دیگه صبر نکردم تا با سوال های بیشتر به این نتیجه برسه که حرفام زیادی بی سر و ته بود.. تند از پله ها پایین رفتم و حین پوشیدن مانتو و انداختن شال روی سرم جواب دادم:
– بعضی جاها بازه.. شما برو تو.. اگه متوجه شدم با من کار نداره صداتون می کنم.
باشه دایی رو متوجه شدم و بعد با صوتی بسته شدن در خونه اشون نفس حبس مونده ام و نصفه و نیمه بیرون فرستادم چون هنوز خیالم راحت نشده بود.
فکر اینکه میران نخواد بره و با سر و آوا کردن دایی رو بکشونه پایین دلم و از جا می کند..
تا همین الآنشم خوش شانسی آورده بودم که آیفونم تصویری نیست وگرنه دیگه کار به این جاها کشیده نمی شد و بسیار زودتر حکم بدبختی امضا شده توی دستم بود.
اما همه ترسا و فکرای توی سرم.. در عرض یه ثانیه دود شد و راهی شد هوا.. وقتی در و باز کردم و دیدم اصلاً کسی جلوی در نیست..
تازه داشتم خودم و آماده می کردم تا حتی شده به التماس بیفتم و بگم فقط بره از اینجا اما.. اصلاً احتیاجی به این کار نبود..
یه لحظه فکر کردم نکنه کلاً توهم زدم و اصلاً اونی که مشاهده کردم میران نبود.. ولی وقتی یه قدم جلو حرکت کردم و ماشینش و دیدم که همونجا تو کوچه پارک شده و حالا خودشم پشت فرمونشه.. متوجه شدم که توهم نزدم فقط.. فقط بازم بهشدت راحت روکف دست خوردم.
میران حتی نفهمید که من پشیمون شدم و بهش زنگ زدم تا بیخیال این کار بشه و بره.. این نقشه خودش بود و از اول قرار بود فقط تا همینجا پیش بره و من.. بازم زیادی ترسیدم و عکس العمل عجیب و غریب از خودم نشون دادم و میران و.. رسوندم به هدفی که داشت.
بعد از اینکه اونم یه کم خیره خیره بهم زل زد تا با همین نگاه بهم بفهمونه قدرتی در برابرش ندارم و اول و آخر اونی که باید کوتاه بیاد خودمم.. سرش و از پنجره ماشین بیرون آورد و رو به منی که عین یه مجسمه بی روح و بی حرکت همونجا وایستاده بودم با حرکات لب فهموند:
– می رم سر کوچه.. حاضر شدنت بیشتر از یه ربع طول نکشه!
اضافه کرد و ماشین و به حرکت درآورد و از میدون مشاهده کردم خارج شد.. منم تو همون حالت ناباور و شوکه شده.. عین یه ربات در و بستم و برگشتم تو.
فقط.. با این فکر که مجبور نباشم یه بار دیگه به دایی جواب پس بدم وقتی می پرسه چرا هیچ بسته ای توی دستت نیست.. با سرعت از پله ها راهی شدم بالا و خودم و به خونه ام رسوندم.
باشه.. امروزم می رقصیدم به ساز جدیدی که میران برام کوک کرده بود.. ولی.. این ماجرا همین شکلی ادامه پیدا نمی کرد.. یه روزی همه چیز تموم می شد..
یا نه.. یه روزی.. گردونه روزگار جوری می چرخید که نوبت به هنرنمایی من می رسید.. اون وقت.. قلبم می میل داشت ببینم بازم این نگاه برنده و پیروزگار و داره یا نه!
×××××
همونطور که با انگشتام روی فرمون ضرب گراهی شده بودم سر کوچه منتظر اومدن درین بودم.. درحالیکه ته قلبم بسیار هم اطمینان نداشتم از اینکه میاد یا نه.
با اینکه از چند روزگار پیش بهش گفتم حاضر باشه.. امروزگار زیادی برام دم درآورده بود و منم.. یه کوچولو دمش و قیچی کردم.
حالا امیدوار بودم با پا پس کشیدن دقیقه نودم یه بار دیگه توهم این که می تونه باهام تو این رقابت کاملاً ناعادلانه بجنگه رو برنداره و عین بچه آدم حاضر بشه و بیاد.
چون اگه یه بار دیگه مجبورم می کرد یه حرکتی بزنم.. اینبار دیگه عصبیتم انقدر زیاد می شد که قید همه چی رو می زدم و از یه راهی که خودشم با خبر نشه تهدیدایی که فکر می کرد غیرواقعیه رو عملی می کردم.
یه ربعی که براش تعیین کرده بودم شد نیم ساعت.. که بالاخره در خونه اشون باز شد و درین با یه مانتوی کشیده مشکی و کفش پاشنه کشیده و شالی که بی قید و بند روی سرش انداخته بود و موهای بازش از گوشه و کنارش بیرون ریخته بود اومد سمت ماشینم.
تیپش با وجود سرتا پا مشکی بودن برازنده بود و به جز اون طرز مزخرف شال سر کردنش.. مشکلی نداشت که بخوام ازش ایرادی در بیارم..
تنها چیزی که داشت اعصابم بهم می ریخت.. صورت بدون آرایشی بود که رنگ و روی پریده از شدت استرس و دلخوری که چند دقیقه پیش بهش تحمیل کردم و بیشتر به معرض نمایش می ذاشت.
واسه همین به محض سوار شدنش توپیدم:
– تا حالا یه بارم نشده تو اون رستوران کوفتی بدون آرایش پا بذاری و همیشگی برات مهمه یه کم رنگ و لعاب بدی به قیافه ات. حالا که داری می ری عروسی این شکلی اومدی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن