– روزگار اول ترم گراهی شدی خوابیدی؟
با دو تا انگشت نگاهام و که دیگه حتی انگیزه ای برای آرایش کردنشون نداشتم مالیدم و لب زدم:
– دیشامگاه نخوابیدم.. الآنم به زور این جا جای گرفتم.
– کلی دانشجوی جدید اومده..
سرش و نزدیک تر کرد و با موذی گری لب زد:
– چشم بچرخون یه کم فیض ببر!
– حوصله ندارم مائده..
– واه واه! چرا مثلاً؟ چون آفرین نیست حوصله ات ته کشید؟
شنیدن اسم آفرین غم تمام عالم و یه جا به دلم سرازیر کرد.. چقدر تو این روزگارای پر از کلافگی.. حضورش و توی حیاتم لازم داشتم..
اما از همین تماس های گاه و بی گاهمون می متوجه شدم که اونم اوضاعش بسیار عالی نیست و من دوست نداشتم با صحبت کردن از مشکلاتم داغ دلش و بیشتر کنم.. واسه همین هرچی می سؤال کرد درباره خودم و رابطه ام با میران سر بالا جواب می دادم و یه جوری می پیچوندمش.. تا به وقتش که برگرده و بشینم سیر تا پیاز ماجرا رو براش تعریف کنم..
هرچند که می دونستم دو تا شاخ بزرگ روی سرش سبز می شه.. چون تو مخیله اش هم نمی گنجید که تو یه زمان کم این همه اتفاق افتاده باشه و صد در صد.. یه قلبخوری عمیق بابت پنهون کاری من.. سر ماجرای کوروش و انتقامم از میران.. پیش روم بود!
– خبر نداری کی میاد؟
نفس عمیقی کشیدم و در جواب مائده لب زدم:
– نه.. فعلاً که این ترم و مرخصی گحرکت کرده.. حالا تا ترم بعد.. شاید برگرده!
– دیگه من که اون موقع نیستم.. تو هم ترم آخرته دیگه نه؟
سرم و بی حوصله به تایید تکون دادم که همون موقع.. غزاله.. که دوست صمیمی مائده بود وارد کلاس شد و مائده هم با صوتی جیغ جیغوش به استقبالش حرکت کرد و خوشامگاهختانه از همون اول گرم صحبت شدن و مائده دیگه کف دست از سر من برداشت.
تقصیری هم نداشت.. نمی تونست درک کنه که من تو چه حال و روزگاری ام و تو چه باتلاقی دارم دست و پا می زنم که دیگه حتی حوصله چند جمله مکالمه ساده رو هم ندارم.
خسته بودم.. خسته روحی.. انقدری که منم خواستم مثل آفرین این ترم و مرخصی بگیرم تا شاید بتونم خودم و پیدا کنم..
اما وقتی به یک ماه سگ دو زدنم واسه پیدا کردن کار و نتیجه نگراهی شدن اندیشیدم.. پشیمون شدم! هرجا می راهی شدم که یه کم میزان حقوقش از جاهای دیگه بالاتر بود و می شد که به یه دردم بخوره.. نیروی تمام وقت نیاز داشتن و من به خاطر کلاس های دانشگاهم نمی تونستم برم.
این ترم.. ترم آخرم بود و باید هرچی واحد مونده بود برمی داشتم.. واسه همین دیگه نتونستم مثل ترم های قبل کلاس هام و با میل خودم تو یه ساعت هایی بردارم که به کارم لطمه نخوره..
اگرم بی خیال این ترم می شدم و می حرکت کردم سر همون کارها.. دوباره برای ترم بعدی.. کارم به مشکل می خورد و باید از اول دنبال یه کار جدید می گشتم.
واسه همین ترجیح دادم.. علی رغم همه خستگی ها و بی انگیزگی ها.. بیام دانشگاه تا بالاخره این درس و تموم کنم.. شاید با مدرکم بتونم یه کار بهتر پیدا کنم!
فقط باید سه چهار ماه با پولی که کوروش به عنوان باقی مونده سهمم برام تو بانک گذاشته بود سر می کردم.. واسه بعدش هم خدا بزرگ بود.
نفسی گراهی شدم و ذهنم حرکت کرد سمت یک ماه پیش.. اصلاً نفهمیدم این یک ماه چه جوری گذشت.. اما تقریباً همون جوری پیش حرکت کرد که می تمایل داشتم..
قرارداد و پولای داییم و بهش پس دادم.. در جواب سوالای پشت سر همشون که می تمایل داشتن بدونن من اون آدم و از کجا می شناسم و این قرارداد کف دست من چی کار داره.. حرف خاصی نزدم و تا جایی که تونستم پیچوندمشون تا مجبور به توضیح حقایقی که اصلاً دلم نمی خواست پیش زن داییم فاش بشه تا بعد از اون به گوش کل فامیل داشته و نداشته امون برسه.. نباشم!
اما تاکید کردم که این پولا رو فقط با این شرط بهتون پس می دم که برای همواره.. پاتون و از حیات من بیرون بکشید و یادتون بره.. یه خواهرزاده ای داشتید.. نه تو مشکلاتم سراغتون میام و نه تو مشکلاتتون سراغ من بیاید. بذارید همه چیز همین جا تموم بشه قبل از این که دشمن هم بشیم و بخوایم تا آخر عمر با هم بجنگیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن