اگه از این مطمئن نبودم که توی اون ساختمون خراب شده ای که فقط محل زیستن درین و خانواده داییش بود.. دختر دیگه ای که دم بخت باشه و واسه اش خواستگار بیاد زیستن نمی کرد.. مسلماً به خودم اجازه نمی دادم که اقدامی کنم.. نه تا وقتی که از زبون خود درین نشنیدم و مطمئن نشدم ولی حالا.. اون دختر احمق که نمی دونستم با چه ذهنیتی همچین نقشه مسخره ای چیده بود که مثلاً من از هیچ طریق در جریان این مراسم قرار نگیرم.. باید نتیجه این پنهون کاریش و می مشاهده کرد.. اونم به سبک و شیوه خودم!
دیگه وقتش بود یه وجهه جمتوجه شد از میران و بهش نشون می دادم.. البته.. یه وجهه از میران واقعی رو!
*
چند دقیقه ای بود که ماشین و سر کوچه اشون نگه داشته بودم.. همونجایی که همیشگی درین و پیاده می کردم و هیچ وقت از اون چند باری که رسوندمش فکر نمی کردم یه روزی با این حجم از خشمگینت اینجا قرار بگیرم.. حداقل نه تا چند ماه آینده!
اما این دختر قابلیت های مخفی زیادی و تو خودش جا داده بود که من حرکت کرده حرکت کرده داشتم باهاشون آشنا می شدم و نمی دونستم تا کجا از پس تحمل کردنش برمیام!
حالا که تا اینجا اومده بودم.. نمی دونستم باید چیکار کنم.. تمام طول مسیر فکرم درگیر بود واسه پیدا کردن یه راه حل که چیزی به نظرم نرسید جز یه جادهی که زیادی پردردسر بود و من نمی دونستم لزومی داره واسه همچین چیزی تا این مرحله پیش برم یا نه!
می تونستم طبق همون نقشه قبلی عمل کنم.. یکی از آدمای رحیم و بفرستم و به یه بهونه ای درین و تا دم در بکشم بیرون و فقط خودم و بهش نشون بدم.. بعدش خودش حساب کار کف دستش می اومد!
اما نه.. اوجوری قلبم خنک نمی شد و چیزی هم تغییر نمی کرد.. مجدداً برمی گشت بالا و به ادامه مراسم تمایل داشتگاریش می رسید!
فقط چند دقیقه در ذهنش گذراندن به اینکه الآن درین جلوی اون تمایل داشتگار دیوثش جای گرفته و داره درباره ملاک و معیارهای مورد نظر همسر آینده اش حرف می زنه و اون مرتیکه عوضی هم به طور قطع به یقین داره زیرزیرکی تن و بدنش و متوجه شد می زنه.. کافی بود تا خطر و دردسر و به جون بخرم و وارد عمل شم!
چند بار چراغ زدم تا رحیم از ماشینی که جلوی ماشین من پارک شده بود پیاده شد و بهسرعت اومد سمتم.. شیشه رو که کشیدم پایین سرش و خم کرد و گفت:
– جانم آقا؟
– اظهار کردی ماشینشون همون دویست و شیش مشکیه اس؟
– بله آقا همونی که رو به روی خونه پارکه.. همه اشون از همون پیاده شدن!
سری تکون دادم و اضافه کردم:
– راست کف دستت هست یا نه؟ تا حالا بدون سوییچ روشنش کردی؟
چشماش یه لحظه گرد شد و نگاه متعجبش و به سمت ماشین و برگردوند و دوباره زل زد به چهره جدی و مصمم من که با همین سوال بهش فهموندم چیکار باید بکنه!
وقتی دیدم جواب نمیده و داره من من می کنه توپیدم:
– چه مرگته؟ بنال دیگه!
– راستش.. بله آقا اما.. مال بسیار وقته پیشه.. الآن.. به جون زن و بچه ام بهشدت وقته دور این کار و خط کشیدم! به ریسک و دردسرش نمی ارزه!
سری تکون دادم و فهمیدم دردش چیه که بیان کردم:
– رقمی که بعدش تو حسابت می شینه انقدری دهن پر کن هست که ارزش ریسک و دردسر و داشته باشه!
تو تاریکی کوچه مشاهده کردم که دیدهاش برق زد و دستی روی ریش کشیدهش کشید..
– چشم آقا.. هرچی شما امر کنید.. بعدش چیکارش کنم؟
– ببرش تو یه جای پرت ولش کن.. بعدشم زنگ بزن پلیس بگو یه ماشین بی صاحاب با در باز اینجا ول شده و هیچکی توش نیست.. دیگه خودشون می دونن چیکار کنن!
می درک کردم که حسابی گیج شده و نمی تونه بفهمه این کارا واسه چیه.. تا اینکه اضافه کردم:
– اون مراسم تمایل داشتگاری باید هرطور شده بهم بخوره.. آدماتم خودت روشن کن که بعد از حرکت کردن تو چیکار کنن.. فقط کار تمیز می خوام رحیم!
– رو چشمم آقا! خیالتون جمع!
– بهسرعت تر فقط!
شیشه رو کشیدم بالا که تا وقت مورد نظرم کسی حتی با احتمال یه درصد چشمش به من نیفته و از همون جا زل زدم به رحیم که بعد از برنامه ریزی با دو نفری که همجادهش بودن و چند دقیقه ارزیابی کوچه و خونه ها واسه نداشتن دوربین مداربسته..
یه کلاه لب دار رو سرش گذشت و رفت سمت ماشین.. فکر می کردم بسیار بیشتر از اینا طول می کشه اما در عرض چند دقیقه در و باز کرد و سوار شد..
می دونستم همه فن حریفه و یه جورایی آچار فرانسه اس اما اینکه از پس همچین کاری هم بربیاد فقط یه احتمال بود که از شانس خوبم درست از آب در اومد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن