لیوان چاییم و برداشتم و خواستم برم توی تراس بشینم و بخورم که صدای زنگ خونه بلند شد.. حرکت کردم سمت آیفون که با مشاهده کردن مهراب اخمام از تعجب تو هم فرو حرکت کرد و جواب دادم:
– تو اینجا چیکار می کنی مرتیکه؟
– سلام.. دیوث چرا گوشیت و جواب نمی دی؟ راهی شدم دم شرکتت اضافه کردن امروزگار خونه ای.. هرچی زنگ زدم برنداشتی دیگه منم سرخر و کج کردم اومدم اینجا!
همونطور که در و باز می کردم بیان کردم:
– عه اون شماره ناشناسه تو بودی؟ بیا بالا..
– نه دیگه تو بیا پایین زود باید برم.
– خیله خب وایستا!
متعجب از اینکه چیکار داره رفتم بیرون.. معمولاً دوستام دور و بر خونه ام پیداشون نمی شد. دوست زیادی هم نداشتم که بخوام آدرس خونه ام و بهشون بدم.. فقط کوروش بود.. با همین مهراب که به نسبت باهاشون صمیمی تر از بقیه بودم و انقدری حد و حدود خودشون و می شناختن که خیالم راحت باشه از اینکه قرار نیست دم به دقیقه خراب بشن رو سرم.
از ساختمون که بیرون زدم متوجه شدم مهراب وسط حیاط واز حرکت ایستاده و از همونجا اضافه کردم:
– حالا خطت و چرا عوض کردی؟
برگشت سمتم و حین دراز کردن کف دستش برای کف دست دادن با نیش باز جواب داد:
– بالاخره زیستن متاهلی آدم و وادار به یه سری از تغییرات می کنه!
باهاش کف دست دادم و وا حرکت کرده سؤال کردم:
– خاک بر سرت خر شدی؟
با صدای قد بلند لبخند زد و از تو جیبش یه کارت درآورد و گراهی شد سمتم..
– آخر این هفته عروسیمونه.. تشریف بیارید.. قدم رو نگاهمون می ذارید.
– چه غلطا.. این طرز حرف زدنم لازمه حیات متاهلیه؟
– والا منم راحت نیستم.. اما خانوم تاکید کردن که حتماً این جمله رو به همه بگم.
پوزخندی به این حجم از زن ذلیل بودنش زدم و سرسری نگاهی به کارت توی کف دستم انداختم که دیدم تو قسمت دعوتش نوشته:
«جناب آقای محمدی و بانو!»
ابروهام رفت بالا و تمایل داشتم بپرسم بانو دیگه کیه.. که تازه یادم افتاد مهراب.. درین و اون روزگاری که با هم حرکت کردیم بوتیکش تا براش لباس بگیرم متوجه شده..
جلوی زبونم و گراهی شدم و ناضافه کردم هیچ اثری از رابطه اون روزگار ما.. دیگه وجود نداره. واسه همین به یه مبارک باشه ساده اکتفا کردم و سؤال کردم:
– طرف همونیه که گفتی پدرش مذهبی دو آتیشه اس؟
– آره.. بالاخره موفق شدم خودم و تو دلش جا کنم. البته جشنمون مختلطه ها.. جشن اصلی و به سبک و سیاق حاج آقا گراهی شدیم.. این یکی واسه خالی کردن عقده هامونه که ترجیح دادیم فقط دوستامون و دعوت کنیم.
با خنده سری تکون دادم و بیان کردم:
– خیله خب.. اگه تونستم میام!
– اگه تونستم نه دیگه.. مثلاً آدم حسابت کردم تا اینجا اومدم که شخصاً دعوتت کنم. تو هم آدم باش بگو با کمال میل میام..
– زر مفت نزن همین اگه تونستم هم از سرت زیاده..
خواستم با همون کارت توی دستم بزنم تو سرش که سریع جا خالی داد و عقب کشید..
– من دیگه برم..
– با اینکه از آدمای زن ذلیل مثل تو متنفرم.. ولی امیدوارم خوشامگاهخت بشی!
چند ضربه به شونه ام زد و گفت:
– زن ذلیل بودن تو هم به وقتش می بینیم..
– اوهوم! باشه!
– منتظرم داداش. خدایی بیا.. مسرور می شم!
– ببینم چی می شه.
– به خانومت سلام برسون.. فعلاً!
سری براش تکون دادم و بعد از بیرون راهی شدنش.. راه افتادم سمت خونه.. شاید اگه منم بیخیال نقشه و برنامه هام می شدم.. تا الآن رابطه ام با درین به مرحله ای می رسید که بخوام برای ازدواج اقدام کنم و کارت عروسی ببرم در خونه این و اون..
اما خب.. اینم تقدیر ما بود که انگار هیچ وقت قرار نیست رنگ اینجور مراسم ها رو ببینیم. چراکه همون قدر که مطمئنم خودم هیچ وقت قرار نیست ازدواج کنم.. برای درین هم همچین حقی قائل نیستم!
چاییم دیگه سرد شه بود.. اما باز نمی تونستم ازش بگذرم.. خواستم بذارمش تو ماکروفر یه کم گرم شه بعد بخورم که روشن خاموش شدن صفحه گوشیم توجه ام و جلب کرد و تا رفتم سمتش و برش داشتم قطع شد.
با تعجب نگاهی به چهارتا تماس بی پاسخ قبلی.. که همه اشون تو همین فاصله کم از شماره سمیع.. صاحبکار درین گراهی شده شده بود انداختم و ماتم برد..
این مردک با من چیکار داشت که اینجوری پشت سر هم داشت زنگ می زد.. مطمئناً به جز درین مسئله مشترکی نداشتیم که بخواد به خاطرش زنگ بزنه..
واسه همین تمایل داشتم اینبار خودم شماره اش و بگیرم که باز همون موقع زنگ زد و من بهسرعت جواب دادم:
– بله؟
– الو؟ آقای محمدی..
– بــــله!
– آقا چرا گوشی و جواب نمی مشاهده کرد؟ این خانوم کاشانی وسط کار از هوش راهی شد.. فقط خواستم اطلاع بدم که بعداً خدای نکرده مثل همیشگی طلبکار نباشید از ما.
عجیب بود.. بهشدت عجیب بود که این روزگارا منتظر همچین تماسی و شنیدن همچین حرفی از زبون اطرافیان درین بودم. واسه همین.. فرصت زیادی رو واسه شوکه شدنم از دست ندادم و با نفس ها و ضربان دل شتابزده شده.. پله های خونه رو دو تا یکی بالا راهی شدم و بیان کردم:
– یعنی چی؟ چش شده؟
– والا ما هم نمی دونیم. یهو یه ربع پیش یکی از پرسنلمون اومد اضافه کرد تو اتاق استراحتشون غش کرده و هرچی هم صوتش می کردن بیدار نمی شه.
– الآن.. الآن چطوره؟
– همونجوریه.. زنگ زدیم آمبولانس بیاد.. دیگه الآناس که برسه. شما دیگه اینجا نیا یه راست برید بیمارستان..
اسم بیمارستان و که بیان کرد دیگه معطل نکردم و بعد از قطع تماس بهسرعت مشغول پوشیدن لباسام شدم.
آره انتظارش و داشتم اما.. امکان نداشت درین به خاطر حرفای من و اصرارم برای اومدنش به اینجا حالش بد شده باشه..
با اینکه قبلاً هم سابقه افت فشار شمشاهده کرد و غش کردن و داشت اما.. دیگه باید تا الآن به این وضع عادت می کرد پس.. پس الآن چش شده؟
*
از اون دقیقه ها چیز زیادی یادم نیست.. فقط به خودم که اومدم متوجه شدم دارم تو جادهروی بیمارستان می دوئم دنبال اورژانس و تختی که درین و توش خوابوندن.. تا بالاخره پیداش کردم.
فرصتی نداشتم برای جمع و جور کردن خودم و حفظ ظاهر.. یا حتی برای نقش بازی کردن و خونسرد نشون دادن خودم.
چراکه با دیدن رنگ و روی به شدت پریده اش.. انقدری بهم ریختم که دیگه نتونستم وانمود کنم برام مهم نیست و از این که دارم تو این حال و روزگار می بینمش.. غمگین نشدم.
تمام این یکی دو هفته.. همین کار و کردم.. با ظاهر سازی کاری کردم تا فکر کنه برام مهم نیست درد و غم و ناراحتی و عذابش.
اما الآن دیگه انقدر شوکه و ناباور بودم که هیچی کف دست خودم نبود.. هرچند که درینم.. هنوز بیهوش بود و نمی متوجه شد این حال و روزگار داغون شده من و..
بالاسرش واز حرکت ایستادم و روی صورت سردش کف دست کشیدم و آواش زدم:
– درین؟ درین باز کن دیدهات و.. درین؟
آب دهنم و قورت دادم و سرم و جلوتر بردم:
– درینم.. خانومم.. عزیزدلم.. می شنوی صدام و؟
– حالش خوبه.. چند دقیقه پیش بیدار شد.. اما بار دیگر ملایمبخش زدن بهش.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن