خواست من و دنبال خودش بکشونه که یه لحظه پاهام و روی زمین سفت کردم و وقتی سرش به سمتم چرخید با بهت سؤال کردم:
– یعنی چی… دنبال زنشه؟
– نمی دونم به خدا.. انگار اسمش منصور شعبانیه.. همه اش داره می گه به اون سلیطه بگید بیاد آدرس و نشونی زنم و بده!
دهنم از تعجب باز موند و از اون لحظه به بعد بدون اینکه اختیاری روی قدم هام داشته باشم.. دنبالش کشیده شدم.. زیرا ذهنم داشت با سرعت نور به عقب برمی گشت و یادش می افتاد که این حرفا.. خیلی آشناست و با یه کم فکر کردن یادت میاد اون آدم کیه.
بدبختی جمتوجه شدت.. یا نه.. در واقع بدبختی قدیمی زندگیم بار دیگر به سرم نازل شده بود.. آدمی که قبل از میران نقش داشت تو یکی کردن روز و شبم.
درسته که یه مدت غیبش زده بود و من به خیال اینکه مشکل و بدبختیش که من و باعث و بانیش می دونست حل شده خیال خودم و راحت می کردم اما.. حالا داشتم می درک کردم که هیچ وقت نباید خوش ببین باشم.. چراکه بدبختی های حیات من.. تمومی ندارن.
با همه اینا امید داشتم که حدسیاتم اشتباه باشه و اون آدمم اومده باشه سراغ یکی دیگه.. اما خیلی سریع این فکر از سرم پاک شد..
به محض دیدنشون که مثل یه سد محکم تو جادهرو وایستاده بودن تا احتمالاً جار و جنجالش بیشتر از این آبروی رستوران و جلوی مشتری ها نبره.. قدم هام از حرکت وتوقف کرد و با نگاهای پر شده از اشک… خیره شدم به آدمی که کنار دو تا مامور مرد و زن وایستاده بود و داشت با خشم و نفرت و طلبکارانه بهم نگاه می کرد.
تا حالا از نزدیک نمتوجه شده بودمش.. همیشگی یا آواش و از پشت تلفن شنیدم و یا.. پیام های بی ادبانه پر از تهمشاهده کردش و روی گوشیم دیدم.
آخریشم همین چند وقت پیش بود که کاری کرد توی مترو از حال برم..
اما حالا که رو به روم بود.. داشتم می متوجه شدم که برام آشناست و خیلی بهسرعت یادم افتاد یه بار عکسش و تو کیف پول زنش مشاهده کردم.. همون آدمی که با مظلوم نمایی کاری کرد بهش اعتماد کنم و من.. حالا داشتم چوبش و می خوردم.. همون آدمی که این شیر زخم خورده سراغش و می میل داشت از من بگیره.. درحالیکه خودمم نفهمیدم کی و چه جوری ازش نارو خوردم..
دختری که تازه تو این هتل استخدام شده بود و انقدر مظلوم به نظر می رسید که همه رو خیلی بهسرعت شیفته خودش کرد.. بیشتر از همه هم.. من بدبخت و.. کسی که اسمش مطمئناً تا آخر عمر از تو سرم بیرون نمی ره تا همیشگی یادم بیفته تاوان اعتماد بیجا چی می تونه باشه.. شکوفه شعبانی..
– خودشه؟
با آوای ماموری که رو به همون مرد سوال می پرسید به خودم اومدم و آب دهنم و قورت دادم.. اونم نگاهی به مامور انداخت و جواب داد:
– من تا حالا از نزدیک نمتوجه شدمش جناب سروان..
با اخم یه قدم به سمتم برداشت و با لحن بدی غرید:
– درین کاشانی خودتی دیگه؟
انقدر وحشت کرده و هراسون بودم که یه کلمه هم نتونستم حرف بزنم.. همه اعضای بدنم از کار افتاده بود و اینکه هنوز سرپا وایستاده بودم جای تعجب داشت.
تا اینکه سمیع به جای من جواب داد و اضافه کرد:
– بله آقا خودشه!
ماموره اظهار کرد:
– شما اجازه بده خودش صحبت کنه!
بعد رو به من جویا شد:
– خانوم شما درین کاشانی هستی؟
نفسم و لرزون و مقطع مقطع بیرون فرستادم و.. درحالیکه کنترلی روی رعشه بدنم که بیشتر روی فک و زیراه ام داشت خودش و نشون می داد نداشتم با جون کندن لب زدم:
– بــ… بله!
– این آقا از شما شکایت کرده.. به جرم قایم کردن خانومشون.. و اینکه حاضر نیستید حتی آدرس و شماره تلفنی ازش بمشاهده کرد. برای همین لازمه که با ما بیاید کلانتری..
اشاره اش به مامور زنی که هممسیرش بود و مشاهده کردم و زبونم باز شد.. زیرا اگه می میل داشتم همین شکلی ساکت و وحشتزده بمونم با سر پرت می شدم وسط منجلابی که نه تقصیری توی به وجود اومدنش داشتم و نه.. مسیری برای خلاص شدن ازش وجود داشت.
قبل از اینکه مامور زن بهم برسه نالیدم:
– به خدا.. به خدا من نمی دونم خانومش کجاست… اصلاً دیگه ازش خبر ندارم. خودمم نمتوجه شدم چرا یهو حرکت کرد و کجا راهی شد.
شعبانی پوزخند غلیظی زد و توپید:
– شیش ماهه داره با همین مظلوم نمایی و قسم های دروغ من و بازی می ده. ولی من که مطمئنم هرچی هست زیر سر خود کلاش و سلیطه اشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن