به محض اینکه خواستم برم نگاه سنگین شخصی که پشت پیشخوان بود به طرز عجیبی توجه ام رو جلب کرد و حتی برای چند ثانیه چشم توی دیده شدیم.
یه مرد کت و شلواری که قامت کشیدهی داشت و بازوهاش حتی از زیر کت تنش هم مشخص بود.
برام عجیب بود چرا تا متوجه شد متوجه نگاهش به خودم شدم فورا جا به جا شد.
همین مکث کوتاه این فرصت رو به حامد فرهادی داد تا کف دستمو بگیره و تا به خودم بیام منو بنشونه روی صندلی.
براق شدم توی دیدههاش که دوباره رو به رومقرار گرفت و خیلی بهسرعت اضافه کرد:
-بشین و لطفا به حرفهام گوش کن!اونجا هر چقدر بهت میدادن من میگم دوبرابرشو ماه به ماه بزنن به حسابت…یا حتی سه برابرشو…اصلا هرچقدر که خودت میخوای تعیین کن!اینطوری بهتره نه ؟!
با برآشفتهت گفتم:
-اینقدر پولتو به رخ من نکش و اعصاب منو بهم نریز آقای فرهادی…کار شما زشت بود….حق نداشتین اینکارو با من بکنین.
شما بچه پولدارا فکر میکنین آدمایی که مثل خودتون مایه دار و پول و پله دار نیستن خیلی پایینتر از خودتونن و میتونین هر طور دلتون میخواد باهاشون رفتار کنین…
نفسش رو عاجزانه بیرون فرستاد.
انگار که داره حرفهایی میشنوه که هیچکدوم درست نیستن!
آهسته بیان کرد:
نفسش رو عاجزانه بیرون فرستاد.
انگار که داره حرفهایی میشنوه که هیچکدوم درست نیستن!
بهآرامی اضافه کرد:
-مروا خانم اینطوری که شما فکر….
حرفشو قطع کردمو گفتم:
-شغل خوبتون برای خودتون!
اخم ظرفی مابین دو ابروش جای گرفت.
خونسردانه سؤال کرد:
-برای تو چه فرقی میکنه کجا باشی!؟
اونجا یا جایی که من میگم ؟!هان ؟!
چیزی هست که اونجا واست ارزشمند که اینقدر بابتش دلخور شدی!
سوالش من رو از حالت طلبکار به حالت استیصال کشوند.
این نگرانی لعنتی که برمیگشت به میثاق همواره باعث میشد جاه هایی که میتونم از خودم دفاع کوتاه بیام یا حتی خاموشی کنم و یا ظلم رو بپذیرم.
مثل حالا…
بعد از سکوتی طولانی،آب دهنم رو به سختی قورت دادم و جواب دادم:
-شما …شما….شما و مهندس غزالی نباید اینکارو با من میکردین.
حرکت کردار و کاری که کردین خیلی کثیف بود و شما دنبال این هستین که برای ناراحتی من دنبال قلبیل باشین!
من میخوام برم و دیگه نمیخوام ببینمتون …
اینبار دیگه برای رفتن مکث نکردم و بسیار بهسرعت از روی صنقلبی بلند شدم و به سمت خروجی رستوران راهی شدم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن