برای چند لحظه سکوت سنگینی بینمون برقرار شد.
یه سکوت تلخ و بد!
هردو به چشم تو دیده همدیگرو نگاه میکردیم و هیچ کدوم هم حاضر نبودیم تسلیم بشیم و کوتاه بیایم.
چشمهامو تنگ کردم و گفتم:
وقتی همه چی رو یه دور تو سرم مرور میکنم حالم بَد ازت بهم میخوره!
ابروهاش رو از دیدههاش فاصله داد و اضافه کرد:
-نه دیگه! تو هیچوقت حق نداری از من متنفر بشی…من این اجازه رو بهت نمیدم!
الانم بیا بریم سوار ماشین بشیم اینجا جای حرف زدن نیست!
عجب رویی داشت! عجب!
انگشتهامو گرفت و خواست بکشونم سمت ماشسن ولی من با برآشفتهت دستمو پس کشیدم و اضافه کردم:
-تو تمام این مدت اجازه دادی من تصور کنم اون دوستمه درحالی که نبود…
نبود چراکه راپرت چی و زاپاست بود.
بدتر از همه اینکه آمار غلط منو به تو میداد بعد الان میگی من حق ندارم ازت متنفر بشم!؟
میثاق تو به خاطر حرفهای غلط اون زدی تو گوش من…یادت که نحرکت کرده هااان !؟
اگه واقعا در این حد بهم بی اعتمادی اگه فکر میکنی من باهر قدم که تو خیابون برمیدارم از یه نفر شماره میگیرم چرا هستی هنوز؟چرا از حیات نکبت من نمیری بیرون !؟هان؟
خب بروووو…برو سراغ کسی که اونقدر بهش اعتماد داشته باشی که مجبور نباشی براش بپا بذاری!
نفس عمیقی کشید و بیان کرد:
-مروا…بهت قول میدم دیگه هیچوقت اذیتت نکنم! قول…حالا بیا بریم سوار بشیم…
نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:
-مروا…بهت قول میدم دیگه هیچوقت اذیتت نکنم! قول…حالا بیا بریم سوار بشیم…
اینو گفت و مجدداً کف دستشو به سمتم دراز کرد.
با نفرت و تاسف تماشاش کردم.
چقدر راحت و بیخیال با اینمسئله برخورد میکرد.
شک نداشتم اگه این اتفاقا برعکس افتاده بود الان منو به هزار تیکه ی مساوی تقسیم کرده بود!
چنددقیقه ای خیره نگاهش کردم و بعد جویا شدم:
-باهاش خوابیدی!؟
بهشدت سریع جواب داد:
-دِ…معلوم که نه!
و باز انگشتهاش رو تکون داد و اظهار کرد:
-بیا…کف دستتو بده به منو بیا…درموردش حرف میزنیم خب….بیا مروا…
من اون لحظه اصلا اون احساس خوبی که همیشگی بهش داشتم رو نداشتم.
اصلا…
به حدی به خاطر اینکارش ازش بیزار شده بودم که قلبممیتمایل داشت به مدت طولانی دیدهم به چشمش نیفته واسه همین گفتم:
-من با تو هیج جا نمیام…
گله منو عصبانی سری جنبوند و بعد اظهار کرد:
-مرواااا…بیخیال! عزیزم…قول میدم دیگه این اتفاق نیفته…بیا مروا…
بیا من تمام برنامه های امروزگارمو کنسل کردم که فقط با تو باشم…لطفا! لطفا همچی رو بد نکن….
عقب عقب رفتم تا ازش فاصله بگبرم و بعد با صوتیی که میشد بغض دار بودنش رو احساس کرد اضافه کردم:
-همچی رو تو قبلا بد کردی…خسته نشدی از آزار و اذیت من؟
از یه طرف زور میزنی منو عاشق خودت کنی از طرف دیگه با کارهات گند میزنی به همچی!
وقتی واسم بپا میذاری وقتی تنها دوستمو تبدیل میکنی به یه جاسوس چه طوری توقع داری بازهم بتونم دلبسته شده باشم!؟
اومد سمتم و آرام اظهار کرد:
-باشه…باشه من اشتباه کردم…بیا باحرف زدن حلش کنیم…خب!؟ فقط نرو…
ما دیگه چیزی واسه بیان کردن نداشتیم.
همه چیز مشخص بود.
میثاق از احساسی که سمیرای نامرد نسبت بهش داشن نهایت استفاده رو برده بود و تبدیلش کرده بود به بپای من!
گور بابای سمیرای نامرد…
من از میثاق انتظار نداشتم دراین حد نسبت بهم بی اعتماد باشه!
این بی اعتمادی دردآور بود…
یه نفس عمیق کشیدم و اضافه کردم:
-میثاق…
با جون و قلب گفت:
-جونم…
تلخ و سرد اما جدی اظهار کردم:
-لطفا یه مدت طولانی نباش…همه جوره نباش چراکه نمیخوام ببینمت!
به ندیدنت احیتاج مبرم دارم…امیدوارم اینو درک کنی!
ازش رو برگردوندم که برم.
به حدی رنجورم کرده بود که دیگه قلبم نمیخواست باهاش حرف بزنم یا ببینمش.
خسته بودم…
خسته از این رابطه که همش ختم میشد به بحث و بگو مگو و قلبخوری.
اصلا انگار قرار نبود محض رضای خدا هم که شده چند روزگار بی دردسر و بی زیرو رو کشیدن ما دوتا لعنتی کنارهم خوش باشیم.
حالا هم که با رو شدن کف دست آقا دیگه میل و رغبتی و قلبخوشی برام باقی نمونده بود!
از پشت سر صداش، آروم و آهسته به گوش رسید:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن