کف دستم رو به سمتش دراز کردم.
نگاهش رو از سقف گرفت و به جای تکون دادن پاهاش و خندیدن به من کف دستشو توی کف دستم گذاشت و به سرعت نیم خیز شد و گفت:
-آره ارواح عمه ات!
صاف که از حرکت ایستاد شد همون دیلاق میرزای خوشتیپ!
همونی که وقتی لخت دلپذیره،وقتی لباس تنشه خواستنیه، وقتی عبوسه خواستنیه وقتی میخنده جذابه…
همونی که من در مقابلش مثل همون خرگوش کوچولوی ام که قرار شکار و خورده بشه!
همونی که همواره بی هیچ تلاشی از بقیه دل میبره!
صاف از حرکت ایستاد و با برانداز کردنم گفت:
-عجیبه ها! پیرهنهای من بیشتر از من به تو میان…خوشم اومد…
از این به بعد لباس های من واسه تو!
لبخند زدم.
بله!
با میثاق اخم به همون سرعت محو میشه و جاش رو خنده میگیره!
انگشتهاشو محکم گراهی شدم و حین تکون دادن کف دستش به این سو و اون سو سؤال کردم:
-بریم باهم یه چیزی بخوریم!؟
اول خوب براندارم کرد و بعد آب دهنشو قورت داد و با گراهی شدن دم موهام سرم رو به عقب خم کرد.
ندرک کردم چرا اینکارو کرد تا وقتی که قامت بلندش رو خم کرد و با بوسیدن زیر گلوم جواب داد:
-هوم! خوشم میاد! بریم!
لبخند زد و دوباره کمرش رو صاف نگه داشت تا دوخوشحالوش هم از اتاقش بیرون بریم…
از کنار یخچالهای کنار هم ردیف شده به آرومی رد شدم و روبه روی یخچالی از حرکت ایستادم که ویترینی شیشه ای داشت و محتویاتش هیچ سلیقه ای رو دست خالی از خودش برنمیگردوند.
کف دست به کمر اظهار کردم:
-به نظرم وقتی تنوع زیاد باشه انتخاب سخت میشه نه برعکس!
مکث کردم.
دیدههامو تنگ کردم و همونطور که انگشتمو به نشانه ی فکر کردن به گوشه ی لبم می زدم،
سرم رو به سمت میثاق که با حالتی شل و ریلکس تماشام میکرد برگردوندم و پرسیدم:
-به نظرت چی بخورم که از لبهای تو خوشمزه تر باشه و حالمو جابیاره؟
روی صندلی نشست و با یه نگاه ریلکس و تقریبا مسخره باز تماشام کرد و بعد با بی حوصلگی و بیتفاوتی ای که نشون میداد واسش مهم نیست چی بخوره و صرفا قصدش اینه یه چیزی دهن خودش بذاره،
انگشتهاشو توی ظرف شیشه ای بیسکویت روی میز
فرو برد و همونطور که تیکه های کوچیک بیسکویت رو یکی یکی دهن خودش میذاشت ،نیشخند زنان اظهار کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن