مسلماً متوجه شدن این صحنه ها.. وسط این حال بد و مریضی و تبی که به جونم افتاده بود.. نمی تونست فقط مرور اتفاقات باشه و صد در صد کابوس بود..
چون تو هیچ کدوم از اون لحظه ها.. میران حضور نداشت. اما حالا.. تو همه لحظات مشترکی که با استاد علی عسگری داشتم می دیدمش که یه گوشه وتوقف کرده و داره نگاهم می کنه.
یه نگاه تلخ.. یه نگاه پر سرزنش.. یه نگاهی که انگار می میل داشت باهاش بگه.. از تو انتظار نداشتم. شاید مشابه همون نگاه هایی که یه مدتی من بهش مینداختم.
اون وقت میران هیچ اهمیتی بهم نداد ولی من.. تو همین شرایط.. با این که می دونستم همه اینا خوابه و واقعی نیست.. داشتم جون می کندم تا برم جلو و باهاش حرف بزنم..
تا بهش بگم که من هیچ رابطه ای با این آدم ندارم.. که بگم فقط داره کمکم می کنه.. که بگم خودش اظهار کرد خیالات گذشته دیگه تو ذهنش نیست و قراره تا چند وقت دیگه ازدواج کنه..
ولی نه می تونستم بهش نزدیک بشم.. نه حتی صوتم در می اومد که بخوام از همون فاصله باهاش حرف بزنم و یه چیزایی رو بهش توضیح بدم.
فرصتی هم برای این کار نداشتم چراکه میران نمی موند.. توی هر صحنه که مثل یه فیلم از جلوی نگاهم رد می شد.. می متوجه شدم که میران چند قدم عقب تر وتوقف کرده و هی داره ازم دور می شه..
تا رسید به لحظه ای که من با تبسم داشتم از استاد علی عسگری بابت همه زحمت هایی که کشید تشکر می کردم و همین که سرم و برای دیدن میران برگردوندم مشاهده کردم نیست..
راهی شده بود و من این بار همه توانم و جمع کردم تا صوتش بزنم که با صوتی جیغ خودم از خواب پریدم و همونطور که خیس عرق شده بودم نشستم رو تخت و سعی کردم نفس های تند شده ام و آروم کنم.
با آوای زنگ در حیاط از جا پریدم و نگاه گیج و گنگم و به پنجره اتاقم و هوای تاریک بیرون دوختم و بعد به ساعتی که عقربه هاش هشت و نیم و نشون می داد زل زدم.
پس صدای زنگ ربطی به خوابم نداشت.. ولی این ساعت از شب کی پشت در خونه ام بود که کف دست برنمی داشت و یه سره زنگ می زد؟
صوتی پارس کردن های ریتا هم که قاطی آوای زنگ شد.. دیگه چاره ای برام نموند جز این که از جام بلند شم.. ولی لرزی که بلافاصله تو تنم افتاد.. مجبورم کرد همون پتویی که روم بود و دورم بپیچم و با رخوت و سستی جاده بیفتم سمت آیفون.
آیفونم تصویری نبود و به ناچار گوشی و برداشتم و با صوتی گحرکت کرده ام جواب دادم:
– بله؟
– درین؟ خودتی؟
اخمام تو هم رفت.. مغزم هنوز کامل بیدار نشده بود و صاحب آوا رو تشخیص نداد که سؤال کردم:
– شما؟
– امیر علی ام!
بازم یه کم طول کشید تا یادم بیاد اسم کوچیک استاد علی عسگری رو.. اما بعد از به خاطر آوردن ابروهام پرید بالا از تعجب.
شک نداشتم که آدرس دقیق خونه ام و نداشت و فقط تا کوچه ام بلد بود.. تو این مدت هم هربار که تعارف می کرد و ازم می تمایل داشت من و برسونه محترمانه رد می کردم. پس حالا.. چه جوری از این جا سر درآورده بود؟
– شما این جا چی کار می کنی؟
– باز کن در و!
توان و حوصله بحث کردن نداشتم و قلبمم نمی تمایل داشت تو سرما جلوی در نگهش دارم. حداقل به خاطر همه لطف هایی که در حقم کرد خودم و قانع کردم که دکمه باز کردن در و فشار بدم و گوشی و بذارم سر جاش.
ولی بهسرعت راه افتادم سمت در که همون جا تو حیاط علت اومدنش و ازش بپرسم و سعی کردم.. چهره میران و.. با همون نگاه پر حرفش که توی خوابم بود.. از ذهنم پس بزنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن