میثاق کم کم داشت من رو به این باور میرسوند که یه آدم بدبین و دمدمی هست!
یه آدم که گهی خوبه و گهی بد!
یه آدم که باید مدام مواظب حرکت کردار خودم و دور و بری هام باشم که مبادا باعث رنجش و بدبینیش بشه!
ادامه دادن با همچین آدمی که قلبم به شدت بالاخواهش بود به صلاح بود یا نه !؟
کاش این حساسیتهای بیخودی مقطعی باشن.
کاش اونی که کم کم دارم فکر میکنم هست نباشه!
سکوت رو شکست و گفت:
-شامتو بخور…
تا چنددقیقه پیش بهشدت مسرور بودم و حس خوبی داشتم اما حالا نه.
با راهی شدارش دیگه میل و رغبتی برام بجا نداشته بود واسه همین بیان کردم:
-من دیگه گشنه ام نیست!
خیره به صورتم اضافه کرد:
-چرا گشنته ولی تو کلا دلت نمیخواد با من بخوری نه !؟
خدای من!
این دیگه چه برداشت عجیب اندر غریبی بود.
چی گفتم و چی از توش درآورد!
متعجب پرسیدم:
-عادت داری خودت ببری و بدوزی…!؟
سوالمو با سوال جواب داد و جویا شد:
-تو چی !؟ عادت داری واسه خر کردن بقیه قبول کنی باهاشون راه بیای ولی ته دلت حتی حاضر نباشی کنارشون یه چیزی بخوری !؟
الله اکبر از اینهمه تعبیرو تفسیر….!
حالا خوبه بخاطر رفتار خودش کار رسیده بود به اینجا!
کلافه گفتم:
حالا خوبه بخاطر حرکت کردار خودش کار رسیده بود به اینجا!
کلافه اضافه کردم:
-تو دعوا جاده انداختی…تو به یه نفر توپیدی…تو نگاه همه رو کشوندی سمتمون!
اخمالود و درحالی که اصلا از این کارش نادم به نظر نمی رسید بیان کرد:
-اتفاقا کم کاری کردم…یه مشت میخورد یاد میگراهی شد دیگه نگاه چرونی نکنه…تو هم بهتره اینقدر ازش حمایت نکنی
مثل اینکه اگه شروع به غذا کوفت کردن نمیکردم انواع و اقسام جرم رو به خیکم میبست!
نفس عمیقی کشیدم و بدون اینکه حرفی بزنم قاشق و چنگال رو برداشتم و مشغول غذا خوردن شدم…
مسواک رو تو جای خودش قرار دادم و کف دست خیسم رو چندین مرتبه روی موهام کشیدم تا کمی صاف تر بشن.
من قرار بود مسرور باشم اما درهم و پکر و گحرکت کرده بودم!
بزار ساده اش بکنم!
وقتی میثاق باهام خوب تا میکرد همه غصه ها ودردهام رو از یاد میبردم و وقتی باهام بد و بداخلاق میشد دیگه نمیتونستم خودم رو جمع و جور کنم و مسرور باشم.
مثل حالا!
مثل حالا که عین کشتی به گل قرار گرفته ها یه قیافه ی زار و درهم داشت.
چقدر این بده….
چقور اینکه حالت به حال و راهی شدار کس دیگه ای وابسته باشه بده!
نگاهی به انعکاس تصویرم توی آینه انداختم.
صورتی دیدم که ابدا خوشحال و سرزنده نبود!
گحرکت کرده بود و درهم.
پژمرده…درست مثلا لاله ی واژگون!
نفس عمیقی کشیدم و از سرویس اومدم بیرون.
وقتی درو بستم از گوشه نگاه بهش نگاه کردم.
تو قسمت آشپزخونه از حرکت ایستاده بود و همزمان سه کار انجام میداد!
با تلفن حرف میزد، سیگار میکشید و ذره دره آب میخورد.
هی نیشخند میزد و میبیان کرد:
” دهن مهنشو سرویس میکنم تا یاد بگیره دیگه تو فاکتورا کف دست نبره….
فک کرده با ببو گلابی طرفه…….
نه نه تو صداشو در نیار من خودم زبون اینو بهتر بلدم….خونه نیستم بیرونم….به تو چه که کجام….
پیش عمه اتم….ببین…به رو خودت نیاری قضیه فاکتورارو متوجه شدی….میخوام خودم باهاش طرف بشم….”
توجهی نکردم و راهی شدم سمت تختی که کنار یکی دیگه از پنجره های قدی اونجا بود.
هیچوقت ندیدم موقع خواب یه همچین ویوی خوبی در معرض مشاهده کردم باشه.
رو تخت دراز کشیدم و خیره شدم به بیرون و اگه کنجکاوید بدونید ویوی من در اون حالت شامل چی میشد یاید بگم هیچی جز سیاهی شامگاه و ستاره ها !
ولی همون هم دلنشین بود….
یه تخت گرم و نرم و تمیز،یه شیشه ی قدی شفاف…سیاهی شامگاه….نور چراغ های آسمون خراشها و برج میلاد!
کف دستهامو گذاشتم روی شکمم و هممدت نجوا کنان باخودم اظهار کردم:
“نباید قبول میکردم میومدم اینجا…کاش الان خونه مون بودم”
اگر چه زبونم اینو میاظهار کرد ولی قلب خاک برسرم همچنان از بودن کنار میثاق راضی بود ولو به قیمت بدخلقی هاش!
تو خودم بودم که احساس کردم اون هم اومده کنارم دراز کشیده….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن