انگشت اشاره اش رو گذاشت رو لب پایینیم و فشارش داد و هموقت دود سگیارشو از لای لبهای گوشتینش فوت کرد تو صورتم.
از این بو نه تنها دچار انزجار نشدم بلکه مثل یه آدم که خمار همچین بویی باشه تمامش رو حریصانه بو کشیدم و به ریه هام فرستادم!
انگشتش رو آروم آروم پایین آورد و رسوند به یقه ی تیشرت تنم.
با همون انگشت کشیدش پایین و بعد اضافه کرد:
-حتی حرف و شوخیش هن دلنشین نیست!
لب زدم:
-چرا!؟
و اون بدون مکث جواب داد:
-زیرا تنها چیزی که لازم ندارم دقیقاااا همینه! یه بچه! حتی از تو…
دروغ چرا…دلگیر شدم.
سوالی که سؤال کرده بودم فقط با این جواب میتونست به کامم تلخ بشه که شد.
بوسه ای روی لبهاش نشوندم و بعد سرم رو کج کردم و پوست صورتمو به ته ریشش که کف دست کم از تیغ نداشت مالوندم و پچ پچ کنان گفتم:
-می دونم اونقدری دوستم نداری که قلبت بخواد از من بچه داشته باشی…
تا اینو بیان کردم تو گلو لبخند زد…
خندید و بعد با یه دستش سفت نگه ام داشت که وقتی نیم خیز شد نیفته.
سیگار رو انداخت تو جا سیگاری رو عسلی و بعد توی یه حرکت تند، جاهامو رو باهم عوض کرد.
حالا من زیر بودم و او رو بدون اینکه سنگینی تنش روی بدنم باشه!
تبسم زنان صورتش رو به صورتم نزدیک کرد و بعد هم درحالی که آروم آروم کف دستش رو از زیر تیشرتم رد میکرد شوخ طبعانه ولی آهسته گفت:
-مثل اینکه بهشدت قلبت میخواد حامله ات کنم!
دو کف دستم رو دو طرف صورتش گذاشتم و گفتم:
-نهههه! معلومه که نههه!
هر چی گفتم شوخی بود وگرنه کی حوصله ی بچه داره! بچه زحمتِ!
کف دستش رسید به سینه ام.
فشارش داد تا آه من رو در بیاره و بشنوه و وقتی گوش داد کنار گوشم اظهار کرد:
-بچه ای که از من باشه زحمت نیست که پدرسوخته…رحمته!
باهم لبخند زدیم….چه اعتماد به نفسی!
چه اعتماد بنفسی!
و البته چه تناقضی!
از یه طرف میگه بچه کیلو چند و از طرف دیگه میگفت بچه ای که از من باشه زحمت نیست رحمته…
زبونش رو روی چونه ام کشید و به محض خمار شدن نگاههام مجدداً سینه ام رو فشار داد!
بدنم ناخوداگاه نسبت به این لمس ها و فشاردادنها واکنش نشون داد و پاهام زیر تنش جمع شد.
آه خفیفی کشیدم و پچ پچ کنان بیان کردم:
-فشار نده!
زیر گلوم رو بهآرامی و کوتاه میک زد و پرسید:
-چرا !؟
با صوتیی که بخاطر ت/حریک شدن تحلیل رفته بود جواب دادم:
– چون درد داره…
در حالی که حس یزرگ شدنش عضوش بهم اثبات میکرد حتی از گوش دادن جوابهام هم لذت میبره اضافه کرد:
-حالش به همین فشار دادنها و درو کشیدنهاس توئه!
کف دست راستش رفت سمت کمربندش.کمی بیشتر خم شد و یه نمه از وزنش رو روی تنم انداخت.
این وضع و حالت رو دوست داشتم.
دستهامو دور تنش حلقه کردم و اینجوری بیشتر ازش میل داشتم خودش رو روی تنم فشار بده.
کمربندش رو با یه کف دست وا کرد و سؤال کرد:
-بریم تو کارش !؟
نه! من هنوز آمادگی چیزی که اون میخواست رو نداشتم خصوصا اینجا…
میدونستم کسی اینجا نیست ولی اگه پدرش هوس میکرد زودتر از همیشگی برگرده خونه چی!؟
پیرهنش رو چنگ زدم و جواب دادم:
-نه …حالا نه! الان آمادگیشو ندارم
چون اینو اظهار کردم نفسش رو با کلافگی بیرون فرستاد و گفت:
-لامصب سه هفته اس همینو میگی…پس کی آمادگیشو پیدا میکنی!؟
آب دهنم رو قورت دادم و خیره به چشمهاش اظهار کردم:
-هر وقت جای امنی بودیم.
هر وقت حس خوبی نسبت به اون جای امن نداشتم.
هر وقت همه ی شرایط واسه انجامش جور بود…
مکث کردم.
دوباره کف دستهامو دو طرف صورتش گذاشتم و واسه اینکه عصبانی نشه مظلومانه و با اون لحنی که میدونستم میشه باهاش اون رو تا حدودی آروم و راضی نگهش داشت بیان کردم:
-میثااااق …بمونه واسه وقتی که همه چیز جور بود! باشه !؟ بگو باشه…جون مروا… بگو!
جوابی بهم نداد و فقط بهم خیره موند…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن