پا شتابزده کردم سمتش و وقتی فاصله ام باهاش کم شد،چندقدمیش از حرکت ایستادم و اظهار کردم:
-سلام!
تقریبا مطمئن بودم نتونسته نمتوجه شدنم رو بیشتر از این تاب بیاره و واسه همین اومده منت کشی ولی وقتی سرش رو بالا گحرکت کرد و من رو با حالت سرد صورتش مواجه کرد حسم بهم اضافه کرد حدسیاتم همچین بگی نگی شامگاهیه به تصوراتم نیستن و توفیرشون خیلی زیاده!
برای دادن جواب سلامم ترجیح داد فقط سرش رو تکون بده و بعد بار دیگر به قدم زدنش ادامه داد تا نشون بده برای دیدار با من اینجا نیومده وگرنه اینجوری بی اهمیت راهی شدار نمیکرد!
برای شکستن این سردرگمی ،نفسم رو آهسته بیرون فرستادم و بعد انگشتهای کف دستمو توی هم حلقه کردم و پرسیدم:
-اومدی بریم قدم بزنیم !؟
ایستاد.باز نگاهش رو دوخت به صورتم و بعد هم رک و صریح جواب داد:
-معلومه که نه!
متعجب سؤال کردم:
-نه !؟
نگاه خشک و جدیش ،جدی تر و یخ تر شد.ابروهاش رو بالا داد و گفت:
-اهوم…نه!
وقتمو از سر مسیر نیاوردم با قدم زدن کنار تو حرومش کنم!
جمله ی خصمانه و بی ملاحظه اش ابروهام رو توی هم گره زد و به حدی دلخورم کرد که قطعا اگه همون لحظه نیشش رو وا میکرد و میگفت باهام شوخی کرده و هرچی گفته یه مقلب سر به سر گذاشتن صمیمانه بوده هم باز من نمیتونستم قلبم رو باهاش صاف کنم….
پَس روی کردم و از اون که نه تمایلی به صحبت کردن با من و حتی تماشا کردنم داشت، کمی فاصله گحرکت کردم.
کف دست به سینه شدم و با مرور پیشامدهای بینمون این فکر کردم که جدا همچین احساسی داره؟
و چقدر قراره این احساس و این قهر و این نامهربونی با من طول بکشه !؟
بابا و مولین و حتی مونس و مرتضی به استقبالش اومدن.
به استقبال دولید عزیزی که برای اونها حالا یک کیف پر پول عزیز هم به حساب می اومد.
بابا با باز کردن دستهاش،خوش رو تر از همواره بیان کرد:
– به به به به ! پسر عزیزم…میثاق خان گل گلاب…مرد وقته…شیر مرد تهرونی…
تنها کسی که اون رو تا به این حد تحویل گرفت فقط بابا نبود.
آخه مولین هم با خوش رویی و عطوفت کاملا عیانی بیان کرد:
-فدات بشم من عزیزم…
چرا اینجا واز حرکت ایستادی میثاق خان !؟ بفرما…بفرما داخل من یه چایی خوش عطر بو و دبش بدم خدمتت…
اینجا که خونه ی خودته…تعارف آخه چرا قربون قد و بالات !؟
بیا که من هم برات اسپند دود کنم هم یه چایی تازه دم برات آماده کنم…
میثاق عینکش رو از روی چشمهاش برداشت و بعد چند قدمی به سمتشون حرکت کرد و اضافه کرد:
-ممنون…اما نمیتونم بیام داخل چون عجله دارم.زیرا من و اکبر آقا باید بریم جایی…
همین جمله خاموشی سنگینی بین همه ایجاد کرد و سوال بزرگی رو به وجود آورد.
اینکه قرار بود اونها کجا برن !؟
همگی باهم نگاهی به بابا انداختیم.
از حالت سردرگم صورتش و نوع متفکرانه ی نگاه هاش پر واضح بود خودش از چیزی خبر نداره واسه همین تصنعی لبخند زد و پرسید:
-هه هه هه…میثاق جون…من این روزگارا یکم کم حواسم…به سلامتی قرار بود باهم کجا بریم که من یادم راهی شده و خاطرم نیست !؟
میثاق زل زد به بابا و جواب داد:
-کمپ ترک اعتیاد!
اگه بگم متوجه شدن این جواب چنان روح و روانم رو خرسند و مسرور کرد که دلم میل داشت همون وسط حیاط لخت بشم و تنم رو دو کف دستی تقدیمش کنم دروغ ناظهار کردم!
ما هیچوقت،هیچوقت و هیچوقت توان این رو نداشتیم بابا رو مجاب کنیم به ترک کردن اعتیادش فکر کنه و بیشتر از این خودش رو به نابودی نکشه اما میثاق این توان رو داشت که این اهرم فشار باشه...
بله!
اون میتونست این موضوع نشدنی رو شدنی کنه و خانواده ی مارو به اوج خوشبختی برسونه!
ما بیش از اندازه خرسند شدیم اما خود بابا نه!
تبسم روی لبش ماسید زیرا حسابی جاخورده بود.
مشخص بود اصلا قلبش نمیخواد خودش رو به همچین زحمتی بندازه واسه همین شروع کرد بهونه آوردن:
-میثاق جون…من چیزه…من …من الان آمادگیشو ندارم…آخه تره بارو بسپارم دشت کی؟ من…من میگمبمونه واسه بعدا…واسه وقتی که سرم یکم خلوت باشه …که بتونم با خیال راحت برم کمپ!هان؟ تو نمیری اینطوری خعلی بهتره….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن