*
نیم ساعتی می شد که مکانمون و تغییر دادیم و به جای سالن شلوغ کافه اومدیم تو حیاط پشتی که آقا نادر درش و فقط برای یه سری از مشتری های همیشگیش باز می کرد و من.. حیفم اومد درین این قسمت و که با روشن شدن چراغ های رنگی و اون حوض و آبنمای وسط حیاط.. توی شب جلوه قشنگی داشت و نبینه!
به محض جای گرفتنمون رو یکی از نیمکت های دور حوض.. بالاخره زبون به توضیح ماجرای شب تمایل داشتگاریش باز کرد و همون چیزایی که حدسش و خودم زده بودم و به زبون آورد!
اینکه تحت اجبار و اصرار دایی و زن داییش تو عمل انجام شده قرار گراهی شده و از اونجایی که هیچ وقت قدرت نه اظهار کردن به خصوص در برابر این دو نفر و نداشت.. مجبور شده قبول کنه که بیان اما قصد داشت همون شامگاه با یه بهونه ای جواب منفیش و اعلام کنه که من کارش و راحت کردم!
اما هنوز قلبیل پنهون کاری مسخره اش و نمی دونستم که بعد از چند دقیقه خاموشی بینمون جویا شدم:
– باشه قبول.. مجبور شدی.. نتونستی بهونه بیاری.. مخالفت کنی و خواستی فرمالیته برگزارش کنی که بره.. چرا همینا رو به من ناظهار کردی؟ چرا از صبح جواب تماسم و ندادی؟ فکر می کنی اگه همون روزگار این حرفا رو می متوجه شدم.. بازم کارمون به اینجا می کشید؟ بازم تا این اندازه ازت شاکی و قلبخور می شدم؟
– خب من.. من وقت زیادی نداشتم واسه اندیشیدن و تشخیص دادن درست از غلط. ساده ترین و کم دردسر ترین مسیری که اون لحظه به ذهنم رسید همین بود.. اصلاً فکرشم نمی کردم که تو.. از یه طریقی متوجه اون مراسم یکی دو ساعته بشی و لزومی نمی دیدم که بخوام درباره اش باهات حرف بزنم.. چراکه هم می هراسیدم از عکس العملت.. از قضاوت کردن من.. اونم بعد از بحثی که شامگاه قبلش توی ماشین داشتیم راجع به اینکه من.. رابطه امون و جدی می دونم یا موقت.. قلبیل بعدیمم این بود که.. دوست نداشتم پیش خودت فکر کنی من.. با هدف و منظور خاصی.. این موضوع رو باهات در میون گذاشتم!
بازم همون بحث همیشگی.. که این دختر قبل از هرچیزی.. ذهنیت طرف مقابل و بررسی می کرد و بعد بر اساس اون تصمیم می گراهی شد.
با این حال بازم کنجکاو شدم ببینم اینبار چه فکری از طرف خودش توی سر من جا داده که جویا شدم:
– چه منظوری مثلاً؟
– خب.. از اینور اونور زیاد متوجه شدم.. یا حتی تو اینستاگرام و تلگرام بهشدتا درباره اش جوک می سازن.. که اگه یه دختر به دوست پسرش بگه داره برام خواستگار میاد.. هدف و منظور اصلیش اینه که.. چه می دونم.. بازارگرمی کنه و بعد پسره بگه خودم باهات ازدواج می کنم!
کف دست خودم نبود که با صدای بلند به این استدلال احمقانه ریز خندیدم.. اصلاً بر فرض که این یه حقیقتی باشه که جا افتاده و کل جهان هم درباره اش جوک ساخته باشن.. درین چرا فکر می کرد من انقدر احمقم که با گوش دادن خبر خواستگاری دوست دخترم همچین شر و وری تحویلش بدم!
– نخند جدی میگم خب.. دوست نداشتم همچین فکری بکنی درباره ام!
خنده ام که قطع شد سرم و به تاسف برای افکارش تکون دادم و خیره به نیمرخی که میخ انگشتاش بود و روش نمی شد سرش و بلند کنه اظهار کردم:
– اولاً که بارها از استثنا بودن همدیگه حرف زدیم پس.. لزومی نداره انقدر سر هر مسئله ای من و هم ردیف آدمای دیگه بدونی.. دوماً مگه ما قرار نذاشته بودیم که انقدر افکار بقیه رو پیش بینی نکنی؟ سوماً تو که انقدر خوب فکر می کنی.. به این فکر نکردی که اگه حتی با یه احتمال یه درصد من خودم بفهمم قضیه چی بوده.. بهشدت بیشتر از متوجه شدن خبر خواستگاریت بهم می ریزم و اصلاً.. داغون می شم؟
– می دونم.. اشتباه کردم.. عجولانه مصمم شدم.. از یه طرفم اعصابم خورد بود.. خسته بودم.. ذهنم درست کار نمی کرد.. از طرف دیگه هم دوست نداشتم تو رو انقدر درگیر مشکلاتم کنم.. به خدا خجالت می کشیدم از اینکه بهت همچین حرفی بزنم میران.. می دونم شاید اصلاً با این حرفا قانع نشی اما.. واقعیت همینه. خجالت من تو بسیار از موارد تنها دلیلیه که کارام و توجیه می کنه!
راست می گفت.. با اینکه دلیل مسخره ای بود اما.. انقدری شناخته بودمش که برام توجیه پذیر بشه.. خجالت حجم زیادی از وجود این آدم و درگیر کرده بود و تصمیماتش و تحت تاثیر قرار می داد.
حتی همین الآنم که داشت ازش حرف می زد سرخ و سفید شده بود و من.. یه امشب.. فقط یه امشامگاه.. به خاطر اون کادوی درست حسابی و خوش دستی که برام خریده بود.. قلبم نمی تمایل داشت اذیتش کنم!
یه امشامگاه ذهنم و خالی می کردم از برنامه هام.. به جایی بر نمی خورد.. شاید اصلاً.. خودمم بهش احتیاج داشتم.. بعد از یه هفته ای که با حرص و جوش خوردن گذشت و شاید نمی متوجه شدمش اما.. همه اش دورادور کنترلش می کردم و این.. رو در رو شدن باهاش سخت تر بود.
با همین فکر.. کف دست راستم و از پشتش رد کردم و قبل از اینکه بخواد کاری کنه یا عکس العملی نشون بده یه کم کشیدمش سمت خودم و سرش و به حد فاصل بین سینه و شونه ام چسبوندم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن