره ،،، ولی فعلا من پارت هایی که ذخیره دارمو میزارم تا ببینیم بعد چی میشه»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن