اینبار راضی بودم از زن داییم هرچند واسه اینکه داییم زیادی قضیه مربوط به من و بزرگ نکنه داشت اینجوری می اضافه کرد اما.. همینکه من و نجات می داد از این پیله کردن ها و منفی نگری های دایی خوب بود.. دایی هم مثل همیشه حرف زنش براش حجت بود که پوف کلافه ای کشید و جای گرفت رو مبل..
منم می تمایل داشتم دیگه کم کم پاشم برم تو خونه خودم که زن داییم برگشت سمتم و با پچ پچ گفت:
– آشنا شدی باهاش؟
مات و مبهوت زل زدم بهش..
– با کی؟
تبسمی موذیانه رو لبش جای گرفت که مثلاً بگه خودت و نزن به اون جاده.. ولی وقتی مشاهده کرد جدی جدی گیجم و متعجب لب زد:
– با همونی که تا اینجا آوردت دیگه!
آب دهنم و قورت دادم و نگاهم بین دیدهاش جا به جا شد.. حتی نخواست بدونه من با کی اومدم.. طرف کیه.. چیکاره اس.. چند سالشه.. اصلاً مجرده یا متاهل.. اونم تو این شرایط من که هنوز بدنم داشت از ترس اون چند دقیقه می لرزید.. اصلاً فکر می کرد من باید با هر آدمی که سر راهم قرار می گیره آشنا بشم؟
فکر کردن به این چیزا انقدر عصبیم کرد که میل داشتم اینبار رودرواسی و این کوتاه بودن زبونم و کنار بذارم و بتوپم به زن داییم که خودش اضافه کرد:
– چقدر گیجی تو دختر.. آقا علیرضا رو میگم دیگه.. خواهرزاده حاج خانوم! خبرش و دارم که قراره با هم بیشتر آشنا بشید..
تازه تازه داشت دوزاری کج که هیچ.. کاملاً مچاله شدم می افتاد و فهمیدم چی شد! زن دایی حتی در جریان قرار امروزگارم با علیرضا بود و اندیشیده اون من و از دست دزدا نجات داده و تا اینجا آورده!
پوزخندی به خیالاتش که فکر می کرد نقشه اش بدون کوچکترین نقصی داره پیش میره و لحظه لحظه بیشتر به هدفش یعنی بیرون کردن من از این خونه نزدیک می شه زدم و اضافه کردم:
– من.. من با ایشون نیومدم! یعنی اصلاً ندیدمشون!
با این حرف تبسم از رو لبش پر کشید و اخماش راهی شد تو هم..
– یعنی چی؟ من یه ساعت پیش با خانوم فرجی حرف زدم بیان کرد خواهر زاده اش رفته دم هتل دنبال تو!
اون لحظه عصبانیتم متوجه زن داییم و خانوم فرجی نبود.. همه حرص و خشمم خود علیرضا رو نشونه گراهی شده بود که با سن بالاش بازم تا این حد تحت امر خاله اش بود و ریز به ریز کاراش و واسه اون شرح می داد.. شاید از اول قرار و توافقمون این بود که با فیلم بازی کردن این دو نفر و گول بزنیم اما.. اینجوری سر کردن دیگه واقعاً واسه من سخت بود!
اینکه زن داییم مدام من و راهی شد و وارد شدام و زیر نظر بگیره و بخواد با این سوالا سر از کارم در بیاره و بفهمه چه حرفایی بینمون رد و بقلب شده سخت بود!
اینکه زن داییم مدام من و حرکت کرد و رسیدام و زیر نظر بگیره و بخواد با این سوالا سر از کارم در بیاره و بفهمه چه حرفایی بینمون رد و بقلب شده سخت بود!
شاید بهتر بود با علیرضا حرف می زدم و ازش می خواستم یکی دیگه رو واسه نقش اصلی این نمایش انتخاب کنه.. البته قبلش باید می درک کردم.. چرا وقتی بهش پیام دادم که کارم دیر تموم می شه و نیا دنبالم.. بازم اومده بود دم هتل یا شایدم.. به دروغ خاله اش و قانع کرده بود که اومده!
با همه اینا من اون شامگاه هیچ تمایل و حوصله ای واسه نقش بازی کردن نداشتم که رو به زن داییم با خونسردی که مطمئن بودم عصبیش می کنه گفتم:
– نه زن دایی! من با یکی از مشتری های رستوران.. که بسیار آدم خوب و با شخصیتیه اومدم خونه..
پوزخندی زد و بیان کرد:
– خوب و با شخصیت بودنش و تو همین چند دقیقه فهمیدی؟
– نه اتفاقاً از مشتری های ثابت رستورانه و من بهشدت وقته که این و فهمیدم. حداقل این و می دونم با وجود سن کمش.. انقدر توانایی و جربزه داره که هم تو کارش رو پای خودش وایسته و هم خودش واسه حیات شخصیش تصمیم بگیره.. نه اینکه بخواد افسارش و بده دست دو نفر دیگه تا هر جور قلبشون می خواد بازیش بدن و با وجود چهل سال سن این و اون براش زن انتخاب کنن!
بی اهمیت به نگاه خیره و مات مونده زن داییم قد بلند شدم و مسیر افتادم سمت در..
– من دیگه برم.. شبتون بخیر!
زن داییم هنوز تو شوک حرفی بود که بارش کردم و اصلاً از اظهار کردنش پشیمون نبودم.. واسه همین جوابم و نداد و داییم بود که اضافه کرد:
– درین جان مشکلی بود بیا بهمون بگو.. تعارف نکنی!
– دیده دایی! بازم ببخشید دلواپستون کردم.. شامگاه بخیر!
حرکت کردم بیرون اما قیافه ناباور و قلبخور زن داییم هنوز جلوی دیدهم بود.. چه اهمیتی داشت؟ اینهمه اون من و قلبخور کرده بود.. با همین نقشه هایی که غیر مستقیم بهم می فهموند دغدغه ای جز بیرون کردن من نداره.. یه بارم من یه چیزی بگم که ناراحت بشه.. به جایی بر می خورد؟
بلکه بفهمه منم راضی نیستم از این حس سربار بودن که با همه راهی شدارا و حرفاش بهم القا می کنه و از شانس و بخت و اقبال بدم.. فعلاً کاری نمی تونم براش انجام بدم!
وارد خونه که شدم.. میل داشتم اول برم حموم و از شر این لباس های کثیف و خاکی شده خلاص بشم که قبلش گوشیم و درآوردم و راهی شدم سراغ پیولیم.. به هوای اینکه شاید پیامم به علیرضا ارسال نشده بود!
ولی پیام ارسال شده بود و بعد از اون علیرضا پیام داده بود:
«مهم نیست! هر ساعتی باشه من می تونم بیام! فقط قرار به هم نخوره چون به خاله ام اظهار کردم!»
دندونام و محکم به هم فشار دادم و نفس کلافه ام و از راه بینیم بیرون فرستادم. واقعاً خوب بود که فقط یه قرار واسه نقش بازی کردن اونم تو دو سه جلسه با هم گذاشته بودیم.. چراکه تحمل همچین آدمی.. که یه کم اراده و قدرت از خودش نداره.. واقعاً واسه ام سخت بود و اگه این آشنایی می خواست واقعی باشه.. همینجا تمومش می کردم!
هرچند که الآنم تمایل شمشاهده کردی به این کار داشتم.. اما به خاطر قولی که دادم.. نمی تونستم بزنم زیرش و بهتر بود یه چند باری.. تحملش کنم!
با مشاهده کردن دو تا تماسی که گراهی شده بود و ساعتش همون حدودا بود که از هتل دراومدم.. شماره اش و گرفتم تا یه توضیحی بدم بابت این اتفاق و اینکه نه تونستم اس ام اسش و بخونم و نه جواب تماسش و بدم.. اما در نهایت تعجب گوشیش خاموش بود!
یعنی.. یعنی قهر کرده بود؟ با توجه به حرکت کردارهایی که ازش دیدم.. حرکت کردارهایی که از سن و سالش بعید بود.. احتمال قهر کردنش انقدری هم کم و ناچیز به نظر نمی رسید.. اما.. به هر حال باید صبر می کرد تا منم یه توضیحی واسه غیب شدن یهوییم بهش می دادم یا نه!
انقدر خسته بودم که دیگه نتونم بیشتر از این به رفتارهای عجیب غریبش فکر کنم.. شونه ای با بی تفاوتی بالا انداختم و همونطور که می حرکت کردم سمت حموم با خودم در ذهنش گذراندم فردا وقت بهتریه واسه حرف زدن!
امشامگاه هرچی مشاهده کردم و متوجه شدم.. چه از اون دزدای عوضی.. چه از زن داییم.. چه از سمیع.. چه حتی از.. میران محمدی.. برام کافی بود! دیگه اعصابی برای حرف زدن با علیرضا و اندیشیدن به رفتاراش برام نمونده بود.
ولی در عوض.. با وجود اینهمه خستگی روحی و جسمی.. قابلیت این و داشتم که تا خود صبح.. به میران محمدی و رفتاراش فکر کنم.. به این آدمی که انگار.. قصدش.. اومدن و رفتن نبود.. می تمایل داشت بمونه و من این و بهشدت راحت از نگاهش تشخیص می دادم!
آدمی که شماره تلفنش توی کیفم جا خوش کرده بود و خیلی خونسرد و دستوری ازم خواست بهش زنگ بزنم و من.. واقعاً نمی دونستم واکنشم در برابر راهی شدار مغرورانه اش چی باید باشه..
رفتاری که شاید سرد به نظر می رسید اما توجهات ریزی داشت که می تونست هر دختری رو.. تحت تاثیر قرار بده و خب.. من چرا باید سعی کنم تا یکی از همون دخترای تحت تاثیر قرار گرفته نباشم؟
×××××
ماشین و با همون دقت همیشگی تو حیاط سوله قدیمی بابام.. جایی که با رحیم و دار و کف دسته اش قرار گذاشته بودم پارک کردم و پیاده شدم..
خشمگینتی که به زور پیش دختره کنترلش کرده بودم و یه کم.. فروکش کرده بود! حالا با نزدیک شدنم به اینجا و تکرار بار دیگر وضعیتی که اون دختر و توش مشاهده کردم و رد کف دستای این حرومزاده روی صورتش.. به نهایت خودش رسید و همون باعث شد با قدم های کشیده و عصبی راه بیفتم سمت سوله..
همینکه نزدیک شدم و صوتی قد بلند خنده اشون به گوشم خورد.. همه زورم و جمع کردم تو پام و قبل از اینکه منتظر شم یکی بیاد در و برام باز کنه.. لگد محکمی به در کوبوندم و.. از آوای قد بلندش همه اشون ساکت شدن و با بهت و تعجب زل زدن به منی که مطمئناً میزان خشم و برآشفتهتم از چهره ام کاملاً مشخص بود!
رحیم زودتر از بقیه به خودش اومد و بهسرعت با چند قدم بلند خودش و بهم رسوند منم حین باز و بسته کردن مشتم بهش نزدیک شدم..
– سلام آقا! چرا خبر ندامتوجه شد نزدیکید بچه ها رو بفرستم بیان در حیاط و براتون…
به یه قدمیم که رسید ضربه محکم مشتم جوری زیر شکمش کوبونده شد که نعره ای کشید و هیکل گنده اش رو زانوهاش فرود اومد..
اهمیتی به صورت کبود شده اش ندادم و انگشتام و توی ریش قد بلندش فرو کردم و جوری کشیدمشون که ناله دومش قد بلند شد و برای اینکه بیشتر از این کشیده نشه مجبور شد رو پاهاش قد بلند شه..
– پدرسگ نسناس من وقتی داشتم اون قرار و باهات می ذاشتم بهت چی بیان کردم؟
– آقا.. آقا خدا شاهده من..
– بهت چی اضافه کردـــــــــــــم؟!
چشماش و محکم بست از صوتی بلندم که توی سوله خالی می پیچید و قد بلند تر به نظر می رسید.. بقیه کپ کرده بودن و صداشون در نمی اومد.. منم طرف حسابم فقط همین رحیم بی همه چیز بود که موقع پول گحرکت کردن بله و چشم اضافه کردن از دهنش نمی افتاد و وقت عمل که رسید.. پاش و از گلیمش درازتر کرده بود!
دواباره ریشش و محکم تکون دادم و داد کشیدم:
– یالا بنــــــــــــال!
می دونست دارم درباره چی حرف می زنم و چرا اینجوری آتیشی شدم که تند منظورم و گراهی شد و نالید:
– گفتید.. آخخخخخخ… اضافه کردید کف دستم بهش نخوره!
اینبار خودم صورتم و بهش نزدیک کردم و از لای دندونای کلید شده ام غریدم:
– پس جای انگشتای کدوم دیوث مادر به خطایی روی صورتش بود؟
با عجز و درموندگی سریع و هولزده گفت:
– آقا چاره ای نداشتم.. بهشدت ورجه وورجه می کرد.. یه ثانیه یه جا بند نمی شد.. داشت مثل قرقی در می راهی شد از دستمون.. ترسیدم بره قبل از اینکه شما برسی! والا منم نمی دونستم با یه سیلی اون شکلی چپه می شه.. گفتم فقط.. فقط یه کم بترسونمش و یه کم معطل کنم تا بیاید همین!
حرفاش ذره ای از عصبانیتم کم نکرد.. نمی دونم شایدم عصبانیتم از خودم بود و فقط نمی خواستم قبول کنم این کار یه کم زیاد بود واسه اون دختر..
اما اون لحظه ترجیح می دادم سر یکی دیگه خالیش کنم و به خودم بقبولونم که اگه کارش و درست انجام می داد و کف دست روش کشیده نمی کرد.. یا براش چاقو نمی کشید.. اون دختره هم انقدری نمی هراسید که بخواد به اون حال و روز بیفته و وسط کوچه غش کنه!
با همین فکر لگدم و توی شکمش کوبوندم و هموقت با بلند شدن عربده بعدیش پرتش کردم رو زمین و جاده افتادم سمت بقیه که به طرز محسوسی ترسیدن و عقب کشیدن..
– چاقو کف دست کدومتون بود حرومیــــــــــا؟!
انقدر ترسیده بودن که حتی نتونستن هوای رفیقشون و داشته باشن و فقط می تمایل داشتن خشتک خودشون و نگه دارن که باد نبردش.. یکیشون تند به پسر جوونی که گوشه سوله وتوقف کرده بود اشاره کرد و بیان کرد:
– اون چاقو داره آقا.. خدا شاهده ما هیچی نبرده بودیم با خودمون!
راه افتادم سمتش.. خیلی قلبم می میل داشت یه مشتم تو صورت این بکوبونم اما بچه تر از اونی بود که فکر می کردم.. هرچند که اونم از گنده ترش کف دستور گحرکت کرده بود..
واسه همین فقط دستم و به سمتش دراز کردم و با چشمایی که بدون شک پر از خون شده بود زل زدم بهش که بدون گرفتن نگاه هراسیده اش.. از تو جیبش چاقوش و درآورد و گذاشت تو دستم..
برگشتم سمت رحیم و رو به روش وتوقف کردم..
– قد بلند شو ببینم تن لش!
رو زانوهاش قرار گرفت و به محض مشاهده کردن چاقو توی دستم مجدداً صدای ناله اش بلند شد:
– آقا.. آقا ببخشید! غلط کردم آقا! من اندیشیدم اینجوری.. اینجوری بهتر کار پیش میره چه می دونستم…
– ببر صوتتــــــــو!
ساکت شد و با چشمای وحشتزده زل زد بهم که با همون حالت عصبیم پرسیدم:
– با کدوم دستت زدی تو صورتش؟
– آقا من…
– با کـــــــــــدوم!
صدای بلندم که واسه چندمین بار تو سوله پیچید چشماش و بست و دست چپش و نشونم داد.. سرم و به تایید تکون دادم و چاقو رو به سمت دست راستش دراز کردم..
– خوبه.. بگیرش!
با شک و تردید چاقو رو ازم گرفت و زل زد بهم ببینه چیکار می خوام بکنم که کف دستام و تو جیب شلوارم فرو کردم و لب زدم:
– به سلیقه و انتخاب خودت.. یکی از انگشتات و ببر! تا جایی که به استخون برسه کافیه فقط دیگه نمی خوام قابل استفاده باشه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن