وقتی من نشستم،درو بست و بعد قامتش رو خم کرد و با تکیه دادن ساعدهای کف دستش به لبه ی شیشه پایین کشیده شده،خطاب به راننده اظهار کرد:
-سوبله چوبله حساب کردم حالشو ببری! ایشون باس جلوی در خونه شون پیاده بشه! چکت میکنم تا مقصد!
مسیرت اینور اونور بشه سر خرمو کج میکنم سمتت،بازم سوبله چوبله باهات حساب میکنم!
با خجالت به راننده که گوشی به کف دست، توی ذوق پاما که میثاق به قول خودش ۴ برابر واسش حساب کرده بود سیر میکرد نگاهی دزدکی انداختم و بعد بهسرعت و عجولانه،قبل از اینکه حتی اون راننده هم متوجه بشه این بشر چه کله خری هست گفتم:
-میتونی بری…مگه عجله نداری!؟
برو دیرت میشه! برو…
ول کن نشد.
اینبار اومد سراغ خودم و با تاکید زیاد و البته از نظر خودم بی قلبیلی اضافه کرد:
-مروا تو جز خونه هیچ جا نمیری!
حتی سوپرمارکت!
بیان کردم بگم که در جریان باشی!
چپ چپ نگاهش کردم و اضافه کردم:
-فردا قبل از اینکه بیای سرکار،یه سر برو علاءالدین یه ردیاب بخر وصل کن به من خیالت راحت بشه!
ابروهاش توی هم گره خوردن.
چرا؟زیرا بهش برخورده بود!
هرچی خودش بگه حقه هرچی بقیه بگن ناحق و گستاخی!
خودش رو عقب کشید و اضافه کرد:
-خب دیگه! بل کمی نکن!
لازم بشه اونم میگیرم البته!
خودش رو عقب کشید و بیان کرد:
-خب دیگه! بل کمی نکن!
لازم بشه اونم میگیرم البته!
عقب عقب حرکت کرد و دست در جیب به ماشین خیره شد.
راننده از آینه جلو منی که همچنان دیدهم پی میثاق بود رو نگاهی انداخت و پرسید:
-حرکت کنم خانم !؟ یا هنوز دستورهای مراقبتیش ادامه داره؟!
نگاهم از میثاق به سمت راننده کشیده شد.
تبسم کمرنگی زدم و جواب دادم:
-چرا میتونید برید…
جاده افتاد و هموقت درحالی که مسیر رو چک میکرد بیان کرد:
-بسیار دوست داره…از عاشق شدن زیاده که انقدر بهت گوشزد میکنه چیکار کنی چیکار نکنی…یا مثلا برای پرداخت کرایه حاتم میشه!
نداشت که خرج نمیکرد!
فقط یه لبخند زدم که مجبور نشم کل این مسیرو با راننده گپ بزنم.
نگاههامو بستم و سرم رو به شیشه تکیه دادم.
بعضی گیر دادنها از دوست داشتن نبود.
از بدقلبی و شکاک بودن بود.
اما حتی اگه دلیلش چیزی که من فکر میکردم نبود و اون واقعا دوستم داشت چه فایده وقتی موعود تاریخ عقد موقتمون درحال اتمام بود و اون هیچ تلاشی برای تمدید یا حتی رسمی کردن رابطمون نداشت ؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن