خدایا.. خدایا به دادم برس.. چرا انقدر هوا کمه اینجا واسه نفس کشیدن؟
– داییتم چند باری من و متوجه شده و می شناسه. بگذریم که با خریدن خونه کلنگی و درب و داغونتون و دوباره اجاره دادنش به خودتون یه جورایی در حق داییت لطفم کردم اما خب.. الآن رابطه امون تو مرحله ای قرار داره که سایه من و تو خیابون ببینه با تیر می زنه. واسه همین میگم شاید اگه بیام تمایل داشتگاری بهم دختر ندن. البته من مشکلی ندارما.. بالاخره باید پای کاری که کردم وایستم دیگه.. دیشب توسط من زن شدی.. منم دوست ندارم از زیر بار مسئامات شونه خالی کنم. ولی همه فکرم پیش توئه.. برات بد نمی شه داییت اینا بفهمن.. کسی که سرشون و کلاه گذاشته.. پولاشون و بالا کشیده و یه آبم روش.. دوست پسر توئه؟!
با اینکه هیچ توانی تو عضلاتم حس می کردم اما فشاری که با حرفاش بهم آورد نذاشت ساکت و ساکن بمونم و به این نگاه های گیج شده و ناباور ادامه بدم.
با ضرب از جا قد بلند شدم طوری که صنقلبی رو پارکت کشیده شد و آوای بدی داد ولی هیچ چیزی نمی تونست اون لحظه نگاه من و از نگاهای غریبه شده میران بگیره..
– بس کن دیگه.. هی من هیچی نمیگم داری واسه خودت جولون میدی؟ این چه طرز حرف زدنـــه؟! اگه شوخیه تو رو خدا تمومش کن. من اصلاً خوشم نمیاد از این شکلی حرف زدن و چرت و پرتای دروغ اضافه کردن.. پس هرچیزی رو قاطی شوخیت نکن!
تا چند ثانیه با تحقیر و تمسخر.. انگار که داره به یه بچه تازه زبون باز کرده نگاه می کنه بهم زل زد و بعد یهو با آوای بلند زد زیر خنده..
انقدر وحشت کردم از لبخند زدنش که حین نفس نفس زدنم چند قدم عقب حرکت کردم و دستام و از پشت گذاشتم لبه کابینت تا یهو رو زمین سقوط نکنم..
میران دیوونه شده بود.. شک نداشتم! وگرنه چرا یهو این شکلی خنده اش و قطع کرد و با همون خشم و نفرت قبلی که تا حالا شاهدش نبودم خیره ام شد؟
– منم خیلی وقتا.. قلبم می تمایل داشت بسیار از اتفاقات زیستنم شوخی باشه. که یهو یکی از یه جایی بپره بیرون و بگه سورپرایـــــز.. تموم شد همه چی.. داشتم گولت می زدم که عکس العملت و ببینم.. ولی یه کم بعد درک کردم هیچی تو این جهانی کوفتی شوخی نیست. با جدیت ضربه هاش و می زنه و بعد وایمیسته به تماشا کردن دست و پا زدنت واسه غرق نشدن تو گندابی که برات ساخته. حالت و می فهمم.. چراکه خیلی وقتا جای الآن تو بودم. اما دیگه باید باهاش کنار بیای دختر ساده و ابله من! دختر زودباور و بی جنبه ای که در ذهنش گذراندی.. من انقدر دیوونه ام.. انقدر کمبود دارم.. انقدر ندید بمشاهده کردم.. که در عرض دو ماه عاشقت بشم و بخوام بیام تمایل داشتگاریت.. هه.. اونم تمایل داشتگاری کی؟ کسی که از هر زاویه نگاهش کنی در حد و اندازه من نیست!
میران حرف از شوخی و جدی می زد.. من داشتم به خواب و رویای زیبای که تو این چند ماه گذشته درگیرم کرده بود فکر می کردم.
شده یه بار توی خواب.. وسط یکی از رویاهایی که همواره آرزو داشتی بهش برسی باشی و توی همون خواب خودت و خوشامگاهخت ترین آدم جهان تصور کردی چراکه دیگه همه چیز بر وفق مرادت بوده؟ اما وقتی از خواب بیدار می شی و همون لحظه که می فهمی هرچی متوجه شدی خواب بوده جهان رو سرت خراب می شه؟
حتی بعضی وقتا دلت می خواد به زورم که شده دوباره بخوابی.. مجدداً چشمات و محکم به هم فشار بدی و برگردی به جهانی وهم و خیالت و تو اون رویای زیبا زیستن کنی.. با اینکه می دونی محاله و اگرم خوابت ببره دیگه از اون رویا خبری نیست بازم تلاشت و می کنی.. چراکه چیزی که داشتی بهشدت با ارزش بود و قلبت نمی خواد به همین راحتی از دستش بدی.
حالا من.. درگیر همون حس با قدرت چندین برابر بودم.. زندگی گذشته ام با میران و روزا و لحظه های قشنگی که با هم تجربه کردیم.. انقدر عاشق شدنی و شیرین بود که دلم نمی خواست باور کنم از کف دستش دادم.. حتی نمی خواستم فکر کنم چرا.. فقط این از کف دست راهی شدنه برام مهم بود که داشت آزارم می داد.
واسه همین تلاش کردم.. آخرین زورم و زدم واسه برگردوندن همه چیز.. واسه متوجه شدن همون میرانی که توی ذهن و قلبم داشتمش.. واسه بیرون کردن این آدمی که جسم میران من و تسخیر کرده بود و داشت به میل و اراده خودش حرکتش می داد!
از کابینتی که با تکیه بهش سرپا وایستادم بودم فاصله گحرکت کردم و با قدم های لرزون و زانوهایی که هر لحظه امکان داشت خالی بشه و پخش زمینم کنه.. نزدیکش شدم.
عجیب بود این همه سکوت و ساکتشش.. پا به پای بهت و حیرت من داشت پیش اومد که چی؟ فقط تک تک حرکاتم و شکار کنه تا بفهمه چقدر راهی که راهی شده درست بوده و چقدر به هدفش رسیده؟ ای خدا.. چی اندیشیدم و حالا.. چی شد.. چی به روزگارم اومد!
نگاهم از رو بالاتنه برهنه اش رد شد و خیره دیدهاش شدم.. به زحمت دستای لرزونم و کشیده کردم و چسبوندم به بازوهاش.. یه لحظه تکون خورد.. شاید از برخورد دست یخ زده ام با پوستی که مثل همواره داغ بود.. شایدم حتی بیشتر از همیشگی..
اما من به جای پس کشیدن کف دستام محکم تر بازوش و نگهش داشتم و حتی تکونش دادم تا همه حواسش به منِ در آستانه فروپاشی جلب شه و به آخرین امیدم چنگ زدم وقتی نالیدم:
– بگو.. بگو که دروغه همه حرفات! تو رو خدا بگو میران..
می دونستم شاید با این حرف عصبی بشه اما انقدر برام مهم بود که ادامه دادم:
– تو رو به ارواح خاک مادرت بگو!
درست حس کردم.. میران تو یه لحظه گر گرفت.. انقدری که با خشونت کف دستام و از روی بازوش پس زد و قبل از اینکه فرصت کنم خودم و عقب بکشم صورتم و محکم با یه دست نگه داشت..
فکم داشت زیر فشار انگشتاش خورد می شد وقتی از لای دندونای کلید شده اش غرید:
– یه بار دیگه اسم مادر من و به زبونت بیار.. تا درجا به گه خوردن بندازمت!
صورتم و جوری هل داد که نه فقط بالا تنه ام که کل بدنم به عقب متمایل شد و پهلوم خورد به لبه جزیره و نفسم بند اومد.
اما با حس نزدیک شدنش وحشتزده سرم و قد بلند کردم و زل زدم بهش.. همون لحظه یه قطره اشک از گوشه دیدهام سر خورد و میران بعد از اینکه با دقت مسیر حرکت اون یه قطره رو دنبال کرد مجدداً به دیدهام خیره شد و با بی رحمی اظهار کرد:
– واسه جواب گحرکت کردن از من.. احتیاجی به قسم و آیه نداری. تا الآن دروغ زیاد بهت اضافه کردم اما.. از امروزگار به بعد.. هرچی میگم راسته.. شک نکن! چون دیگه انقدری ارزش نداری برام که بخوام با دروغ.. تو زیستنم نگهت دارم. ظاهر و باطنم و هرچی که هست خودت می بینی! با این میران جمتوجه شدی که رو به روت واز حرکت ایستاده.. ذره ذره آشنا می شی و اون قبلی رو از ذهنت پاک می کنی.. خدا رو چه مشاهده کردی.. شاید از این ورژنم بیشتر خوشت اومد.
هیچ کدوم از حرفاش برام معنی نمی شد.. فقط می شنیدمشون و یه گوشه مغزم نگهشون می داشتم.. تا وقتی که یه فرصت مناسب پیدا کنم و یه بار دیگه بهشون گوش بدم و بعد تک تک به معنیش پی ببرم و بفهمم.. چه بلایی سرم اومده..
الآن فقط یه سوال مونده بود که اگه می اظهار کرد دیگه دروغی در کار نیست پس.. پس جوابم و می داد.. واسه همین آخرین زور و توانم و جمع کردم و پرسیدم:
– چرا؟
چشماش و ریز کرد و سرش و یه کم نزدیک تر آورد:
– نمی شنوم.. بلندتر بگو!
– چــــرا؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن