اول از حضورش ترسیدم و قلبم با تغییر ریتم تپیدنش نسبت به اون حضور منحوسانه واکنش نشون داد ولی بعد خشم و غیظ جایگزین اون ترس شد.
نیشش تا بناگوش واش شد و ردیف دندونای زرد و بدرنگ و کج و کوله اش نمایان.
حرف که میزد هاه که مکشید دهنش بوی لاشه مرده و مستراح میداد!
تسبیح توی دستش رو دور انگشتش پیچراکهد و گفت:
-به به صبح بخیر سیندرلا خانوم….
توجهی بهش نکردم.چندشم میشد حتی بهش نگاه کنم.
سگرمه هامو زدم توی هم و بیان کردم:
-برو گمشو چرکو !
ریز خندید.خنده هاش ریتم بد و ناجوری داشتن.یه چیزی تو مایه های سرو آوایی که از یه الاغ وحشت زده میشد گوش داد.
تسبیح رو بازم چرخوند و به تمسخر جویا شد:
-عروس ننه ام میشی !؟
استفراغم میگراهی شد وقتی حتی مستقیم تو دیدههاش نگاه مینداختم.
در واقع تمایل محتویات توی معده ام بعد از مشاهده کردنش، به بالا اومدن و خارج شدن از بدنم بسیار زیاد بود.
بد خلق و جدی گفتم:
-برو پی کارت مراد کپک! تو دقیقا همون لَقبتی!
اینقدر هم به پرو پای من نپیچ.من تا آخر عمرمم مجرد بموتم باز زن تو یکی نمیشم!
پوزخند زد و گرچه نمادی بود از بیکاری، علافی، قلدری، چندشی، خلاف و هر ویژگی ناجور دیگه ولی با اعتماد بنفس بیان کرد:
-بدبخت…جز من اصلا کی آخه تورو میخواد!
نکنه منتظر پسر شاهی!؟ هه هه هه!
خاطرخواه اول و آخر تو منم وگرنه اخه کی دختر یه مفنگی شیره ای رو میخواد!
با نفرت تماشاش کردم.
اولش تمایل داشتم حسابی قهوه ایش کنم اما بعد به این نتیجه رسیدم که این آدم حتی لایق بحث هم نیست!
با نگوش داده گراهی شدن اراجیفی که به زبون آورد یا بهتره بگم گذشت از بحث و بگو مگو با چرکی مثل اون به راهم ادامه دادم ولی اون بازهم اومد سمتم و گفت:
-ببین…به خیالت دانشگاه قبول شدی رنگ خونت از ما سرخ تر شده؟
نه سیندرلا خانم…تورو اگه من نگیرم تا آخر عمرت ور دل ننه ات می مونی و بو ترشی سیر میگیری
به مسیرم ادامه دادم و یه نگاه سراسر انزجار بهش انداختم تا بیخیال بشه.
موهای چرب و پر از شوره ای داشت که نشون میداد دو سه هفته ای هست آب به تنش نخورده.
شوره ها رو تیشرت مشکیش مشخص بودن و در ترکیب با بازوهای پر از خالوبی و زخمیش بد منظره ای ساخته بودن.
تنش بو عرق میداد و هر باد که می وزید این عرق بیشتر به مشام می رسید و دل و روده رو بهممی ریخت.
به قدمهام سرعت دادم ازش دور بشم اما دوید سمتم و در کمال وقاحت با غنچه کردن لبهاش اضافه کرد:
-لااقل یه ماچ بده بعد برو قلببر!
تا اینو اظهار کرد کاملا ناخوداگاه کیسه زباله توی کف دستم رو بردم بالا و با یه چرخش تند به سمتش اون کیسه رو محکم کوبیدم به سرو صورتش.
اگرچه اول آوای دادش اومد و بعد هم شکسته شدن سرش اما من حتی نگاهشم نکردم و فقط فرار رو به قرار ترجیح دادم!
اون ولی کاما بازی درمیاورد و قد بلند کشیده میبیان کرد:
-آی…آی سرم…آی…جعفر قاسم منوچ…به دادم برسین..آی!
نفس نفس میزدم و می متوجه شدوم و لحظه به لحظه ازش دور و دور تر میشدم.
اما چقدر کاما بازی درمیاورد.
فقط یه کیسه زباله به صورتش برخورده کرده بود ولی اونجوری که اون راهی شدار میکرد انگار تریلی هجده چرخ از روش رد شده بود….
کف دست بردم تو جیب کوله ام و یه مشت پول بیرکن آدردم.
چند تا هزاری و دو سه تا ده تومنی!
تو اون هوای سرد و یخ قلبم یه کاپو ی داغ میمیل داشت اما قیمت کاپو ۳۰ تومن بود.
من میتونستم این ۳۰ تومن رو برای چیزای مهمتری خرج کنم.
اسکانسهارو تو کیف فرو بردم و فقط یه ده تومنی بیرون آوردم تا یه آب معدنی بخرم!
وارد بوفه شدم و به سمت اون تعدادی که تو صف خرید بودن حرکت کردم.ته صف از حرکت ایستادم ولی تا متوجه ام شدن یکی یکی از سر مسیرم کنار رفتن و جاده رو بزام باز کردن درحالی که هم اینکاروشن و هم نگاه هاشون واسم معناهای عجیبی داشت!
من اون چهره هارو با تعجب از نظر گذروندم و از پسری که جلوتر از من بود پرسیدم:
-شما جلوتر بودین…
کاملا کنار راهی شد و گفت:
-عجله نیست….شما اول بخرید!
میدونم به نظر مسخره میاد اما واقعا همه ی اون تعداد خودشون رو کنار کشیده بود تا من اول خرید کنم.
ده تومنی رو گذاشتم رو پیشخوان و یه آب معونی خریدم و با گراهی شدن مایقی پول زیر سنگینی نگاه هاشون، سرم رو پایین انداختم و خجل و شرمگین از اونجا زدم بیرون.
الاغ که نبودم معنی اینکارهاشون رو نفهمم.
همش بخاطر میثاق بود.
بخاطر اون لعنتی و کارهاش انگشت نما شده بودم!
حین خروج از بوفه،سر آب معدنی رو وا کردم و برای کم شدن استرسم بردمش بالا که یکم ازش رو بخرم اما ناغافل خوردم به کسی و اب معدنی پرت شد رو زمین و تا دویدم که برش دارم تمام محتویاتش ریخت رو زمین…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن