قلبخور و غمگین تماشاش کردم.
میثاق بود دیگه…گهی خوب و گهی بد!
تا وقتی به سازش میرقصی مهربونه وقتی نمیرقصی میشه هیولا!
با تاسف سرمو به طرفین تکون دادم و اظهار کردم:
-خاک تو سرم که میدونم پکیجی از راهی شدارهای مزخرفی ولی بازم دوست دارم…
پوزخندی زد و ازم رو برگردوند.
نگاهشو دوخت به پنجره و بیان کرد:
-خاک تو سر من که نصف دخترای شهر میخوان بدم و من میگمنه… چرا!؟چون توی بی صاحاب شده رو میخوام!
اما واقعا چرا مهر این بشر اینقدر محکم تو قلب من جا خوش کرده بود!؟
که حتی با همچین حرفهایی هم پر نمیکشد و از جا کنده نمیشد!؟
چراااا…..
بیشتر از اوننتونستم خودمو ازش دور نگه دارم خصوصا وقتی اینجوری قهر میکرد!
دویدم سمتش.رو نوک پاهام بلند شدم و با نشوندن یه بوسیه روی گونه اش اضافه کردم:
-نصف دخترای شهر غلط کردن به تو بدن!
تو فقط باید ترتیب یه نفرو بدی اون یه نفر هم فقطططط منم….من!
سرش رو کج تر کرد و با زدن یه پوزخند معنی دار دیگه اضافه کرد:
– مارو سیاه نکن بچه ما خودمون سرکف دسته سیاه بازاییم!
با این چیزا من خام نمیشم مروا!
تبسم زدم و اظهار کردم:
سرش رو کج تر کرد و با زدن یه پوزخند معنی دار دیگه اظهار کرد:
– مارو سیاه نکن بچه ما خودمون سردسته سیاه بازاییم!
با این چیزا من خام نمیشم مروا!
لبخند زدم و گفتم:
-توی یه فرصت بهتر و یه مکان بهتر…قول میدم! آشتی !؟ برم !؟
پوزخندی زد و بیان کرد:
-برو…فقط یادت باشه این روش تو عطش منو واسه خواستن بیشتر نمیکنه…
برعکس…قلب سرد و بی میلم میکنه! شایدم شده باشم…
جوابش تلخ بود و فکر نکنم هیچ دختری دلش بخواد همچین حرفهایی رو بشنوه.
افسرده و دلخور عقب نشینی کردم.
نفس عمیقی کشیدم وهمونطور که عقب عقب میرفتم اضافه کردم:
-اما من دوست دارم حتی حالا که بی میل شدی…
خداحافظ!
ازش رو برگردوندم و با عجله از اتاق زدم بیرون.
برای میثاق تمایل داشته های جن.سیش مهم بود برای من مسائل دیگه ای…
مثل دم کف دستی نبودن خودم و بدنم!
مثل مضحک بودن رابطه مون…
من اونو واسه همیشه میخواستم نه فقط برای چند ماه….
توی حیاط از حرکت ایستادم.
خیلی آروم چرخیدم و به پنجره ی اتاقش خیره شدم.
پرده کنار بود و اون کنار همون پنجره بارهم سیگار به کف دست منو تماشا میکرد.
نفس عمیقی کشیدم و زمزمه کنان بیان کردم:
“کاشکی منو اونقدر میتمایل داشتی که واسه بودنم کنار خودت فقط به صیغه کردن رضایت نمیدادی…کاش….”
ازش رو برگردوندم و بهشدت زود در رو باز کردم و زدم بیروم….
با پوشیدن یه جفت دمپایی کفشهام رو روی جاکفشی گذاشتم و قدم زنان از جادهرو گذر کردم.
همین که وارد سالن شدم مولین رومشاهده کردم که رو به روی آینه ی قدی توقف کرده و غرولند کنان چسب سفیدی رو روی بینش تنظیم میکرد و ظاهر هربار اونقدر بد اینکارو انجام میداد که کارش به کلافگی و فحش رسیده بود!
متعجب به سمتش حرکت کردم و هممدت جویا شدم:
-مولین…سلام! داری چیکار میکنی !؟
متوجه ام که شد،سرش رو چرخوند سمتم و درحالی که حالا با اون چسب نوک دماغش رو بالا نگه داشته بود جواب داد:
-مروا…ببین…دماغ من این شکلی بشه به صورتم میاد !؟
صاف و صامت مشغول تماشای مامان توی ظاهر جمشاهده کردش شدم.
یه روسرری قواره بزرگ ابریشمی پوشیده بود و یه مانتوی مقلب عبایی مشکی که سر آستینها و لبه هاش با رنگ شال سرش ست بود.
لباسهای گرونقیمتی که تا پیش از این از عهده ی خرید یه قلمش هم برنمیومدیم.
باید اعتراف کنم از وقتی ساکن این خونه شدیم و یه شامگاهه زیستنمون ۱۸۰ درجه تغییر کرد هیچکدوم از اعضای خانواده ی من شامگاهیه به قبل نبودن.
حتی مونس هم دیگه حاضر نمیشد لباسهای قدیمش رو استفاده کنه و با بهونه ی” کلاس این مدرسه خیلی بالاست” مولین رو وادار کرده بود چند کف دست لباس و کفش و کیف جدید براش بخره…
بعد از یه نگاه طولانی سؤال کردم:
-چرا داری اینکارو میکنی مامان !؟شما که بینیتون عملی نیست…چرا داری چسب میزنی؟
چسب رو از روی بینیش کند و بعد با مچاله کردن و پرتش کردنش تو سطل زباله ی کنار آینه ،حین برداشتن کیف خانومی طلایی رنگش جواب داد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن