ناباورانه نگاهش کردم.
اونقدر رفتارش و حرفهاش و کارهاش برام شوک برانگیز بودم که نمیدونستم باید چیکار کنم و چیبگم.
تنها چیزی که میدونستم اینه که از چند اتفاق و مکالمه ی ساده ی من با یوسف سعادت که حکم کاه رو داشتن کوه ساخته و بخاطرشون شاکی بود.
اونقدر شاکی که تعقیبم کرد و اینطور خصمانه به سمتم اومدو زده بود توی گوشم!
و چقدر سخته از کسی که فکر میکنی تو برای اون متفاوت ترین هستی و اون برای تو بهترین بابت کار نکرده درشت بشنوی و سیلی بخوری….
هم دلخور و با بغض و هم عصبانیت اظهار کردم:
-کلاغ سیاهت اطلاعات اشتباه به عرضت رسونده…
بهشدت کفری تر و برافروخته تر از قبل و در حالی که اصلا به نظر نمی رسید از زدن من نادم شده جویا شد:
-عه؟ شماره دادن و شماره گرفتنت چی !؟ اونم اشتباه به عرضم رسوندن !؟
پلک زدم و تماشاش کردم. میدونستم خطایی مرتکب نشدم اما با این وجود ازش ترسیده بودم و همین ترس باعث شده بود نتونم درست و حسابی حرف بزنم:
-من…من کاری نکردم اشتباه میکنی…
باهمون حالت عصبی ترسناک اظهار کرد:
-اشتباه رو تو کردی…تو که با منی ولی از بقیه ی پسرا هم شماره میگیری و قر و غمزه ی الکی واسشون میای….
من من کنان بیان کردم:
-هرکی اینارو بهت گفته ف…فق…فقط میتمایل داشته…میخواسته تورو از من متنفر کته وگرنه من کاری نکردم میثاق بفهم اینو….
نعره زد:
-خفه شووو….خفه شو بابا!
و هموقت که نعره میزد و اون جمله ی کوتاه لعنتی رو پشت سرهم تکرار میکرد موبایلمو از لا به لای انگشتهام کشید بیرون کشید….
موبایلمو از لا به لای انگشتهام کشید بیرون و با عصبانیت جویا شد:
– رمز عبور ؟؟؟
عاجزانه اسمشو صدا زدم بلکه آروم بشه و بیخیال:
-میثاق ….تو عصبی هستی..یکم آروم شو بعد…
حتی مایل نبود حرفهام رو بشنوه زیرا داد زد:
-گفتم رمز عبور؟؟
آه کشیدم و با صدای آرومی جواب دادم:
-اسم خودت….
پوزخندی زد و زیر لب زمزمه کرد:
-توله سگ هفت خط!
قفلش رو وا کرد و حرکت کرد تو لیست مخاطبینم.
با یه سرچ ساده تو کمتر از چند ثانیه اسم و شماره ی یوسف و سعادت رو پیدا کرد و بعد هم اونو به سمتم گحرکت کرد و با حالتی بی نهایت غیر طبیعی و غیر نرمال اظهار کرد:
-که اشتباه میکنم آره ؟ که اشتباه میکنم هااااان ؟!
پس این شماره ی کیه؟
شماره ی عمه ام ؟ هااااان ؟
با اینکه میدونستم واقعا هیچ اشتباهی ازم سر نزده ولی وحشت زده جواب دادم:
-آ…آر…آره…آره بخدا…اشتباه میکنی
صداشو انداخت رو سرش و گفت:
-خدا بزنه تو کمرت دروغگوووو…
منم مثل خودش از کوره حرکت کردم و داد زدم:
-دروغ نمیگم نمیگم نمیگم…
منم مثل خودش از کوره حرکت کردم و داد زدم:
-دروغ نمیگم نمیگم نمیگم…
موبایلو توی دست تکون داد و بدون اینکه ولوم صداش رو پایین بیاره سریع شتابزده و عصبی و پشت سرهم جویا شد:
-پس این چیه؟
چرا شماره اش تو گوشی لعنتیته !؟
چرا ازش شکلات گحرکت کردی…
چرا بهت نگاهک زد ..
چرا فقط به تو شکلات داد.
تو باهاش سرو سر داری من میدونم…تو داری!
باهاش رفاقت…تو هم با منی هم با اون سعادت حرومزاده!
و همزمان بی توجه به نگاه خیره و کنجکاو آدمایی که از اونجا رد میشدن اون موبایل لعنتی ای که خودش برام خریده بود رو چنان وسط جاده کوبید زمین که هر تیکه اش یه جا رفت…
توی اون لحظات عجیب فقط به یه چیزی ایمان آوردم.
اینکه میثقاق یه آدم غیر نرمال و غیر طبیعی تو جلد و قالب یه آدم با ظاهر جذاب و نسبتا نرماله!
ولی نبود…واقعا نبود!
پشت دستمو روی پوست صورتم که هنوز گز گز میکرد و میسوخت کشیدم و بعد هم بیان کردم:
-حالم ازت بهم میخوره میثاق!
خندید.
من ابن مقلب خنده هاش رو اصلا دوست نداشتم.
انگار بیشتر تیک عصبی بودن یا شاید چیزی مشابه همین….
نمیدونم…نمیدونم…
هرچی که بود ازش یه هیولای غیر طبیعی میساخت که اصلا خوشایند نبود.
قامتش رو کمی خم کرد و با کج کردن سرش و زدن یکی از همون تبسمهای ناخوشایندش پرسید:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن