آخه این اامانباری نبود که بابا بند و بساط جمع میکرد چند سوایی رو با درد و به امید رهایی از چنگال غول اعتیاد بگذرونه و اینو مولین به زبون آورد و قد بلند بلند اضافه کرد:
-میثاق جان تو که غریبه نیستی….این حضرت آقا دوبار حرکت کرد کمپ….بار اول روز سوم فرار کرد بار دوم هم کاشف از عمل اومد که همونجا مواد میگرفت میکشید بقیه دفعاتی هم که عزمشو جزم کرد بره پول نداشت خداروشکر….
حرفهای مامان دیده غره و نگاه ترسناک بابا و بالا بردن آواش رو به هممسیر داشت:
-دِهه! حالا باس حتما اینارو بگی و آبروی مارو بکنی تو کون خر !؟
مولین پشت نگاهی نازک کرد و گفت:
-میثاق پسرمونه! غریبه که نیست!
دیدههای میثاق که الطاف و حاتم بازی هاش باعث شده بود شرایط زندگی ما به کل تغییر کنه از صورت من به سمت بابا که همچنان آثار نارضایتی رو میشد تو صورتش دید سوق پیدا کرد.
یکی دو قدم جلو حرکت کرد و بعد کف دستشو رو شونه ی بابا گذاشت و بیان کرد:
-نه دیگه! آکبر آقا خوب میدونه اینبار نشه باید برگرده همون خونه ی قبلی!
همین تذکر دوستانه باعث شد تا بابا خودش رو جمع و جور کنه و با صاف و صوف نگه داشتن کمرش بگه:
-میشه! ایندفعه میشه خوب هم میشه! میرم و پاک و پاک میام بیرون!
وقتی همه باهم به سمت در رفتن و منی که قلبممیخواست بازهم باهاش حرف بزنم به قدمهام سرعت دادم و راهی شدم سمتش.
پشت قامت قد بلندش ایستادم و آرام سؤال کردم:
-کی همو ببینیم…؟!
مکث کرد و با فرو بردن دستش توی جیب شلوارش نیم نگاهی به صورتم انداخت و بعد مثل خودم آهسته جواب داد:
-هر وقت فرصت کنم!
“هر وقت فرصت کنم “جوابی نبود که قلبم بخواد بشنوم واسه همین ابروهامو درهم گره زدم و با گرفتن و کشیدن قسمتی از لباس تنش گفتم:
-نههههه…نه میثاق!
ابروهاش رو داد بالا و پرسشی اظهار کرد:
-نهههه !؟ نه میثاق ؟ نه میثاق دقیقا یعنی چی !؟
با حالتی لوس جواب دادم:
-یعنی اینکه اومدیمو با اونهمه کار هیچوقت فرصت نکردی…یا اون مدتی که فرصت کردی من یه پیرزن بی اعصاب بودم و تو به پیرمرد بی حال که حوصله گپ زدن و ناز کشیدن و کارای دیگه رو نداره…
کنج لبش آهسته بالا رفت.سوییچش رو از جیبش بیرون آورد و هممدت گفت:
-نترس! پیرمردا همواره واسه انجام اون کارا حال و حوصله دارن!خیالت راحت جوجه
چشمم پیَ عروسک جالب توی مشتش رفت.یه عروسک که البته از سوییچش آویزون نبود ولی همجاده همون از جیب شلوارش بیرون آورده بود.
حین تماشا کردن اون آویز باحال پرسیدم:
-جدی جدی کی ببینیم همو…!؟هوم!؟
زبونشو توی دهن چرخوند و بعد متفکرانه ته ریشش رو خاروند و درنهایت جواب داد:
-فردا عصر چطوره؟
خوشحال و راضی جواب دادم:
زبونشو توی دهن چرخوند و بعد متفکرانه ته ریشش رو خاروند و درنهایت جواب داد:
-فردا عصر چطوره؟
شاد و راضی جواب دادم:
-عالیه…فردا آخرین کلاس منه…ساعت پنج تموم میکنم…راستی…چقدر آویز سوئیت دلبره!
اهل خرید این جینگولک بازیا نبودی…
بهشدت سریع اضافه کرد:
-پس من پنج میام دنبالت و مثل همیشه خیابون پایینی منتظرت می مونم!
مکث کرد.نگاهی به آویز انداخت و سرسری بیان کرد:
-هنوزم اهل خرید، بقول تو جینگولک بازیا نیستم…یه هدیه از طرف کسی که باهاش حال نمیکنم ولی نشد نگیرم….
اینو اظهار کرد و به سرعت و بدون توضیح بیشتر به سمت ماشینش راهی شد و حتی تو مسیر اون آویز رو پرت کرد سمت سطل زباله ی آهنی .
تکیه به دیوار دادم و تبسم بر لب محو تماشاش شدم.
من محو تماشای اون بودمو و بقیه دِپرس ولی امیدوار بابا رو نگاه میکردن.
مولین آهی کشید و آرام اظهار کرد:
-کاش واقعا این دفعه باباتون ترک کنه! آخ اگه بشه…آخ اگ بشه…اگه باباتون مثل قدیماش بشه…اگه این کوفتی رو ترک کنه ما دیگه هیچی کم نداریم…همچی میشه نورعلی نور!
بدون هیچ حرفی سمت سطل راهی شدم و آویز رو برداشتم و بعدهم همجاده بقیه راهی شدم داخل….
کرایه تاکسی رو حساب کردم و با برداشتن کوله پشتیم عجولانه پیاده شدم تا زودتر خودمو به کلاس برسونم.
همینکه بند پهن کوله رو روی دوشم انداختم و تمایل داشتم پاتند کنم سمت ورودی دانشگاه با یوسف سعادت چشم تو چشم شدم و نمیدونم چرا این چشم تو نگاه شدن منو یاد سیلی و حرفهای درشت و معنی دار میثاق و قهر طولانی و بدمون انداخت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن