اینبار نه نامحسوس بلکه محسوس و آشکار کف دستمو بو کشیدمو با ذوق بیان کردم:
-آقا میثاق…. کف دستم بوی ادکلن شمارو میده!
اینو گفتم و قبل اینکه خودش ازم بخواد یا اصلا چیزی بگه کف کف دستمو به بینیش نزدیک کردم.
اول به کف دستم خیره شد و بعد هم به صورتم.
به صورتم که یه تبسم گَل و گمسرور روش نقش بسته بود.
کف دستمو پس کشیدم و یکی از مانتوهارو بیرون کشیدم و با جدا کردن اتکیتها تو همون ماشین پوشیدمش که بی هوا پرسید:
-حالا بوش خوبه یا بد !؟
گیج جویا شدم:
-هان ؟بوی چی…
-بوی دستت که بوی ادکلن منو میده…
با تبسم جواب دادم:
-آهااا…اون؟خوبه! بهشدت خوبه! من که هر وقت حسش میکنم یاد شما میفتم…
شروع کردم بستم دکمه های اون مانتوی مشکی.
دلبر بود.اونقدر دلبر که میتونستم به جرات بگم زیباترین مانتویی بود که تاحالا داشتم.
مدل لش و گشادی داشت و کمربند میخورد و گویا این انتخاب عمدی بود چراکه همزمان که دستشو سمت داشبورد دراز کرد گفت:
-مدلش یه جوریه بدنت مشخص نباشه!
بعضی از این پسرا هیزن!
تو هم که تا وقتی به من بدهکاری نباس دمت واسه کسی تکون بخوره.
ملفتی که هااان !؟ هستی!؟
سرم رو تکون دادم و جواب دادم:
-هستم!
از تو داشامگاهورد ادکلنش رو بیرون آورد و اونو به سمتم پرت کرد وبعد هم اضافه کرد:
-خوبه که زود شیرفهم میشی! اینم واسه خودت…
ادکلن رو تو هوا گراهی شدم و متعجب جویا شدم:
-من !؟
از تو پاکت سیگار یه نخ بیرون آورد و جواب داد:
-آره…نگو نمیخوای وفلان و بهمان ….
با خجالت لب گزیدم و به شیشه ادکلن توی دستم خیره شدم….
ماشینش رو به آرومی پایینتر از خیابون دانشگاه نگه داشت.
البته حتی همونجا هم خیلی از دانشجو هایی که ترجیح میدادن پیاده تا دانشگاه راه برن هم تردد داشتن ولی کمتر احتمال متوجه شده شدنمون باهم وجودداشت.
دو دستش رو روی فرمون ماشین گرونقیمتش که صنقلبی هاش واسه ما حکم تخت خواب داشت نگه داشت و گفت:
-خب دیگه! بپر پایین برو سر درس و مشقت بچه !
یه جوری حرف میزد و یه جوری نشون میدادکه انگار خودش اگه پاشو اینجا میزاره صرفا به خاطر دلایل خاصی جز یادگیری علم و گرفتن مدرک و از این قبیل چیزهاست!
کمربند رو کنار زدم و بعد از تو آینه موهای پیچ و تاب دارم رو زیر مقنعه مرتب کردم.
ادکلنم رو از تو کیفم درآوردم.
چه زود شده بود ادکلنم!
از توی کیفم درش آوردم و با خساست یه پیسش رو به خودم زدم.
قلبم نمیومد بیشتر از این به خودم بزنم آخه هیچ ادکلنی به این خوشامگاهویی نمتوجه شده بودم!
مجدداً سرم رو بالا گحرکت کردم و به خودم نگاه کردم.
صورتم انگار بی روح بود و چیزی که تو چشم میزد سیاهی موهام و سیاهی تیله ی چشمهام بود.
آره بی روح بودم!
بی روح و سفید!
باز چپ چپ نگاهم کرد و اضافه کرد:
-کم خودتو نگاه کن تو این بی صاحاب شده
سرمو چرخوندم سمتش و با دست به صورتم اشاره کردم و پرسیدم:
-عین روح می مونم نه ؟!کاش یکم رژ میزدم…یکم صورتم جون میگحرکت کرد دیگه مثل روح نمیشدم
از کنج نگاههاش نگاهم کرد.
از اون مقلب نگاه هایی که بهشون میگن چپ چپ.
نگاه هایی که حرف داشتن.
با ابروهاش به بیرون ماشین اشاره کرد و گفت:
-بپر پایین بل کمی هم نکن! اون زلفاتم بده تو البته اگه نمیخوای میومیو کنی واسه پسرای اسکل دانشگاه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن