هرچند که حرص و خشمش و.. سر منم خالی کرد که خب.. عاقبت خوبی نداشت. ولی همین اول باید گربه رو دم حجله می کشتم.. باید می درک کرد که حق رد شدن از خط قرمزای من و نداره.
زور داشت برام.. خیلی زور داشت دختر اون عفریته.. اون کثافت بی پدر مادر.. به مادر من انگ هرزگی بچسبونه.. هرچقدرم از سر حرص و ناراحتی و کینه باشه.. این یه مورد برام قابل قبول نبود.
هرچی به خودم می گفت زیرسیبیلی رد می کردم و بهش اهمیت نمی دادم تا شاید یه تاثیری توی آروم شدنش داشته باشه اما.. این یکی هیچ رقمه تو کتم نمی حرکت کرد و بعد از هر حرفی که به مادرم می زد.. باید میران هیولا شده رو تحمل می کرد.
چند ضربه آروم به صورتش زدم و آواش کردم:
– درین؟ درین باز کن دیدهات و.. درین؟
جوابم فقط شد یه ناله زیرلبی و تغییر جهت سرش.. اینجوری فایده نداشت.. باید برای بیدار کردنش از یه جاده دیگه وارد عمل می شدم..
همونجا همه لباسای باقی مونده توی تنش و درآوردم و حرکت کردم پایین تا شلوارشم کامل بکشم بیرون که مشاهده کردن خون خشک شده بین پاهاش.. اخمام و تو هم فرو برد.
یعنی همون ضربه اول که آوای جیغش و بالا برد کار خودش و کرد به این روزگار انداختش.. یا تحمل سه تا رابطه تو فاصله وقتی کم.. براش زیاد بود که بدنش انقدر سریع واکنش نشون داد؟
منی که تا حالا با دخترای باکره رابطه نداشتم.. نمی دونستم این مسئله می تونه ربطی به این موضوع داشته باشه یا نه.. اما به هر حال.. باید حتی شده به زور وادارش می کردم یه دکتر بره و پیگیر وضعیتش باشه.
کامل که لخت شد دستام و سر دادم زیر بدنش و کشیدهش کردم. همونطور که از پله ها می راهی شدم بالا سعی می کردم نگاهم به صورتش و اون خون هایی که صحنه اعصاب خورد کنی رو به وجود آورده بود نیفته.
تو برنامه هام هیچ وقت کتک زدنش جایی نداشت. هدفم فقط و فقط با پنبه سر بریدن و شکنجه روحی و روانی بود.. با همین رابطه هایی که دیگه کاملاً یه طرفه شده بود و هیچ لذتی ازش نمی برد.
دلم نمی خواست کارم به جایی برسه که بعد از بهتر شدن حال و اوضاعم.. از شدت پشیمونی و عذاب وجدان نتونم بهش نگاه کنم..
نمی میل داشتم هی به سنگینی وزنه روی شونه ام اضافه بشه و هی بیشتر و بیشتر تلاش کنم برای خاموش نگه داشتن حسی که داشت من و از تک تک این کارا منع می کرد و من هیچ اهمیتی بهش نمی دادم.
برای همین.. واسه خودم بهتر بود که تا حد ممکن جلوی هرز حرکت کردن دستم و بگیرم و خشم لحظه ایم و کنترل کنم. من راه های بهتری برای نشوندن این آدم سرجاش داشتم پس.. باید از همونا استفاده می کردم!
با خودم بردمش حموم اتاقم و تا وقتی وان پر بشه همونجا تو بغلم نگهش داشتم.. چند باری هم صوتش زدم اما بازم واکنش خاصی نشون نداد.
چند روزگاری بود که کلاً همه فکر و ذهنم درگیر این آدم شده بود و از کارای خودم و شرکت حسابی عقب افتاده بود.. امروزگارم که حداقل تا ظهر درگیر تیمار کردنش بودم.. اما نگاهم کور.. دنده ام نرم.. خودم اشتباه کردم.. خودمم باید درستش می کردم.
وان که پر شد.. آروم خم شدم و بدنش و تو آب ولرم فرو کردم.. وقتی متوجه شدم از برخورد آب با بدنش هم دیدهاش و باز نکرد.. به ناچار همونجوری که محکم نگهش داشته بودم کامل تو آب فرو بردمش که یهو همون زیر دیدهاش تا آخر باز شد و من سریع بالا کشیدمش.
هراسیده و هراسون.. شروع کرد نفس نفس زدن و طی یه واکنش کاملاً غیر ارادی به خیال اینکه داره تو دریا یا استخر غرق می شه از گردنم آویزون شد و خودش و بهم چسبوند.
تبسمی زدم از اینکه ندرک کرده بود کسی که بهش چسبیده همون آدمیه که دیگه دیده نداره ببیندش.. اما از کنار این حرکتشم نتونستم ساده رد بشم که لبام و چسبوندم به موهای خیسش و آروم بیان کردم:
– نترس خانومم.. گحرکت کردمت!
با این حرف انگار تازه به خودش اومد.. چند بار پلک زد تا آب از روی مژه هاش پایین بریزه و بعد آروم سرش و برای مشاهده کردنم بالا گرفت.
به محض دیدن من و تبسم عمیق روی لبم.. سریع کف دستاش و از دور گردنم باز کرد و نگاه یخ زده و تو خالی شده اش و به رو به روش دوخت.
حتی تلاش نکرد تا خودش و بدن لختش و از جلوی نگاهم دور کنه و ساکت و بی حرکت تو همون حالت موند.. درست مثل آدمایی که دیگه.. چیزی برای از کف دست دادن نداشتن.
منم.. با اینکه ترجیح می دادم انقدر زود کم نیاره و تا لحظه آخر پا به پام بیاد و حتی ضربه هام و تلافی کنه.. اهمیتی به سکوتش ندادم و آروم گذاشتمش تو وان..
– آب که داغ نیست؟
دستم و برای برداشتن شامپو از شلف های روی دیوار دراز کردم و اظهار کردم:
– البته داغ باشه بهتره.. عضلاتت از گراهی شدگی درمیاد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن