بعد از خوردن یه صبحونه مفصل با اصرار و کلی نق و غرولند بالاخره منو رسوند دانشگاه.
البته مثل خیلی از اوقات یه خیابون پایینتر.
وقتی داشتم پیامی که از طرف صفورا واسم اومده بود رو میخوندم اظهار کرد:
-بعد از کلاست یه راست میری خونه! به هیشکی هم روی خوش نشون نمیدی…نیشتم واسه هیشکی وا نمیکنی!
با بی جواب گذاشتن پیام صفورا سرمو بالا گحرکت کردم و متعجب جویا شدم:
-تو نمیای کلاس !؟
خیلی تند جواب داد:
-معلومه که نه!
متعجب پرسید:
-آخه چرا….
-مگه بیگارم وقتمو حروم کنم…
این دیگه چه منطقی بود!
موندم اصلا وقتی همچین تصوری داشت چرا اصلا ثبتنام کرده بود.
سرمو کج کردم و بیان کردم:
-میثاق لااقل کلاس استاد طلایی رو بیا!
نیشخند زد و گفت:
-طلایی که هیچی…الماسی و برلیانی هم بود نمیومدم….
اون تو گلو ریز خندید و من سرم رو به تاسف تکون دادم و گفتم:
-بخدا عقل نداری راحتی…آخه مگه میشه اینجوری !
کف دستشو تکون داد و اضافه کرد:
-از منی که بقول یارو اضافه کردنی میشه اسممو جز دارودسته ی پولدارا نوشت به توی فنچ بچه نصیحت! واسه بقا تو ایران تنها چیزی که ارزش وقت تلف کردن نداره درس خوندن و مدرک گرفتنه!
تسلیم وا نفس عمیقی کشیدم و بیان کردم:
-و معنای این سخنرانی یعنی اینکه نمیخوای بیای! باشه نیا…خوددانی!
خواستم پیاده بشم که کف دستمو گحرکت کرد و اینجوری نگه ام داشت…
اگرچه پرسشی نگاهش کردم ولی سوالی نجویا شد
کوله ام رو کشید سمت خودش و گشت وگشت تا از داخلش کیف پول کوچیک جمع و جورم رو پیدا کرد و بیرون آورد.
کنجکاو جویا شدم:
-داری چیکار میکنی؟
بازم جوابی نداد.کارت عابربانکمو از داخل کیف بیرون کشید و درحالی که با تلفنش ورمیرفت اظهار کرد:
-با پول اون گوشواره ها بابات عن هم نمیتونه بکاره چه برسه به ذرت!
آها!
حل شد!
ودرست همدن لحظه پیامک واریز پول برام اومد.
خیلی سربع رقم رو نگاه کردم و بعد هم متعجب هم شاکی پرسیدم:
-میثااااق…چرا پول ریختی به کارتم !؟؟؟
بسیار جدی جواب داد:
-گفتم که…تا بابات بخواد پول جور کنه واسه زمستون بلال و لبو بخره و بفروشه زمستون راهی شده و تابستون اومده!
این پول واسه اینکار…
فقط دیگه نمیخوام با اون رفیقت بری اینور اونور کار کنی! ملتفت شدی !؟
بدون اندیشیدن به حرفهاش ودرحالی که اصلا نمیتمایل داشتم و حاضر نبودم همچین پولی رو قبول کنم گفتم:
-من این پولو قبول نمیکنم! نباید اینکارو میکردی!
موبایلش کنار گذاشت و بسیار جدی گفت:
-خب دیگه! برو …کلاست دیر میشه بعدا میندازی گردن من!
فقط بعدش میری خونه…اینور اونور ممنوع…فقط خونه مروا…فقط خونه!
نفس عمیقی کشیدم و گفتم:
-بسیار خب…بازم ممنون!
لبخند زد و اظهار کرد:
-برو بچه…برو به درس و مشقت برس…
خندیدم و با برداشتن کیفم از ماشینش پیاده شدم و بعد از بستن در عجولانه تو پیاده رو به جاده افتادم…
سمیرا خودکار توی کف دستشو، روی دسته رنگ رفته ی صنقلبی ای که روش قرار گرفته بود گذاشت و بعد برگه ی کوچیک روی میز رو برداشت و قدم زنان به سمت منی که بسیار باهاش فاصله نداشتم و حساسیت زیاد بچه های کلاس واسه انتخاب هم گروهی رو تماشا میکردم اومد و بیان کرد:
-خب! گروه باید سه نفره باشه…من بعلاوه ی تو. یعنی دو نفرش جوره! می مونه نفر سوم که باید …
عرق جمله ی ناتمومش هنوز خشک نشده بود که یوسف سعادت از پشت سر خود سمیرا جویا شد:
-میشه نفر سوم من باشم؟
سمیرا مکث کرد و خیلی بهسرعت برگشت تا گوینده ی آشنای این سوال رو با جفت دیدههاش ببینه و وقتی هم دید لبخند محوی زد و با کمال میل از این سوال پیشنهادی استقبال کرد و بیان کرد:
-چرا که نه…من که موافقم …البته مروا نامجو هم باید موافق باشه …
مکث کرد.
چرخید سمتم و بعد هم از من پرسید:
-تو موافقی مروا !؟
از یوسف سعادت هیچ بدی و بی نزاکتی ای ندیدم که بخوام مخالف همگروهی شدنش باخودمون باشم.از اون دسته پسرایی بود که همه دوستش داشتن و حتی مشتاقِ اینکه به بهونه های مختلف بهش نزدیک بشن ولی اون حالا مارو انتخاب کرده بود پس چرا مخالف بودنش باشم وقتی من هم مثل بقیه این اشتیاق رو داشتم !؟
بعد از مکث کوتاهی جواب دادم:
-آره چرا که نه! کی از آقای سعادت بهتره!
جمله ای که به زبون آوردم باعث شد لبخند ملیحی روی صورتش بشینه.
با رفقاش هم گروه نشد و در کمال تعجب اونا اومده بود سراغ ما و هم ما و هم دوستاش با دونستن این مسئله اصلا به روی خودمون نیاوردیم که چرا تا دوستاش هستن ما !؟
تلفن همجادهش رو توی کف دستهاش جا به جا کرد و رو به من اظهار کرد:
-پس واجب شد شماره تلفنتون رو داشته باشم…
میتونم !؟
بدون مکث و تاخیر جواب دادم:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن