ولی نهایت تلاشم و کردم واسه القای یه حس مثبت تو وجودش وقتی اضافه کردم:
– به نظر خودت.. یه آدم عاقل.. کسی رو که باعث شناختن خودش و شخصیتشه.. به همین راحتی ول می کنه؟ تو نه از الآن.. که بسیار وقته عضوی از حیات من شدی درین! پس.. این قضیه.. این رابطه ای که بیشتر از هرچیزی بهش احتیاج دارم.. از سمت من خیلی قبل تر از امروزگار شروع شده! واسه همین میگم وظیفه ام بود کارایی که دیروزگار کردم.. کارایی که هرکسی.. فقط برای آدمای مهم زیستنش و اطرافیانش انجام میده.. فقط می مونه پنجاه درصد تو.. که اونم یا باید قبول کنی..
مکثی که کردم.. باعث شد نگاهاش گرد بشه.. لابد اندیشیده بود در ادامه می خوام بگم یا «تو رو به خیر و من و به سلامت!»
– یا انقدر تلاش می کنم.. تا بالاخره قبول کنی! تنها چیزی که دلم نمی خواد اتفاق بیفته.. یه رابطه اجباریه.. یه رابطه ای که چه می دونم.. از سر رودرواسی به خاطر کارایی که برات کردم.. یا به خاطر حرفایی که درباره تنهایی و بی کس و کار بودنم بهت زدم و هرچیز دیگه ای شکل بگیره.. اگه قراره درمیل داشتم و قبول کنی و پشتش همچین قلبیل و بهونه هایی باشه.. رک و راست بهم بگو تا بی خیالش بشیم.. اما اگه من.. منی که تو این مدت شناختی.. انقدری برات قابل قبول هستم که بهم اجازه بدی وارد زندگیت بشم..
کف دستم و به سمتش دراز کردم و لب زدم:
– بسم الله..
گیجی و تعجبی که به محض بیدار شدنش تو همه حرکاتش مشهود بود حالا با این حرکت من شدیدترم شد طوری که ناباورانه نگاهش و از کف دستم گحرکت کرد و خیره تو صورتم لب زد:
– چرا من؟
کف دستم و عقب کشیدم و فرو کردم تو جیب شلوار خونگیم!
– یعنی چی؟
– یعنی همین.. چرا من باید انتخابتون باشم؟ فقط.. فقط با چند تا سوالی که از همکارام سؤال کردید مسلماً نتونستید به شناخت کافی برسید.. پس حقمه بدونم.. چرا انقدر اصرار دارید به این رابطه اونم وقتی.. حداقل از نظر یکی مثل خودم.. آدمی با موقعیت شما.. گزینه های خیلی بیشتری دور و برش داره تا بخواد بهشون پیشنهاد بده!
– دیروزگار که بهت بیان کردم.. تو برای من فرق داری..
– منم می خوام همین فرق و بدونم!
– همون.. گزینه های زیادی که بهشون اشاره کردی.. قلبیل کافی و منطقی نیست که خیلی راحت تر از آدم های دیگه.. به شناخت طرف مقابلم برسم؟ بسیار راحت تر این تفاوت ها رو پیدا کنم! آره حق داری.. منم یه روزگارایی.. فکر نمی کردم دختری مثل تو.. با اینهمه سادگی و یک رنگ بودن.. توجهم و جلب کنه.. اما از یه جایی به بعد.. دیگه هیچی کف دست خود آدم نیست.. یهو به خودش میاد و می بینه.. بدون اینکه بفهمه چرا.. هر روز و هر ساعت.. جلوی جاده اون آدمِ به خصوص سبز شده و داره نگاهش می کنه..
دیگه خودمم داشت حالم بهم می خورد از این همه طبع لطیف و شاعرانه ای که داشتم خرجش می کردم.. اما انگار مجاب کردنش انقدری هم که فکر می کردم راحت نبود!
– می فهمم چی میگید.. یعنی.. نمی دونم.. شایدم نمی فهمم! فقط این و می دونم که من.. به درد شما نمی خورم.. این و دارم جدی میگم.. درک کنید!
به زور داشتم خودم و کنترل می کردم که با حرکاتم این حجم از کلافگی و عصبانیت و بروزگار ندم و همین اول کاری با لایه های پنهان اخلاقیم آشناش نکنم..
اما خب.. کنترل کردن خودمم دیگه ممکن به نظر نمی رسید و بهتر بود هرچه زودتر تو خلوت اعصابم و تقویت می کردم و برمی گشتم..
واسه همین گفتم:
– میرم دوش بگیرم.. وقتی برگشتم.. کامل برام توضیح میدی که دقیقاً چی و باید درک کنم.. اوکی؟
به ناچار سرش و به تایید تکون داد و منم تند از کنارش رد شدم و مسیر افتادم سمت پله ها.. انگار تحمل کردن خودش و اداهای پوسیده شده اش.. اضافه تر از یه تایمی دیگه بسیار سخت می شد و من باید بیشتر از اینا رو خودم کار می کردم تا تحملم و ببرم بالا..
وارد اتاق که شدم.. تمایل داشتم یه راست برم سمت حموم.. اما قبلش.. راهی شدم طرف اون قدح بزرگی که طراح خونه برای سوییچ و وسایل اضافی رو دیوار اتاق نصبش کرده بود.. اما من عادت کرده بودم هر روزگار باهاش میزان شانسم و امتحان کنم.
دو تا تاس طلایی و خوش طرح و از توش برداشتم و بعد از چند بار چرخوندنشون توی کف دستم.. پرت کردم توی قدح تا ببینم شانس امروزگارم در چه حدیه و چقدر قراره به کمکم بیاد..
اما با مشاهده کردن اعداد عجیب یک و شیش.. هیچی کف دستگیرم نشد! یعنی بالاخره شانسم خوب بود و من می تونستم اصلی ترین قدم که شکل گیری این رابطه بود و با موفقیت بردارم.. یا نه؟
*
بعد از یه دوش سرسری و پوشیدن لباسای بیرونم واسه رسوندن اون دختره و بعد رفتن به شرکت.. وسایلم و برداشتم و حرکت کردم پایین..
دختره هنوز توی آشپزخونه داشت به شدت فعالیت می کرد و در واقع هنر کدبانوگریش و به رخ می کشید! این کارا رو می کرد و بعد می بیان کرد من و درک کنید!
چه جوری می شد درک کرد این آدم تمایلی به این رابطه نداره وقتی.. با تک تک کاراش سعی داره توجه من و به خودش و هنراش جلب کنه و صد در صد با مشاهده کردن نتیجه کارش.. ازم تایید بگیره!
این دخترا هیچ وقت نمی درک کردن با خودشون چند چندن!
صوتی قدم هام و که گوش داد.. برگشت سمتم و با همون حالت خجالتزده همیشگیش به جزیره وسط آشپزخونه که روش پر شده بود از هرچیزی که واسه صبحونه بشه خورد.. اشاره ای کرد و گفت:
– نمی دونستم دقیقاً چی دوست دارید.. واسه همین یه ذره از هر کدوم آوردم..
نگاهم رو اقلام میز صبحونه ای که چیده بود چرخید.. از حق نگذریم.. با سلیقه بود و تونست توجهم و به خودش جلب کنه..
در صورتی که همیشگی در نظرم یه دختر کف دست و پا چلفتی بود که شاید تلاش کنه برای یه کاری ولی ته تلاشش همیشه گند می زنه. حالا داشتم به اشتباهم پی می بردم!
سری در جواب حرفش تکون دادم و حین جای گرفتن رو صنقلبی لب زدم:
– اشکال نداره.. وقت زیاده واسه متوجه شدن این موضوع! منم هنوز بهشدت چیزا رو درباره ات نمی دونم.. که کم کم می فهمم! بشین!
با حرف کف دستوری آخرم دیگه فرصتی واسه عکس العمل نشون دادن به ادامه دار شدن این شناخت و آشنایی نشون نداد و صنقلبی رو به روییم و واسه جای گرفتن انتخاب کرد..
قوری روی میز و از پایه اش برداشتم و بردم سمت لیوانش..
– چایی؟
– بله مرسی!
– خب این شد یه چالش.. نفهمیدم چایی خوری یا قهوه خور!
تبسم محوی زد احتمالاً با یادآوری بحث و کل کلی که دیروزگار سر قهوه خوردنش داشتیم و حین مرتب کردن بی قلبیل شال روی سرش که حاضر بودم قسم بخورم از دیروز تا حالا بیشتر از دویست سیصد بار روش دست کشیده بود تا از مرتب و صاف بودنش مطمئن بشه بیان کرد:
– جفتش.. ولی همجاده صبحونه.. چایی رو ترجیح میدم! قهوه صبح و اون روزگارایی می خورم که وقت صبحونه خوردن ندارم..
ابرویی بالا انداختم و حین مالیدن کره و مربا روی یه تیکه نون تست لب زدم:
– یعنی بدترین بلایی که یه آدم می تونه سر معده خودش بیاره!
شونه ای بالا انداخت و با لحنی که انگار یه کم از اون خجالتش کم شده بود و پر جسارت تر بود جواب داد:
– اینم از اثرات تنها و بی خانواده حیات کردنه دیگه!
– منم تنها و بی خانواده ام.. اما تا جایی که بتونم به سلامتیم آسیب نمی زنم!
– مادرم.. هیچ وقت تا حالا صبحونه اش و تو یه فنجون قهوه خلاصه نکرد و الآن دراز به دراز رو تخت یه آسایشگاه بستریه.. پس خدا اگه بخواد آدما رو به همچین روزی بندازی میندازه.. ربطی به سیگار و قهوه و مشروب و اینجور چیزا نداره!
کف دستم که درست از متوجه شدن کلمه «مادرم» تو شروع جمله اش از حرکت واز حرکت ایستاده بود و به سختی دوباره حرکت دادم تا فکر نکنه شنیدن این حرف زیادی کنجکاوم کرده..
اما خب.. اامان بار بود که حرف از مادرش می زد.. با همچین لحن سریع و گزنده ای.. واسه همین.. این حجم از تعجب بهشدت هم غیر معقول به نظر نمی رسید!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن