راضی از تاثیری که تونستم روش بذارم.. تبسم عمیقی زدم و مجدداً چاقو رو دستم گحرکت کردم تا کیک و ببرم اما قبلش میران.. کیک و بار دیگر سمت خودش کشید و خیره تو نگاهای متعجب من با خونسردی لب زد:
– مگه واسه من نگراهی شدیش؟
– چرا!
– خب دیگه چه لزومی داره تقسیمش کنی؟
– یعنی چی؟ مگه واسه تولد یکی کیک می خرن همه رو خودش می خوره!
شونه ای بالا انداخت و همونطور که چنگالش و فرو کرد تا کیک و به دهنش نزدیک کرد جواب داد:
– از نظر من اشتباه می کنه که نمی خوره!
خیره تو دیدهام محتویات روی چنگال و تو دهنش فرو کرد و مشغول جوییدنش شد.. مشخص بود که یه کمم قصد اذیت کردن داره و زیرا مجبور شد در برابر من یه کم کوتاه بیاد حالا داشت از این طریق جبران می کرد.. منم انقدر از مجدداً عصبانی شدنش می وحشت کردم که مطمئن نبودم بشه بهش حرف زد یا نه!
ولی کیک و اون خامه های روش بدجوری داشت بهم چشمک می زد و نتونستم ساکت بمونم!
– یه ذره هم نمیدی؟
دومین چنگالم تو دهنش فرو کرد و ابروهاش و به نشونه نه بالا انداخت!
با اینکه قصد داشت حرصم و دربیاره اما خنده ام گرفت که بعضی وقتا عین بچه ها لجباز می شد و ترجیح دادم چیزی نگم و ببینم تا کجا می خواد اون کیک دو نفره رو تنهایی بخوره!
از کیک که بی نصیب موندم فنجون قهوه ام و کشیدم سمت خودم و مشغول هم زدنش شدم که گفت:
– اگه بگم هنوز قانع نشدم…
– واسه چی؟
با بی تفاوتی خیره تو چشمام چند بار دیگه هم چنگالش و پر و خالی کرد تا اینکه جواب داد:
– اینکه هدفت از اول کشوندن من به اینجا بود و اونی که می خواست بیاد و دک نکردی! اگه همچین قصدی داشتی.. می تونستی بسیار راحت قبل از این «عزیزم» روی کیک.. یه «میران» اضافه کنی!
اینبار بهم برنخورد چراکه لحنشم به جدیت بار اولی که مطرحش کرد نبود.. در عوض منم کم نیاوردم با موذی گری بیشتری گفتم:
– ننوشتن اسمت روی کیک که از قصد بود چون نقشه ام زود لو می راهی شد و ممکن بود اصلاً به مرحله ای نرسه که با پای خودت بیای اینجا.. اما واسه قانع شدنت.. قلبایل خودم و دارم!
– اینکه انقدر رذل نیستی که با یکی دیگه تو این کافه قرار بذاری کافی نیست!
– اینکه از قصد جایی رو واسه قرار گرفتن انتخاب کردم که سمت چپم دیوار باشه چی؟
دهنش که داشت سریع سریع کیک و می جویید یه لحظه از حرکت وتوقف کرد و دیدهاش و برای خیره شدن تو صورتم بالا آورد..
انقدری حافظه اش قوی بود که یادش بیاد این حرف و خودش.. تو همین کافه بهم زد وقتی اظهار کرد.. از دفعه بعد جایی بشینیم که سمت چپت دیوار باشه تا اگه ریز خندیدی.. کسی نتونه چال روی گونه ات و ببینه!
تبسمی زدم از اینکه تیرم درست وسط هدف خورده بود که با یه ابروی بالا راهی شده احتمالاً واسه حفظ جذبه اش و وا ندادن.. نگاهش و گرفت و دوباره مشغول اون کیک وسوسه کننده شد!
– دیگه؟
نفسی گراهی شدم و حالا که انقدر اصرار داشت رفتم سراغ مرحله آخر برنامه هام!
زیپ کیفم و باز کردم و بسته ای که با نهایت دقت و سلیقه.. بعد از متوجه شدن چند تا فیلم آموزشی تو اینستاگرام کادوپیچش کرده بودم و گذاشتم رو میز و هلش دادم سمتش..
چنگالش و گذاشت تو بشقاب و بار دیگر نگاه متعجبش و برای گحرکت کردن توضیح به صورتم دوخت که با کف دستپاچگی و هیجانی که به جونم افتاده بود اظهار کردم:
– دلیل آخرمه! امیدوارم وقتی بازش کنی.. دیگه مطمئن بشی که همه این تدارکات.. فقط مخصوص خودت بوده و بس.. نه هیچ بنی بشر دیگه ای.. انقدری خودم و می شناسم که همین الآن قسم بخورم تا باور کنی من محاله واسه مردی.. قبل از ازدواج.. تو این مناسبت کادو بخرم.. به جز تو! پس.. روزگارت مبارک!
کنجکاوی و هیجانی که با حرفام به جونش افتاده بود حتی بهش مهلت یه تشکر خشک و خالی هم نداد و بسته رو از رو میز برداشت.. ولی در عوض با صبر و حوصله.. بدون پاره کردن کاغذ کادو چسب ها رو دونه دونه باز کرد کادوم و از توش کشید بیرون..
هیجان منی که چهاردیدهی بهش زل زده بودم تا عکس العملش و شکار کنم.. مطمئناً از میران بیشتر بود و خدا خدا می کردم.. بتونم با این هدیه همون قدر که انتظار داشتم سورپرایزش کنم و از همه مهم تر.. به این باور برسونمش که پای کس دیگه ای به زندگیم باز نشده!
میران اول با دقت کیف چرمی قهوه ای که ظاهرش شامگاهیه کیف پول مردونه بود و برانداز کرد و با حس جعبه داخلش.. کیف و باز کرد و بالاخره دیدهش به اون هدیه اصل کاری افتاد!
یه تخته نرد کوچیک و جیبی که می تونست همه جا همراه خودش ببره و هر وقت دلش میل داشت بازی مورد علاقه اش و بریزه رو میز!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن