کنجکاوانه دکترپزشک پور و اعتمادی رو تماشا کردم.
استرس داشتم.
اگرچه میدونستم یکی مثل میثاق پشتم هست اما بازهم واهمه داشتم.
واهمه ی استخدام نشدن و نومیدی!
چند لحظه بعد پچ پچ هاشون به پایان رسید.
اعتمادی کمر تا شده اش رو صاف نگه داشت و با برداشتن کف کف دستهاش از روی میز مجلل نسکافه ای رنگ، کنار حرکت کرد و با اشاره به من گفت:
-ایشون هستن…
دکتر پزشک پور بدون هیچ حرفی نگاه موشکافانه اش رو دوخت به صورتم.
قبل از اینکه خاموشی و استقبال سردش اعتماد بنفسم رو ازم بگیره دو سه قدم جلو راهی شدم و با نشوندن یه تبسم روی صورتم گفتم:
-سلام…از اینکه اینجا هستم خیلی خوشحالم.
امیدوارم همون شخصی باشم که شما اینجا بهش نیاز دارید…
و اون بازهم فقط بهم خیره موند درحالی که ابدا قادر نبودم نگاه هاش رو برای خودم ترجمه و تعبیر بکنم.
بعد از اینکه حسابی تماشا و براندازم کرد رو کرد سمت اعتمادی و انگار که بخواد از اینجا دکش بکنه اظهار کرد:
-سیاوش…
اعتمادی که انگار همه کاره ی داییش و جان نثارش بود فورا جواب داد:
-جونم خان دایی….
دکتر پزشک پور درحالی که همچنان با چشمهای نافذش درحال تماشای من بود بیان کرد:
-تو برو به کارات برس…من باید چند کلومی با این خواهر گرامیِ دوست گرامیتون صحبت کنم!
دوست نداشتم اعتمادی بره زیرا تنها کسی بود که اینجا میشناختم ولی گویا وقتی دکتر چیزی امر میکرد هیچکس جز اطاعت جرات انجام کار دیگه ای نداشت.
مثل اون لحظه که اعتمادی تکیه از میز برداشت و اظهار کرد:
-چشم خان دایی…پس من فعلا میرم…
از میز داییش فاصله گرفت و درحالی که پشت به اون سمت در میحرکت کرد یه دیدهک زد و پچ پچ کنان اظهار کرد:
-نگران نباش….خب !؟
فقط تونستم نگاهش کنم….
و اون حرکت کرد تا من بمونم و دکتر پزشک پورِ بی نهایت جدی و سکوت سنگین و ترسناک اون دفتر
مجلل و لوکس که دیوار هاش با تابلو فرشهایی از چهره های شاخس و بزرگ مملکت شده بود…
اون مرد جدی که به نظر کمی خودخواه و مغرور میومد و روحیه ی دیکتاتوریش قبلا بهم اثبات شده بود،بعد از اینکه حسابی با نگاههای تیزش آنالیزم کرد، مقدار کمی از دمنوش چای ترش داغ خوش عطرش رو چشید و بعد هم اضافه کرد:
-چشمهای شما برای من بهشدت آنشاس!
گفتن همین جمله ی کوتاه واسه جون به سر کردن من کافی بود.
هراسیدم و علائم این ترس یا لرز نامحسوس ،لرزش کف دستهام و تپش قلبم بود!
هجوم انواع سوال آشفته و پریشونم کرد و اون آشفتگی و ترس اعتماد بنفسم رو کمی پایین کشوند.
اگه منو شناخته باشه چی ؟
اگه متوجه بشه من همونی ام که به عنوان خدمتکار اومده بودم خونه شون چی؟
اگه بو ببره به پسرش سزو سری دارم چی؟
خدایا…
این اگه ها داشتن بدجور ساکتشم رو ازم میگحرکت کردن!
اونقور از نگاه هاش به خودم دچار رعب و وحشت شدم که چرت و پرت ترین و دم کف دستی ترین جواب رو تحویلش دادم:
-گاهی غریبه هایی رو میبینیم که هیچوقت تاحالا باهاشون رودرو نشدیم ولی واسمون آشنان…مثل احساسی که الان شما دارید و میدونین شایعه ترین جواب این سوال چی هست ؟
اون هیچ ناظهار کرد و من کف دستپاچه تر جواب سوالم رو خود دادم:
– میگن قلبیلش اینه که ما یه زندگی قبلی دیگه هم داشتیم که خیلی خوب بود و…شاید شما من رو تو حیات قبلیتون متوجه شدین که دیدههام براتون آشناست!
چون بازهم ساکت بود گمون کردم الان بخاطر این حرفها پرتم میکنه بیرون ولی در کمال تعجبم تبسم زد و جویا شد:
-زیستن قبلی !؟
بزاق دهنم رو با مشقتی که حاصل استرس فراوان بود جواب دادم:
-ب…بله…
بازهم کوتاه ریز خندید و بعد گفت:
– با این که به این طور مزخرفاتی اعتقادی ندارم ولی دیدههای تو اونقدر برام آشناس که احساس میکنم واقعا ممکنه حیات قبلی ای وجودداشته باشه و من شمارو توی اون زیستن متوجه شده باشم! فقط نمیدونم چرا فقط چشمهات باید توی حافظه تصوریری من بجا مونده باشه… !؟
آب دهنم رو قورت دادم و بیان کردم:
-برای قسمت اول حرفهاتون باید بگم که حق با شماست…شاید اینها گمانهای مزخرفی باشن ولی ما آدمیزادیم دیگه…چه کنیم که گاهی قلبمون میخواد بعضی مزخرفهارو باور کنیم…
و اینکه شاید ما همسایه بودیم…
و گمونم شما هر وقت پرده ی اتاقتون رو کنار میزدین من رو پشت پنجره ی اتاقم می مشاهده کردین… پنجره ای که پایینش مات بود و بالاش شفاف و به همین دلیل فقط دیدههای من مشخص بودن و شما می متوجه شدن… حالا ولی…دیگه پنجره ی ماتی در کار نیست…میتونین منو واضح ببینین!
وقتی حرفهام به پایان رسید در کمال ناباوریم ریز خندید و باورکنید این خنده ها اصلا به اون آدم فوق جدی نمیخورد و با شخصیتش جور در نمیومد.
اصلا و ابدا…..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن