رمان تارگت پارت ۱۶۵

کف یه کف دستم و گذاشتم روی بالشش و کامل خم شدم روش.. تا توی همون حالت خیره مونده به سقف بالای سرش.. منم ببینه و صوتم و بشنوه!
حالا نگاهش به من بود.. نمی دونستم واقعاً من و می بینه.. یا فقط یه نگاه مات مونده و بی هدفه.. اما همین برای من کافی بود تا سیل کلماتی که سال های سال توی قلبم نگه داشتم تا به باعث و بانی همه بدبختی و تنهایی هام بزنم.. به سمتش روونه شد:
– بهت بیان کردم.. من میرانم.. ولی چیزی از فامیلیم ناظهار کردم نه؟ در واقع باید همسر آینده دخترت و کامل تر بشناسی.. با اسم و رسم کامل.. یا حتی یه شجره نامه درست و حسابی!
خیره بودم به چشمای طوسیش.. نمی دونم رنگ واقعی خودش بود یا در اثر کهولت سن به این رنگ دراومده بود اما.. هرچی که بود برای من نمایانگر شیطان بود.. چشمایی که حالا خودم و توش می متوجه شدم.. دیدهای کسی که.. با شیطان صفتیش.. منم به اینجا رسوند که بشم مامور عذاب بچه اش.. که بشم شیطان مسلم زندگیش!
– من میرانم.. میران محمدی! پسر مهدی و رویا.. یادت میاد؟ اسم من و شاید نمتوجه شده باشی ولی.. محاله تا حالا اسم مهدی محمدی و رویا همایونی به گوشت نخورده باشه! دخترت فکر می کنه خودت و زدی به دیوونگی.. اما واسه حافظه ات که دیگه نمی تونی کاری بکنی.. مگه نه؟
نیم نگاهی به در اتاق انداختم و مجدداً زل زدم به صورتش.. حس می کردم حالا دیگه نگاهش مات و بی هدف نیست.. حالا دیگه خواست خودشه که به من نگاه کنه و برای درک کردن این موضوع یه کم صاف وتوقف کردم تا از جلوی مشاهده کردش کنار برم و نگاهاش.. هممسیر من حرکت کرد..
پوزخندی زدم و خیره شدم به مردمک هایی که دو دو می زد..
– پس شناختی! اگه نمی شناختی جای تعجب داشت! مگه اینکه کثافت کاری هات فقط مختص خانواده ما نبوده و انقـــــدر در طول عمر بی فایده ات غلط اضافی کردی که دیگه یادت رفته اسم و رسم آدمایی رو که.. مثل من.. مثل ما.. بدبختشون کردی! میگم من.. چراکه توی اون جریان.. بی گناه ترین فردی که بیشتر از همه مجازات شد من بودم.. یه پسر بچه بیچاره ای که فکر می کرد.. بالاخره دنیا روی خوشش و بهش نشون داد و تو.. توی بیشرف.. همه رویاهاش و به باد دادی. حالا اون پسربچه اینجاست.. رو به روت وایستاده.. خیره شده تو نگاهات تا بگه برای چی اومده.. تا بهت بگه قدرتش و داره کاری که تو پونزده سال پیش انجام دادی و تلافی کنه.. حالا اینجام تا تقاص گناه تو رو.. از بی گناه ترین فردی که کوچیکترین دخلی به گندای تو نداره بگیرم. توی اون جریان.. من مجازات شدم.. من به خاک سیاه قرار گرفتم.. من اینهمه سال تنهایی کشیدم و از بین رفتن همه امیدها و آرزوهام و با نگاه متوجه شدم و حالا.. نوبت درینه.. دخترت! عادلانه اس نه؟

کجا بود درین تا ببینه حالت های مادرش و.. تا با چشم خودش شاهد این حجم از ترسی باشه که توی نگاه این زن لونه کرده.. تا بفهمه مادرش نسبت به زیستن و آینده اش بی تفاوت نیست! فقط لازم بود یه کم نفت بریزی رو هیزم های خشکیده وجودش و یه فندک بگیری زیرش تا شعله ور بشه!
حالا دیگه خیال منم راحت تر شد.. این نگاه داشت به منم یه چیزایی رو می فهموند و خیالم و راحت می کرد از اینکه مسیرم و اشتباه نرفتم. از اینکه این زن.. تو همین شرایط هم می تونه درک کنه به خاک سیاه نشستن دخترش.. پاره تنش.. یعنی چی!
یه بار دیگه خم شدم سمتش و از لای دندونای کلید شده ام.. تمام دردی که هربار با در ذهنش گذراندن به اون روزگارا توی قلبم می جای گرفت و ریختم تو صدام:
– داغ می ذارم رو قلبت جیران وهابی! همون کاری که تو با مادرم کردی! خبراش به گوشت می رسه.. فقط صبر کن و منتظر باش.. ببین چه جوری تاریخ و برات تکرار می کنم! کاری می کنم پشیمون بشی که چرا به جای دیوونگی.. خودت و نکشتی و خلاص نشدی از این حیات نکبتی که هر روزش یه جور مردنه! حیفه دختری مثل درین.. که فقط چراکه از بطن آشغال بی ارزشی مثل تو در اومده باید تقاص پس بده.. اما حیات همینه.. دار مکافات! منم آدم صبوری نیستم که تا روزگار قیامت منتظر بمونم و شاهد جلز ولز کردنت توی آتیش جهنم باشم.. من روش های خودم و دارم که به زودی باهاشون آشنا می شی. چیز زیادی نمونده.. منتظر باش!
نفس عمیقی کشیدم و حین مرتب کردن یقه پیمسیرنم.. پوزخندی به چهره هراسیده و رنگ پریده اش زدم و با قدم های کشیده از اتاق راهی شدم بیرون..
همون لحظه با درین که داشت می اومد تو رو در رو شدم و بازوهاش و نگه داشتم..
– کجا؟ دکتر چی بیان کرد؟
– هیچی گفت دز داروهاش و یه کم تغییر داده و در کل مشکل خاصی نداشته تو یه ماه گذشته..
– خوبه!
– برم ازش خدافظی کنم و بیام.
– همین یه دیقه پیش خوابش برد.. نرو به نظرم!
– عه! واقعاً؟!
– اوهوم!
– دکتر گفت داروهای جمشاهده کردش خواب آوره.. باشه پس.. بریم!
یه قدم عقب راهی شد اما وقتی متوجه شد من هنوز توی خلسه ام گیر کردم و خیره تو صورتشم.. با تعجب نگاهم کرد و آروم سؤال کرد:
– چیه؟
– شبیه مامانت نیستی!

تبسمی زد و دستی به شالش کشید..
– همه میگن! شامگاهیه بابام بودم..
– خوبه!
ناباورانه ریز خندید و پرسید:
– اینکه شامگاهیه مامانم نیستم؟
– خوبه همینی شدی که الآن اینجایی.. همینی که من می خوام!
تبسمش اینبار واقعی تر شد و حین چپوندن دستش توی دستم لب زد:
– دیوونه ای به خدا! بریم!
همجادهش مسیر افتادم و سرم و به تایید تکون دادم.. نه برای جمله دومش.. جمله اولش و تایید کردم..
آره دیوونه بودم.. دیوونه بودم که می خواستم این دختر و.. کسی که با همه سلول های تنم تفاوتش با بقیه آدم های حیاتم و درک کردم و به تاوان گناه اون زن به نابودی بکشم.. اما حالا که تو این نقطه از مسیر قرار داشتم.. دیگه وقت و فرصتی برای تصمیمات عاقلانه نبود.. تا اینجا با دیوونگی جلو اومدم و از این جا به بعد هم.. نه با دیوونگی.. که باید با جنون پیش می راهی شدم!
×××××
– از اون روز به بعد اصلاً نمشاهده کردیش؟
روی کاناپه دراز کشیدم و گوش دادم به صوتی نفس عمیق آفرین و حرفی که با پایین ترین ولوم ممکن به زبون آوردش:
– نه!
– تماسم نداشتید با هم؟
– یکی دو بار پیام داد.. سرسری خوندم و پاکش کردم.. اعصابم نمی کشید.. همون حرفای مسخره ای که جلوی در خونه امون زد و توی پیولیش تکرار می کرد.. بازم بدون اینکه.. یه دلیل قانع کننده به من بده!
– اگه برات مهمه این دلیل و بفهمی خب.. باهاش حرف بزن! شاید تونست قانعت کنه..
– اگه دلیل داشت به نظرت به زبون نمی آورد؟
– شک من به اون دختره اس!
– یعنی چی؟
– نمی دونم.. حس می کنم اون داره آراد و بازی میده.. اینا همه حدس و گمانه ها.. نشینی به فکر و خیال! فقط.. فقط از برخورد اون روز آراد.. از دیدهاش که انگار ضجه زده بود.. نمی دونم از حالت هاش.. اینکه حتی پاشد دنبالت اومد.. اینکه لحظه آخر.. بازم نگرانیش نسبت به تو رو عنوان کرد و گفت به خاطر این مسئله بلایی سر خودت نیاری.. من و به شک انداخته..
لحن دلگیرش دلم و فشرده می کرد.. تصمیم داشتم دیگه درباره آراد باهاش حرف نزنم و کمک کنم به این فراموشی.. اما نمی شد.. رابطه اشون مال یه روزگار دو روزگار نبود که بشه به‌شدت راحت از ذهن پاک بشه و منم چیزی نمی اظهار کردم.. خود آفرین با سوال های پر از غمش.. جاده بحث و باز می کرد..

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان نوشیکا

مشاهده و دانلود ←