رمان بی آبان

رمان بی آبان از آناهید قناعت یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان خانوادگی|رمان درام|رمان روانشناسی|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۴۰۰ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیایید نگاهی بندازیم به شروع رمان بی آبان اثر آناهید قناعت :

قسمت اول :

این منِ احمق !

اامان بار بود که در یک مجلس یا میهمانی ، تیپ خانمانه می زدم

لبه های آن مانتو نازک را بهم نزدیک تر بردم و پیش خودم گفتم هرچند بدم می اید اما خوب شد آن جوراب شلواری ضخیم را زیر لباس عروسکی کوتاهم پوشیدم !

قدم روی سنگفرش گذاشتم و هُما سر عقب آورد و به‌آرامی اضافه کرد :

ـ حرکت کردیم تو باغ حواست به راهی شدارت باشه آبرومو نبری

سرم را بالا پایین کردم و او پشت به من شد و کف دست کارن را محکم تر چسبید

توی خانه محض همین آبرو ، لباسی که خودش خریده بود را با جبر تنم کرد

لباسی بالا زانو و چین دار به رنگ پوست پیازی

اگر به من بود که شلوار جین می پوشیدم با آن تاپ پلوخوری ام !!

موهایم را هم پشت سر گیس می کردم

ولی هما در این مورد هم جبرش را بر سرم ریخت و این شد که موهای بلند ، پُر پشت و فرفری ام پریشان بود و کف دسته ای سمج مدام روی چشم چپم می ریخت

پدرم هم مثل یویو می راهی شد و می امد و چشمک میزد که هرچه اظهار کرد بگو دیده

دقیقا سیاستی که خودش در مقابل هما پیش گراهی شده بود

من هم می گفتم نگاه

احمق بودم ؟

خر بودم ؟

بودم .

خودم هم قبول دارم !

تازه مانده تا بدرک کرد این واژه چقدر برازنده ام است .

هرکس نمی خبر داشت خودم می دانستم که هما فقط در مجالس خانودگی اش پول های پدرم را برای من خرج می کند ،

به قول خودش برای آبروداری .

دل کوچکم تالاپ تالاپ می زد

آخر بعد از پنج سال وارد جمعِ شما می شدم !

پدرم با چاپلوسی تمام کف دستش را دراز کرد به معنی لیدیز فرست

هما وارد شد و نوبت من که رسید خودش وارد شد

آدم را در مقام گاو فرض کردن هم عالمی داشت !

و من آنقدری هیجان زده و مضطرب بودم که زودی فراموش کنم و دستان یخ زده ام را در هم پیچ و تاب بدهم

دو خانم فرم پوش جلو وارد شدند ، مانتوی من و هما را گراهی شدند

در قلب اضافه کردم

چه با کلاس

بچه بودم دیگر

عقلم در دیدهم بود !

هوا چقدر سرد بود

سعی می کردم به‌آرامی و پیوسته مسیر بروم ،

سعی می کردم افسار چشمان کنجکاوم را بکشم تا کمتر میان آن تجمل و زرق و برق بگردد و دل نوزده ساله ام کمتر آب شود

چقدر برای جشن عروسی خواهر کوچک تان خرج کرده بومتوجه شد

و به راستی که دارندگی و برازندگی !

مهمان ها هنوز نیامده بودند ولی شما وارد شده بومشاهده کرد

خب طبیعی بود

خانواده عروس بومشاهده کرد

سر میز که از حرکت ایستادیم همه نظرتان به من جلب شد

واقعا نمی اطلاع داشتید من برگشته ام ؟

به خانه ی پدرم ؟!

مادر و خواهرهایت همه با خوشرویی و مهربانی خوشامد گفتند

آنها مثل هما نبودند

فرق داششتاب‌زده

اضافه کردند بزرگ شده ام

خانم شده ام

حتی سارینا یکی از دخترهای نگار بیان کرد چقدر زیبا شده ام

و من مثل اینکه حبه ای قند در دلم ذوب شده باشد ذوق کردم

و تویی که تک پسر آن خانواده بودی مثل همیشگی با متانت تمام به رویم تبسم زدی دستم را فشردی و من اظهار کردم :

ـ سلام دایی یارا !

و چقدرآن کت و شلوار برازنده ات بود دایی !

قد و بالایت هم قد بلند تر از پنج سال پیش شده بود اما مهربانی نگاهت همان بود

همه می گفتند فرق کرده ام

تو هم متعجب بودی

راستش را بگو ،

نبودی ؟

با اشاره ی هما صندلی کنارش نشستم

سعی می کردم ضایع نکنم که بی اندازه از لباس های سارینا و سما خواهرزاده هایت خوشم وارد شده بود

همیشگی اینجور لباس شب ها را دلبسته شدم ولی همواره به همان تیپ اسپورت و فرمالیته خودم رو میاوردم البته صرف نظر از لباس امشبم

عجیب بود ،

نه ؟

راستی دایی یارا !

آن مرد جوان که کنارت جای گرفته و چشم از من بر نمی داشت نوید

بود ؟

پسر هاجر ؟

خواهر بزرگِ تو ؟

همان نویدی که یک سال از تو بزرگ تر است ؟

پیچیده شد !

هیچ .

تمایل داشتم بگویم خیلی هیز است !

با آن کت و شلوار جلف اش

غمگین نشوی دایی جان از دهانم در حرکت کرد

آبجی هاجرت رو کرد به من و پرسید

ـ امسال کنکور دادی آبان جان ؟

هما دامن لمه مشکی اش را روی پا مرتب کرد ، باز هم خودش را وسط انداخت و زبان من شده پاسخ داد

ـ آره دولتی شیراز آورده ، ادبیات فارسی

و انگار نه انگار او بود که در چند سال گذشته سرکوفتم می زد که تو هیچی نمی شوی ، الکی می نشینی توی اتاقت به بهانه درس خواندن معلوم نیست چه می کنی

و حالا که دانشگاه روزانه قبول شدم وضع فرق کرد ،

باد به غبغب می انداخت ،

اویی که حتی یک کتاب تست برای من نخرید و حتی نگذاشت پدرم هزینه کلاس کنکورم را بدهد

خدا سایه ی مامان لطیفه را از سرم کم نکند

نگار ساک کف دستی اش را از روی صنقلبی برداشت گذاشت روی زمین کنار پایه های طلایی میز ، تبریک اظهار کرد و شروع کرد از دختران خودش تعریف کردن

ـ سارینا هم امسال با تو کنکور داشت صنایع دستی اورده بچم سما هم که یکسال ازت بزرگتره پارسال زبان انگلیسی اورده

سارینا و سما با همان محبتی که از بچگی به من داششتاب‌زده ریز خندیدند و دیدهک زدند

سرور خانم زیر لب اضافه کرد :

نوید کشیده بلند ریز خندید

تو ولی لب گزیدی که نخندی ،

چقدر متینی و چقدر آقا … دایی

سما آهی کشید و گفت :

ـ مولین بزرگ حالا هردفعه می خوای بگی ؟ ما خون می بینیم حالمون بد میشه میوفتیم خودمون دکتر لازم میشیم ولمون کن جانِ همین تک پسرت که جون به جونش بستی

سارینا نالید

ـ والا

گوشه لبت بالا راهی شد دایی !

گیلاس پایه قد بلند را جلوی دهان گحرکت کرده و گوشه لبت بالا بود

بعد هم محتویات گیلاس پایه دار را سر کشیدی و قد بلند شدی برای خوشامد گویی به مهمان ها

سما و سارینا سر به گوش هم بردند ، سما چیزی اظهار کرد و هردو لبخند زدند

سارینا به مسیر رفتنت چشم دوخت و اضافه کرد :

ـ قربونِ داییم بشم

هنوز عروس و داماد نیامده بودند

پیست پُر شده بود از دختر پسر هایی که می رقصیدند

و من نشخوار فکری ام تمامی نداشت

خوشم می امد از این آزادی و فکر باز خانواده تان ،

چیزی که در خانواده پدرم هیچ وقت تجربه نکرده بودم ،

عروسی ها تماما مردانه زنانه جدا

مهمانی هایی که آدم باید تا زیر گلو خودش را می پوشاند مبادا که فلان مرد و فلان پسر با دیدن مو و یقه ی باز ما جایی از اندامش تکان

بخورد !

ولی در جمع شما خبری از این مسخره بازی ها نبود

خوبی اش این بود ولنگار هم نبومشاهده کرد ، همه چیز روی اسلوب خودش .

عروس و داماد که وارد شدند در رویاهایم غلتیدم …

نگین چه عروس دلربا و با شکوهی بود

دلم رفت برای لباس سفید و پفی و آن تور بلند

من هم عروس شوم می خواهم چنین لباسی بپوشم ،

به همین اندازه سفید خالص و همین قدر پف دار .

…

همه خانواده دور خنچه جمع بودند ومن سر جایم قرار گرفته

قلبم می تمایل داشت از نزدیک ببینم

حتی می تمایل داشتم من هم قند بسابم اما جلو نرفتم مبادا حرکت کرداری کنم که مورد خشم هما قرار بگیرم

زیرا خشم او تنها دامن مرا نمی گراهی شد !

خود به خود لنگ بابا هم به میان می امد و سرزنش ها شروع می شد

دخترت هم مثل خودت است

تو نمی گذاری من آدمش کنم

…

خطبه عقد جاری شد

خانواده ها عکس گحرکت کردند

نوبت خانواده ما که شد بابا و هما دو طرف عروس و دولید توقف کردند و کارن چسبیده به خاله نگین ش ، پاهایش میان پف دامن سفید گم بود

عکس گرفته شد

کسی مرا فرا نخواند

کسی حواسش نبود که من هم جزئی از آنها بودم

نبودم ؟

نمی دانم شاید هم نبودم

نا تنی بودن غربت دارد

مال کسی نبودن

عضو هیچ خانواده ای نبودن

اضافی بودم برایشان

جام لب طلا را برداشتم و کمی شامپاین بدون الکل خوردم

همواره در این جمع احساس کوچکی و حقارت می کردم

آنچنان خصوصیات خواهرها و خواهر زاده هایش را هر دفعه بر سرم می کوبید که باورم شده بود

خطاکارم ،

هیچم …

ـ چرا نحرکت کردی برای عکس ؟

صوتی نوید بود

با یک صندلی فاصله قرار گرفت

نگاهش خار داشت !

زبان چرخاندم

ـ شما انداختی ؟

سرتکان داد

ـ گذاشتم خلوت شه تنهایی برم عکس بگیرم

با تعجب گفتم :

ـ چرا با مادرتون …

کلامم را قطع کرد

ـ من و چه به این خانواده ؟!

ابروهایم بالا پرید ، پا روی پا انداختم و اندیشیدم

نوید همیشگی با همه ی خانواده دعوا و مجادله داشت و با مادرش بیشتر اما هیچ وقت ندرک کردم قلبیلش چه بود

چشم دوختم به کفش عروسکی و بدون پاشنه ام ،

دخترهای همسن و سال من چه شوری داشسریع برای پوشیدن کفش پاشنه کشیده ، من ولی …

نوید پا گذاشت میان افکارم

ـ چرا برگشتی ؟

جلو کمدم زانو زده و با شوق وسایلم را جمع می کردم

مولین لطیفه توی چهارچوب در از حرکت ایستاد

ـ نرو مولین کجا می خوای بری ؟ بمون همینجا فکر کن من مامان بزرگت نیستم ! فکر کن من مامانتم و اون حاج محمد خدابیامرز که هیچ وقت حج نراهی شد بابات بود که مُرد

باز هم دلش از راهی شدن من گراهی شده بود

ـ می ترسم بری هما دوباره یه تهمتی بهت ببنده کف دست از پا دراز تر برگردی !

ـ مولین من دیگه بزرگ شدم نمیذارم دوباره اون اتفاقا بیوفته

ـ بزرگ شدی ؟ نوزده سالته فقط چطور می تونی از پس اون افریته بربیای ؟

ـ به مامانم نگو افریته

از اتاق بیرون می رفت و با غم اظهار کرد :

ـ کاش حداقل بهش نمی گفتی مامان ، نولیدری هیچ وقت مادر نمیشه

بابا از بچگی دیکته کرده بود که به همسرش بگویم مولین

منِ مولین ندیده هم ،

اظهار کردم .

خودم هم نمی اطلاع داشتم چرا وارد شدم

گول چه چیز را خوردم ؟

این حیات اعیانی ؟

یا عاشقیی که به پدرم داشتم ؟

به نوید نگاه کردم و گفتم :

ـ بابامه ، اونم مامانمه برای چی نیام ؟

از پشت میز بلند شد

ـ بهش نگو مولین ، من به شوهر ننه ام نگفتم بابا تو هم به زن بابات نگو مامان ، اون هماست … هما

و از میز دور شد

برآشفتهتش از چه بود ؟

اصلا به او چه مربوط ؟

صوتی چند نفر از میز پشت سر می امد

پچ پچ می کردند

ـ حالا آخر شهریوری تو این سرما توی باغ مجلس نمی گراهی شدن نمی شد ؟ مگه تالارو گراهی شده بودن ازشون ؟ یخ زدیم

لحظه ای کسی چیزی نگفت و بعد یکی شان آوا آرام کرده اظهار کرد :

ـ این دختره که تنها سر میز قرار گرفته همون دختره ست که هما بزرگ کرده ؟!

دیگری بیان کرد :

ـ آره دخترِ شوهرشه خدا خیر بده به هما

دلم می خواست برگردم به رویشان و بگویم مرا مادر پدرم بزرگ کرد

مامان لطیفه …

ندانسته زحمات مولین بزرگم را به پای هما ننویسید

…

کاش آن زمان عقلم بیشتر کار می کرد و واقعا می گفتم .

سارینا و سما میانه ی پیست هنرنمایی می کردند

سما اشاره زد که نزدشان بروم

نگار تشویق کرد که

ـ قد بلند شو همش جای گرفتی پاشو خاله جون

و هما نگاه و ابرو رسید که همین حالا می ری می رقصی !

به ناچار و با نهایت خجالت کشیده شدم و به آنها پیوستم

سما خودش را جلو کشید و اضافه کرد :

ـ این سارینا اصلا پایه رقص نیست

سارینا که از پیست زد بیرون خندید و اظهار کرد :

ـ متوجه شدی اظهار کردم ؟

قری به کمرش داد و بیان کرد :

ـ به دایی یارا حرکت کرده

و بعد به پشت سرم اشاره زد

تو نشسته بودی گرد یک میز و بی تفاوت به همهمه پیست با کنار کف دستی ات صحبت می کردی

نوید ولی …

تمام حواسش به ما بود

معذب تر از آنچه بودم چرخیدم به سمت سما

دامن را بالا گحرکت کرد ، چرخی خورد و بعد کنار گوشم تقریبا داد زد تا صدا به آوا برسد

ـ به نوید توجه نکن آدم درستی نیست !

ـ چرا ؟

با ناز و ادا عقب عقب راهی شد و گفت :

ـ به مرور می فهمی …